ตอนที่ 8/1 สั่งสอนเด็กโกหก (NC18+)

พายัพเดินทางมาถึงผับ พบว่าต้นหยงและเพื่อนที่มาด้วยกันเมาแอ๋จนสลบไปแล้ว เขาจึงสั่งให้ลูกน้องคนสนิทคือสิงหาและองอาจแบกร่างเล็กของทั้งคู่ขึ้นชั้นบน

การปรากฏตัวของพายัพที่นี่ดึงดูดความสนใจไม่น้อย เพียงไม่นานคิเรย์เจ้าของผับก็ปรากฏตัวขึ้นหลังจากให้เขาทนนั่งรอหลายนาที

“มาหากูถึงนี่มีไรวะ” หนุ่มลูกครึ่งไทยญี่ปุ่นหน้าตาหล่อเหลาเอ่ยถามพร้อมนั่งตรงข้ามเพื่อนสนิท หัวคิ้วขมวดมองด้วยความสงสัย ปกติพายัพเป็นคนติดงานและน้อยมากที่มันจะเป็นฝ่ายมาหาเพื่อนก่อน นอกจากเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ

“ผับของมึงไม่ได้คัดกรองแขกเลยเหรอวะ ทำไมปล่อยให้เด็กอายุไม่ถึงยี่สิบเข้ามาได้” น้ำเสียงฉุนและใบหน้าแสดงอาการไม่พอใจทำให้คิเรย์รู้ว่าเพื่อนกำลังจริงจังมากแค่ไหน แต่สิ่งที่พายัพพูดมากำลังทำให้เขางุนงง

“เด็กที่ไหนของมึงวะ ผับกูการ์ดคุมเข้มทุกคน มันไม่มีใครรอดสายตากูไปได้หรอก”

“เหรอ งั้นมึงมาดูนี่” พายัพพูดเสร็จก็ลุกขึ้นเดินนำเจ้าของผับมายังอีกห้องที่สามารถทะลุถึงกันได้

ปรากฏให้เห็นร่างเล็กของเด็กสาวสองคนที่นอนแก้มแดงบนเตียงด้วยความเมามาย

“เฮ้ย! น้องเห็ด” คิเรย์ตาโตในทันทีเพราะเด็กสาวชุดสีชมพูคือหลานของตัวเอง ส่วนเด็กสาวอีกคนก็คลับคล้ายคลับคลาเป็นอย่างมาก

“แล้วนั่นก็น้องต้นหยงใช่ปะ”

“เออ! กูก็คิดว่ามึงความจำเสื่อมซะอีก ไหนบอกการ์ดคุมเข้ม แล้วทำไมเด็กสองคนนี้ถึงผ่านเข้ามาได้วะ” พายัพถามอย่างใส่อารมณ์

“กูเป็นคนอนุญาตเอง ก็เด็กคนนั้นหลานกู น้องมันอยากเที่ยวผับกูก็ตามใจ เด็กมันโตๆ กันแล้วมึงจะซีเรียสอะไรวะ” คิเรย์ไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนถึงต้องเล่นใหญ่ มาที่นี่ด้วยตัวเองเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ทั้งที่มันให้ลูกน้องจัดการเองได้

“ที่บอกโตๆ กันแล้วแม่งเท่าไรเองวะ”

“หลานกูสิบเก้าแล้วครับไอ้ห่า น้องต้นหยงเป็นเพื่อนกับเห็ดก็น่าจะอายุเท่ากันปะวะ มึงจะทำตัวหัวโบราณเพื่อ? ทีมึงยังเข้าผับตั้งแต่สิบห้าเลยมั้ง” พายัพนิ่งงันไม่ใส่ใจกับคำกระแหนะกระแหนของเพื่อน เขากำลังสับสนเรื่องอายุของต้นหยงต่างหาก

ถ้าเกิดว่าที่ผ่านมาต้นหยงโกหกเรื่องอายุของตัวเองมาตลอดล่ะ หากเธอไม่ได้อายุสิบเจ็ดปีจริงๆ เท่ากับว่าที่ผ่านมาเขาโดนเธอตุ๋นมาตลอดเลยงั้นเหรอ

“งั้นกูขอตัวกลับก่อน”

“อ้าว อะไรของมึงวะ มาไวไปไวชิบหาย” คิเรย์ยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก ตั้งใจจะชวนเพื่อนกรึ๊บเหล้าสักแก้วสองแก้วแต่กลายเป็นว่ามันรีบกลับซะอย่างนั้น

“ไอ้สิงหาแบกตัวต้นหยงมาด้วย” นายใหญ่ออกคำสั่งเสียงเด็ดขาด ส่วนเพื่อนของต้นหยงก็จะปล่อยให้คุณอาของเธอเป็นคนดูแล

เมื่ออยู่ในรถ ร่างอ่อนปวกเปียกไม่รู้เรื่องเมาหลับคอพับบนเบาะข้างๆ พายัพที่ตอนนี้มีสีหน้าเรียบตึงสุดจะบรรยาย ท่าทางของเขานิ่งขรึมจนไม่มีลูกน้องคนไหนกล้าสบตา

