ตอนที่ 6/1 เหมือนจะมีใจแต่ก็เปล่า

หลังกลับจากภูเก็ต ต้นหยงยังต้องทำงานใช้หนี้ที่คฤหาสน์ตระกูลอัครเตโชภิวัฒน์ เพียงแต่งานของเธอไม่ได้มากมายร่ายยาวเป็นหางว่าวเหมือนครั้งแรกอีกแล้ว

เด็กสาวรู้มาจากปากแม่นมถึงเรื่องครั้งก่อนที่เขาลงโทษเธอโดยการให้เป็นเหยื่อล่อเสือ เสือที่แปลว่าเสือจริงๆ สัตว์สี่ขาที่เลี้ยงไว้ในคฤหาสน์ของเขา แม่นมบอกว่าจริงๆ มันคือแผนลองใจ คุณพายัพก็แค่อยากรู้ว่าต้นหยงเป็นคนนิสัยใจคออย่างไร และสิ่งที่เห็นคือเด็กสาวออกหน้ารับผิดแทนทุกคน ไม่ได้โยนความผิดให้ใครเลย

ตั้งแต่รู้เรื่องนี้เธอก็ระมัดระวังตัวเองเป็นอย่างดีเพราะกลัวเขามีแผนบ้าๆ พิสดารมาลองใจกันอีก

ในทุกๆ วันต้นหยงจะรีบทำงานในส่วนของตัวเองให้เสร็จ ทำให้เธอมีเวลามากพอที่จะรับงานเสริมพิเศษเพื่อหารายได้อีกทาง นั่นก็คือเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ร้านคาเฟ่

“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า รับเมนูอะไรดีคะ” เด็กสาวใบหน้าสวยหวานเด่นสะดุดสายตาแขกหลายคน รอยยิ้มของต้นหยง เรียกได้ว่าทำให้พื้นที่โดยรอบสว่างสดใสขึ้นมาในทันที

“พี่เอาชาส้ม ทีรามิสุและก็ชีสเค้กค่ะ” ระหว่างที่กำลังยืนจดเมนูอย่างตกอกตั้งใจ ต้นหยงไม่มีทางรู้เลยว่าการที่เธอหนีมาทำงานแบบนี้กำลังจะสร้างความเดือดร้อนแก่ตัวเอง

“ใช่ครับนาย คุณต้นหยงไม่ผิดแน่ครับ” ตะวันผู้ซึ่งได้รับคำสั่งให้มาซื้อกาแฟเจอเข้ากับลูกหนี้คนสวยของเจ้านายที่ตอนนี้เปลี่ยนจากงานสาวใช้เป็นพนักงานเสิร์ฟไปแล้ว

ที่เขาต้องคอยโทรรายงานเจ้านายเพราะมันเป็นคำสั่ง อีกอย่างก็ไม่อยากให้มารู้ทีหลังเพราะไม่เช่นนั้นคนที่โดนหนักสุดก็คือคุณต้นหยง รีบบอกแต่เนิ่นๆ โทษหนักจะได้กลายเป็นเบา

คาเฟ่ที่ต้นหยงมาทำพาร์ทไทม์ก็คือร้านแม่พี่บูม ซึ่งกว่าจะเว้าวอนให้ได้งานก็แทบซื้อดอกไม้มาขอขมาเลยล่ะ พี่บูมยังคงไม่ลืมว่าครั้งนั้นรุ่นน้องทั้งสองคนเทงานไปเสียเฉยๆ ทั้งที่ก่อนหน้าคุยตกลงรายละเอียดกันดีแล้ว

เขาเห็นแก่ความขยันขันแข็งของต้นหยงหรอกนะถึงได้รับกลับเข้ามาอีกครั้ง

“หยง มีสายเข้า ไปรับสายก่อน” พี่บูมสะกิดแขนเรียกตอนที่เดินสวนกันออกมาดูลูกค้าด้านนอก ซึ่งต้นหยงเห็นรายชื่อคนโทรเข้าก็แทบปามือถือทิ้งให้มันรู้แล้วรู้รอด

“ฮัลโหลค่ะคุณพายัพ” เด็กสาวจำใจกรอกน้ำเสียงหวานคุยกับปลายสายที่ไม่อาจทราบได้ว่าวันนี้เขาผีเข้าหรือผีออก

“ทำไมรับสายช้า”

“นะ…หนูเข้าห้องน้ำน่ะค่ะ”

“เหรอ แล้วทำไมดูเหนื่อยๆ เสียงสั่นจังเลยล่ะ” ไม่รู้ว่าจะจี้ถามอะไรนัก ต้นหยงลอบถอนหายใจแรง

“คือหนูปวดอึก็เลยจัดชุดใหญ่ จะไม่ให้เหนื่อยได้ยังไงล่ะคะ” เธอโป้ปดคำโต ที่พูดไปล้วนเป็นการเอาตัวรอด ไม่ใช่ความจริงสักอย่าง

