ตอนที่ 7/1 คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด

เจ้าของคลับเอ่ยปากไล่ฉันเองว่าจะไปไหนก็ไป แต่พอฉันจะไปจริง เขาก็สั่งให้พี่ตะวันพาฉันไปรู้จักกับพี่ๆ ที่บาร์เหล้า แล้วอย่างนี้จะมีตัวเลือกให้ตั้งแต่แรกทำไม

“นี่คือคุณต้นหยง ลูกหนี้ของคุณพายัพ” พี่ตะวันแนะนำตัวฉันได้ตรงไปตรงมา ไม่มีอ้อม ไม่มีเลี้ยวแม้แต่นิดเดียว ซึ่งเมื่อบอกไปแล้วฉันก็ได้แต่ยิ้มแหยพร้อมยกมือไหว้สวัสดีพวกพี่ๆ ที่จ้องมองมาเป็นตาเดียว

“หนูชื่อต้นหยงค่ะ เรียกหยงเฉยๆ ก็ได้ ฝากตัวด้วยนะคะพี่ๆ” อ่อนน้อมถ่อมตนสุดๆ

“พี่ชื่อคินทร์นะครับ โสด ยังไม่มีหวานใจ” พี่ผู้ชายคนแรกแนะนำตัวเองด้วยรอยยิ้มหวานแกมกะล่อน พร้อมยื่นมือมาทำความรู้จักกับฉัน แต่เขาก็โดนพี่ผู้หญิงอีกคนกระแทกตัวจนกระเด็นออกจากวงไปซะก่อน

“น้อยๆ หน่อยไอ้คินทร์ แกไม่ได้ยินที่ตะวันบอกรึไงว่าน้องต้นหยงเป็นลูกหนี้คุณพายัพ ยังจะหน้าม่อไม่เลือกเดี๋ยวก็ได้หัวกุดหรอก” พี่สาวท่าทางใจดีคนนี้พูดจบก็หันมายิ้มแย้มกับฉัน

“พี่ชื่อลิตานะคะ เป็นผู้ช่วยผู้จัดการ ถ้าน้องหยงต้องการอะไรเรียกใช้ได้ตลอดเลย”

“โห หยงไม่กล้าหรอกค่ะพี่” ฉันรีบยกมือปฏิเสธเพราะว่าตัวเองไม่ได้ใหญ่โตมาจากไหน เป็นเพียงลูกหนี้เจ้าของคลับเท่านั้น

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกน้องต้นหยง พวกพี่เต็มใจ อีกอย่างหนูก็น่าจะเป็นลูกหนี้วีไอพีด้วยนะ ไม่อย่างนั้นคุณพายัพคงไม่อนุญาตให้ขึ้นไปด้านบนหรอก” พี่สาวอีกคนเอ่ยขึ้นบ้าง คนนี้สวยออร่าเหมือนสาวเกาหลี ผิวหน้าสว่างเนียนราวกับกระจกจนฉันสงสัยว่าพี่เขาไปฉีดรีจูรันมาหรือเปล่า

“เขาก็แค่เรียกหนูไปนวดเองค่ะ”

“จริงเหรอเนี่ย! ฮื่อ หนูอิจฉาน้องอะพี่มุกดา ดูซิพวกเราทำงานที่นี่มากี่ปีไม่เคยได้เข้าห้องทำงานของเจ้านายเลย” คราวนี้เป็นพี่สาวอีกคนที่ย้อมผมสีทองเปล่งปลั่งทั่วทั้งหัว พนักงานชงเหล้าของที่นี่มีแต่คนสวยหล่อทั้งนั้น

“ก็มีแต่พี่ลิตานี่แหละที่ได้ขึ้นไปบ้าง ส่วนพวกเราก็อดไปจ้า” พี่มุกดาคนที่บอกว่าฉันเป็นลูกหนี้วีไอพีเอ่ยอย่างปลงตก

“ไม่โดนเรียกน่ะดีแล้วยะ แกลองไปยืนคุยกับคุณพายัพสองต่อสองสิ ฉี่แทบราด” พี่ลิตาพูดด้วยสีหน้าขยาด ทำให้ฉันนึกถึงสภาพตัวเองที่เป็นแบบนั้นเป๊ะ

