เกือบถึงฆาต

1

เกือบถึงฆาต

เพราะเบื่อจะฟังคำบ่นของแม่ ที่ไม่เห็นด้วยเรื่องที่เธออยากหย่า

นิสราจึงบึ่งรถกลับกรุงเทพฯ ก่อนเปิดเทอมถึงสองสัปดาห์

ดีที่ว่ารถไม่ติด จากเขาใหญ่มาถึงคอนโดฯ ที่พักแค่สองสามชั่วโมงเท่านั้น

นอกจากบอกเรื่องที่เขาพูดจาเหยียดเธอทางโทรศัพท์กับคนที่ชื่อลิลลี่

นิสราก็ไม่ได้บอกทางบ้านว่าเขามีแฟนแล้ว กลัวพี่ชายจะหัวเราะเยาะหนักกว่าเดิม แต่มันไม่ใช่ความผิดของเธอเสียหน่อย กรรณต่างหากที่ปกปิดเธอกับครอบครัว

เพราะก่อนจะมาถึงขั้นจดทะเบียนสมรสกันนั้น แม่ของเขาก็ยืนยันว่ากรรณไม่มีคนที่คบหากันจริงจัง ที่ผ่านมาก็ธรรมดาผู้ชายหน้าตาดี ก็มีหญิงสาวเข้าหามากหน้าหลายตา แต่กรรณไม่ได้คบใครจริงจัง และมารดาเขายังย้ำอีกว่ากรรณยินดีแต่งงานกับเธอ

เพราะความรัก ความหลงในรูปร่างหน้าตาของเขาแท้ๆ ทำให้เธอหลับหูหลับตาเชื่อ หรือถ้าอีกฝ่ายจะคบใครอยู่ ในตอนนั้นเธอก็ไม่แคร์ เพราะอยากได้เขามาเป็นผัวจริงๆ เพ้อฝันถึงความรักที่สมบูรณ์แบบ

แต่ตอนนี้ตาสว่างแล้ว เขายอมจดทะเบียนด้วยก็เพราะเงินอย่างเดียว ไม่ได้พิศวาสอะไรเธอ

ส่องกระจกแล้วพิจารณาตัวเองอย่างถี่ถ้วนแบบไม่เพ้อฝัน ก็พอเข้าใจได้

คนที่หน้าตารูปร่างเหมือนพระเจ้าสร้างขนาดนั้นจะมาตกลงปลงใจกับผู้หญิงบ้านๆ ที่หน้าตารูปร่างตรงกันข้ามกับเขาได้อย่างไร

แต่การหลอกลวงและคำเหยียดหยามพูดร้ายกาจนั้น เธอจะไม่มีวันให้อภัยเด็ดขาด!

คิดแล้วโมโหจริงๆ และการจะคลายความรู้สึกนั้นได้คือการกินของอร่อย จากนั้นเธอก็สั่งอาหารและเครื่องดื่มจากเดลิเวอร์ลี่มากินอย่างเต็มคราบ

ในตอนค่ำก่อนนอน ก็ยังกินขนมขบเคี้ยวและน้ำอัดลมขณะดูซีรีส์ กระทั่งหลับไปเหมือนทุกค่ำคืน

เพราะกลุ่มเพื่อนสนิทที่มีกันอยู่สามคน เกศสิริยังไม่กลับจากบ้านต่างจังหวัด ส่วนพีรพลหรือพีช หนุ่มหน้าสวยคนเดียวในกลุ่ม ก็ไปเที่ยวเมืองนอกกับครอบครัว

ห้องพักมีสองห้องนอน เธออยู่กับเพื่อนอีกคนชื่อ

เกศสิริ เป็นเพื่อนร่วมคณะ และเคยเป็นรูมเมทหอในตอนปีหนึ่ง พอขึ้นปีสองก็ย้ายออกมาเช่าคอนโดฯ ใกล้กับมหาวิทยาลัยด้วยกัน

นิสราจึงใช้ชีวิตคนเดียวอยู่ในคอนโดฯ ด้วยการกินกับนอนและดูซีรีส์ มีออกไปชอปปิงบ้าง แต่ส่วนใหญ่เข้าๆ ออกๆ อยู่กับชุปเปอร์มาร์เก็ตมากกว่า

กระทั่งคืนหนึ่งขณะที่กำลังหลับหน้าจอทีวีในห้องนั่งเล่น และซีรีส์เรื่องโปรดก็ยังเล่นอยู่ เธอก็สะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงกริ่งดังลั่นไปทั้งตึก พร้อมเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของผู้คน รวมทั้งเสียงตะโกนโหวกเหวกว่าไฟไหม้

เธอนั่งงัวเงียอยู่ชั่วครู่ ก่อนได้สติรีบหยิบโทรศัพท์กับกระเป๋าสตางค์แล้ววิ่งออกจากห้องพัก

ผู้คนเต็มโถงทางเดิน เสียงร้องด้วยความตกใจ วิ่งไปที่ประตูหนีไฟ เธอก็วิ่งตาม เดินลงบันได ถูกเบียดจนล้มก็หลายครั้ง เพราะห้องพักอยู่ชั้นเก้า

ลงมาถึงแค่ไม่กี่ชั้นเดียว ขาก็ล้า เหนื่อยแทบจะขาดใจ แต่ก็ต้องเดินต่อไป กระทั่งร่างกายไม่ไหว ไหนจะถูกเบียด ถูกกระแทกจากคนที่วิ่งมาจากด้านหลัง

นิสราล้มลง และโลกเบื้องหน้าก็ดับวูบไปทันที

ในตอนที่รู้สึกตัวนั้น ร่างกายปวกเปียกจนขยับตัวไม่ได้ เปลือกตาก็หนักอึ้ง กว่าจะค่อยๆ เปิดตาขึ้นมาได้นั้นแสนลำบาก และภาพตรงหน้าพร่าเบลอ แต่กลิ่นบางอย่างทำให้เธอรับรู้ว่านี่คือโรงพยาบาล

ในหัวสมองที่หนักอึ้งก็พยายามทวนความจำ กับภาพสุดท้ายของตนเอง

ใช่แล้ว เธอเป็นลมหน้ามืดขณะวิ่งลงบันไดหนีไฟในคอนโดฯ ที่พัก จนถึงตอนนี้อาการเหนื่อยหอบเหมือนจะยังไม่หาย

เธอมองข้างเตียงเห็นเสาน้ำเกลือ ที่แขนมีเข็มน้ำเกลือปักอยู่ ก่อนค่อยๆ มองรอบห้อง เห็นแม่นั่งคู้ตัวอยู่บนโซฟายาว ท่าทางแม่เหนื่อยล้า เหมือนอดนอนมานาน ทำให้สงสัยว่าเธอหลับไปนานแค่ไหน

ทันใดแม่ก็ขยับตัว แล้วลืมตาขึ้นหันมามองเธอ

“นิส ลูกฟื้นแล้วเหรอ” น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจนั้นดังขึ้น ก่อนร่างของผู้เป็นแม่จะรีบเดินมาเกาะขอบเตียง

“แม่ หนูขอน้ำหน่อย”

“ได้ลูก” เกสรเดินไปเทน้ำจากเหยือกใส่แก้ว พยุงลูกสาวให้ศีรษะยกสูง แล้วยกแก้วน้ำให้ดื่มจากหลอด

“เดี๋ยวแม่เรียกหมอมาดูอาการก่อนนะ” จากนั้นเกสรก็รีบเดินออกไปนอกห้อง เพื่อแจ้งพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์

ไม่กี่นาทีต่อมาหมอพร้อมพยาบาลก็เข้ามาตรวจร่างกายของนิสราอีกครั้ง ก่อนจะแจ้งเรื่องสุขภาพของเธอ

ซึ่งพอฟังแพทย์เจ้าของไข้แจกแจงแล้ว เธอก็น้ำตาคลอเบ้า ไหนจะไขมัน น้ำตาลในเลือดสูง แนวโน้มโรคเบาหวาน ไต หัวใจล้มเหลว เพราะโรคหลอดเลือดต่างๆ และอีกสารพัดโรคที่มีความเสี่ยง

สรุปถ้าไม่อยากตายในเร็ววัน โปรดลดน้ำหนักตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

“อยากให้ดูแลเรื่องอาหารการกินเป็นหลัก แล้วออกกำลังกายให้ได้อาทิตย์ละสองสามวันก็ยังดี และห้ามเด็ดขาด อย่าใช้ยาลดความอ้วน”

นั่นคือประโยคหวังดีที่คุณหมดทิ้งท้ายไว้ให้ ก่อนจะเดินออกจากห้องพักฟื้นของเธอ

“นิส แม่ขอโทษนะที่เลี้ยงหนูให้อ้วน”

แม่พูดกับเธอเสียงสั่นเครือ ก่อนจะปล่อยโฮในเวลาต่อมา

“แม่ไม่ต้องร้องสิ และไม่ต้องขอโทษหนูหรอก หนูผิดเองที่ตะกละ”

“แต่แม่ก็ตามใจนิสไง โดยเฉพาะของทอดของมัน น้ำอัดลม แม่ก็ตามใจลูกตั้งแต่เด็ก ฮือๆ แม่ผิดเอง”

“แม่ พอแล้ว เอาเป็นว่า เรามาเริ่มเรื่องการกินใหม่”

“หมายความว่า” สีหน้าเกสรมีแววตื่นเต้น

“หนูจะลดน้ำหนัก และกินแต่ของที่ดีต่อสุขภาพ”

“นิสทำได้จริงๆ เหรอ หมูสามชั้นทอดน้ำปลา คอหมูย่าง ไก่ทอด น้ำอัดลม ขนมกรุบกรอบ เค้ก ครัวซองค์ช็อกโกแลต โรตีสายไหมสารพัดสี แล้วไหนจะ...”

“แม่ พอก่อน!” เพราะที่แม่พรรณนามานั้นทำให้น้ำลายสอขึ้นมาทันที

“ได้ๆ แต่แม่ว่ามันก็กินได้นะ แต่แค่ลดน้อยลง” แม่บอกให้มีความหวัง คงกลัวเธอตรอมใจตายก่อนผอม หากไม่ได้กินของโปรด

“ค่ะ หนูก็ว่างั้น” เธอก็รีบเออออทันที เพราะจู่ๆ จะมาให้เลิกกันของโปรดแบบฉับพลันทันใดนั้นมันยากเกินไป

 :::::::::::::::::::