พายัพมาดูแลงานที่คาสิโนตั้งแต่เช้ามืด เขาตั้งใจว่าวันนี้จะได้ทำงานให้เต็มที่แต่กลับต้องมาปวดหัวกับเด็กขี้ดื้ออย่างต้นหยงที่หาเรื่องขัดคำสั่งกันอีกแล้ว

“เหรอ ก็คิดว่าไปทำอย่างอื่นมาซะอีก เธออยู่ที่คฤหาสน์ใช่มั้ย” ชายหนุ่มกรอกน้ำเสียงเย็นเยียบทรงอำนาจหยั่งเชิงถามคนตัวเล็กปลายสาย อยากรู้ว่าเธอจะแถแก้ตัวอย่างไรต่อ

“ใช่ค่ะ หนูอยู่ที่คฤหาสน์ คุณมีอะไรเหรอคะ” กล้าโกหกคนอย่างเขางั้นเหรอ สงสัยเธอไม่อยากแก่ตายสินะ

“มี ฉันกำลังจะกลับ เธอขึ้นไปเตรียมน้ำอุ่นบนห้องให้หน่อย”

“ให้หนูทำเหรอคะ บนห้องคุณน่ะเหรอ” เด็กช่างถามเกิดอาการสงสัยอีกแล้ว ซึ่งพายัพรำคาญคนแบบต้นหยงมาก ก็ทั้งที่เขาสั่งอยู่ยังจะถามซ้ำรอบสองอีก

“ก็ใช่ไง อีกสองชั่วโมงฉันจะกลับ หวังว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยนะ” เขาพูดแค่นั้นก่อนจะตัดสายทิ้ง ร่างสูงเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ เบนสายตาคมวาวไปนอกกระจกพลางนึกถึงสีหน้าเด็กสาวเมื่อโดนเขาดุ

ต้นหยงเป็นคนประเภทหัวดื้อ เพราะฉะนั้นคนอย่างเธอต้องเจอคนอย่างเขา จะกำราบเด็กคนนี้ให้อยู่หมัดเลยล่ะ

“ตาย! แล้วแบบนี้จะกลับทันไหมเนี่ย” ต้นหยงรีบกุลีกุจอเข้าไปในร้านเพื่อขอลางานกับพี่บูม ด้วยระยะทางที่มันไกลพอสมควรเกรงว่ากว่าจะถึงคฤหาสน์มันจะไม่ทันเอาได้

“เหลืออีกตั้งสองชั่วโมงนะหยง แกรีบไปไหน”

“หนูมีธุระด่วนอะพี่ น้าๆ ขอลาแค่วันเดียวเอง”

“เออๆ นี่ถ้าไม่เห็นว่าเป็นน้องนะ ฉันไม่รับแกทำงานเด็ดขาด”

“แงง อย่าบ่นนักสิพี่ บ่นมากแก่เร็วนะ” ต้ยหยงแซวรุ่นพี่คนสนิทและรีบวิ่งแจ้นเข้าในร้านเพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะถูกฝ่ามืออรหันต์ให้พรสักป๊าบสองป๊าบ

ต้นหยงมาถึงคฤหาสน์อัครเตโชภิวัฒน์ก่อนเวลาที่คุณพายัพจะกลับมาประมาณสี่สิบนาที เด็กสาวรีบไปรายงานป้าแม่บ้านใหญ่ผู้ที่มีอำนาจรองมาจากแม่นมถึงเรื่องที่เขาอนุญาตเธอให้ขึ้นไปเตรียมน้ำอุ่นให้ด้านบนห้องส่วนตัว

เด็กสาวรู้ดีว่าไม่อาจผลีผลามเข้าไปเองตามอำเภอใจ หากไม่ได้รับคำอนุญาตเธอก็ไม่มีสิทธิ์ย่างกรายเข้าไปเด็ดขาด เพราะฉะนั้นจึงได้แต่ทำงานอยู่แค่ชั้นล่าง

แต่วันนี้เธอกำลังได้รับสิทธิ์นั้น ซึ่งน้อยคนนักที่คุณพายีพจะให้ขึ้นไปชั้นบนและยิ่งห้องส่วนตัวของเขาด้วยแล้วยิ่งเป็นไปได้ยาก

เมื่อป้าแม่บ้านใหญ่รับรู้ก็อนุญาตให้เธอขึ้นไปชั้นบนได้ โดยให้ลูกน้องคุณพายัพเป็นคนเดินนำ จากนั้นก็ถึงคราวเธอที่ต้องทำหน้าที่ต่อจากนี้เอง

“ฟู่ว!” ลมร้อนพ่นเบาๆ จากริมฝีปากสวย ต้นหยงระงับอาการตื่นเต้นของตัวเองด้วยการใช้กำปั้นน้อยๆ ทุบหน้าอกเบาๆ ให้คลายอาการลง