“ดูหน้าน้องด้วย งงที่พวกเจ้คุยกันน่ะ” สุดท้ายและท้ายสุดคือพี่ผู้ชายรูปร่างสูงปราดเปรียว ผิวแทนหน้าคมเข้มมีเสน่ห์ “พี่ชื่อนาวิน ส่วนนั่นพี่มุกดาและซาร่าห์”

ฉันยิ้มทักทายทุกคนซึ่งก็ได้รับยิ้มตอบ พี่ๆ ดูใจดีกันทั้งหมดเลย ชวนฉันคุยสร้างความสนิทสนมเพิ่มขึ้นทำให้ตอนนี้เริ่มไม่เกร็งเท่าไรแล้ว

“น่าแปลกที่น้องต้นหยงยังโสด ออกจะน่ารักขนาดนี้” ฉันโดนคำชมจากพี่คินทร์เรื่อยๆ จากในตอนแรกที่เขินก็เริ่มกลายเป็นชินแล้ว

“แบบหยงน่าจะมีคนมาจีบเยอะนะพี่ว่า” ขณะที่พวกพี่ๆ สอนฉันชงเหล้าสูตรใหม่ พี่นาวินและพี่คินทร์ประกบซ้ายขวาฉันไม่ห่าง แต่ถึงอย่างไรก็ยังมีพี่ตะวันที่คอยจับตาดูฉันยิ่งกว่ากล้องวงจรปิด

แน่นอนว่าเขาเป็นอย่างนั้นแน่ กล้องวงจรปิดมีชีวิตของคุณพายัพ

“ก็มีบ้างค่ะ แต่หยงยังไม่อยากมีแฟน”

“ไม่มีใครถูกใจเลยเหรอ”

“ไม่มีค่ะ” ฉันตอบพี่คินทร์ เอาจริงๆ ยังไม่มีผู้ชายคนไหนทำให้ฉันใจเต้นแรงได้เลยสักคน เว้นเสียแต่คุณพายัพ…ซึ่งที่ใจเต้นแรงเพราะคนนี้ ก็เสียงดุและหน้าโหดๆ ของเจ้าตัวนั่นแหละ

“แล้วแบบพี่ล่ะ” พี่คินทร์ถามด้วยน้ำเสียงเย้าหยอกก่อนจะหัวเราะเบาๆ ตบท้าย ทำให้ฉันขำไปด้วย แต่ดูเหมือนว่าคนที่ไม่ตลกกับเรื่องนี้ก็คือพี่ตะวันที่ยืนซุ่มฟังมาตั้งแต่เริ่ม

“ให้มันน้อยๆ หน่อย”

“กูก็แค่แซวน้องขำๆ มึงก็จริงจังไปได้” พี่คินทร์บ่นอย่างไม่ใส่ใจให้กับลูกน้องเจ้านายที่ซีเรียสกับทุกสิ่ง

หลังชงเหล้าเสร็จและลองชิม พี่ๆ ชมฉันกันใหญ่เลยล่ะว่าหัวไวบ้าง ชงอร่อยบ้าง รู้สึกเป็นน้องเล็กที่มีพี่สาวพี่ชายรายล้อม

“หนูจะเอาไปให้คุณพายัพชิม”

“แต่เจ้านายไล่คุณต้นหยงออกมาจากห้องแล้วนะครับ”

“ไล่แล้วก็เข้าไปใหม่ไงคะ เมื่อกี้เขาอารมณ์ไม่ดีที่หนูนวดไหล่แรงไปหน่อย เพราะฉะนั้นหนูก็จะเอาอันนี้ไปเสิร์ฟ เขาจะได้อารมณ์ดี” ฉันยิ้มกริ่มพร้อมชี้นิ้วใส่แก้วเหล้าที่ตัวเองอุตส่าห์ตั้งใจชงอย่างสุดฝีมือ แต่สายตาพี่ตะวันที่เหลือบมองเหล้าฉันราวกำลังคิดว่ามันจะถูกใจเจ้านายจริงๆ ใช่ไหม

ฉันไม่ปล่อยให้พี่ตะวันได้คิดอะไรอีก นำแก้วเหล้าสูตรใหม่ที่ว่าเดินลิ่วนำไปยังชั้นสอง พี่ตะวันก็ต้องเดินตามมาเพราะสุดท้ายก็ห้ามเด็กดื้อไม่ได้

ก๊อก! ก๊อก!

