Startseite / มาเฟีย / หนี้รักสยบมาเฟีย / ตอนที่ 8/1 สั่งสอนเด็กโกหก (NC18+)

Teilen

ตอนที่ 8/1 สั่งสอนเด็กโกหก (NC18+)

last update Veröffentlichungsdatum: 31.12.2025 10:49:06

พายัพเดินทางมาถึงผับ พบว่าต้นหยงและเพื่อนที่มาด้วยกันเมาแอ๋จนสลบไปแล้ว เขาจึงสั่งให้ลูกน้องคนสนิทคือสิงหาและองอาจแบกร่างเล็กของทั้งคู่ขึ้นชั้นบน

การปรากฏตัวของพายัพที่นี่ดึงดูดความสนใจไม่น้อย เพียงไม่นานคิเรย์เจ้าของผับก็ปรากฏตัวขึ้นหลังจากให้เขาทนนั่งรอหลายนาที

“มาหากูถึงนี่มีไรวะ” หนุ่มลูกครึ่งไทยญี่ปุ่นหน้าตาหล่อเหลาเอ่ยถามพร้อมนั่งตรงข้ามเพื่อนสนิท หัวคิ้วขมวดมองด้วยความสงสัย ปกติพายัพเป็นคนติดงานและน้อยมากที่มันจะเป็นฝ่ายมาหาเพื่อนก่อน นอกจากเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ

“ผับของมึงไม่ได้คัดกรองแขกเลยเหรอวะ ทำไมปล่อยให้เด็กอายุไม่ถึงยี่สิบเข้ามาได้” น้ำเสียงฉุนและใบหน้าแสดงอาการไม่พอใจทำให้คิเรย์รู้ว่าเพื่อนกำลังจริงจังมากแค่ไหน แต่สิ่งที่พายัพพูดมากำลังทำให้เขางุนงง

“เด็กที่ไหนของมึงวะ ผับกูการ์ดคุมเข้มทุกคน มันไม่มีใครรอดสายตากูไปได้หรอก”

“เหรอ งั้นมึงมาดูนี่” พายัพพูดเสร็จก็ลุกขึ้นเดินนำเจ้าของผับมายังอีกห้องที่สามารถทะลุถึงกันได้

ปรากฏให้เห็นร่างเล็กของเด็กสาวสองคนที่นอนแก้มแดงบนเตียงด้วยความเมามาย

“เฮ้ย! น้องเห็ด” คิเรย์ตาโตในทันทีเพราะเด็กสาวชุดสีชมพูคือหลานของตัวเอง ส่วนเด็กสาวอีกคนก็คลับคล้ายคลับคลาเป็นอย่างมาก

“แล้วนั่นก็น้องต้นหยงใช่ปะ”

“เออ! กูก็คิดว่ามึงความจำเสื่อมซะอีก ไหนบอกการ์ดคุมเข้ม แล้วทำไมเด็กสองคนนี้ถึงผ่านเข้ามาได้วะ” พายัพถามอย่างใส่อารมณ์

“กูเป็นคนอนุญาตเอง ก็เด็กคนนั้นหลานกู น้องมันอยากเที่ยวผับกูก็ตามใจ เด็กมันโตๆ กันแล้วมึงจะซีเรียสอะไรวะ” คิเรย์ไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนถึงต้องเล่นใหญ่ มาที่นี่ด้วยตัวเองเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ทั้งที่มันให้ลูกน้องจัดการเองได้

“ที่บอกโตๆ กันแล้วแม่งเท่าไรเองวะ”

“หลานกูสิบเก้าแล้วครับไอ้ห่า น้องต้นหยงเป็นเพื่อนกับเห็ดก็น่าจะอายุเท่ากันปะวะ มึงจะทำตัวหัวโบราณเพื่อ? ทีมึงยังเข้าผับตั้งแต่สิบห้าเลยมั้ง” พายัพนิ่งงันไม่ใส่ใจกับคำกระแหนะกระแหนของเพื่อน เขากำลังสับสนเรื่องอายุของต้นหยงต่างหาก

ถ้าเกิดว่าที่ผ่านมาต้นหยงโกหกเรื่องอายุของตัวเองมาตลอดล่ะ หากเธอไม่ได้อายุสิบเจ็ดปีจริงๆ เท่ากับว่าที่ผ่านมาเขาโดนเธอตุ๋นมาตลอดเลยงั้นเหรอ

“งั้นกูขอตัวกลับก่อน”

“อ้าว อะไรของมึงวะ มาไวไปไวชิบหาย” คิเรย์ยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก ตั้งใจจะชวนเพื่อนกรึ๊บเหล้าสักแก้วสองแก้วแต่กลายเป็นว่ามันรีบกลับซะอย่างนั้น

“ไอ้สิงหาแบกตัวต้นหยงมาด้วย” นายใหญ่ออกคำสั่งเสียงเด็ดขาด ส่วนเพื่อนของต้นหยงก็จะปล่อยให้คุณอาของเธอเป็นคนดูแล

เมื่ออยู่ในรถ ร่างอ่อนปวกเปียกไม่รู้เรื่องเมาหลับคอพับบนเบาะข้างๆ พายัพที่ตอนนี้มีสีหน้าเรียบตึงสุดจะบรรยาย ท่าทางของเขานิ่งขรึมจนไม่มีลูกน้องคนไหนกล้าสบตา

คำพูดของคิเรย์ที่บอกว่าต้นหยงก็คงจะอายุเท่ากันกับหลานของมันยังคงวนเวียนในหัวชายหนุ่ม ทำให้พายัพตัดสินใจค้นกระเป๋าสะพายใบเล็กของเด็กสาว เขาหวังว่าจะพบสิ่งที่ยืนยันอายุแท้จริงของเธอได้และในที่สุดเขาก็ได้รู้ความจริง

“หึ! กล้าดียังไงหลอกฉันตั้งนาน คงเห็นว่าฉันใจดีมากสินะถึงไม่เคยกลัวกันเลย” น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยกับร่างเล็กที่ไม่อาจรู้เรื่องเพราะยังคงหลับสนิท

สายตาคมกริบมองบัตรประจำตัวประชาชนของต้นหยงที่ถืออยู่อย่างระงับอารมณ์ตัวเอง

“ในเมื่อสร้างสวรรค์ดีๆ ให้แล้วไม่ชอบ งั้นฉันจะพาเธอไปทัวร์นรกเอง” ทั้งคำพูดและสีหน้าแววตาของพายัพในตอนนี้น่ากลัวจนชวนหัวใจเต้นแรง หากต้นหยงไม่เมาจนหลับไปก็คงได้ตกใจตัวสั่นกับท่าทางปีศาจร้ายประทับร่างแน่ๆ

พายัพไม่ได้เดินทางกลับคฤหาสน์แต่เขาเลือกที่จะให้ลูกน้องจัดการจองโรงแรมเพื่อเข้าพัก อารมณ์ของเขามันรุ่มร้อนเกินกว่าจะรอให้ถึงคฤหาสน์ เขาต้องการลงโทษเด็กนิสัยเสียโดยเร็วที่สุด

“พวกมึงออกไปรอข้างนอก ถ้ากูไม่เรียกก็ไม่ต้องเข้ามา” เขากำชับลูกน้องเสียงเข้มก่อนจะปิดประตูให้สนิทและอุ้มร่างต้นหยงที่นอนบนเตียงเข้าไปวางยังอ่างจากุชชี่ในห้องน้ำ

มือหนาทำการดึงสายฝักบัวมาจ่อตรงหน้าร่างเล็กก่อนที่จะฉีดใส่เธอจนเปียกโชกไปหมด ทำให้เด็กสาวที่สลบสไลค่อยๆ รู้สึกตัวและลืมตาขึ้นในที่สุด

สิ่งที่เธอเห็นคือผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่และใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมจนเป็นเอกลักษณ์ เขากำลังฉีดน้ำใส่ตัวเธออย่างบ้าคลั่งจนเปียกทั่วทั้งตัว ซึ่งไม่รู้ว่าทำไมเขาหาเธอเจอและตอนนี้เราอยู่ที่ไหน

“อื้อ คุณทำอะไรคะเนี่ย” ต้นหยงยกมือขึ้นปิดบังใบหน้าเมื่อถูกฉีดน้ำใส่ซ้ำๆ เข้าจมูกเข้าปากเกือบสำลัก

“ปลุกเธอไง สร่างเมาบ้างรึยังล่ะ” เขากำลังประชดกันอยู่หรือเปล่า พูดมาได้ยังไงว่านี่คือการปลุกเธอ

“หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ อื้อ…หนูเปียกหมดแล้ว” เด็กสาวปัดฝักบัวออกจากมือเขาพลางลูบหน้าตัวเองและกอดร่างกายหนาวสั่นเอาไว้ เธอมองคนผีเข้าที่มีนัยต์ตาคมดุน่ากลัว เขาเป็นอะไรไปอีกถึงได้ทำแบบนี้

“เธอรู้อะไรไหม ในบรรดาลูกหนี้เธอคือคนที่ฉันใจดีด้วยมากที่สุด” เขาเอ่ยโทนเสียงเย็นๆ แฝงความน่ากลัวบางอย่างให้ต้นหยงเริ่มขนลุกตาม

“แต่ดูเหมือนยิ่งฉันใจดีกับเธอมากเท่าไร เธอก็ยิ่งแข็งข้อหนักขึ้นเรื่อยๆ” ร่างสูงย่อตัวลงจนอยู่ในระดับเดียวกับร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าในอ่าง แววตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

“ทำไมถึงชอบโกหกนักล่ะต้นหยง” เธอไม่ชอบท่าทางของเขาในตอนนี้เลย นิ้วมือเรียวยาวกำลังเกี่ยวผมสวยเล่นทั้งที่สายตาเขามันดูน่ากลัวคาดคั้นคำตอบออกอย่างนั้น

ต้นหยงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ อยากขอให้ตัวเองวาร์ปหาย ออกไปจากตรงนี้

“นะ…หนูโกหกอะไรคุณคะ”

“เธอรู้อยู่แก่ใจ ทำไมไม่ตอบล่ะ”

“คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรคะ” แน่นอนว่าถ้าเรื่องที่เธอโกหกเขามันก็มีอยู่หลายเรื่องเลยล่ะ

“เธอนี่ชอบตีหน้าซื่อเก่งดีนะ ตั้งแต่เรื่องขโมยแหวนฉันไปแล้วไม่ยอมรับผิด” เขาแสยะยิ้มเหี้ยมจนเด็กสาวขนลุกเกรียว ก็ยังคงเชื่อในสิ่งที่เชื่อสินะ แม้เธอสารภาพความจริงไปหมดแล้วว่าแหวนนั่นไม่ได้เอาไป

“หนูขอโทษค่ะ หนูไม่รู้ว่าคุณกำลังโกรธเรื่องอะไร หรือว่าจะเป็นเรื่องที่หนูไม่ไปทำงานวันนี้คะ”

“นั่นก็มีส่วนแต่ไม่ใช่”

“งะ…งั้นเป็นเรื่องที่หนูเที่ยวผับเหรอคะ” เขาอาจจะโกรธเธอเรื่องนี้ก็ได้

“เรื่องนี้ก็ด้วยแต่ฉันโมโหไม่เท่าเรื่องที่เธอโกหกอายุของตัวเองหรอก เธอไม่ได้อายุสิบเจ็ดไม่ใช่เหรอ แล้วโกหกฉันทำไมล่ะ” คราวนี้เธอเห็นประกายวูบวาบในแววตาของเขา

“คือหนู นะ…หนูกลัว ถ้าบอกความจริงไปคุณก็จะทำแบบนั้นไม่ใช่เหรอคะ”

“แบบนั้นที่เธอหมายถึงคือใช้ร่างกายชดใช้หนี้ของฉันรึเปล่า” และคำตอบของเด็กสาวคือการพยักหน้า

“ข้อตกลงเราเป็นอย่างนั้น ฉันมีสิทธิ์ทุกๆ อย่างในตัวเธอเมื่ออายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์มันก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วเธอจะหาทางเลี่ยงทำไมในเมื่อสักวันก็ต้องโดนอยู่ดี”

มือหนาเอื้อมมาบีบท่อนแขนร่างเล็กจนเธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“เธอคิดว่าตัวเองจะหาเงินมาคืนฉันทันอย่างนั้นเหรอ โกหกแบบนี้อยากตายรึไง”

“มะ…ไม่ค่ะ ฮึก! หนูขอโทษ”

“เลิกพูดคำขอโทษส่งๆ สักทีถ้าเธอไม่คิดจะสำนึก ลุกออกมา!”

“ฮึก ไม่!”

“ว่ายังไงนะ!” หัวคิ้วเข้มขมวดหากันเมื่อถูกขัดใจ พายัพกระชากแขนเล็กอย่างแรงจนต้นหยงต้องลุกยืนตามคำสั่งเขา

“ฮือ คุณจะทำอะไรหนู”

“หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันก็จะให้เธอทำหน้าที่ของตัวเองไง”

“ฮึก! หนูไม่อยากทำ คุณอย่าบังคับได้ไหม”

“ก็ลองขัดใจฉันดูสิถ้าเธออยากตายเร็ว” คนตัวเล็กถูกกระชากลากถูก่อนจะโดนผลักจนแผ่นหลังบางชนกับผนังห้องน้ำ ร่างกายเจ็บระบมไปหมด เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของเธอไม่ได้ทำให้เขาสงสารแต่อย่างใด

“เธอจะถอดเสื้อผ้าเองหรือให้ฉันถอดให้”

“นะ…หนูไม่อยากถอด”

“เธอจะถอดเสื้อผ้าเองหรือให้ฉันถอดให้”

“นะ…หนูไม่อยากถอด” เด็กสาวส่ายหน้าด้วยความกลัว ที่ผ่านมาเธอคิดน้อยไปจริงๆ ว่าจะตบตาเขาไปได้ตลอด

“โอเค งั้นฉันถอดให้เอง” ว่าแล้วพายัพก็จัดการฉีกกระชากเกาะอกสีขาวตัวบางจนบาดผิวต้นหยงเป็นรอยแดงเถือก แม้เธอจะทั้งร้องไห้และกรีดร้อง เขาก็ยังคงทำต่อไปเรื่อยๆ จนในที่สุดสภาพเด็กสาวก็ไม่ต่างอะไรจากไข่ต้มโดนปอกเปลือก

พายัพกวาดสายตาหื่นกระหายที่เก็บซ่อนไม่มิดมองเรือนกายขาวสะอาดที่เจ้าตัวกำลังใช้มือน้อยๆ ปิดบังสองเต้ากลมโตด้านบนและความอวบอูมล่อตาด้านล่าง กระนั้นก็ไม่อาจปิดได้มิด

Lies dieses Buch weiterhin kostenlos
Code scannen, um die App herunterzuladen

Aktuellstes Kapitel

  • หนี้รักสยบมาเฟีย    ตอนที่ 47/2 กันและกัน จบบริบูรณ์

    พายัพวางเค้กบนโต๊ะทรงกลมก่อนหยิบกล่องของขวัญห่อด้วยริบบิ้นสีแดงสดส่งยื่นให้คนน้อง “ของหนูค่ะ”“อะไรเหรอคะ”“ลองเปิดดูสิ” สีหน้ายิ้มภูมิใจของเขาทำให้เธอตื่นเต้นไปด้วยต้นหยงบรรจงแกะริบบิ้นและเปิดกล่องของขวัญอย่างทะนุถนอม ของด้านในไม่ใช่เครื่องประดับราคาสูงลิ่ว หากแต่มันคือน้ำหอมขวดหนึ่งเท่านั้น “กลิ่นหอมจังเลยค่ะ กลิ่นมันคุ้นๆ จัง” สีหน้าสงสัยพยายามครุ่นคิดอย่างหนัก “นี่มันกลิ่นเดียวกับเมื่อวานที่ติดเสื้อพี่นิคะ” “เก่งจริงๆ เลย เธอชอบไหมคะ พี่ทำเองเลยนะ”“ทำเอง?” เธอเบิกตามองแฟนหนุ่มอย่างประหลาดใจ “เอาเวลาที่ไหนไปทำคะ”“ก็หลังจากเลิกงาน ที่พี่กลับดึกก็เพราะแบบนี้แหละ พี่ลงคอร์สเรียนทำน้ำหอมค่ะ พี่ตั้งใจทำเพื่อเธอเลยนะ อุตส่าห์เลือกกลิ่นที่คิดว่าเข้ากับเธอที่สุดเพื่อจะเอามาเซอไพรส์วันนี้ แต่เมื่อวานเกือบแผนแตก” เขาหัวเราะร่า แต่ต้นหยงกำลังตื้นตันกับคำพูดของเขา“ที่รัก..” เรียกอีกคนเสียงแผ่วก่อนจะสวมกอดเขาทั้งน้ำตาอีกครั้ง “หนูขอโทษ ที่รักทำให้หนูตั้งขนาดนี้ แต่หนูคิดมากสารพัดเลย”“ไม่เอาน่า อย่าร้องไห้สิคะ”“ฮึก! เมื่อคืนหนูก็ไม่ได้ให้ที่รักกอด เพราะหนูน้อยใจคิดว่าที่รักไป

  • หนี้รักสยบมาเฟีย    ตอนที่ 47/1 กันและกัน

    พักหลังๆ มานี้พายัพทำงานหามเช้าหามค่ำเป็นว่าเล่น ทั้งต้องดูแลกิจการที่มีอยู่ ไหนจะมีกิจการใหม่ที่ร่วมกับหุ้นส่วนอย่างพวกเพื่อนๆ แล้วก็ยังมีร้านขนมหวานของแม่ที่คืบหน้าไปได้ด้วยดี เขาจัดการทุกอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง สมกับเป็นท่านประธานของแบล็คเรดแต่ก็เพราะหน้าที่การงานมันรัดตัวด้วยนี่ยังไงล่ะ เขาจึงไม่ค่อยมีเวลาให้แฟนสาวมากเท่าที่ควร ได้แต่หวังว่าเธอจะเข้าใจต้นหยงเปิดเทอมแล้ว เด็กสาวไปเรียนตามปกติพร้อมด้วยเพื่อนสนิททั้งสามคน ชีวิตของเธอมันควรเป็นไปอย่างเรียบเฉยเหมือนเมื่อก่อน หากไม่ใช่เพราะรูปบิกี่ที่เคยลงไปเมื่อสองเดือนที่แล้ว “ใช่น้องต้นหยงปะครับ”“คะ? อะ..เอ่อ ใช่ค่ะ”“พี่ชื่อแบงค์นะ ติดตามเราในไอจี น้องสนใจมาเป็นถ่ายแบบโฆษณามั้ยครับ”“เอ่อ คือว่าหนู..” มันกระอักกระอ่วนใจเหลือเกิน เพราะต้นหยงไม่ใช่แม่เน็ตไอดอลสาวอย่างเห็ดหอมเพื่อนสนิท เธอไม่รู้จะรับมือกับความโด่งดังชั่วข้ามคืนได้ยังไง ทั้งที่ลบรูปนั้นออกไปแล้ว ก็ไม่วายมีแมวมองและรุ่นพี่ชวนไปถ่ายแบบ เล่นโฆษณาอยู่เสมอ “หนูขอเก็บไปคิดดูก่อนได้มั้ยคะพี่”“ได้สิครับ ได้เลย พี่จะรอคำตอบนะ หวังว่าเราคงได้ร่วมงานกัน” รุนพี่คนนั้

  • หนี้รักสยบมาเฟีย    ตอนที่ 46/2 ที่รักของหนู

    ก่อนเรื่องมันจะบานปลายไปกันใหญ่ ฉันรีบดึงแขนคนตัวสูงที่กร่างจะเข้าไปหาเรื่องแม่เลี้ยง มันคงไม่ดีต่อภาพลักษณ์ของเขาแน่ ถึงแม้ว่าฝ่ายนั้นจะกวนโมโหกันอยู่มากก็ตาม “อย่าเอาพิมเสนไปแลกเกลือค่ะ” ฉันเตือนสติเขา พี่พายัพถอนหายใจเฮือกใหญ่ “หนูไม่แคร์ว่าพวกคุณจะมองพี่พายัพยังไง แต่สำหรับหนูเขาคือคนที่ดีที่สุด ถ้าพวกคุณคิดว่าเขาคือคนในครอบครัวก็คงไม่พูดจาทำร้ายจิตใจกันขนาดนี้หรอกค่ะ” ไม่อยากปล่อยให้พี่พายัพเสียสุขภาพจิตไปมากกว่านี้ ฉันดึงแขนลากคนตัวสูงมาด้วยกัน ปล่อยให้เสียงด่าหยาบคายไร้วุฒิภาวะดังไล่หลัง ภายในรถขับกลับคอนโดปกคลุมไปด้วยความอึมครึมและเงียบเชียบ “พี่โอเคไหมคะ” ฉันแตะแขนคนตัวสูงเบาๆ ส่งสายตาอ่อนโยนและปลอบใจไปในตัว “ไม่ค่อยโอเคเท่าไรหรอกค่ะ พี่ไม่อยากเจอหน้าพวกเขาเลย ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอเหมือนกัน” เสียงเหนื่อยอ่อนยิ่งทำให้ฉันเป็นห่วง ความสัมพันธ์ของเขาและทั้งสามคนคงไม่ดีเลยสินะ ไม่อย่างนั้นเขาก็คงพูดเรื่องที่บ้านให้ฉันฟังบ้างแล้วล่ะ “เธอไม่ต้องคิดมากนะคะ พี่ไม่เป็นอะไรหรอก แค่เซ็งเฉยๆ” ฉันยิ้มอ่อน มือที่เคลื่อนมาวางบนหน้าขาแข็งแรง บีบเบาๆ อย่างให้กำลังใจ “พี่มีเธออยู่

  • หนี้รักสยบมาเฟีย    ตอนที่ 46/1 ที่รักของหนู

    แม้งานประชุมจะสิ้นสุดลงแล้ว ทว่าพี่พายัพทำตามสัญญาที่ให้ไว้คืออยู่พักผ่อนตามลำพังสองคนต่ออีกสองคืนก่อนจะกลับไปทำงานเหมือนเดิม แม้เป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ แต่ฉันก็มีความสุข ได้รับการเติมเต็มความรักจนอิ่มล้น เขาทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีมากคนหนึ่ง “ตกลงลูกชอบเตียงแบบไหน” แม่หันมาถามฉันที่ยืนใจลอยคิดถึงแฟนหนุ่ม ขณะนี้เราอยู่กันที่ร้านเฟอร์นิเจอร์นำเข้าจากต่างประเทศชั้นนำโดยพี่คิเรย์เป็นคนพาเข้ามา แม่ได้บ้านแล้วเรียบร้อย เป็นบ้านจัดสรรในโครงการสุดหรูของย่านท่องเที่ยวแห่งนั้น ตัวหมู่บ้านอยู่ใกล้กับที่ดินซึ่งพี่พายัพจะทำร้านขนมให้ท่าน ตอนนี้ได้ดำเนินการลงเสาเข็มไปบ้างแล้ว “หรือถ้าหนูไม่ชอบเตียงที่นี่ ให้พี่สั่งนำเข้าดีไหมคะ” พี่คิเรย์ถามอย่างเอาใจเมื่อยังเห็นฉันนิ่งเฉยไม่ยอมตอบ “ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูเอาเตียงนี้ก็ได้” ฉันชี้สุ่มไปยังเตียงคิงไซต์แต่ทว่าพอดูราคาชัดๆ อีกทีก็ต้องเบิกตากว้าง“ผมเอาเตียงนี้ด้วยนะครับ” พี่คิเรย์บอกกับพนักงานขายเฟอร์นิเจอร์อย่างรวดเร็ว “เปลี่ยนทันมั้ยคะ หนูลืมดูราคา” ฉันกระซิบเสียงแผ่วกับพี่ชาย“ทำไมคะ ราคามันยังไง”“มัน เอ่อ มันแพงค่ะ”“อ

  • หนี้รักสยบมาเฟีย    ตอนที่ 45/2 เจ้าข้าวเจ้าของ (nc18+)

    ต้นหยง | Partฉันสูดลมหายใจเข้าออกสุดปอด ระงับความตื่นเต้นที่วิ่งจู่โจมหัวใจให้เต้นแรง ดวงตากลมโตจับจ้องบานประตูห้องน้ำด้วยความกลัวระคนกล้า ทั้งกลัวและกล้าก็ฉันนี่ไง…“เอาวะ แกทำได้ต้นหยง แกทำได้!” ฉันเรียกความมั่นใจกลับมา มองดูเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวที่สวมใส่ก่อนมือเรียวเอื้อมบิดที่จับประตูเปิดเข้าห้องน้ำซึ่งไม่ได้ล็อคราวกับรู้ว่ามีคนอยากเข้ามาหา ร่างสูงสง่าของพี่พายัพนอนแช่น้ำอุ่นอย่างสบายอารมณ์ มองเห็นกล้ามหน้าท้องเป็นลอนแข็งแรง เขารับรู้ถึงการมาของฉันเปลือกตาถึงได้ลืมขึ้นมามาเล็กน้อย ตามด้วยคิ้วเข้มเลิกสูงอย่างมีคำถามว่าเข้ามาทำไม “หนูขออาบน้ำด้วยคนนะคะ”เขาไม่ตอบและฉันก็ไม่รอ มือบางกระตุกเชือกรัดชุดคลุมจนคลายออกง่ายดายเห็นไปถึงไหนต่อไหน ฉันขยับแขนเพียงนิดเดียวชุดคลุมที่ว่าก็ไถลหลุดจากตัวลงไปกองที่ข้อเท้า เห็นได้ชัดว่าตอนนี้สายตาพี่พายัพเริ่มไม่มั่นคง เขามองฉันก่อนหันไปมองทางอื่นและหันมามองฉันอีกที อารมณ์ประมาณอยากมองตาไม่อยากเสียฟอร์มฉันยิ้มออกมาเล็กน้อย ขาเรียวสวยก้าวลงอ่างด้วยท่าทางมั่นใจ จนถึงตอนนี้พี่พายัพยังคงเมินเฉยไม่ยอมสบตาได้อย่างไรกัน “หนูถูสบู่ให้เอาไหมคะ”

  • หนี้รักสยบมาเฟีย    ตอนที่ 45/1 เจ้าข้าวเจ้าของ

    การประชุมหารือสำคัญประจำปีกินเวลายาวนานกว่าสามชั่วโมง เสร็จจากประชุมคืองานเลี้ยงที่รวมเหล่าสมาชิกแก๊งแบล็คเรดและครอบครัวของแต่ละคนไว้อย่างคับคั่ง “โอ้โห! สุดจัด” เสียงมาร์ตินที่เดินตามหลังเพื่อนออกจากห้องประชุมร้องทึ่งกับบางอย่าง ดวงตาคมวาวจ้องมองบางสิ่งในสมาร์ตโฟนเครื่องหรู “รีบๆ เดินหน่อยไอ้นี่ ส่องสาวอยู่อีกล่ะสิ” คิเรย์หันไปเร่งเพื่อน แค่เห็นท่าทางของเขามันก็ดูออกหมดแล้ว “สาวที่กูส่องพวกมึงก็รู้จักกันดี” ทีแรกพายัพจะไม่สนใจด้วยซ้ำ ทว่ามาร์ตินเดินแทรกระหว่างกลางเขาและคิเรย์ มันส่งมือถือให้ดูจนทั้งสองคนหยุดเดินพร้อมกันขาแข็ง หัวใจเต้นเร็วขึ้น ใบหน้าเห่อร้อนพร้อมความโกรธที่ค่อยๆ ปกคลุมร่างกายที่เห็นนี่มันคืออะไร!เด็กสาวสองคนในชุดบิกินี่สีหวานหวาบหวิว โพสต์ท่าทางน่ารักโชว์เนื้อหนังมังสาให้คนติดตามนับแสนได้เชยชม ลำคอพายัพแห้งผาก เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบๆ เขาและคิเรย์เงยหน้ามองตากันอย่างไม่ต้องนัดหมาย ต่างรู้กันดีว่าครั้งนี้มันยอมตามใจไม่ได้จริงๆ ในส่วนของต้นหยงและเห็ดหอม พวกเธอได้รับข้อความให้มารอในงานเลี้ยงได้เลย สถานที่ในโรงแรมหรูซึ่งมีโดมกระจกกว้าง ทำให้บรรยากาศยามค่ำ

  • หนี้รักสยบมาเฟีย    ตอนที่ 5/2 เหมือนจะดี แต่ก็ไม่

    เมื่อเลือกไอติมรสที่อยากกินเสร็จ ฉันก็ดันหากระเป๋าตังค์ของตัวเองไม่เจอ สงสัยคงลืมไว้ที่ห้องแหงๆ ในช่วงจังหวะที่จะหันไปขอร้องคนข้างตัวช่วยจ่ายแทนก่อน เขากลับยื่นแบงค์พันให้คุณลุงพร้อมประโยคที่ว่า “ไม่ต้องทอน” เมื่อรถขายไอติมของคุณลุงวิ่งออกไปจากพื้นที่ตรงนี้ ฉันก็ยิ้มแป้นเพราะลาภปากที่มีคนเลี้ยง

  • หนี้รักสยบมาเฟีย    ตอนที่ 7/1 คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด

    เจ้าของคลับเอ่ยปากไล่ฉันเองว่าจะไปไหนก็ไป แต่พอฉันจะไปจริง เขาก็สั่งให้พี่ตะวันพาฉันไปรู้จักกับพี่ๆ ที่บาร์เหล้า แล้วอย่างนี้จะมีตัวเลือกให้ตั้งแต่แรกทำไม “นี่คือคุณต้นหยง ลูกหนี้ของคุณพายัพ” พี่ตะวันแนะนำตัวฉันได้ตรงไปตรงมา ไม่มีอ้อม ไม่มีเลี้ยวแม้แต่นิดเดียว ซึ่งเมื่อบอกไปแล้วฉันก็ได้แต่ยิ้มแหยพร

  • หนี้รักสยบมาเฟีย    ตอนที่ 6/2 เหมือนจะมีใจ แต่ก็เปล่า

    “ว้ายยยย!” เสียงกรีดร้องของต้นหยงดังพร้อมกับเสียงน้ำในอ่างที่กระเพื่อมใส่ตัวจนเปียกโชกเพราะพายัพดึงร่างเด็กสาวลงมาจนตอนนี้เธอคร่อมตัวเปล่าเปลือยของเขา “คะ…คุณทำอะไรคะเนี่ย อื้อออ! อึก” ยังไม่ทันได้ส่งเสียงน่ารำคาญไปมากกว่านั้น ริมฝีปากอวบอิ่มโดนประกบจูบอย่างรวดเร็ว แม้จะขัดขืนตั้งใจดิ้นหนีขลุกขลัก

  • หนี้รักสยบมาเฟีย    ตอนที่ 6/1 เหมือนจะมีใจแต่ก็เปล่า

    หลังกลับจากภูเก็ต ต้นหยงยังต้องทำงานใช้หนี้ที่คฤหาสน์ตระกูลอัครเตโชภิวัฒน์ เพียงแต่งานของเธอไม่ได้มากมายร่ายยาวเป็นหางว่าวเหมือนครั้งแรกอีกแล้ว เด็กสาวรู้มาจากปากแม่นมถึงเรื่องครั้งก่อนที่เขาลงโทษเธอโดยการให้เป็นเหยื่อล่อเสือ เสือที่แปลว่าเสือจริงๆ สัตว์สี่ขาที่เลี้ยงไว้ในคฤหาสน์ของเขา แม่นมบอกว่า

Weitere Kapitel
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status