บทที่ 4

สีหน้าของลูเซียนมืดมนลงทันที เขาคว้าข้อมือโซเฟียแล้วลากเธอไปยังสวนหลังบ้าน

“นี่อยากตายมากนักหรือไง? ฉันเตือนแล้วว่าอย่าโผล่หน้ามาที่นี่เด็ดขาด! ถ้าพี่สาวเธอเกิดรู้เรื่องขึ้นมา รู้นะว่าจะต้องรับผลที่ตามมายังไง!”

ฉันเดินไปยังบริเวณริมหน้าต่างขั้นสอง ซึ่งเป็นมุมที่สามารถเห็นทุกซอกทุกมุมของสวนหลังบ้านได้ดี

ลูเซียนผลักโซเฟียเต็มแรงราวกับสัตว์ร้ายบ้าคลั่ง

“เสียสติไปแล้วเหรอ? อยากให้แฟมิลี่พังครืนลงหมดเลยหรือไง!?”

โซเฟียตัวสั่นเทิ้มเพราะหวาดกลัวความโกรธเกรี้ยวของเขา เธอหยิบผลตรวจจากโรงพยาบาลจากในกระเป๋าด้วยมือที่สั่นเทา

แม้จากในระยะนี้ ฉันก็ยังพอจะได้ยินคำพูดของเธอ “ฉันรู้ค่ะว่าไม่ควรโผล่หน้ามา… แต่ฉันท้องค่ะ”

“คุณหมอบอกว่าเมื่อคืนก่อนมันรุนแรงเกินไปค่ะ แล้วฉันก็ท้องได้เก้าสัปดาห์แล้วด้วย และตอนนี้เด็กในท้องค่อนข้างเสี่ยง”

“ลูเซียนคะ ฉันรู้ดีว่าไม่ควรสร้างปัญหาให้คุณ แต่ฉันกลัวค่ะ ลูกในท้องจะไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? เขาคือทายาทคนแรกของคุณ เป็นสายเลือดของคุณในอนาคตนะคะ”

คำพูดเหล่านั้นเป็นดั่งสายฟ้าฟาด ทำให้ฉันแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ

หน้าอกราวกับถูกคว้านเป็นรูใหญ่ เป็นแผลเลือดทะลักอันแสนเจ็บปวด

โซเฟียเองก็… ตั้งท้องทายาทของมารีโน่แฟมิลี่เหมือนกันอย่างนั้นเหรอ?

ฉันนึกขึ้นได้ว่า ตอนที่เราเพิ่งแต่งงานกัน เราพูดคุยกันเรื่องผู้สืบทอดสายเลือด

ลูเซียนเคยบอกเอาไว้ว่า การมีลูกเร็วเกินไปจะส่งผลต่อความสัมพันธ์ของเรา เขาต้องการให้ความสัมพันธ์ของเรายังคงเป็นความรักที่บริสุทธิ์ต่อไป

ย้อนกลับไปตอนนั้น ฉันซาบซึ้งไปกับการ “ทุ่มเทให้กับความรัก” มากเสียจนยอมหลงเชื่อคำพูดเหลวไหลและกินยาคุมกำเนิดนับแต่นั้น

ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว เขาสามารถมีลูกกับผู้หญิงคนอื่นได้อย่างง่ายดาย

เขาไม่เคยคิดอยากจะมีลูกกับฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ลูเซียนตัวแข็งทื่อไปเพราะได้ยินคำว่า “ท้อง”

เขาจดจ้องไปที่หน้าท้องของโซเฟีย ความสับสนฉายชัดในแววตาของเขา

เขาเป็นคนที่ระมัดระวังเรื่องนี้ตลอด แล้วเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง…?