“ขออนุญาตนะค้า” ฉันผลักประตูเข้าไปกลับไม่เจอใครสักคน คุณพายัพไม่ได้นั่งทำงานที่เดิม มีเพียงแค่แฟ้มเอกสารที่กองอยู่ไม่กี่เล่มเท่านั้น

“เอ…ไปไหนของเขานะ” จึงถือวิสาสะเสียมารยาทเดินสำรวจห้อง จนกระทั่งเจอห้องหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้ด้านหลัง อาจเป็นไปได้ว่าเขาอยู่ที่นี่

ฉันยิ้มกริ่มกับตัวเอง มือผลักประตูเปิดออกหวังพบเจอคุณพายัพซึ่งเขาอยู่ในห้องจริงๆ

เพียงแต่…เขาอยู่กับคุณจุ๊บแจง อยู่ในสภาพเปลือยกายกันทั้งคู่

เพล้ง!

ทั้งมือไม้และหัวใจมันอ่อนแรงไปหมด ฉันทำแก้วเหล้าในมือหล่นตกแตกกระจาย น้ำเมาเปียกสาดทั่วพื้น เสียงมันดังพอที่จะเรียกความสนใจจากคนทั้งสอง หนำซ้ำพี่ตะวันที่ยืนรอหน้าห้องยังต้องรีบผลักประตูตามเข้ามาเพราะคงคิดว่ามีอุบัติเหตุ

“ว้าย!”

“ต้นหยง!” คนทั้งสองแยกออกจากกันในทันทีราวถูกประกายไฟช็อต คุณพายัพโยนผ้าห่มให้คุณจุ๊บแจงคลุมตัว ส่วนเขาก็รีบหยิบผ้าขนหนูพันรอบเอวด้านล่างหมิ่นเหม่

“เธออีกแล้ว! เมื่อไรจะหยุดสร้างความน่ารำคาญสักทีวะ” เขาเดินมาหาฉันก่อนจะกระชากให้ออกจากห้อง เขาคงไม่อยากให้คุณจุ๊บแจงได้ยินตอนที่ดุด่าว่าฉันสินะ

“หนูขอโทษค่ะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเบาหวิว ทำไมถึงได้หน่วงหัวใจจัง

“นิสัยเสียมันแก้ไม่หายเลยใช่มั้ย ต้องให้บอกให้สอนกี่รอบถึงจะเข้าสมองกลวงๆ ของเธอห้ะ!” เขาจับแขนฉันเขย่าจนเจ็บไปหมด พอเงยหน้ามองคนตัวโตที่กำลังส่งสายตาคมดุใส่กันก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาอยู่

“ฉันใจดีกับเธอมากไปเหรอถึงได้ทำอะไรข้ามหัวกันตลอด”

“ฮึก! มะ…ไม่ใช่ค่ะ หนูผิดเอง หนูขอโทษค่ะ”

“ไม่ต้องบีบน้ำตา เธอนี่มันน่ารำคาญเกินเยียวยาจริงๆ” เขาผลักตัวฉันออกจนร่างเล็กกระเด็นล้มลงกับพื้น พี่ตะวันที่มองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างจะเข้ามาประคองก็ถูกเขาสั่งห้ามเสียงดัง

“ไม่ต้องช่วย! ล้มเองก็ลุกเอง มึงก็เหมือนกัน ดูแลเด็กแค่คนเดียวยังทำไม่ได้ ปล่อยมาสร้างความเดือดร้อนให้กู มันน่าโดนลงโทษทั้งสองคนจริงๆ”

“ผมขอโทษครับนาย ครั้งหน้าผมจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีกครับ” พี่ตะวันก้มหัวขอโทษอย่างสำนึกผิด ส่วนฉันยังคงนั่งร้องไห้ตัวสั่นเทิ้มที่เดิมเพราะยิ่งนับวันเขาก็ยิ่งทวีความใจร้ายกับฉันเรื่อยๆ

