บทที่ 7

"ฝรั่ง... ให้ลูกส้มมาเล่นกับบูบู้หน่อยได้ไหม?"

ถ้าเวลาปกติจะไม่มีทางได้เห็นใบหน้างองำบึ้งตึงไม่ดัดเสียงให้เล็กเช่นตอนนี้แน่

รู้ว่าฝรั่งไม่พอใจที่พูดกับเมียคนอื่นท่าทางกันเองแบบนั้น แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกันจะให้วางตัวห่างเหินกับฝันดีกับบูบู้มันก็ไม่ใช่ธุระอะไรของตน

พอมาขอให้ลูกส้มไปเล่นกับบูบู้เพราะเป็นสัตว์เลี้ยงเดี่ยวเหมือนกันมันคงอยากเล่นด้วยกันแต่ฝรั่งกลับทำตาขวางใส่

"มันนอนอยู่ไม่เห็นหรอจะกวนมันทำไม!" เสียงห้วนระดับที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนบ่งบอกว่าเจ้าของแมวกำลังขุ่นมัวระดับสูง

"มันก็นอนตลอดเวลาอยู่แล้วจะไม่ให้มันกระดุกกระดิกไปไหนเลยหรือไง!"

เมื่อถูกทำท่าไม่พอใจก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจเช่นกันจากที่หัวเราะได้เมื่อครู่เสียงที่เปล่งออกมาจึงกดต่ำกว่าปกติ

และนั่นคล้ายการสุมไฟให้โหมกระพือ ดวงตาสีฟ้าของฝรั่งผละออกมาจากหน้าจอมือถือมองตาคนด้านบนและพลั้งปากตวาดกลับมา

"ก็ผมไม่อยากให้หมอจะทำไม!"

"อย่ามางี่เง่าที่นี่แค่ขอให้สัตว์มันเล่นกันทำไมจ้องตะคอกเสียงดังหมานั่นก็เชื่องมันอยากจะเล่นกันทำไมถึงให้ไม่ได้!"

"ถ้าแมวมันอยากไปมันก็เดินไปหา แต่นี่มันยังนอนอยู่แสดงว่ามันไม่อยากไปใครกันแน่ที่งี่เง่า!"

"ถ้าไม่ให้ก็เอากลับไปอย่ามาทำนิสัยเสียที่นี่ ไม่ชอบ!"

"เออสิก็ไม่ชอบตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่!"

ตึก ตึก ตึกตึกๆๆๆ

"เขาต้องกลับแล้วเหรอหมอ?"

"ไว้เล่นกันวันหลังนะบูบู้วันนี้ลูกส้มต้องรีบกลับเดี๋ยวมันมาใหม่ค่อยเล่นด้วยกันนะ"

"โฮ่งงง"

...

ตุ้บบบ!!ๆๆๆๆๆๆ

พลั่กก!!ๆๆๆๆๆๆ

"วันนี้ผีอะไรเข้าสิงอีกละซ้อมแต่เช้ายันบ่ายนุ่มกินอะไรหรือยัง?" สี่หนึ่งในเจ้าของค่ายมวยเดินมาก้มลงจูบหัวทุยของอาตี๋หน้าหมวยเมียเด็กพ่วงตำแหน่งผู้จัดการเอ่ยถามขึ้น

"ไม่รู้เป็นอะไรตั้งแต่กลับมาเมื่อวานก็ไม่กวนตีนเอาแต่ซ้อมแล้วก็เล่นกับแมวแล้วก็กินแล้วก็ซ้อมวนเวียนอยู่แบบนั้นไม่ไปไหน ปกติสายๆ ต้องออกจากบ้านไปแล้วแต่นี่ยังอยู่ที่ยิมอยู่เลยแปลกมาก"

แฟนเด็กที่อายุห่างกับสามียี่สิบปีเอียงคอมองคนบนหัวคิ้วขมวดตอบคำถามของแฟนรุ่นใหญ่สายเปย์ตามที่ได้เห็น

"หมวยไปรู้อะไรดีๆ มาหรือเปล่าบอกมานะ"

มือสากหยิบแก้มคนรักดึงยืดยาวด้วยความหมั่นเขี้ยวในความน่ารัก

"หมวยไม่รู้ทำไมลุงไม่ไปถามหลานตัวเองเล่า"

แก้มกลมเบี่ยงหลบมือสากพัลวันแต่ไม่พ้นโดนหอมแก้มนิ่มซ้ายขวาทุกทีกลายเป็นภาพชินตาของคนในค่ายมวยแห่งนี้

ตั้งแต่ตี๋เรียนจบก็อยู่ช่วยพ่อและสามีรุ่นพ่อดูแลค่ายมวยและนักมวยใหม่อย่างสตีเฟ่นหรือคนที่เรียกตัวเองว่านุ่ม คนที่ซ้อมชกมวยอย่างบ้าคลั่งบนเวทีในตอนนี้

"สายตาล่อกแลกแบบนี้รู้ใช่ไหมมันไปสร้างเรื่องอะไรไว้ตอบมานะ~"

