ตอนที่ 1/2 ดวงตก

“คะ…คุณ” กว่าจะพูดคำแรกได้เล่นเอากลั้นหายใจจนเหนื่อยเลยล่ะ “คุณจับฉันมาทำไม แล้วนี่…ฉันอยู่ที่ไหนวะเนี่ย”

“ยังจะมีหน้ามาถามอีกเหรอว่าฉันจับเธอมาทำไม” น้ำเสียงเข้มขรึมมีแววไม่พอใจต่อท่าทางของฉัน

อันที่จริงฉันรู้อยู่แก่ใจแต่แค่ตีบทเด็กสาวที่ถูกกระทำก็เท่านั้น

“เธอเอาอะไรไปจากฉันล่ะ” สายตาคมดุทำให้ฉันต้องกลืนน้ำลายตาม หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เพราะความหวาดหวั่น

“อะ…เอาอะไรไปเหรอคะ” ฉันตีหน้าซื่อถามกลับก่อนจะได้รับยิ้มเหี้ยมเกรียมจากเขา

ตึง!

“กรี๊ดดดด!”

“เลิกทำเป็นไม่รู้สักที! เธอขโมยกระเป๋าตังค์ฉันไปไม่ใช่เหรอ”

เสียงร้องเสียขวัญของฉันกับเสียงตะคอกของเขาที่ยืนมองอยู่เบื้องล่างดังพร้อมๆ กัน ไอ้บ้านั่นมันกดปุ่มอะไรสักอย่างทำให้กรงเหล็กที่ขังฉันอยู่เนี่ย ลดระดับลงมาอีกนิดหนึ่ง เห็นน้องๆ จระเข้ชัดกว่าเดิมอีก

ฉันคิดว่าถ้าตัวเองยังแกล้งไม่รู้ไม่ชี้ต่อไปเรื่อยๆ เขาก็จะต้องกดปุ่มบ้าๆ นั่นจนในที่สุดกรงก็หย่อนจ๋อมลงน้ำ ฉันก็จะกลายเป็นอาหารของจระเข้ชัวร์ล้านเปอร์เซ็นต์!

“นะ…หนูขอโทษ หนูเป็นคนเอาเงินของคุณไปเองค่ะ”

“นั่นไง เธอจริงๆ ด้วย” สายตาเคืองโกรธของเขาราวจะฆ่าฉันให้ได้

“หนูก็ไม่ได้อยากขโมยเงินคุณหรอกค่ะ ตะ…แต่หนูจำเป็นจริงๆ”

“ขโมยก็พูดแบบนี้ทุกคน ปากบอกไม่อยากได้แต่ก็เอาของคนอื่นไปหน้าตาเฉย แล้วมาอ้างว่าจำเป็น จำเป็นแล้วทำไมไม่ไปทำงานวะ!”

ฮืออออออ พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยหยงด้วย นอกจะหน้าซีดปากซีดแล้วเนี่ย ฉันยังรู้สึกว่าร่างกายเหมือนไม่มีเลือดหมุนเวียนอยู่เลย

“หนูจำเป็นจริงๆ นะคะ ครอบครัวหนูลำบากมาก เงินที่หนูเอาของคุณไปหนูก็เอาไปจ่ายในส่วนที่จำเป็นจริงๆ ถ้าเลือกได้หนูก็ไม่อยากทำเรื่องไม่ดีเลยค่ะ” ฉันพูดด้วยความรู้สึกแท้จริง ไม่มีใครอยากเป็นขโมยหรอกนะ แต่ความจนมันบีบบังคับให้ฉันต้องทำ

แค่คิดว่าจะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่ารักษายายที่เจ็บออดๆ แอดๆ มาตลอด ไหนจะหนี้ของแม่ ค่าเทอม ค่าเสื้อผ้าของตัวเองและน้องอีก สมองตอนนั้นของฉันมันประมวลผลได้แค่นี้แหละ

“อย่าเอาความลำบากมาเป็นข้ออ้างในการทำผิด เลิกพูดให้ตัวเองดูน่าสงสารสักที ยังไงซะเธอก็คือขโมย” เขาชี้นิ้วมาทางฉัน นัยต์ตาคมกริบราวจะบาดทะลุเสียให้ได้

ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเป็นบ้า ข้างล่างนั่นไม่ได้มีเพียงเขาคนเดียวหรอก แต่ยังมีลูกน้องอีกสองคนยืนขนาบข้างซ้ายขวาเหมือนพวกบอดี้การ์ดเลยล่ะ

“หนูยอมรับค่ะว่าหนูเป็นขโมย คุณอย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ หนูสัญญาว่าจะหาเงินมาคืนคุณให้ครบทุกบาททุกสตางค์เลยค่ะ”

“เธอจะมีปัญญาเหรอวะในเมื่อยังขโมยของฉันไปใช้อยู่เลย”

“นะ…หนูจะพยายามหามาคืนคุณให้เร็วที่สุดค่ะ หนูไม่เบี้ยวแน่ๆ เอาหัวเป็นประกันเลย”

“หัวจะได้หลุดออกจากบ่าจริงๆ น่ะสิ” น้ำเสียงเชือดเฉือนจากเขาทำเอาฉันหายใจสะดุด ใบหน้าที่ตื่นกลัวอยู่แล้วคงแย่จนดูไม่ได้

“ในกระเป๋าฉันนอกจากเงินสดเกือบแสนก็ยังมีแหวนเพชรอีกวง เธอเอามันไปขายที่ไหน!”

