ตอนที่ 7/2 คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด

“พอดีในครัวเด็กมันป่วยกันหลายคนเลยไม่ได้มาทำงาน ป้าขอแรงหนูต้นหยงยกน้ำกับขนมไปให้แขกคุณพายัพหน่อยสิลูก”

“แต่เมื่อวานป้าบอกหนูเองนี่คะว่าถ้างานไหนที่คุณพายัพไม่ได้สั่งให้หนูทำ หนูก็ไม่ควรเข้าไปยุ่ง” ฉันยังจำได้เลยนะ ป้าแม่บ้านใหญ่ลืมไปแล้วเหรอ

“ก็เมื่อวานมันไม่ใช่งานเร่งงานด่วนเหมือนในตอนนี้ อีกอย่างในครัวก็ขาดคนไปเยอะ แต่ถ้าหนูไม่เต็มใจจะช่วยป้าก็ไม่ว่าอะไรหรอก” ฉันดูเป็นคนใจร้ายไปเลย

“ก็ได้ค่ะ หนูช่วยก็ได้” รับปากทั้งที่ไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้าย เกิดฉันทำอะไรไม่เข้าท่าขึ้นมาอีกคงได้อับอายแขกเขากันพอดี

ป้าแม่บ้านใหญ่ให้ฉันนำน้ำและขนมไปเสิร์ฟคู่กับสาวใช้อีกคนยังชั้นบนของบ้าน ภายในห้องมีคุณพายัพนั่งคุยบางอย่างด้วยสีหน้าจริงจัง ผู้รับฟังที่เหลือสี่คนคือเพื่อนของเขา ส่วนผู้หญิงหนึ่งเดียวคือคุณจุ๊บแจง

ฉันไม่ได้มองพวกเขานานนักแต่รีบนำน้ำกับขนมไปเสิร์ฟตามหน้าที่ที่ได้รับสั่ง ไม่แน่ใจว่าคุณพายัพตั้งใจมองฉันหรือเปล่า แต่ตอนที่เงยหน้าขึ้นก็ดันสบตาเข้ากับเขาที่จ้องมองกันอยู่ก่อนแล้ว

สีหน้าแววตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา แล้วคิดว่าเขาทำเป็นแค่คนเดียวเหรอไง ฉันก็ตีหน้านิ่งไร้อารมณ์กลับ เสมือนว่าไม่ได้มองเห็นเขานั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้

“เฮ้ยไอ้พายัพ มึงซุกเด็กที่ไหนไว้เนี่ย โคตรน่ารักเลยว่ะ” คนพูดมองหน้าฉันก่อนจะหันไปถามเพื่อนเขา คุณพายัพก็แค่ตีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ

“ลูกหนี้กู”

“ลูกหนี้? น้องเป็นหนี้ไอ้พายัพมันเท่าไรครับ เดี๋ยวพี่ชดใช้ให้เอง” พี่ก็ไวไฟเกินไปค่ะ ยังไม่รู้จักชื่อกันเลยจะจ่ายหนี้ให้ฉันซะแล้ว

“ไอ้มาร์ตินมึงอย่าเสือก!”

“เอ้า มันถามน้องไม่ได้ถามมึง ไม่ดีรึไงจะได้เงินคืนเร็วๆ” เพื่อนของเขาอีกคนเอ่ยแกมหัวเราะ ซึ่งคนนี้มีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงคนแรกอย่างกับร่างโคลนนิ่ง จะแตกต่างก็ตรงที่บุคลิกดูสุขุมมากกว่า ส่วนคนแรกนั้นออกแนวกะล่อนไปหน่อย

“พวกแฝดนรก กูรู้นะพวกมึงคิดอะไรอยู่”

“มึงคิดอะไรวะมาร์คัส”

“แล้วมึงคิดอะไรวะมาร์ติน” สองแฝดจงใจกวนประสาทเพื่อนสนิทตัวเองจนฉันเห็นแววคนหัวร้อนผ่าวๆ

“งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ” ฉันรีบก้มหัวก่อนและยิ้มตามมารยาทก่อนจะรีบออกมาจากห้องนั้น ไม่อยากอยู่นานๆ กลัวสูดอากาศเป็นมลพิษเข้าไป

เมื่อคุณพายัพและเพื่อนคุยธุระเสร็จก็พากันมาทานมื้อเที่ยงที่สวนกระจกชั้นสอง มองจากตรงนี้จะเห็นวิวเนินเขาเด่นชัด มีลมโกรกพัดเย็นสบาย

ฉันเองก็ยังต้องช่วยดูแลความเรียบร้อยเผื่อแขกขาดเหลือตรงไหนจะได้จัดการถูก กรรมหนอกรรม! อุตส่าห์คิดว่าจะหลบหน้าคุณพายัพได้แล้วแต่กลับต้องมาคอยบริการเขาเสียอย่างนั้น

“ขอไวน์หน่อยค่ะ” คุณจุ๊บแจงโบกแก้วและจงใจมองเจาะจงฉันให้เข้าไปทำหน้าที่ ถึงจะไม่ค่อยชอบสายตาของเธอแต่ฉันก็ขัดคำสั่งไม่ได้

ฉันตั้งใจรินไวน์เป็นอย่างดี แม้จะประหม่ากับสายตาเพื่อนคุณพายัพแต่ฉันก็ไม่ได้ลนลานจนทำอะไรพลาดแน่นอน

เว้นเสียแต่…

“ว้าย!” ฉันจะถูกคนอื่นเหม็นขี้หน้าและโดนแกล้งเสียเอง

“ขะ…ขอโทษค่ะ” ตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด แต่สายตาคนทั้งโต๊ะกำลังเล็งมาทางฉันเป็นตาเดียว ไวน์ที่หกรดเสื้อคุณจุ๊บแจงคนต้องหาว่าเป็นฝีมือฉันแน่นอน ทั้งที่ความจริงแล้วเธอตั้งใจปัดมือใส่แก้วเองต่างหาก

“อีกแล้วนะต้นหยง”

“น้องไม่ได้ตั้งใจ มึงจะดุน้องทำไมวะ” เพื่อนเขาคนหนึ่งช่วยออกหน้ารับแทน ฉันที่ยืนตัวเล็กลีบแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

“เธอน่ะ พาคุณจุ๊บแจงไปล้างตัวหน่อย” คุณพายัพออกคำสั่งกับสาวใช้อีกคนจากนั้นก็ตวัดสายตากลับมาจ้องฉันตามเดิม “ส่วนเธอเช็ดตรงนั้นให้เรียบร้อย แล้วจะไปไหนก็ไป! รีบไสหัวไปก่อนที่ฉันจะโมโห”

ฮึก! แล้วนั่นเขาไม่โมโหอยู่เหรอไงถึงได้ขึ้นเสียงใส่ฉันต่อหน้าทุกคน ทำไมเขาต้องใจร้ายกับฉันตลอดด้วย

“ไอ้พายัพมึงหยุดดิ น้องกลัวจนจะร้องไห้แล้วไอ้ห่า”

“ก็ลองร้องไห้ดูดิกูตีซ้ำจริงๆ ด้วย” ฉันว่าเขาไม่ได้แค่ขู่อย่างเดียวแต่พร้อมทำอย่างที่พูดจริงๆ

เมื่อโดนดุซ้ำซ้อนอย่างนั้นฉันก็ต้องข่มความกลัวเอาไว้ แล้วรีบจัดการเช็ดไวน์ที่หกเปื้อนโต๊ะด้วยความเร่งรีบ อยากออกไปจากตรงนี้เต็มที ถ้าเกิดฉันเผลอร้องไห้น้ำตาหยดแหมะก็ต้องโดนคุณพายัพเล่นงานแน่