ครั้งแรกของการเข้ามาเหยียบห้องนอนคุณพายัพ มันอลังการสมกับเป็นห้องของเขาจริงๆ เฟอร์นิเจอร์เกือบทุกชิ้นค่อนไปทางโทนสีเข้มทั้งหมด แม้แต่เตียงนอนคิงไซต์ขนาดใหญ่ก็ยังเป็นสีดำ แชนเดอเลียประดับด้านบนหรูหราเข้ากันดี พรมขนสัตว์สีน้ำตาลอ่อนที่เธอเหยียบอยู่ก็นุ่มเท้าจนอยากกลิ้งตัวลงนอน

ต้นหยงต้องเรียกสติของตัวเองกลับมาก่อนจะเดินหาห้องน้ำซึ่งพบว่ามันอยู่ใกล้ๆ กับ walk in closet ซึ่งเมื่อเธอผลักประตูเข้าไป หัวใจแทบหยุดเต้น ณ วินาทีนั้น

ไม่ใช่เพราะความอลังการของห้องน้ำ แต่เป็นเพราะคนตัวสูงที่นอนเปลือยกายแช่น้ำอุ่น เมื่อรับรู้การมาของเธอเขาก็วางแก้วไวน์ที่ถือค้างในมือ สายตาคมกล้าสบมองกันจนต้นหยงแทบฉี่ราด

“คะ…คุณ! คุณพายัพ ไหนบอกหนูว่าอีกสองชั่วโมงถึงจะกลับไงคะ”

“แล้วเธอเชื่อเหรอ” น้ำเสียงราบเรียบชวนขนลุกถามกลับ

“คุณโกหกหนูนี่”

“เธอก็โกหกฉันเหมือนกันนั่นแหละ! ไหนบอกอยู่ที่นี่ แล้วทำไมตอนที่ฉันกลับมาถึงไม่เจอเธอเลยล่ะ” เมื่อเจอเขาตอกหน้าอย่างนั้นก็แทบไม่กล้าพูดอะไรอีก สีหน้าของต้นหยงเต็มไปด้วยความกลัวระคนตกใจ ปนเปมั่วไปหมด

“ป้าใหญ่บอกว่าเธอมาขอลาไปเยี่ยมยายที่โรงบาล เป็นแบบนี้มาอาทิตย์แล้ว แต่จริงๆ เธอไม่ได้ไปเยี่ยมยายนี่ต้นหยง” แม้ท่าทางเขาที่พูดกับเธอจะดูสบายๆ แต่น้ำเสียงบวกแววตามันไม่ใช่เลย เขากำลังกดดันให้เธอยอมสารภาพความจริง

“ถ้าฉันไม่โกหกเธอแล้วรีบกลับมาก่อน จะจับเด็กเลี้ยงแกะได้ไหมล่ะ ตอบสิ!”

“คือว่าหนู นะ…หนูขอโทษค่ะ” เด็กสาวละล่ำละลักขอโทษขอโพย เธอก้มหน้ามองเล็บเท้าของตัวเองแทนที่จะสบสายตาน่ายำเกรงของเขา แบบนั้นคงได้ฉี่แตกจริงๆ

“เธอไปทำอะไรมา! ถ้าไม่พูดความจริงได้เจอดีแน่” ขู่กันขนาดนั้นไม่บอกก็ตายหยั่งเขียดล่ะวะ

“หนูไปรับงานเสริมข้างนอกค่ะ”

“พูดกับฉันก็มองหน้า ไม่ใช่มองพื้น”

“ขอโทษค่ะ” ต้นหยงรีบทำตามในทันที

“งานอะไร”

“พนักงานเสิร์ฟในคาเฟ่ของรุ่นพี่ที่สนิทกันค่ะ คือหนูแค่อยากหารายได้เพิ่ม หนูไม่…”

“หุบปาก! ถ้าเรื่องไหนฉันไม่ถามก็ไม่ต้องสะเหล่อตอบ ฉันไม่อยากฟังเหตุผลของเธอ สิ่งที่เธอควรรู้คือต้องทำงานใช้หนี้ฉัน ไม่ใช่ไปรับงานอื่นเพิ่ม!” คนตัวโตที่อยู่ในอ่างแทบจะทำให้น้ำอุ่นกลายเป็นน้ำร้อนเพราะโทสะของตัวเอง

“แต่ถ้าหนูเอาแต่ทำงานที่นี่เพื่อใช้หนี้ของคุณ แล้วเมื่อไรหนูจะหลุดพ้นล่ะคะ หนูก็อยากหมดหนี้เร็วๆ นะ”

“กล้าเถียงฉันเหรอต้นหยง!” คนตัวสูงทำท่าจะลุกออกจากอ่างจนเด็กสาวกรีดร้องเสียงหลง

“กรี๊ดดด คะ…คุณอย่าลุกนะคะ”

พายัพที่เห็นดังนั้นแทบระเบิดลงอยู่ทุกๆ สิบวินาที ทำไมเด็กคนนี้ถึงต้องทำตัวน่ารำคาญให้เขาด่าว่าอยู่เรื่อย

“งั้นเธอก็มานี่” น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยสั่งเด็ดขาด ร่างเล็กจะขัดขืนก็ทำไม่ได้เพราะไม่เช่นนั้นเธออาจโดนมากกว่าที่เผชิญหน้าอยู่