“วะ…แหวน? แหวนอะไรคะ หนูไม่รู้” ฉันตอบหน้าตาตื่นเพราะเรื่องแหวนที่เขาพูดมา ฉันไม่รู้ไม่เห็นจริงๆ

“อย่ามาตีหน้าซื่อ แหวนเพชรวงนั้นขายได้ตั้งหลายล้าน ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร ก็คนที่ขโมยกระเป๋าฉันไปมันก็คือเธอนิ” เขาข่มเสียงขู่พร้อมหยิบกระเป๋าตังค์ที่ว่าถือให้ฉันเห็นชัดๆ ตอนที่ฉันสลบเขาก็เอามันคืนไปสินะ

“แต่เรื่องแหวนที่คุณว่ามา หนูไม่รู้จริงๆ นะ ไม่เห็นจะมีแหวนสักวง”

“ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะใครวะ! รู้รึเปล่าว่าแหวนวงนั้นสำคัญกับฉันมากแค่ไหน เธอนี่แม่ง!”

ตึง!

“กรี๊ดดด! ก็หนูไม่รู้จริงๆ หนูไม่ได้เอาแหวนคุณไปเลยนะคะ สาบานให้ฟ้าผ่าตายก็ได้” ฉันหวีดเสียงร้องตกใจเพราะเขากดปุ่มเฮงซวยนั่นอีกแล้ว ทำให้ตอนนี้พื้นกรงลอยอยู่เหนือสระน้ำแค่ไม่เท่าไรเอง

“อย่าเสียเวลาสาบานเลยเถอะ เธอจะได้ตายฟรีน่ะสิ” แววตามัจจุราชมองฉันราวจะเผาให้มอดไหม้กันไปข้าง

“ฉันให้โอกาสเธอสารภาพอีกครั้ง ถ้ายังโกหกอีกก็เตรียมตัวเป็นอาหารเลี้ยงไอ้เข้ในบ่อได้เลย”

มะ…ไม่นะ! ถึงฉันจะค่อนข้างมั่นใจว่าเนื้อตัวเองต้องหวาน อร่อยแน่ๆ แต่ฉันก็ไม่อยากดับอนาถแบบนี้

“ฮือออ คุณจะให้หนูพูดกี่รอบ หนูก็ตอบเหมือนเดิมว่าไม่มีรู้เรื่องแหวนอะไรนั่นจริงๆ ส่วนเงินที่หนูเอาของคุณไป หนูเอาจ่ายค่ารักษาของยาย ค่าหนี้ของแม่ ค่าชุดนักเรียนใหม่ของน้อง แล้วก็ค่าเทอมตัวเอง” ฉันพูดเร็วแทบลืมหายใจเพราะกลัวว่าตัวเองอาจไม่มีโอกาสได้พูดอีก

เขาหรี่ตามองฉันราวเครื่องสแกนจับพิรุธโกหก ซึ่งที่ฉันพูดไปมันเรื่องจริงทั้งหมดเลย

“ตะ…แต่หนูจะพยายามหามาใช้คืนคุณค่ะ”

“ทั้งเงินทั้งแหวนน่ะเหรอ เธอหาเงินทั้งชาติจะคืนฉันครบรึเปล่าเถอะ” ถึงแม้อยากปฏิเสธอีกรอบว่าเรื่องแหวนอะไรนั่นฉันไม่รู้จริงๆ แต่เขาไม่ฟังหรอก เผลอๆ อาจบันดาลโทสะกดปุ่มบ้านั่นส่งฉันให้ไอ้เข้เลยก็ได้

“ให้หนูชดใช้คุณยังไงก็ได้ แต่อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ หนูยังไม่อยากตาย ถ้าหนูตายไปคนที่บ้านจะอยู่ยังไง”

เขาเลิกคิ้วเข้มราวตั้งคำถามถึงสิ่งที่ฉันพล่ามออกไปว่าเกี่ยวอะไรกับเขา “เธอจะชดใช้ให้ฉันได้ทุกอย่างจริงๆ ใช่มั้ย”