“เลิกสำออยบีบน้ำตาแล้วรีบลุกไปออกจากคลับฉันเดี๋ยวนี้!” เขาถลึงตาใส่ราวกับรังเกียจที่หายใจร่วมห้องกันเต็มทน ฉันจึงกัดฟันค่อยๆ พยุงตัวเองลุกทั้งที่ยังไม่หยุดร้องไห้

“นายจะให้ผมไปส่งคุณต้นหยงไหมครับ”

“ไม่ต้อง ในเมื่อวันนี้สร้างเรื่องเก่งก็ให้คนเก่งหาทางกลับบ้านเอง มึงรีบๆ พาเธอออกไปได้แล้ว” คุณพายัพคงโกรธฉันมากเลยสินะ เขามองฉันด้วยแววตามีโทสะครั้งสุดท้ายแล้วเดินเข้าห้องปิดประตูเสียงดังตามหลัง

“ไปกันเถอะครับคุณต้นหยง” พี่ตะวันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม เขาคงเห็นใจหรือไม่ก็สมเพชเวทนา

เมื่อไม่มีคนคอยไปส่ง ฉันก็ต้องหารถกลับบ้านเอง ซึ่งจนแล้วจนรอดก็ยังไม่เรียกรถไม่ได้สักคัน ฉันนั่งหมดอาลัยตายอยากปล่อยให้ตัวเองน้ำตาไหลอาบแก้ม เพราะนึกถึงคำที่คุณพายัพก่นด่าทีไรก็สะเทือนใจทุกที

ทำไมกับเรื่องแค่นี้ฉันถึงอ่อนไหวจังเลยนะ ทำไมพอโดนเขาดุ ฉันต้องทำตัวขี้แยด้วยทั้งที่ฉันคนนี้เข้มแข็งกับทุกเรื่องมาตลอด หัวใจมันบอบบางขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน

ฉันก็แค่ไม่อยากโดนเขาดุ ไม่อยากให้เขามองฉันเป็นเด็กนิสัยเสีย อยากให้คุณพายัพใจดีกับฉันเยอะๆ แม้ตอนนี้สิ่งที่ฉันขอมันแทบจะเป็นไปไม่ได้แล้วก็ตาม

“ฮึกๆ …เราเป็นอะไรเนี่ย ทำไมต้องเสียใจขนาดนี้ด้วย เลิกร้องไห้เลยนะ ฮึก..ฮืออออ” ทั้งที่บอกตัวเองอย่างนั้นแต่ฉันกลับหยุดน้ำตาไม่ให้ไหลไม่ได้อยู่ดี

เช้าวันรุ่งขึ้นฉันแทบไม่อยากลุกจากเตียงไปทำงาน ร่างกายมันอ่อนล้าอ่อนเพลียไปหมด ไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรทั้งนั้น แต่แค่คิดว่าถ้าฉันยังเป็นแบบนี้แทนที่จะหมดหนี้เร็วๆ ก็ต้องอยู่ภายใต้อาณัติของคุณพายัพไปอีกนาน

ไม่เอาเด็ดขาด ฉันไม่อยากเป็นลูกหนี้เขาแล้ว ไม่อยากต้องยอมรับสัญญาบ้าๆ บอๆ ที่เขาร่างขึ้นมา ไม่อยากถูกดุด่าจนเสียใจอีก

ฉันลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปคฤหาสน์อัครเตโชภิวัฒน์ด้วยสภาพจิตใจห่อเหี่ยว วันนี้ดูเหมือนคุณพายัพจะไม่ไปที่คาสิโนและเขาน่าจะมีแขก

ดูได้จากรถยุโรปหรูสามสี่คันที่จอดเรียงราย ตอนฉันเดินผ่านครัวก็เห็นพวกป้าๆ กำลังยุ่งหัวหมุน คงจะเตรียมอาหารรับแขกคุณพายัพ

“หนูหยงลูก” ขณะที่ฉันตั้งใจจะเดินผ่านไปทำงานในส่วนของตัวเอง ป้าแม่บ้านใหญ่ที่เห็นเข้าก็เรียกไว้ซะก่อน

“มีอะไรเหรอคะ”