ร่างหนาก่อกวนแฟนเด็กไม่หยุดเพราะตี๋เป็นคนดูแลนุ่มและนุ่มก็ชอบคุยกับบรรดาเมียเด็กมากกว่าคนรุ่นลุงเช่นตน

คนโดนจี้ถามพยายามรักษาความลับแต่กลับทนความกดดันในสายตาคู่ร้อนแรงไม่ไหวเผลอพูดออกมาจนหมด

"หมวยรับปากนุ่มไว้ไม่ให้บอกใครว่านุ่มกำลังมีความรักกับคนคนหนึ่งอยู่.. อุ๊ป!" สองมือเล็กยกขึ้นมาปิดปากกับความลับที่คนบางคนไม่ให้บอก

"คนอย่างมันเนี่ยนะรู้จักชอบใครเขา?" สี่มีสีหน้าประหลาดใจที่ได้รับรู้ว่าหลานสุดแปลกจะมีความรัก

''ก็นุ่มพูดมาแบบนั้นเห็นว่าไปจีบเขาแต่เขาไม่ชอบฝรั่ง เขาชอบคนไทย แลดูจริงจังมากนะเห็นไปหาเขาตลอดเกือบสามเดือนไม่รู้เมื่อวานไปโดนอะไรมาวันนี้ถึงไม่ไปปกติหน้ามึนจะตายไม่เห็นจะยอมลงให้ใครง่ายๆ แล้วก็ไม่ฟังที่ใครพูดด้วย"

"เป็นใครที่ไหนหมวยรู้ไหม?"

"หมวยไม่รู้ไม่รู้ไม่มีใครรู้หรอกนอกจาก...ลูกส้ม"

“แล้วจะไปถามมันยังไงแมวกับเจ้าของมันก็อินดี้พอกัน...ดูมันเดินนวดให้พ่อมันอยู่บนเวทีมวยโน่น น่ากระทืบทั้งคนทั้งแมว"

สี่ก้มลงหอมแก้มเมียเด็กแล้วเดินไปหาหลานลูกครึ่งสุดอินดี้เจ้าของหัวข้อสนทนาเมื่อครู่ ร่างสูงยืนข้างหลานผมทองที่นอนลูบขนแมวเหม่อมองหยากไย่บนเพดานนิ่งจนต้องใช้เท้าเขี่ยสีข้างให้หันมามอง

ปึ้ก! ปึ้ก!

"สตีเฟ่นเป็นอะไร?"

ร่างบางกว่าคนเป็นลุงเพียงผินหน้ามองร่างสูงเด่นเป็นสง่ายืนค้ำหัวใช้เท้าเขี่ยตนเองราวกับเป็นก้อนขี้หมา

"ไม่ได้เป็นอะไรแค่ซ้อมมวยแล้วเหนื่อยเลยให้ลูกส้มนวดให้ลุงสี่มีไร?"

ท่าทางการพูดเอื่อยเฉื่อยไม่สมกับเป็นคนกระตือรือล้นที่สุดของค่ายมวย มองอย่างไรก็ไม่ปกติคนเป็นลุงจึงต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง

"ปกติไม่เคยขยันวันนี้ไปกินของผิดสำแดงมาหรือไง?"

"มันก็ต้องมีอารมณ์ขยันกันบ้างสิลุง"

"มีอะไรจะบอกไหม?"

"...นุ่มไปเจอคนคนนึงแล้วชอบเขามากก็เลยบอกว่าจะจีบแต่เขาไม่ชอบนุ่ม"

"อย่างเอ็งเนี่ยนะจีบใครตัวเองยังเอาตัวไม่รอด"

"ก็ไปหาเขาทุกวันไปนั่งๆ นอนๆ ใช้ไฟฟ้าใช้ครัวบ้านเขาเพื่อเรียกร้องความสนใจแล้วไง"

"ไอ้พ่อบ้ามันสอนมึงจีบหญิงแบบนี้เหรอสตีเฟ่น"

"นั่นน้องของลุงไม่ใช่หรือไงแล้วก็นะ...เขาไม่ใช่ผู้หญิง"

"นี่เอ็งสนใจผู้ชายตั้งแต่ตอนไหนปกติเห็นวิ่งไล่ต่อยผู้ชายตอนนี้มีอารมณ์พิศวาสตัวผู้ซะงั้น?"

"ชอบก็คือชอบไงทีลุงกินเด็กผู้ชายที่อายุห่างกันตั้งยี่สิบปีได้เลย" ฝรั่งสวนกลับผู้เป็นลุงจนถูกมองเขม็ง แต่ความเป็นห่วงหลานจึงต้องถแปลงเพศแล้วเหรอ

"แปลงเพศแล้วเหรอ?"

"ยัง"

"เป็นมิสทิฟฟานี่ใช่ไหม?"

"ไม่ใช่"

"นักศึกษา?"

"ไม่ใช่นักศึกษาแต่ไม่รู้อายุไม่รู้ชื่อเขาไม่ยอมบอก"

"นี่ชอบเขาจริงหรือเปล่าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาสักอย่าง"

"ก็เขาบอกห้ามยุ่งเรื่องส่วนตัว"

"แล้วจะตามตื๊อเขามาตั้งสามเดือนเพื่ออะไร"