แทบไม่ต้องคิดซ้ำรอบสอง ฉันพยักหน้ารับรัวๆ ด้วยหัวใจที่พอมีความหวังขึ้นมาทันที “คุณจะให้หนูทำอะไรก็ได้ค่ะ”

“ทุกอย่างเลยเหรอ” คราวนี้ฉันเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไป แววตาเขาทอประกายเข้มจัด ดูไม่น่าไว้ใจอย่างบอกไม่ถูก

หวังว่าเขาคงไม่เรียกร้องอะไรพิเรนทร์ๆ หรอกนะ

“เธออายุครบสิบแปดรึยัง”

“ถะ…ถามทำไมคะ” อยากตบปากตัวเองที่ไม่สามารถเก็บเสียงสั่นๆ ได้เลย

“ถามก็ตอบ” เขาถือรีโมตเตรียมกดปุ่มนั้นอีกครั้ง แค่เห็นฉันก็เตรียมกรี๊ดแล้วล่ะ

“สิบเจ็ดค่ะ นะ…หนูพึ่งอายุสิบเจ็ด” ฉันโกหกคำโตเพราะไม่ไว้ใจสายตามีเล่ห์เหลี่ยมของเขา จะไปรู้รึไงว่าเขาคิดบ้าอะไรอยู่ อย่างเรื่องที่จับฉันมาใส่กรงล่อไอ้เข้ คนปกติที่ไหนเขาทำกันนอกซะจาก…คนโรคจิต!

เขากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แต่สายตาพราวระยับไม่ได้ละหนีไปจากตัวฉันเลย

“งั้นเธอก็ต้องเซ็นสัญญายินยอมว่าอายุครบสิบแปดเมื่อไร เธอยินดีให้ฉันทำอะไรก็ได้เกี่ยวกับตัวเธอ”

“หมายความว่าไงคะ”

“อย่าโง่ไปหน่อยเลย มันก็หมายความว่าฉันมีสิทธิ์ในตัวเธอทุกๆ อย่าง” เขาพูดอย่างสบายๆ ผิดกับฉันที่หัวใจเต้นแรงระรัว

สิ่งที่เขาพูดมันตีความหมายได้หลายอย่างเลยนะ มีสิทธิ์ในตัวฉัน ถ้าไม่ได้พิสวาสแบบที่อยากจะได้ไปขัดดอกเหมือนในนิยาย ก็คงจะเป็น…ฆ่าแล้วเอาชิ้นส่วนไปขายในตลาดมืด

แค่คิดถึงตรงนี้ฉันก็แทบลมจับแล้วล่ะ ฉันปลดหนี้ให้แม่ได้แต่ตัวเองดันกลายมาเป็นหนี้แทน แถมจำนวนเงินไม่ใช่น้อยๆ ด้วย

“แล้วระหว่างนี้เธอก็ต้องมาทำงานในคลับฉันไปพลางๆ จะได้หักหนี้ที่เธอติดค้างไว้ไง” โอ้ย ฉันจะบ้าตาย นี่เขากะจะเอาให้คุ้มทุกทางเลยใช่ไหม

“เป็นไง โอกาสที่ฉันยื่นให้เธอ ถูกใจรึเปล่า”

ถูกใจกับผีน่ะสิ! ฉันอยากตะโกนคำนี้ใส่หน้าเขามาก

“แล้วถ้าหนูหาเงินมาคืนคุณครบทั้งหมดก่อนอายุสิบแปดล่ะคะ สัญญาที่ว่าจะยกเลิกได้ไหม”

เขาแสยะยิ้มกริ่ม สองมือล้วงกระเป๋าวางมาดขรึมพร้อมส่งสายตาคมกล้ามองฉัน

“ก็เอาสิ ถ้าเธอคิดว่าตัวเองมีทางหาเงินสามสิบล้านมาคืนฉันในเวลาไม่ถึงหนึ่งปี” น้ำเสียงเยาะเย้ยทำฉันจุกอกไปหมด

ยี่สิบล้าน! นี่เขารวมเงินค่าแหวนเพชรบ้าบอนั่นไปด้วยเหรอเนี่ย

“ว่าไง พร้อมเซ็นสัญญารึยัง” คนที่แทบจะฆ่าฉันอยู่หยกๆ กลับเปลี่ยนเป็นอารมณ์ดีไปเสียได้ ร้ายกาจชะมัด

ฉันมองไปยังบ่อจระเข้เบื้องล่าง ถึงยังไงก็ยังไม่อยากตายตอนนี้นี่นา กรรมที่ฉันทำไว้ติดจรวดเร็วดีจริงๆ ฉันก็ต้องก้มหน้าก้มตาชดใช้มันสินะ

“ก็ได้ค่ะ หนูตกลงเซ็นสัญญากับคุณ” ฉันว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดไป เมื่อครู่เขาเผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะให้ด้วยล่ะ น่าหมั่นไส้ชะมัดเลย