คำถามนี้ผุดขึ้นมาและหายวับไป ริมฝีปากของมาเฟียใหญ่สั่นเล็กน้อย และน้ำเสียงก็อ่อนโยนลงทันที

“เก้าสัปดาห์แล้วเหรอ? งั้นช่วงนี้เราต้องระวังให้มากขึ้นแล้วแหละ”

“จะต้องไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับทายาทคนแรกของแฟมิลี่ทั้งนั้น”

“เธอไปรอฉันในรถก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะให้หมอมือหนึ่งประจำแฟมิลี่มาตรวจร่างกายของเธอให้ละเอียดเดี๋ยวนี้เลย”

ใบหน้าเปื้อนน้ำตาแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มแทน เธอยืดตัวขึ้นจูบลูเซียน

สายตาของเขามืดมนลงทันใด แต่เขาเบี่ยงหลบจูบจากเธออย่างนุ่มนวล “นี่มันคฤหาสน์มารีโน่นะ ระวังให้มากหน่อยสิ”

“อีกกว่านั้น ตอนนี้เธอต้องเห็นลูกในท้องสำคัญที่สุดก่อนนะ”

“อย่าอ่อยฉัน”

แล้วเขาเดินกลับเข้ามาในบ้านพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ฉันรีบถอยกลับมาที่ห้องของตัวเองและไปนั่งลงที่โต๊ะอาหาร

เก้าสัปดาห์ นั่นต้องเป็นคืนแรกที่ฉันรู้ว่าว่าเขาไม่กลับมานอนบ้านแน่นอน

ฉันสัมผัสหน้าท้องของตัวเองพลางรู้สึกเพียงขอโทษกับชีวิตน้อย ๆ ในนี้

ความผิดแม่เองที่ไม่สามารถมอบครอบครัวที่อบอุ่นให้หนูได้

ไม่นานนัก ลูเซียนก็ผลักประตูเปิดออก

“นอร่าครับ ผมต้องออกไปจัดการเรื่องอะไรนิดหน่อย”

“พอดีไม่นานมานี้พวกตระกูลโรมาโน่เหมือนจะเคลื่อนไหว เป็นไปได้ว่าพวกมันจะเล็งธุรกิจของเรา”

“ผมเลยต้องไปจัดการด้วยตัวเอง ทำตัวน่ารัก ๆ แล้วรอผมอยู่ที่คฤหาสน์นี้สักสองสามวันนะครับ”

ฉันหยักหน้ารับเบา ๆ แสดงถึงความเข้าใจ

เมื่อเห็นสีหน้านิ่งเรียบของฉัน เขาก็ดูโล่งใจและจูบหน้าผากของฉันก่อนออกไป

การแสดงของเขายอดเยี่ยมเหมือนเคย สับรางฉันกับโซเฟียได้อย่างลื่นไหลเหลือเกิน

ฉันมองร่างของสามีที่ค่อย ๆ ลับไปจากสายตา และเหลือบมองปฏิทินบนผนัง

นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เราสองจะได้พบกันในชาตินี้

ช่วงบ่ายวันนั้น โทรศัพท์ของฉันดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

บนหน้าจอแสดงภาพผลตรวจการอัลตราซาวด์

ตามมาด้วยภาพของลูเซียนโอบกอดหน้าท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยของโซเฟีย และก้มหน้าลงไปจูบด้วยความรู้สึกตื้นตัน

ความอ่อนโยนบนใบหน้าเป็นความอ่อนโยนที่ฉันเองไม่เคยเห็นมาก่อน

แม้หมายเลขผู้ส่งจะไม่ปรากฏชื่อ แต่ตัวตนของผู้ส่งก็ชัดเจนจนรู้ได้ทันที

การที่อุ้มท้องทายาทของมารีโน่อยู่คงทำให้น้องสาวของฉันกล้ามากพอที่จะยั่วยุฉันที่เป็นนายหญิง

แต่สิ่งที่เธอไม่รู้เลยนั่นก็คือ เรื่องพรรค์นี้ไม่ได้มีผลอะไรกับฉันอีกแล้ว หัวใจดวงนี้เป็นดั่งท้องทะเลสงบนิ่งไร้คลื่นลม

หัวใจของฉันมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน ฉันถึงได้ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าจะหายไปจากที่นี่

