บทที่ 9

"แฟ้มสีขาววางอยู่บนโต๊ะคุณดนัยหน้าห้องบอสนะ เป็นแฟ้มสรุปยอดขายของปีที่แล้วเปรียบเทียบกับปีนี้ ฝากแก้มไปหยิบให้พี่หน่อยนะ"

"ได้ค่ะ เดี๋ยวแก้มตามไปนะคะ" ฉันแยกไปอีกทางเพื่อขึ้นลิฟต์ไปยังโต๊ะของเลขาที่อยู่หน้าห้องผู้บริหาร บนชั้นนั้นไม่มีพนักงานคนอื่นนอกจากเลขาคนสนิท ส่วนใหญ่คนที่ขึ้นไปหาเจ้านายหนุ่มก็จะถูกเรียกให้เข้าพบ หรือตำแหน่งหัวหน้าของแต่ละแผนกที่จะเอาเอกสารให้เจ้านายหนุ่มเซ็น ส่วนฉันที่ทำงานที่นี่มาหนึ่งปีเคยขึ้นมาแค่ครั้งเดียวในตอนที่เข้ามาทำงานวันแรกเหมือนเป็นการต้อนรับการรับเข้าทำงาน ตั้งแต่วันนั้นทำให้ฉันมองเจ้านายหนุ่มอย่างคุณพายุเป็นผู้ชายอบอุ่นเลยทันที รอยยิ้มบางๆบ่งบอกถึงความเป็นมิตร ถ้าเป็นคำพูดของหญิงสาวทั่วไปก็ไม่ต่างจากคำว่าตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น

ติ๊ง...

ประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อมาถึงชั้นผู้บริหาร ดวงตากลมโตมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดผวา เป็นเพราะชั้นนี้ไม่มีคนอยู่เลย ทำให้ทั้งชั้นเงียบสงัดจนได้ยินเสียงรองเท้ากระทบกับพื้น ใบหน้าหวานสะบัดไปมาเพื่อละลายความคิดในสมองและรีบเดินไปยังโต๊ะเลขาหน้าห้องท่านประธาน

"ไหนละแฟ้มสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะ ไม่เห็นมีสักแฟ้มเลย" ฉันได้แต่พึมพำกับตัวเองเพราะมองบนโต๊ะทำงานของเลขาหนุ่มไม่มีแม้แต่แฟ้มวางอยู่ ด้านหลังโต๊ะทำงานก็มีแต่แฟ้มสีดำไร้ซึ่งเงาของสิ่งที่ฉันจะมาเอา ร่างบางก้มๆเงยๆหาแฟ้มที่ต้องการแต่ก็ยังไม่เห็น

"พี่ฝนบอกอยู่บนโต๊ะไม่ใช่เหรอไง โทรศัพท์ก็ไม่ได้เอามา ประชุมก็คงไม่มีใครเอาโทรศัพท์เข้าไป เอาไงดี...ถ้าลงไปตามพี่ฝนก็ไม่ต่างจากให้พี่ฝนขึ้นมาเอาเองตั้งแต่แรก ป่านนี้คงเตรียมตัวเปิดประชุมอยู่แล้วแน่เลย"

หญิงสาวร่างเล็กหาจนทั่วแต่ก็ยังไม่มีวี่แววของที่ต้องการ แต่แล้วดวงตากลมโตก็หยุดชะงักที่ห้องทำงานของเจ้านายหนุ่ม

"หรือว่าอยู่ที่โต๊ะทำงานของบอส..." ฉันชั่งใจอยู่ไม่กี่วินาทีเพราะใกล้เวลาจะเข้าประชุมแล้ว ใบหน้าหวานหันซ้ายหันขวาราวกับโจรขโมยของ เพราะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายหนุ่ม

“แค่แป๊บเดียวคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง”

แกร่ก...

มือบางเปิดประตูห้องทำงานของเจ้านายหนุ่มออกอย่างหวาดระแวง เพียงแค่เข้ามาในห้องก็ได้กลิ่นหอมของน้ำหอมปรับอากาศที่เป็นเอกลักษณ์ เหมือนกับครั้งแรกที่ฉันเข้ามาในห้องนี้ การจัดตกแต่งอาจเปลี่ยนไปบ้างแต่ก็ยังคุมโทนสีขาวสลับกับสีดำตามสไตล์ผู้ชายสุขุมแต่ยังมีความอ่อนโยนด้วยสีขาว

"นั่นไงแฟ้มสีขาว ไหนบอกอยู่บนโต๊ะคุณดนัยที่แท้ก็อยู่ในห้องทำงานบอส" ขาเรียวยาวเดินไปที่โต๊ะทำงานของเจ้านายหนุ่มอย่างมั่นใจเมื่อเห็นสิ่งที่ต้องการ ใบหน้าหวานคลายความกังวลลงเล็กน้อย และรีบหยิบของที่ต้องการทันที

พรึบ.. ตุบ..

ด้วยความรีบหยิบของที่ต้องการจนเกี่ยวซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่ใกล้ๆกันหล่นพื้นโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่แล้วมือบางสั่นเทาทันทีในตอนที่จะเอื้อมไปเก็บซองเอกสาร ดวงตากลมโตเบิกตาโพลงอย่างตกใจ มือบางปิดปากตัวเองแน่นเมื่อได้เห็นรูปที่อยู่ในซองนั้นเลื่อนออกมาโดยที่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเปิดดู

"ผมประกาศอย่างชัดเจนแล้วว่าถ้าไม่ได้รับอนุญาตห้ามเข้าห้องทำงานของผมโดยพลการนะครับคุณแก้มใส" น้ำเสียงเข้มพูดขึ้นเมื่อเปิดประตูห้องมาก็เห็นหลังของพนักงานสาวที่กำลังก้มเก็บของ พายุจับอัตลักษณ์ท่าทางของพนักงานในบริษัทได้ทุกคนต่อให้พนักงานคนนั้นจะหันหลังอยู่ก็ตาม

"ขะ ขอโทษค่ะบอส พอดีดิฉันได้รับมอบหมายให้มาเอาแฟ้ม ตะ แต่หาบนโต๊ะคุณดนัยไม่เจอเลยเสียมารยาทเข้ามาในห้องทำงานของบอสค่ะ" ฉันรีบเก็บรูปเข้าไปซองสีน้ำตาลและวางบนโต๊ะอย่างเดิม ก่อนจะหันมาตอบกับเจ้านายหนุ่มด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ฉันไม่ได้ยินแม้แต่เสียงเปิดประตูเข้ามาของเจ้านายหนุ่ม ทำเอาหัวใจดวงน้อยตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม

สายตาคมกริบมองปฏิกิริยาของคนตรงหน้า พลางปรายตามองซองเอกสารสีน้ำตาล ใบหน้าหวานก้มลงไม่กล้าแม้แต่จะสบตา เนื้อตัวสั่นจนเขาสังเกตเห็น

"งั้นดิฉันขอตัวนะคะ ต้องเตรียมตัวเข้าประชุม" ใบหน้าหวานเงยหน้าสบตาเจ้านายหนุ่มเพียงนิดและรีบลนลานเพื่อจะออกจากห้องทำงาน

"เดี๋ยว"