คำพูดของคิเรย์ที่บอกว่าต้นหยงก็คงจะอายุเท่ากันกับหลานของมันยังคงวนเวียนในหัวชายหนุ่ม ทำให้พายัพตัดสินใจค้นกระเป๋าสะพายใบเล็กของเด็กสาว เขาหวังว่าจะพบสิ่งที่ยืนยันอายุแท้จริงของเธอได้และในที่สุดเขาก็ได้รู้ความจริง

“หึ! กล้าดียังไงหลอกฉันตั้งนาน คงเห็นว่าฉันใจดีมากสินะถึงไม่เคยกลัวกันเลย” น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยกับร่างเล็กที่ไม่อาจรู้เรื่องเพราะยังคงหลับสนิท

สายตาคมกริบมองบัตรประจำตัวประชาชนของต้นหยงที่ถืออยู่อย่างระงับอารมณ์ตัวเอง

“ในเมื่อสร้างสวรรค์ดีๆ ให้แล้วไม่ชอบ งั้นฉันจะพาเธอไปทัวร์นรกเอง” ทั้งคำพูดและสีหน้าแววตาของพายัพในตอนนี้น่ากลัวจนชวนหัวใจเต้นแรง หากต้นหยงไม่เมาจนหลับไปก็คงได้ตกใจตัวสั่นกับท่าทางปีศาจร้ายประทับร่างแน่ๆ

พายัพไม่ได้เดินทางกลับคฤหาสน์แต่เขาเลือกที่จะให้ลูกน้องจัดการจองโรงแรมเพื่อเข้าพัก อารมณ์ของเขามันรุ่มร้อนเกินกว่าจะรอให้ถึงคฤหาสน์ เขาต้องการลงโทษเด็กนิสัยเสียโดยเร็วที่สุด

“พวกมึงออกไปรอข้างนอก ถ้ากูไม่เรียกก็ไม่ต้องเข้ามา” เขากำชับลูกน้องเสียงเข้มก่อนจะปิดประตูให้สนิทและอุ้มร่างต้นหยงที่นอนบนเตียงเข้าไปวางยังอ่างจากุชชี่ในห้องน้ำ

มือหนาทำการดึงสายฝักบัวมาจ่อตรงหน้าร่างเล็กก่อนที่จะฉีดใส่เธอจนเปียกโชกไปหมด ทำให้เด็กสาวที่สลบสไลค่อยๆ รู้สึกตัวและลืมตาขึ้นในที่สุด

สิ่งที่เธอเห็นคือผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่และใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมจนเป็นเอกลักษณ์ เขากำลังฉีดน้ำใส่ตัวเธออย่างบ้าคลั่งจนเปียกทั่วทั้งตัว ซึ่งไม่รู้ว่าทำไมเขาหาเธอเจอและตอนนี้เราอยู่ที่ไหน

“อื้อ คุณทำอะไรคะเนี่ย” ต้นหยงยกมือขึ้นปิดบังใบหน้าเมื่อถูกฉีดน้ำใส่ซ้ำๆ เข้าจมูกเข้าปากเกือบสำลัก

“ปลุกเธอไง สร่างเมาบ้างรึยังล่ะ” เขากำลังประชดกันอยู่หรือเปล่า พูดมาได้ยังไงว่านี่คือการปลุกเธอ

“หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ อื้อ…หนูเปียกหมดแล้ว” เด็กสาวปัดฝักบัวออกจากมือเขาพลางลูบหน้าตัวเองและกอดร่างกายหนาวสั่นเอาไว้ เธอมองคนผีเข้าที่มีนัยต์ตาคมดุน่ากลัว เขาเป็นอะไรไปอีกถึงได้ทำแบบนี้

“เธอรู้อะไรไหม ในบรรดาลูกหนี้เธอคือคนที่ฉันใจดีด้วยมากที่สุด” เขาเอ่ยโทนเสียงเย็นๆ แฝงความน่ากลัวบางอย่างให้ต้นหยงเริ่มขนลุกตาม

“แต่ดูเหมือนยิ่งฉันใจดีกับเธอมากเท่าไร เธอก็ยิ่งแข็งข้อหนักขึ้นเรื่อยๆ” ร่างสูงย่อตัวลงจนอยู่ในระดับเดียวกับร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าในอ่าง แววตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

“ทำไมถึงชอบโกหกนักล่ะต้นหยง” เธอไม่ชอบท่าทางของเขาในตอนนี้เลย นิ้วมือเรียวยาวกำลังเกี่ยวผมสวยเล่นทั้งที่สายตาเขามันดูน่ากลัวคาดคั้นคำตอบออกอย่างนั้น

ต้นหยงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ อยากขอให้ตัวเองวาร์ปหาย ออกไปจากตรงนี้

