บทที่ 9

เสียงของคลีฟเข้มขึ้นกว่าเดิม นิตาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น หญิงสาวมองหน้าเขา       วันนี้ที่ห้างเวสเนอร์เขาทำเหมือนไม่เคยรู้จักเธอ แต่ตอนนี้กลับจดจำสิ่งที่เกี่ยวกับเธอได้ อย่างน้อยก็คือชื่อเรียกที่เขาและเธอต่างคุ้นเคยระหว่างกันและกันดี

“ท่านประธานคะ...ขอโทษนะคะ...ฉัน...” เสียงของนิตาขาดหายไปเมื่อร่างสูงใหญ่สืบเท้าเข้ามาหา เขาเว้นระยะห่างที่ยืนระหว่างเธอ ใบหน้าของเขาบึ้งตึง เขาไม่ยอมแม้แต่จะจับมือของเธอ บอกเธอว่าคิดถึงหลังจากที่หายหน้าไปจากชีวิตของเธอเป็นเวลาถึงสองปี

“นีน่า...ผมไม่อนุญาตให้คุณออกไปเช่าที่อยู่ใหม่” / “เหตุผลล่ะคะ?”  น้ำเสียงในคำถามนั้นเริ่มสั่นเครือ ทุกคำพูดของบุรุษตรงหน้าเหมือนเหล็กแหลมทิ่มแทงลงไปในความรู้สึกของหญิงสาว ตอนนี้เธอกับเขาเหมือนเริ่มต้นทำความรู้จักกันใหม่ ทั้งที่เวลาเหล่านั้นเคยเกิดขึ้นมาแล้ว เพียงแต่มันได้ผ่านพ้นไปกว่าสองปี แต่...เขาจะระลึกมันไม่ได้แม้เพียงเศษเสี้ยวของความทรงจำเลยเชียวหรือ

“เพราะ...ตอนนี้คุณอยู่ภายใต้สัญญาการเป็นลูกจ้าง...ของผม” เขากล่าวออกมาเสียงแผ่วต่ำ หญิงสาวเลิกคิ้ว

“เหรอคะ...แล้วถ้าฉันไม่ใช่ลูกจ้างของคุณฉันก็คงออกไปหาที่เช่าอยู่ใหม่ได้อย่างนั้นซีนะคะ”

“นีน่า...บอกแล้วยังไงว่าผมไม่ให้คุณไปไหน!” เสียงตะคอกที่ดังขึ้นในฉับพลันและมือหนาหนักที่คว้ามือเรียวบางข้างหนึ่งของหญิงสาวที่กำลังจะหันหลังให้ไปกุมไว้แน่นทำให้เธอตกใจตัวสั่นเหมือนลูกนก นัยน์ตาสีน้ำเงินเป็นประกายดุจแซฟไฟร์คู่นั้นกำลังสะท้อนบางอย่างที่หญิงสาวไม่เข้าใจ

“คลีฟ...” นิตาแทบไม่กล้ามองหน้าเขา เกิดอะไรขึ้นกับบุรุษตรงหน้า เกิดอะไรขึ้นกับเขาอย่างนั้นหรือ ในห้วงเวลาสองปีที่เขาห่างหายไปจากชีวิตของเธอมีอะไรเกิดขึ้นกับชีวิตของคลีฟที่เธอไม่รู้ รอบเบ้าตาของหญิงสาวเริ่มมีรอยรื้นน้ำ ทำอย่างไรเธอถึงจะบังคับตัวเองไม่ให้ร้องไห้ได้เสียที แล้วหญิงสาวก็ตัดสินใจในฉับพลันที่จะลองขัดคำสั่งของเขา ร่างบางสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมเพื่อหันไปคว้ากระเป๋าเดินทางของเธอขึ้นมา ในวินาทีนั้นเองคลีฟก็เหมือนจะไม่ยอมแพ้และฉุนเฉียวหนักต่อการทำตัวเป็นปฏิปักษ์ของหญิงสาว คราวนี้เขาจับไหล่บางของนิตาแล้วดึงเข้าหาอกกว้างอย่างรวดเร็ว มือหนาหนักบีบที่ไหล่เล็กบางแน่นและความปวดร้าวที่แขนทำให้หญิงสาวถึงกับต้องปล่อยกระเป๋าที่กุมไว้หล่นลงบนพื้น

“นีน่า...นี่คุณจะทำอะไร!” ชายหนุ่มคำรามเสียงใส่ซึ่งมันทำให้นิตายิ่งตกใจ คลีฟไม่เคยมีพฤติกรรมแบบนี้กับเธอ นัยน์ตาของเขาขุ่นมัวเหมือนน้ำที่กำลังข้นคลั่ก

“คลีฟ...โอ๊ย!...ปล่อยฉันนะคะ!”

“นีน่า...ผมไม่ให้คุณไปไหน ทำไมคุณต้องขัดคำสั่งของผมด้วย”

“คลีฟ...ปล่อยนะ...ฉันเจ็บ...ฉันเจ็บ!”

เสียงกรีดร้องของนิตาไม่ได้ทำให้คลีฟหยุดตัวเองที่จะปลดปล่อยอารมณ์อันรุนแรงซึ่งมันหลีกเร้นอยู่ในส่วนลึก มันกำลังสำแดงออกมาโดยที่ชายหนุ่มแทบไม่รู้ตัวจนกระทั่งหญิงสาวกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดออกมาอีกครั้ง

“คลีฟ!” เสียงร้องไห้ของนิตาราวกับปลายมีดบาดเข้าไปในสติที่ปราศจากการควบคุมของชายหนุ่ม ดูราวกับเขาพึ่งรู้สึกตัวและมันทำให้อารมณ์กราดเกรี้ยวของเขาค่อย ๆ ผ่อนลงจนสีหน้าที่ดุดันนั้นเปลี่ยนไป มือที่บีบไหล่บางไว้จนหญิงสาวเจ็บปวดแทบทนไม่ไหวค่อย ๆ คลายออกแต่กลับเลื่อนลงมากอบกุมข้อมือเล็กเอาไว้ นัยน์ตาของเขามีประกายสำนึกผิดทว่ามันก็วูบไหวขึ้นมาเพียงชั่วขณะก่อนที่จะปลาสนาการไปจนหมดสิ้น

“ปล่อยค่ะ...กรุณาปล่อย...คุณไม่ใช่คลีฟคนเดิมที่ฉันเคยรู้จักอีกแล้ว!”

นิตาบิดข้อมือที่เขากุมมันไว้และบีบแน่นจนหญิงสาวรู้สึกเจ็บ และเหมือนเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าและแววตาของเขาเปลี่ยนไปก่อนที่มือหนาใหญ่จะค่อย ๆ คลายออกและปล่อยให้มือเรียวบางเป็นอิสระ หญิงสาวถอยห่างจากเขาด้วยความหวั่นกลัว เธอไม่คิดจะเก็บกระเป๋าที่หล่นบนพื้นขึ้นมาอีกแต่กลับหันหลังให้ แต่แล้วเสียงของชายหนุ่มที่ดังขึ้นเบื้องหลังทำให้เธอหยุดชะงักอีกครั้ง

“ผมยังเป็นคนเดิม...นีน่า...ตัวผมไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปจากนี้”