บทที่ 3

ฉันขับรถติดตามขบวนรถของลูเซียนไปยังคลับส่วนตัวแห่งหนึ่งในฝั่งตะวันออกของเมือง

คลับนี้เปิดให้บริการเฉพาะสมาชิกของมารีโน่แฟมิลี่เท่านั้น นับว่าโชคดีที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตรงทางเข้าจำรถยนต์ของฉันได้และคำนับให้ฉันด้วยความเคารพ

ฉันจอดรถฝั่งตรงข้ามและสังเกตผ่านกระจกรถออกไป

ทันทีที่ประตูรถเปิดออก ฉันเห็นโซเฟียในชุดเดรสรัดรูปสีแดงกับรองเท้าส้นสูงสิบเซนติเมตร เธอโผเข้าอ้อมแขนของลูเซียนราวกับแมวในฤดูติดสัด

“ที่รักคะ งานโชว์โดรนนั่นมันทำให้ฉันอิจฉามากเลยนะรู้ไหม”

ลูเซียนลูบหลังเธอพร้อมเอ่ยเสียงอ่อนโยนเอาใจ

“แล้วงานโชว์พลุในวันเกิดเธอเมื่อไม่กี่วันก่อนยังไม่พออีกเหรอ? นกน้อยของฉันโลภขนาดนี้เชียวเหรอนี่”

“เด็กโง่ เดี๋ยวเธอก็จะได้ทุกอย่างที่เธออยากได้แล้วนะ เพียงแต่ยังไม่ใช่ตอนนี้”

“ฉันสัญญานะ ตราบใดที่เธอเป็นเด็กดี และไม่ทำให้นอร่ารู้เรื่องของเรา ทั้งอำนาจและตำแหน่งที่นอร่าได้ไป วันหนึ่งก็จะกลายเป็นของเธอเหมือนกัน”

ได้ยินแบบนั้น ความเจ็บแปลบแล่นเข้ามาในหัวใจ ราวกับมีคมมีดนับพันเล่มทิ่มแทงลงบนอกของฉัน

งานโชว์พลุสุดตระการตาฝั่งตะวันตกของเมืองเมื่อสองสามวันก่อนนั้นฉันจำได้ดีเลย

คืนนั้น ลูเซียนบอกว่าเขาต้องออกไป “จัดการ” กับคนที่ทรยศต่อแฟมิลี่ และทั้งคืนนั้นเขาก็ไม่ได้กลับบ้านมาอีกเลย

ฉันเป็นกังวลว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเขาจนไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้

แต่มันกลับกลายเป็นว่า คนที่ทรยศตัวจริงนั้นคือสามีของฉันซึ่งกำลังหลับนอนอยู่บนเตียงของน้องสาวฉันเอง

ส่วนฉันที่เป็นภรรยาของเขา กลายเป็นผู้หญิงหน้าโง่ที่ถูกปิดบังไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย

โซเฟียครางเสียงยั่วยวน ปลายนิ้ววาดวงกลมล่อใจบนแผงอกแกร่ง

“แล้วฉันอิจฉาไม่ได้เหรอคะ นายท่าน?

“ก็ได้ ๆ แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ? ยังไงเธอก็เป็นหวานใจของฉันนะ เอาล่ะ ฉันมีของสุดพิเศษสำหรับคืนนี้ให้เธอด้วยนะ”

ดวงตาของลูเซียนเต็มไปด้วยแรงปรารถนา

“แล้วรออะไรอยู่ล่ะคะ? รีบบอกฉันมาเร็วสิคะ”

“เดี๋ยวขึ้นไปขั้นบนเธอก็จะรู้เอง จะให้เธอแกะของขวัญด้วยตัวเองเลย”

ท่ามกลางสายตาผู้คนตรงนั้น ลูเซียนอุ้มเธอขึ้นบนอ้อมแขนและก้าวเดินไปยังคลับอย่างมาดมั่น

โซเฟียร้องครางด้วยเสียงแสนยั่วยวน ถ้อยคำที่เธอจะพูดกลืนหายไปกับจูบอันดูดดื่มของลูเซียน

ประตูลิฟต์ปิดลง นำพาทั้งสองขึ้นสู่ห้องพักเพรซซิเดนเชิลสวีทชั้นบนสุด

ฉันนั่งอยู่ภายในรถยนต์ เฝ้ามองร่างทั้งสองหายเข้าไปในลิฟต์นั้น

เจ็ดปีของชีวิตแต่งงาน มันไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับเขาเลย

แม้ว่าฉันจะรู้ทุกอย่างอยู่แล้วก็ตาม แต่การได้มาเห็นกับตาตนเองนั้นก็ยังเจ็บปวดราวกับมีดกรีดลงกลางหัวใจ

น้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นเอาไว้ในที่สุดก็ไหลลงอาบสองแก้ม

ฉันนึกย้อนไปถึงตอนที่เราเพิ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ ลูเซียนสาบานด้วยเกียรติของมารีโน่แฟมิลี่ว่า เขาจะใช้เวลาในวันครบรอบแต่งงานอยู่กับฉันในทุก ๆ ปี

แต่ตอนนี้ ข้อความจากโซเฟียเพียงข้อความเดียวก็มากพอที่จะทำให้เขาตระบัดสัตย์ได้แล้ว

ฉันครองสติเอาไว้ไม่ไหวเลย

ฉันพยายามสูดหายใจเข้าลึก พยายามข่มมรสุมอารมณ์ที่กระหน่ำอยู่ภายในให้สงบลง

อีกเพียงสามวัน

อีกแค่สามวัน ฉันจะหนีออกไปจากเรื่องพวกนี้ได้แล้ว

ตอนที่ฉันกลับมาถึงคฤหาสน์ก็เป็นเวลาตีสองแล้ว

ฉันเดินตรงไปห้องรับแขกและล็อกประตูทันที

และแล้วตีสามครึ่ง ฉันก็ได้ยินเสียงลูเซียนกลับมา

“เอเลโอนอร่า? เอเลโอนอร่า!”

