Chapter 2 ของขวัญของพราวชมพู

แม้จะประหลาดใจอยู่บ้างที่เจ้าของถ้ำที่ไม่เคยเชื้อเชิญให้ใครเข้าเชยชมกลับเต็มใจแย้มพรายให้เขาทั้งที่เจ้าหล่อนควรสงวนเอาไว้สำหรับคนพิเศษมากกว่า

เท่าที่ดูทรงแล้วเจ้าหล่อนไม่น่าจะเป็นคนชอบเชื้อเชิญชักชวนใครให้เข้ามาย่ำกรายได้ง่ายๆ แต่นั่นเป็นเพียงความคิดแวบหนึ่งที่ผุดวาบขึ้นมาแล้วก็หายวับไป

เขาไม่จำเป็นต้องคิดอ่านอะไรแทนใคร ในเมื่อต่างฝายต่างเต็มใจและเมื่อทุกอย่างจบสิ้นลงก็จะเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านมาแล้วก็ผ่านไป

‘ถามจริงเถอะ คุณรอดพ้นจากพวกเสือสิงห์กระทิงแรดมาถึงผมได้ยังไงกัน’

เขาถามพรางเม้มปากเก็บข่มความซ่านสยิวที่กำลังพุ่งพล่านอัดแน่นในกาย

เขาอยากสาดซัดความเถื่อนดิบใส่เสียให้สาสมกับก๋ากั่นมั่นอกมั่นใจของเจ้าหล่อน แต่ต้องยับยั้งเอาไว้รอคอยให้ความคับแน่นคลายตัวลงเสียก่อนเพราะตอนนี้มันรึงรัดเจ้ายักษ์ร้ายของเขาเสียจนปวดปร่าไปหมด

‘จำเป็นต้องรู้ด้วยเหรอคะ ฉันว่าคุณสนใจแค่สิ่งที่ต้องทำตรงหน้าดีกว่านะ’

‘คุณนี่ใจถึงเป็นบ้า’

‘อย่าพูดมากเลยน่า รีบๆเข้าเถอะฉันเจ็บจนจะทนไม่ไหวแล้วนะ’

‘ฮื่อ...ไม่อยากเจ็บต้องใจเย็นๆสิ นอนนิ่งๆเดี๋ยวผมจัดการเอง รับรองว่าซาบซ่านถึงใจจนลืมเจ็บเชียวแหละ’

เพียงสิ้นเสียงแหบโหย คนบอกให้ใจเย็นก็เริ่มขยับเขยื้อนนำพาเจ้าอนาคอนด้ายักษ์เคลื่อนตัวลอดเข้าลอดออกช้าๆ

ยามผิวกายร้อนผ่าวของลำกายแกร่งกร้าวของเจ้างูยักษ์ถูไถเสียดสีกับพื้นผิวนุ่มหยุ่นของคอคอดคับแน่นนั้นสร้างความรู้สึกประหลาดล้ำให้กับเขาอย่างไม่เคยพบเจอมาก่อน

ทุกช่วงจังหวะลอดเข้าถอยออกแสนเชื่องช้าเนิบนาบนั้นก่อเกิดความเสียดเสียวขมวดม้วนเป็นเกลียวคลื่นถาโถมสาดซัดอัดแน่นอยู่ในกายกำยำ

ระลอกแล้ว...ระลอกเล่า!

เขามั่นใจว่าเจ้าหล่อนก็รู้สึกไม่ต่างกัน เพราะร่างอ้อนแอ้นแอ่นระแน้ของเจ้าหล่อนนั้นบิดพล่านหยัดยกสะโพกร่อนรับทุกการขับเคลื่อนของเขาราวกับคนรู้งาน

ยิ่งเขาเร่งจังหวะจุ่มจ้วงล่วงล้ำหนักหน่วงและรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ เสียงเจ้าหล่อนก็หวีดหวานกังวานก้องร้องเร่งเขาจนฟังไม่เป็นศัพท์