สองวันมานี้ไม่มีข่าวคราวอะไรจากลูเซียนเลย ซึ่งฉันเองก็คิดไว้อยู่แล้ว

ฉันก็เลยถือโอกาสนี้ลบทุกร่องรอยทุกอย่างของฉันออกจากคฤหาสน์

ฉันบริจาคเครื่องเพชรและของโบราณล้ำค่าเท่าที่จะบริจาคได้ และเผาของส่วนตัวที่เหลือทิ้งทั้งหมด

และเก็บเพียงข้าวของจำเป็นที่จะเอาติดตัวไปด้วย

หนึ่งวันสุดท้าย ฉันตื่นขึ้นมาก่อนฟ้าสางและจัดเตรียมของทุกอย่างลงกระเป๋า

ฉันนั่งรอรถยนต์จากแล็บมารับอย่างเงียบ ๆ

ระหว่างที่ฉันกำลังจะติดต่อหาอาจารย์เพื่อยืนยันเวลาที่รถจะมารับ ก็มีข้อความหนึ่งจากหมายเลขนั้นเด้งขึ้นมา

“พี่คะ หมอบอกว่าเป็นเด็กผู้ชาย ฉันกำลังอุ้มท้องทายาทมารีโน่”

“ลูเซียนบอกว่าเขากำลังจะกลับมาจัดการเรื่องฉันกับลูกของเราให้เป็นเรื่องเป็นราว ส่วนพี่ ผู้หญิงไร้ประโยชน์ที่แม้แต่จะอุ้มท้องทายาทสักคนก็ยังทำไม่ได้ ถ้ารู้ว่าควรทำอะไร ก็ไสหัวตัวเองออกไปจากคฤหาสน์มารีโน่ซะ!”

ครั้งนี้ฉันตอบกลับข้อความนั้น

“ยินดีด้วยนะ ฝันของเธอใกล้จะเป็นจริงแล้ว”

หลังจากฉันกดส่งข้อความ รถที่มารับก็มาถึงพอดี

ฉันเดินลากกระเป๋าและเข้าไปนั่งบริเวณเบาะหลัง

ในตอนที่เราผ่านมหาวิหารเซนต์แมรี ฝนก็เทลงมาอย่างกะทันหัน

หยดเม็ดฝนกระทบหน้าต่างรถจนโลกภายนอกเป็นภาพเลือนราง

ตอนนั้นเองที่ฉันเห็นขบวนรถยนต์สีดำจอดเรียงรายกับอยู่บริเวณหน้ามหาวิหารนั้นผ่านกระจกที่ถูกสายฝนชะล้าง

นี่เป็นสถานที่ซึ่งเราจัดงานแต่งงานขึ้นเมื่อเจ็ดปีก่อน

ท่ามกลางสายฝน ลูเซียนเดินออกมาจากโบสถ์ มือหนึ่งถือร่มคันดำ ส่วนมืออีกข้างก็โอบโซเฟียเอาไว้แน่น

เธอสวมใส่ชุดคลุมท้องสีขาว ช่างดูโดดเด่นสะดุดตาในเหล่าบรรดาฝนที่เทลงมา

เขากับน้องสาวฉันเดินออกมาจากโบสถ์ราวกับว่าเพิ่งเสร็จสิ้นพิธีร่วมสัตย์สาบาน

ในตอนที่ลูเซียนกำลังประคองโซเฟียขึ้นรถ สายลมพัดแรงจนแหวกเป็นม่านฝน

เขาบังเอิญเงยหน้าขึ้นมาทางที่ฉันอยู่พอดี

สายตาเราสองสบกันผ่านกระจกรถยนต์และม่านฝนอีกครั้ง ณ สถานที่ซึ่งเคยเป็นสักขีพยานแห่งคำสาบานของเรา

เมื่อเห็นว่าเป็นฉัน สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก สับสบ และหวาดกลัว

ริมฝีปากขยับเพียงนิดราวกับเอ่ยเรียกชื่อของฉัน

ฉันเมินหน้าไปอีกทาง สายใยสัมพันธ์ครั้งสุดท้ายของเรา ตัดขาดแล้วไม่เหลือเยื่อใย