“มึงแม่งใจร้ายว่ะ”

“นั่นดิ น้องก็ตัวแค่นี้ ดุเป็นบ้าเลยนะมึง” ก่อนเดินออกมาจากห้อง ฉันก็ยังได้ยินเพื่อนๆ พูดประโยคพวกนั้นกับเขาแต่คนอย่างคุณพายัพนอกจากจะไม่แคร์อะไรแล้วก็ไม่มีวี่แววจะคิดได้ด้วย

พอออกมาพ้นรัศมีชวนอึดอัด ฉันก็หลบมานั่งร้องไห้คนเดียวตรงทางเดินเงียบๆ จะต้องเข็มแข็งแค่ไหนกันนะถึงได้โดนผู้ชายคนนั้นดุด่าแล้วไม่รู้สึกรู้สาอะไร ฉันก็อยากทำได้บ้างแต่ใจไม่เคยแข็งพอ ใจฉันบางยิ่งกว่ากระดาษ

เช้าของอีกวันฉันตัดสินใจไม่ไปทำงานและได้ทำการโทรบอกพี่ตะวันผู้เปรียบเสมือนคนคอยดูแล ให้เหตุผลไปว่าฉันลุกจากเตียงไม่ไหว เป็นไข้ตั้งแต่เมื่อวาน พี่ตะวันเลยไม่รบเร้าฉันอีกแต่บอกว่าจะไปรายงานเรื่องนี้กับคุณพายัพ เขาจะได้เข้าใจ

เขาน่ะเหรอจะเข้าใจ เผลอๆ จับไต๋ได้อีกว่าฉันโกหก และถ้าเขาถามว่าทำไมไม่ไปทำงาน ฉันก็จะบอกว่าเหม็นขี้หน้าคนถาม

เมื่อต้องอยู่บ้านก็ไม่อยากทำตัวให้คิดฟุ้งซ่าน ฉันเลยช่วยแม่และยายทำขนม ตั้งแต่ที่ต้องไปทำงานใช้หนี้คุณพายัพ ฉันก็แทบไม่ได้ช่วยแม่และยายขายขนมที่ตลาดเลย แม้แต่วันนี้ก็เช่นกัน

“ไปเถอะลูก ได้ลางานสักที ไปเที่ยวพักผ่อนบ้าง” ฉันไม่ไปทำงาน แม่เลยเข้าใจว่าฉันลาหยุดทั้งที่ใจจริงอยากลาออกด้วยซ้ำ

“ก็ได้ค่ะ หนูสัญญาว่าจะพยายามไม่กลับดึก”

“ถ้ากลับดึกก็ขอค้างบ้านหนูเห็ดไง” ยายว่าบ้าง

หลังช่วยทำขนม เห็ดก็โทรมาหาฉันพอดี รายนั้นจะกลับจากฮ่องกงเย็นนี้แล้วอยากชวนฉันไปผับกันสองคน แน่นอนว่าตอนแรกฉันเกือบปฏิเสธ แต่พอเจอลูกอ้อนเข้าไปบวกกับคิดถึงเพื่อนเหมือนกันก็เลยยอมตกลง แถมแม่กับยายก็ยังดันหลังให้ฉันออกไปใช้ชีวิตเต็มที่อีก

เห็ดให้คนขับรถมารับฉันถึงบ้าน ผับที่เราจะไปปล่อยจอยเป็นผับเปิดใหม่ในจังหวัดใกล้ๆ เราถึงได้ต้องเดินทางกันก่อน ครั้นเมื่อถึงผับที่ว่ามีการตรวจบัตรประชาชนก่อนเข้า

“อายุยังไม่ถึงยี่สิบทั้งสองคน พี่ให้เข้าไม่ได้นะน้อง”

“โห่ พี่ขา หยวนๆ ให้หน่อยไม่ได้เหรอ”