เขาตะโกนเรียกชื่ออยู่ภายในห้องนอนใหญ่ เสียงตะโกนยิ่งทวีความคลุ้มคลั่งมากขึ้น

“เวร! เธอหายไปไหน?”

จากนั้นก็ได้ยินเสียงเขาคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว

“ไอ้พวกไร้ประโยชน์! นี่พวกแกทำให้นายหญิงหายตัวไปใช่ไหม?”

“นายท่านครับ รถของนายหญิงไม่อยู่ในโรงรถ เหมือนว่าเธอจะออกไปข้างนอกครับ” พ่อบ้านตอบด้วยเสียงสั่นเครือ

“ก็ไปหาสิวะ! ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินก็ต้องหาเธอให้เจอ!”

เสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้มากขึ้นในตอนที่ลูเซียนเริ่มเดินหาทีละห้อง

พอเขาผลักประตูห้องรับแขกเปิดออก ฉันก็แสร้งทำเป็นเพิ่งรู้สึกตัวตื่น

ทันทีที่เขาเห็นฉัน อารมณ์ที่เขาโกรธพลุ่งพล่านก็พลันหายไป กลายเป็นชายหนุ่มผู้ตื่นตระหนกที่คิดว่าตนเองสูญเสียทุกสิ่งไปแล้ว

“พระเจ้า นอร่า คุณทำผมกลัวแทบแย่เลย”

“ทำไมไม่บอกผมล่ะว่ากลับมาแล้ว? รู้ไหมว่าผมเกือบจะถล่มที่นี่ให้ราบเพราะหาคุณไม่เจอแล้วนะ?”

เขารีบพุ่งตัวเข้ามาดึงร่างฉันให้เข้าไปให้อ้อมกอดแน่น ร่างกายเขาสั่นเล็กน้อย

“ฉันนอนไม่หลับน่ะค่ะ เลยย้ายมานอนอีกห้อง” ฉันลูบหลังเขาเบา ๆ “มีอะไรหรือเปล่า?”

“เปล่าครับ ผมแค่กลัวเพราะหาคุณไม่เจอ”

เขาจูบเรือนผมของฉัน น้ำเสียงเจือด้วยความกลัว

ถ้าห่วงใยฉันจริง คุณก็คงไม่แตะต้องผู้หญิงอื่นหรอก

และคุณก็คงไม่แตะต้องน้องสาวฉันด้วย

“แค่รู้สึกไม่สบาย ก็เลยกลับมาก่อน ลืมบอกคุณไปเลยค่ะ”

ด้วยความที่ฉันจมอยู่กับกองคำโป้ปดมานาน ตอนนี้ฉันเองก็โกหกได้อย่างแนบเนียนแล้ว

ใบหน้าของลูเซียนเต็มไปด้วยความโล่งใจ เขานอนลงข้างกันแล้วกอดฉันแน่นราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า

“อย่าทำแบบนี้อีกนะครับ ผมต้องเป็นบ้าแน่ ๆ ถ้าหาคุณไม่เจอ”

“คุณก็รู้นี่ครับ เพื่อคุณแล้วผมยอมทำทุกอย่างเลย”

ฉันหลับตาลง พร้อมริมฝีปากที่วาดรอยยิ้มอันเย็นชา

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเตรียมกล่องของขวัญสุดประณีตเอาไว้

ภายในกล่องนั้น ฉันใส่แหวนประจำตระกูลซึ่งเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกฐานะของนายหญิง พร้อมกับเอกสารหย่าที่ร่างและลงนามไว้เรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืนที่ผ่านมา

“ลูเซียนคะ ของขวัญวันครบรอบของคุณค่ะ”

เขารับกล่องนี้ไว้ สายตาบ่งบอกถึงความตื่นเต้น

“ผมควรเปิดดูตอนนี้เลยไหมครับ?”

“ยังก่อนค่ะ รออีกสองวัน มันจะได้อารมณ์มากกว่าตอนนี้ค่ะ”

เขาพยักหน้าอย่างว่าง่ายและเก็บกล่องใบนั้นเอาไว้ในตู้เซฟอย่างระมัดระวัง

“คุณต้องชอบของขวัญฉันมาก ๆ แน่”

อีกสองวัน ฉันจะหายไปจากชีวิตของเขาอย่างที่ตามหาไม่เจออีก

ถึงตอนนั้น “ของขวัญ” ชิ้นนี้จะบอกความจริงให้เขารู้เอง

พอฉันพูดจบ เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

ประตูเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาและเรียกคะแนนสงสารของโซเฟีย