Chapter 3 ว่าที่คุณแม่มือใหม่

“เป็นไปได้ยังไง ผู้หญิงคนเดียวสองเดือนกว่าแล้วแต่หาตัวไม่เจอ” เปลวตะวันสบถบ่นอย่างหัวเสียเมื่อคนสนิทที่เรียกใช้งานเป็นประจำรายงานความคืบหน้าเรื่องที่เขาให้ติดตามหาตัวผู้หญิงคนนั้น

จากคืนนั้นจนวันนี้เขาแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ ในหัวเขามีแต่ข้อความหยามหน้าที่เจ้าหล่อนคนนั้นทิ้งเอาไว้ให้ตอกย้ำวันแล้ววันเล่า

สาบานได้เลยว่าถ้าหากชาตินี้เขาตามล่าลากเจ้าหล่อนมาลงทัณฑ์ให้สาสมกับความอวดดีไม่ได้ เขาจะตามจองเวรทุกชาติไปไม่สิ้นสุด คนอย่างเขาสามชาติสามภพแก้แค้นก็ยังไม่สาย

“นายมั่นใจนะว่านายตั้งใจหาแม่นั่นจริงๆ”

“โธ่...นายครับ ผมเคยโกหกนายเสียที่ไหนล่ะครับ นี่ผมก็ควานหาแทบพลิกแผ่นดินแล้วก็ไม่พบใครสักคนเลยนะครับที่จะเข้าข่ายว่าเป็นผู้หญิงที่นายตามหา”

“บ้าชะมัด! ผู้หญิงคนเดียวทำไมหายากหาเย็นแบบนี้นะ”

“เอ่อ...นายครับ”

“มีอะไร”

“ปกตินายไม่เคยเรียกหาใครครั้งที่สองแล้วนี่...”

“อย่าเสือกสักเรื่องจะได้ไหม จะไปไหนก็ไป แล้วถ้าตามหาแม่นั่นไม่เจอก็อย่ากลับมาให้เห็นหน้าอีกเข้าใจไหม”

จบคำตวาดของหมอหนุ่มรูปงามแต่ดุดันยิ่งกว่าเสือ ลูกน้องผู้รู้ใจก็รีบเผ่นแนบไม่ลีลาท่ามาก เจ้านายของเขาอารมณ์ร้ายไม่เข้าใครออกใคร ยิ่งเวลาไม่ได้ดั่งใจยิ่งไม่ควรอยู่ใกล้ เรื่องเหล่านี้เขารู้ดีกว่าใคร

พอคล้อยหลังคนสนิทคนติดอยู่กับความคับแค้นฝังแน่นใจก็ได้แต่ฟาดงวงฟาดงากับตัวเอง

เขาต้องนิ่งให้มาก ต้องใช้ความคิดให้หนัก เขาเชื่อว่าเจ้าหล่อนอยู่ไม่ไกล เพียงแต่มีอะไรบางอย่าง บดบังทำให้เขาและเธอแคล้วคลาดกัน

ดึ๋ง ดึ่ง...

สายตาคมดำสนิทตวัดขวับมองหน้าจอสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า พอเห็นว่าใครเป็นคนส่งข้อความมา ริมฝีปากหยักราวคันศรก็คลี่ยิ้มก่อนยื่นมือหนาใหญ่ไปหยิบเอาสมาร์ตโฟนเครื่องโปรดมาเปิดอ่านข้อความ แล้วโทรหาเจ้าของข้อความทันที

“พี่ต้องไปดูงานต่างประเทศสองอาทิตย์ มาอยู่คลินิกแทนพี่ได้ไหม” นั่นคือคำทักทายจากพี่สาวเพียงคนเดียวของเขา

“จะทักทายถามสารทุกข์สุขดิบน้องบ้างไม่ได้เหรอครับคุณพี่”

“จะต้องถามทำไมในเมื่อพี่รู้อยู่แล้วว่าเปลวมีความสุขอยู่ทุกคืนวัน”

เปลวตะวันหัวเราะร่วนกับคำตอบ นอกจากคนสนิทแล้วก็มีพี่สาวเขานี่แหละที่รู้ไส้รู้พุงเขาดีกว่าใคร

“ไม่ต้องมาหัวเราะ บอกมาคำเดียวว่ามาได้หรือไม่ได้”

“โธ่...พี่ครับ มีครั้งไหนบ้างที่ผมจะปฏิเสธพี่น่ะ”

“พี่ไม่ใช่แม่ยกเราไม่ต้องมาทำปากหวานกับพี่”

“พี่ล่ะก็ อย่าซีเรียสนักสิครับ นี่ผมน้องพี่นะ ไม่ใช่นักเรียนที่พี่ต้องวางมาดดุเข้าใส่น่ะ”

“ก็เพราะเป็นน้องน่ะสิถึงต้องดุ ขนาดว่าพี่ดุเปลวยังอ้อล้อไม่เป็นโล้เป็นพายแบบนี้ นี่ถ้าคุณพ่อคุณแม่ยังอยู่คงปวดหัวกับเปลวไม่เว้นวันแน่”

“ผมเป็นหมอแล้วนะพี่ หมอฝีมือดี เก่งด้วย ไม่อย่างนั้นพี่จะเรียกหาให้ไปดูแลคนไข้ที่คลินิกแทนพี่เหรอครับ ฮ่าๆๆ”

“โอเคย่ะ! พ่อคนเก่ง เก่งงานแล้วก็ควรเก่งเรื่องการใช้ชีวิตด้วยนะยะไม่ใช่โอนเอนเป็นไม้หลักปักเลนแบบนี้”

“เอาเป็นว่าพี่จะไปวันไหน ไปกี่วันครับ ผมจะได้เคลียร์งานทางนี้ไปดูคลินิกแทนพี่”

“เปลี่ยนเรื่องทันทีเชียวนะ”

“ไม่รีบเปลี่ยนเดี๋ยวพี่ก็บ่นจนตีนกาขึ้นอีกน่ะสิครับไม่เอานะครับ เท่าที่มีผมก็ว่าพี่นับไม่ถ้วนแล้ว”

“เรานี่มัน”

“ฮ่าๆๆ ผมวางสายก่อนนะครับ ต้องเข้าห้องผ่าตัดแล้วพี่ส่งตารางงานมาได้เลยไปล่ะครับรักพี่นะครับบายจุ๊บๆ” พูดจบหมอเปลวตะวันก็รีบวางสายแล้วปิดเครื่องหนีทันที ทำเอาปลายสายได้แต่เข่นเขี้ยวหมั่นไส้ในความเป็นเด็กหนุ่มช่างยียวนในสายตาคนเป็นพี่

แต่อย่างว่าน้องชายเธออาจจะกวนประสาทไปบ้างแต่เรื่องงานก็ไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูห้องส่งสัญญาณบอกว่าอาจมีคนไข้เข้ามารักษาคุณหมอสาวจึงกดกริ่งส่งสัญญาณกลับไปให้รู้ว่าให้เข้ามาได้

“คุณหมอคะ มีคนไข้มาขอฝากครรภ์ค่ะ ขอเป็นหมอผู้หญิงเท่านั้น คุณหมอจะตรวจเลยไหมคะ หรือจะนัดให้มาหลังคุณหมอกลับมาแล้ว”

“ให้เข้ามาตรวจเลยสิ คนกำลังท้องกำลังตื่นเต้น ยังไงก็คงไม่อยากรอนาน”

พยาบาลสาวรับคำแล้วหันหลังกลับไปและกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมหญิงสาวร่างโปร่งระหงในชุดเดรสสีหวานสดใส

“สวัสดีค่ะคุณหมอ”

“เชิญนั่งค่ะ คุณ...”

“พราวชมพูค่ะ เรียกสั้นๆว่าพราวก็ได้ค่ะ”

คุณหมอสาวคลี่ยิ้มสวยส่งให้ว่าที่คุณแม่ที่หน้าตาดูอ่อนวัยกว่าตัวเลขบ่งบอกอายุที่ระบุในประวัติคนไข้รายใหม่ของคลินิก ดวงตาดำขลับอ่อนโยนทอดมองคนแจ้งความประสงค์ขอฝากครรภ์แล้วเริ่มซักประวัติ

“ลูกคนแรกเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ นี่ค่ะชุดตรวจครรภ์ พราวลองตรวจมาแล้ว แบบนี้คือท้องแน่ๆใช่ไหมคะ”

หมอปาลิดาหรือหมอป่านผู้ใจดีของคนไข้ยื่นมือไปรับสิ่งที่ว่ามาดูแล้วยิ้มอ่อนโยนก่อนตอบ

“ใช่ค่ะ สองขีดชัดเจน แต่เดี๋ยวตรวจซ้ำอีกรอบได้ค่ะเพื่อความแน่นอน ว่าแต่ประจำเดือนครั้งสุดท้ายเมื่อไรคะ”

“สองเดือนกว่าแล้วค่ะ” พราวชมพูรีบตอบด้วยความกระตือรือร้น ยามนี้หัวใจเธอแทบกระดอนออกมานอกอก

“พราวรอจนมั่นใจก่อนถึงได้ตรวจแล้วก็มาพบคุณหมอเพื่อปรึกษาเรื่องฝากครรภ์ค่ะ”

“ยินดีด้วยนะคะ ท้องแรกแบบนี้คงตื่นเต้นแน่เลย”

“ใช่ค่ะ ตื่นเต้นมาก ดีใจยิ่งกว่าถูกรางวัลที่หนึ่งอีกค่ะ”

หมอสาวยิ้มกับอาการตื่นเต้นยินดีนั้นพร้อมกับถามไถ่ต่อเพื่อเป็นข้อมูลจดบันทึกไว้สำหรับการฝากครรภ์

“แต่งงานมากี่ปีแล้วคะ แล้วนี่คุณสามีไม่ได้มาด้วยเหรอ”

คำถามนั้นทำเอาพราวชมพูต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนรวบรวมความกล้าตอบออกไปอย่างคนมั่นอกมั่นใจ

“พราวไม่มีสามีหรอกค่ะ พราวยังไม่ได้แต่งงาน”

มือเล็กๆที่กำลังจรดปลายปากกาจดบันทึกข้อมูลชะงักกึกก่อนที่ เจ้าตัวจะช้อนสายตาขึ้นมองว่าที่คุณแม่คนใหม่ เห็นเจ้าหล่อนยิ้มกว้างมองมาก่อนแล้ว สีหน้าแววตาไร้ร่องรอยแห่งความโศกเศร้าก็อดประหลาดใจไม่ได้

“เอ่อ...จะเป็นไปไหมคะถ้าหมอจะถามต่อ เพราะมันเป็นข้อมูลสำคัญสำหรับการฝากครรภ์ค่ะ”

“คุณหมอถามมาเถอะค่ะ พราวยินดีตอบพราวไม่มีอะไรปิดบังอยู่แล้วค่ะ” พราวชมพูตอบด้วยความมั่นใจ แต่คุณหมอสาวฟังแล้วไม่ได้รู้สึกโล่งใจไปด้วย

เจอคนไข้ท้องหลังหย่าขาดมาก็มาก

ท้องไม่พึงประสงค์ก็เยอะ

แต่ไม่เคยเจอใครท้องไม่มีพ่อแล้วยังยิ้มแย้มแจ่มใสได้มากเท่าคนตรงหน้าอีกแล้ว