“ไม่ได้จริงๆ พี่ต้องทำตามกฎ” พี่การ์ดยืนยันหนักแน่น

“ก็ได้ หนูว่าจะไม่ใช่วิธีนี้แล้วนะ แต่พี่บีบหนูเอง” จู่ๆ เห็ดก็เข้าหมวดจริงจังจนฉันที่เกือบถอดใจพลอยสงสัยไปด้วย เห็ดโทรหาใครสักคนและคุยบางอย่างซึ่งดูเหมือนจะเป็นเจ้าของผับนี้ พอยื่นมือถือให้พี่การ์ดรู้ว่าคนปลายสายคือใคร เราสองคนก็ถูกอัญเชิญเข้าด้านในทันที

“บทจะง่ายก็ง่ายดีเนาะ”

“ไม่มีอะไรที่ฉันทำไม่ได้ พอดีว่าผับนี้ของคุณอาน่ะ”

“ถึงว่า แกนี่มันเส้นใหญ่จริงๆ”

จากนั้นเราก็หาโต๊ะปักหลักและสั่งเครื่องดื่มที่เห็ดออกตัวว่าจะเลี้ยงเอง ฉันเลยขอแบบแรงๆ เพราะอยากรู้ว่าเมาแล้วจะทำให้เราลืมความเครียดไปชั่วขณะได้ไหมหรือว่าลบใครสักคนออกไปจากใจสักชั่วครู่ชั่วยามได้หรือเปล่า

“แกเป็นอะไรหยง เหมือนคนอกหักเลย”

“ฉันเหรอ ฉันเนี่ยนะอกหัก เหอะๆ” เปิดปากหัวเราะให้กับความน่าสมเพชของตัวเอง ฉันจะอกหักได้ไงในเมื่อฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขาสักหน่อย

“แกมีอะไรระบายกับฉันได้นะหยง เผื่อฉันช่วยแกได้” เห็ดถามเพราะความเป็นห่วงแต่ฉันกลับส่ายหน้าพรืดให้แทน

“แกช่วยฉันไม่ได้หรอกเห็ด เรื่องนี้ไม่มีใครช่วยฉันได้ทั้งนั้น” แม้แต่ฉันก็ยังช่วยตัวเองไม่ได้เลย

ต้นหยง | Part Ended.

“ฮัลโหลครับนาย คุณต้นหยงกับเพื่อนเข้าไปในผับของคุณคิเรย์ครับ” ชายหนุ่มร่างสูงที่สะกดรอยตามเด็กสาวตั้งแต่ในซอยบ้านยันผับอีกจังหวัดคอยโทรรายงานให้ผู้เป็นนายรับทราบ

ตั้งแต่เด็กสาวโทรมาขอลางานและระบุเหตุผลว่าตัวเองป่วยอย่างนั้นอย่างนี้ ตะวันก็ต้องรายงานให้เจ้านายรับรู้ และนั่นทำให้เขาต้องคอยแอบดูแลเธอห่างๆ ตามคำสั่งของเจ้านาย ซึ่งสุดท้ายต้นหยงก็หาเรื่องเข้าตัวอีกตามเคย

พายัพเมื่อทราบเรื่องก็แทบระเบิดลงใส่คาสิโน เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าจะมีสักวันไหมที่ต้นหยงทำตัวอยู่ในโอวาทไม่ฝ่าฝืนคำสั่ง

เด็กอะไรทั้งขี้โกหก ซุ่มซ่าม ร้องไห้เก่ง เถียงเก่ง แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาดุด่าเลยได้ยังไง

“ชอบทำให้ฉันปวดหัวอยู่เรื่อย ในเมื่ออยากลองดีนักเดี๋ยวเราก็จะได้รู้กัน” ร่างสูงขบกรามดังกรอดขณะนั่งสงบจิตสงบใจเมื่อรถกำลังแล่นไปยังสถานที่ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทาง