บทที่ 3

ลู่หลินเจียวิ่งเข้ามาด้วยตาแดงก่ำ คิดจะตีฉัน

ฉันหลบได้ ความโกรธที่สะสมมาสองชีวิตปะทุขึ้นในตอนนี้เอง: “พี่บอกว่านิยายนี่พี่เขียน หลักฐานล่ะ?”

ฉันเปิดคอมพิวเตอร์: “นี่คือโครงร่างที่ฉันทำไว้เมื่อสองปีก่อนตอนเริ่มเขียนนิยาย มีทั้งตัวละครและเนื้อเรื่อง เวลาสร้างไฟล์ก็ชัดเจน นี่คือ...”

เพี๊ยะ!

หลินเฟินเดินเข้ามาแล้วตบฉันอย่างแรง

“คอมเครื่องนี้เดิมทีเป็นของพี่สาวแก เนื้อหาทั้งหมดแน่นอนว่าพี่แกคิดและเขียนมันขึ้นมาอย่างตั้งใจ มันเกี่ยวอะไรกับแก?”

ฉันถูกตบจนเห็นดาว กดกลั้นความโกรธและพูดว่า: “ในโทรศัพท์ของฉันมีบันทึกการซื้อคอมพิวเตอร์อยู่ ฉันพิสูจน์ได้ว่าคอมพิวเตอร์เป็นของฉัน!”

ลู่หลินเจียเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ: “ที่แท้ตอนแกเอาคอมพิวเตอร์ให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิด ก็คือมีแผนจะขโมยความคิดแปลกใหม่ฉันเหรอ?”

“เธอเป็นพี่สาวแท้ๆแกนะ แกยังคิดมีแผนร้ายกับเธอได้! ฉันจะตีแกให้ตายเลย ร้ายกาจนัก!”

หลินเฟินวิ่งเข้ามาตีฉันเหมือนคนบ้า ราวกับว่าฉันทำเรื่องแบบนั้นลงไปจริงๆ

แม้แต่คู่หมั้นของฉัน เจียงซือเหนียน ก็เดินเข้ามาเพื่อพูดเกลี้ยกล่อมฉัน:

“ลู่หลินเสวียน ตัวคุณขโมยหนังสือของเจียเจีย ทำไมกล้าทำไม่กล้ารับล่ะ? ยอมรับมาเถอะ แล้วผมจะเห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีต จะแต่งงานกับคุณตามสัญญา”

คนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ในเหตุการณ์กำลังถือโทรศัพท์มือถือเล็งมาที่ฉัน

ไม่มีใครคิดว่าครอบครัวฉันและคู่หมั้นฉันจะใส่ร้ายฉันเลย

“ขอโทษเร็วๆ!”

“หัวขโมย ขอโทษซะ!”

เสียงตะโกนดังขึ้นเรื่อยๆ ล้วนเป็นความเกลียดชังที่มีให้ฉัน

ลู่หลินเทียนมองเห็นอย่างเห้นใจ ก่อนจะพูดเสียงดังว่า: “ทุกคนเงียบหน่อยครับ ผมในฐานะบรรณาธิการ วันนี้จะต้องให้ความเป็นธรรมกับทุกคน!”

เขามองมาที่ฉันและพูดเตือนว่า:

“ลู่หลินเสวียน เป็นครอบครัวเดียวกันแท้ๆ เจียเจียเองก็ไม่แจ้งตำรวจ แกรีบขอโทษเธอต่อหน้าแฟนๆ แล้วบอกพวกเขาว่าเจียเจียเป็นผู้เขียนหนังสือก็พอ! อย่าทำตัวไม่รู้ดีรู้ชั่ว!”

ฉันเกลียดท่าทีที่เสแสร้งของเขามาก ในตอนที่กำลังจะเอ่ยปาก กลับมีคนแย่งฉันไปก่อน

“ผมเห็นกับตาว่าผลงานที่หลินเสวียนเขียนออกมานั้นยอดเยี่ยม จะกลายเป็นไปขโมยน้องสาวคุณได้ไง?”

เมื่อชายชราใส่ชุดทังจ้วงปรากฏตัวข้างๆฉัน บรรยากาศในงานคึกคัก

เฉียวโชว เขาคือคนที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม มีที่ยืนในวงการวรรณกรรมระดับนานาชาติ และเป็นเพื่อนต่างวัยของฉันเอง

พอฉันเห็นเขา น้ำตาก็คลอเบ้า: “ขอบคุณปู่เฉียวที่ยอมมาช่วยฉัน”

“ช่วยเช้ยอะไร? ไม่ต้องห่วง ผิดก็คือผิด มีฉันอยู่ ไม่มีใครสาดน้ำสกปรกใส่เธอได้แน่!”

ปู่เฉียวตบไหล่ฉันอย่างสงสาร

ผู้คนในเหตุการณ์ไม่มีเหตุผลที่จะเชื่อคำพูดของเขา ตอนนี้ทุกคนกำลังด่าครอบครัวและคู่หมั้นของฉัน

“ถึงขนาดใส่ร้ายน้องสาว”

“ไร้ยางอาย!”

“หน้าไม่อาย!”

ลู่หลินเทียนหน้าซีดอย่างตกใจๆ: “เฉียว...”

เขากำลังเปิดปาก ก็ถูกปู่เฉียวขัดจังหวะอย่างน่าเกียจ: “คุณบิดเบือนความจริง ใส่ร้ายผู้เขียนหน้าใหม่ที่โดดเด่น คุณยังมีหน้ามาเป็นบรรณาธิการอีกหรือ? คนอย่างคุณต่อไปนี้อย่ามาอยู่ในวงการนี้อีกเลย!”

ลู่หลินเจียโกรธแทบบ้า ร้องไห้พลางพูดว่า “คุณปู่เฉียวคะ ถึงคุณจะเป็นผู้เชี่ยวชาญทางวรรณกรรม แต่ก็ไม่ควรเข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นแบบนี้นะคะ?”

ปู่เฉียวก็ไม่ยอม: “เป็นใครมาจากไหนกล้ามาตั้งคำถามกับผม! อีแค่ผู้หญิงเจ้าเล่ห์เสแสร้งแบบเธอ ให้เธอสิบชาติก็ไม่สามารถเขียนผลงานที่ดีแบบนี้ได้หรอก!”

เจียงซือเหนียนและครอบครัวฉันที่เห็นลู่หลินเจียถูกตำหนิ ยังคิดโต้แย้ง

ปู่เฉียวกรอกตา: “เป็นใครกัน ควรค่าให้ผมมาเสียเวลาด้วยเหรอ? ผมโทรแจ้งตำรวจแทนเสวียนเสวียนแล้ว มีอะไรไปคุยกับตำรวจเลย!”

ตำรวจมาแล้ว พวกเขาถูกพาตัวไปที่สถานีตำรวจทันที

เพราะข้อหาสร้างเรื่องเท็จและทำร้ายร่างกายฉัน หลินเฟิน ลู่หลินเจียและลู่หลินเทียนถูกจำคุกเป็นเวลายี่สิบวัน และแต่ละคนจะถูกปรับห้าพันบาท

เพิ่งออกจากสถานีตำรวจ เจียงซือเหนียนก็เริ่มตะโกนด่าฉันเสียงดัง

“พี่สาวคุณสุขภาพไม่ดีขนาดนั้น ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมาในระหว่างที่ถูกกักขัง คุณจะรับผิดชอบไหวไหม? คุณ…”

ซ่า!

ฉันสาดน้ำแร่ในมือไปที่หน้าเขาจนหมด แล้วขว้างขวดไปที่หัวเขา แต่ก็ยังไม่สามารถระงับความโกรธได้

ในชีวิตก่อนเขาพยายามบังคับให้ฉันหย่าด้วยการหากลุ่มคนร้ายมาคุกคามทางเพศฉัน

ฉันยังไม่ได้ไปคิดบัญชีกับเขาเลย เขากลับมาหาฉันเองถึงที่

เจียงซือเหนียนเช็ดน้ำบนใบหน้าอย่างทุลักทุเล: “คุณบ้าหรือเปล่า?”

ฉันกัดฟันพูดว่า: “แค่สาดน้ำใส่คุณขวดเดียว คุณก็ทนไม่ได้แล้ว ถ้าทั้งตีและด่าคุณ แล้วยังเจาะเลือดคุณบ่อยๆ คุณคงคิดจะฆ่าคนได้เลยมั้งน่ะ ฉันรำคาญคนแบบคุณที่สุด ไม่เจอเหมือนกันไม่เข้าใจหรอก!”

“ลู่หลินเสวียน!”

“ไม่ต้องตะโกนดังขนาดนั้น ไม่ได้หูหนวก”

เจียงซือเหนียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามควบคุมอารมณ์

“ครอบครัวคุณแค่ทำผิดเล็กน้อยที่ไม่ร้ายแรง คุณไม่จำเป็นต้องคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้ ผมไม่อยากได้ภรรยาที่ใจร้ายและคิดจุกจิกแบบนี้ ตอนนี้คุณไปบอกตำรวจเถอะว่าคุณยินดีที่จะประนีประนอม แล้วงานแต่งงานของเราจะจัดได้ตามกำหนด”

“ไม่ต้องแล้วล่ะ เราเลิกกันเถอะ คุณไม่คู่ควรกับฉัน!”