“นะ…หนูโกหกอะไรคุณคะ”

“เธอรู้อยู่แก่ใจ ทำไมไม่ตอบล่ะ”

“คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรคะ” แน่นอนว่าถ้าเรื่องที่เธอโกหกเขามันก็มีอยู่หลายเรื่องเลยล่ะ

“เธอนี่ชอบตีหน้าซื่อเก่งดีนะ ตั้งแต่เรื่องขโมยแหวนฉันไปแล้วไม่ยอมรับผิด” เขาแสยะยิ้มเหี้ยมจนเด็กสาวขนลุกเกรียว ก็ยังคงเชื่อในสิ่งที่เชื่อสินะ แม้เธอสารภาพความจริงไปหมดแล้วว่าแหวนนั่นไม่ได้เอาไป

“หนูขอโทษค่ะ หนูไม่รู้ว่าคุณกำลังโกรธเรื่องอะไร หรือว่าจะเป็นเรื่องที่หนูไม่ไปทำงานวันนี้คะ”

“นั่นก็มีส่วนแต่ไม่ใช่”

“งะ…งั้นเป็นเรื่องที่หนูเที่ยวผับเหรอคะ” เขาอาจจะโกรธเธอเรื่องนี้ก็ได้

“เรื่องนี้ก็ด้วยแต่ฉันโมโหไม่เท่าเรื่องที่เธอโกหกอายุของตัวเองหรอก เธอไม่ได้อายุสิบเจ็ดไม่ใช่เหรอ แล้วโกหกฉันทำไมล่ะ” คราวนี้เธอเห็นประกายวูบวาบในแววตาของเขา

“คือหนู นะ…หนูกลัว ถ้าบอกความจริงไปคุณก็จะทำแบบนั้นไม่ใช่เหรอคะ”

“แบบนั้นที่เธอหมายถึงคือใช้ร่างกายชดใช้หนี้ของฉันรึเปล่า” และคำตอบของเด็กสาวคือการพยักหน้า

“ข้อตกลงเราเป็นอย่างนั้น ฉันมีสิทธิ์ทุกๆ อย่างในตัวเธอเมื่ออายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์มันก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วเธอจะหาทางเลี่ยงทำไมในเมื่อสักวันก็ต้องโดนอยู่ดี”

มือหนาเอื้อมมาบีบท่อนแขนร่างเล็กจนเธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“เธอคิดว่าตัวเองจะหาเงินมาคืนฉันทันอย่างนั้นเหรอ โกหกแบบนี้อยากตายรึไง”

“มะ…ไม่ค่ะ ฮึก! หนูขอโทษ”

“เลิกพูดคำขอโทษส่งๆ สักทีถ้าเธอไม่คิดจะสำนึก ลุกออกมา!”

“ฮึก ไม่!”

“ว่ายังไงนะ!” หัวคิ้วเข้มขมวดหากันเมื่อถูกขัดใจ พายัพกระชากแขนเล็กอย่างแรงจนต้นหยงต้องลุกยืนตามคำสั่งเขา

“ฮือ คุณจะทำอะไรหนู”

“หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันก็จะให้เธอทำหน้าที่ของตัวเองไง”

“ฮึก! หนูไม่อยากทำ คุณอย่าบังคับได้ไหม”

“ก็ลองขัดใจฉันดูสิถ้าเธออยากตายเร็ว” คนตัวเล็กถูกกระชากลากถูก่อนจะโดนผลักจนแผ่นหลังบางชนกับผนังห้องน้ำ ร่างกายเจ็บระบมไปหมด เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของเธอไม่ได้ทำให้เขาสงสารแต่อย่างใด

“เธอจะถอดเสื้อผ้าเองหรือให้ฉันถอดให้”

“นะ…หนูไม่อยากถอด”

“เธอจะถอดเสื้อผ้าเองหรือให้ฉันถอดให้”

“นะ…หนูไม่อยากถอด” เด็กสาวส่ายหน้าด้วยความกลัว ที่ผ่านมาเธอคิดน้อยไปจริงๆ ว่าจะตบตาเขาไปได้ตลอด

“โอเค งั้นฉันถอดให้เอง” ว่าแล้วพายัพก็จัดการฉีกกระชากเกาะอกสีขาวตัวบางจนบาดผิวต้นหยงเป็นรอยแดงเถือก แม้เธอจะทั้งร้องไห้และกรีดร้อง เขาก็ยังคงทำต่อไปเรื่อยๆ จนในที่สุดสภาพเด็กสาวก็ไม่ต่างอะไรจากไข่ต้มโดนปอกเปลือก

พายัพกวาดสายตาหื่นกระหายที่เก็บซ่อนไม่มิดมองเรือนกายขาวสะอาดที่เจ้าตัวกำลังใช้มือน้อยๆ ปิดบังสองเต้ากลมโตด้านบนและความอวบอูมล่อตาด้านล่าง กระนั้นก็ไม่อาจปิดได้มิด