ยิ่งเขาเร่งทะยานต่อไปด้วยความรวดเร็วและรุนแรงตามอารมณ์เถื่อนดิบ เกลียวคลื่นแห่งความหฤหรรษ์ในกายเขานั้นก็ยิ่งขมวดม้วนพุ่งทะยานสาดซัดเข้าใส่ไม่ปราณี

ความรู้สึกที่ก่อเกิดนี้ช่างยั่วยวนลึกล้ำจนเสียจนเขาต้องพยายามสะกดกลั้นหักห้ามใจไม่ให้สั่นหวิวพลิ้วไปตามอารมณ์ปรารถนา

ใช่! เขาจะถลำลึกกับความรู้สึกประหลาดล้ำที่ก่อเกิดไม่ได้

เขาลากเธอขึ้นเตียงเพียงความสนุกชั่วคราว ไม่ใช่ชั่วนิรันดร์

เจ้าหล่อนเองก็แค่อยากลิ้มลองความสนุกเฉกเช่นคนอื่น

One Night Stand เท่านั้นกับค่ำคืนนี้ เมื่อวันพรุ่งนี้มาถึง เขาและเธอก็ต่างคนต่างไป

ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ

ไม่มีวันหวนกลับมาพานพบกันอีก

“ผิดแล้ว! คนอื่นอาจไม่มีวันหวนกลับแต่นั่นไม่ใช่สำหรับเธอแม่คนอวดดี” เปลวตะวันสบถเสียงเข้มดุ ดวงตากร้าวเขม้นมองผนังห้องน้ำเขม็ง

แม้สายน้ำที่ไหลซู่จากฝักบัวละผ่านม่านตาจะเย็นเยียบแต่ก็ไม่อาจผ่อนปรนความร้อนแรงของเปลวไฟแห่งดวงตะวันที่กำลังลุกโชนด้วยความโกรธเกรี้ยวให้คลายลงได้เลย

“ผู้ชายขายกล้วย หึๆ ผู้หญิงบ้า กล้าดีนัก แล้วเธอจะได้รู้ว่าฉันไม่ใช่ผู้ชายห่วยๆแบบนั้น”

 *****************

“สองขีด สองขีด สองขีด ใช่แล้ว! ใช่แน่ๆ เยส!!”

เสียงกรีดร้องอย่างตื่นเต้นดังขึ้นพร้อมๆกับเจ้าตัวกระโดดจนตัวลอยด้วยความดีใจ พอได้สติก็รีบหย่อนกายลงนั่งบนโซฟาบุนวมตัวเก่าคร่ำครึ บ่งบอกอายุใช้งานว่าผ่านมานานนับสิบปี

สองมือเล็กๆลูบเบาๆตรงท้องน้อย ริมฝีปากเต็มอิ่มสีชมพูระเรื่อคลี่ยิ้มกว้างดวงตากลมโตเปล่งประกายราวดวงดาวนับล้านดวงทอแสงระยิบระยับบนท้องฟ้าในคืนเดือนดับ

“ไม่เสียแรงที่ลงทุนหนักขนาดนั้น ขอบคุณสวรรค์ที่เมตตาประทานลูกน้อยมาให้ค่ะ ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ”

เสียงหวานของเจ้าหล่อนพร่ำพรรณนาถึงความสมหวังในสิ่งที่ปรารถนา

ใช่! เธอกำลังสมหวัง ความหวัง ความปรารถนาอันแรงกล้าที่เธอวาดฝันมาเนิ่นนานกำลังจะเป็นจริงแล้ว

“ขอบคุณทุกสรรพสิ่งที่ดลบันดาลให้มีวันนี้ค่ะ”

พราวชมพูอยากตะโกนดังๆให้โลกทั้งโลกรู้ว่าเธอกำลังจะเป็นแม่คน

ใช่แล้ว! ฟังไม่ผิดหรอก

ผู้หญิงสาว สวย รวย แต่โสดอย่างเธอกำลังจะเป็นแม่คน แล้วใครกันเล่าที่เธอเอามาเป็นพ่อพันธุ์

โอ...ไม่นะ เธอไม่ได้เป็นผู้หญิงพันธุ์นั้น ใช่ว่าเธอจะก๋ากั่นกระโดดขึ้นเตียงกับใครต่อใครเป็นว่าเล่นเห็นเป็นของสนุก

ไม่ใช่เลย! เธอไม่เคยทำตัวไร้ค่าไร้ราคาแบบนั้นและครั้งนี้ก็ไม่เช่นกัน เธอตัดสินใจดีแล้วและมันจะเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิต จากคืนนั้นมาจนคืนนี้นานนับกว่าสองเดือนที่เธอเฝ้ารอผลลัพธ์ด้วยใจลุ้นระทึก

หากพลาด! หมายความว่าสิ่งที่ลงแรงไปก็เสียเปล่า

หากโชคดี เธอก็ยิ่งกว่าถูกล็อตเตอรี่รางวัลใหญ่

เธอไม่สนใครหน้าไหนทั้งสิ้น ชีวิตเป็นของเธอ เธอเลือกสิ่งที่ดีที่สุดเสมอ

ผิดเหรอที่เธออยากมีลูกแต่ไม่ได้อยากมี ผอ สระอัว เป็นตัวตน

ผิดเหรอที่เธอคิดและตัดสินใจไม่เหมือนใคร

ไม่ผิด! เธอไม่ผิด คนอื่นก็ไม่ผิดเช่นกัน เพียงแค่มันไม่เป็นไปตามจารีตและธรรมเนียมปฏิบัติของมนุษย์ผู้ได้ชื่อว่าสัตว์ประเสริฐก็เท่านั้น แต่ใครกันจะมาสนชีวิตคนอื่นมากไปกว่าชีวิตตัวเอง

สนใจก็เพียงชั่วพักชั่วครู่ เพียงลมพัดวูบหนึ่งแล้วก็เลิกสนกันไป

แล้วถ้ามีใครถาม...

เด็กในท้องนั่นเกิดมาได้ยังไงกัน

หมอผีจอมขมังเวทย์มีแต่เสกตะปูหนังควายเข้าท้องคน ไม่เคยมีใครสัปดนเสกคนเข้าท้องใคร เธอไม่ใช่สาวไวไฟขึ้นเตียงกับใครจนโชกโชนแล้วท้องโย้ไม่มีพ่อ แล้วเด็กนั่นลูกใครกัน

หึๆ ถ้ามั่นหน้ากล้ามาถาม เธอก็จะตอบอย่างนางงามด้วยสีหน้านิ่งๆแล้วยิ้มหวานๆ

‘บ้านหนูไม่ได้ปลูกมันปลูกเผือก ไปหาขุดที่อื่นดีกว่านะคะ’

“เอาล่ะ! ลูกจ๋า การเดินทางของเราแม่ลูกกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ แม่จะดูแลหนูเอง” พราวชมพูบอกกล่าวพร้อมกับลูบท้องน้อยเบาๆทะนุถนอม

“พรุ่งนี้แม่จะพาหนูไปอยู่บ้านที่แม่เตรียมไว้รอรับหนูแล้วนะ แม่สัญญาว่าหนูจะเป็นเด็กที่มีความสุขที่สุด”

ใช่! เธอเตรียมพร้อมรองรับกับอีกหนึ่งชีวิตที่ก่อเกิดแล้ว

ใครจะมองอย่างไรเธอไม่ใส่ใจ สำหรับเธอแล้วสิ่งที่เธอคิดและตัดสินใจคือสิ่งที่ดีที่สุด

ค่ำคืนนั้นก็เป็นค่ำคืนที่ดีที่สุดในชีวิตเช่นกัน

ไม่นะ! หยุดคิดถึงมันได้แล้ว

นั่นก็แค่กรรมวิธีขั้นตอนหนึ่งที่ช่วยให้เธอมีลูกสมใจก็เท่านั้น จะเอามาผูกพันรึงรัดตัวเองไว้ชั่วนิจนิรันดร์ไม่ได้

แม้ใครคนนั้นในค่ำคืนหวามจะชวนให้ใฝ่ฝันถึงทุกคืนวันก็ตาม แต่เธอไม่ปรารถนา เธอมั่นใจชั่วชีวิตนี้เธอและเขาไม่มีวันพานพบกันอีกแน่นอน