บทที่ 6

ทีตอนคนโสดๆ หล่อๆ มาจีบยังทำหน้าบูดเป็นตูดแมวอยู่เลย ต้องตกอยู่ในภวังขนาดไหนถึงไม่รู้ว่าหมาหน้ามึนมันโดดลงเตียงมาหาแมวส้มลูกนานแล้ว

ไอ้หมาหน้าบ๊องของมันมาจ้องแมวอ้วนบนตัวกูอยู่เนี่ย มัวแต่ยืนคุยกันกระหนุงกระหนิงไม่สนใจหมาเลย น่าหงุดหงิดชะมัด ไอ้หมานี่ก็มองจังไม่เคยเห็นฝรั่งหัวทองตาฟ้าหรือไง!

เอ๊ะ?

แม่งมันก็ตาสีฟ้าเหมือนกันนี่หว่าสวยดีด้วยยื่นป๊อปคอนให้แดกสักหน่อยดีกว่า

หงับบบ~

เออแสนรู้ดีว่ะเอ้าแดกเข้าไป

ยัด popcorn ใส่ปากหมาทีแมวทีอีสองตัวนี่แดกเก่งม้ากพวกมึงนี่มันเหมือนใครวะ? หมั่นไส้โว้ย!

แดกกันให้ตัวแตกไปเลยพวกเมิง

หมั่บ!

มือใหญ่ของหมอเถื่อนหยุดการยัดอาหารคนใส่ปากสัตว์สองตัวพร้อมกับทำหน้าเหนื่อยใส่ ผิดกับตอนอยู่กับเมียชาวบ้านลิบลับ ท่อนแขนแกร่งอุ้มแมวอ้วนออกจากอกฝรั่งผมทอง

ม่ายยยย อย่ามาพรากลูกข้าไปนะ~

นุ่มยื่นมือออกไปทำท่าเหมือนเกมส์ต่อสู้ที่เล่นอยู่แค่ไม่ได้ส่งเสียงออกมา

ถามว่าหมอเถื่อนสนใจไหม?

...ก็ไม่

แต่ไอ้คนที่ไม่อยากให้สนใจดันเป็นเจ้าของหมา

"คนนี้เพื่อนหมอเหรอครับผมมาทีไรก็เห็นอยู่ที่นี่ เอ~หรือว่าแฟนหมอ?"

ไอ้จืดส่งยิ้มจืดจางมาให้แต่ผมไม่สนใจ ตั้งหน้าตั้งตายัด popcorn ใส่ปากหมาตัวโตของมันจนแก้มตุ่ยเพราะแดกไม่ทัน

"ไม่ใช่ "

แล้วหมอเถื่อนก็มาพรากเจ้าหมาตัวโตไปอีกตัว แถมยังตอบคำถามที่ว่าไม่ได้เป็นอะไรกันเร็วแบบไม่คิดซะหน่อยเหรอ? นี่มาหาตั้ง สามเดือนแล้วนะ?

ไม่คิดจะตอบว่าเป็นคนมาจีบเป็นคนคุยดูๆ กันอยู่หรือไม่ก็เพื่อนสนิทก็ยังดี นี่อะไร?

ไม่มีเยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้นตอบปฏิเสธอย่างรวดเร็วต่อหน้าคนที่แอบชอบเนี่ยนะ! น้อยใจว่ะ!

"รูปร่างหน้าตาดีเหมือนนายแบบฝรั่งเลยตาเป็นสีฟ้าด้วยสวยมาก" นุ่มรู้ดีว่าถูกพูดชมแต่มันไม่ดีใจแม้แต่น้อย

"ฝรั่งก็แบบนี้แต่ฉันชอบแบบไทยๆ มากกว่า" หมอก็ย้ำจังรู้ว่าได้ยินสินะถึงได้พูดออกมา จะทำให้ตัดใจให้ได้เลยใช่ไหม...ใจร้ายกว่าที่คิดซะอีก

"ไม่ลองสมัครแอปหาคู่สักคนล่ะครับแบบผมกับมานะไง"

หมอนี่มันทึ่มขนาดนี้มีผัวได้ยังไง จำได้ว่าผัวเป็นเจ้าของบริษัทอะไรสักอย่างตัวสูงใหญ่เท่าๆ กับหมอเถื่อนแต่ดูหล่อสะอาดสะอ้านสุภาพไม่เคยเรียกแทนตัวเองมึงกูสักคำ มีแต่มันเนี่ยแหละที่ดูสถุน บื้อขนาดที่ผู้ชายมองแล้วเนียนพูดคำว่าชอบยังไม่รู้สึกรู้สาอีก

ซื่อบื้อ!!

"ได้ข่าวว่าบูบู้เป็นคนเล่นไม่ใช่หรอนายน่ะนอนเฉยๆ ไปเลยเกิดมาเพื่อนอนจริงๆ นั่นแหละ"

เสียงห้าวทุ้มแต่กลับละมุนต่อเมียชาวบ้านมันน่าหมั่นไส้สุดๆ ถ้าวันไหนได้เป็นแฟนนะจะทำให้หลงหัวปักหัวปำไม่กล้ามองใครเลยคอยดูสิ!

"คนเราก็มีสเน่ห์ไม่เหมือนกันแบบนี้แหละครับหมอ ความจริงแล้วมานะมันอาจจะอยากได้เมียเป็นใบ้ก็ได้ถึงมาแต่งงานกับผม รสนิยมของมันน่ะหมอไม่เข้าใจหรอก เพราะผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันฮ่า ฮ่า ฮ่า"

มันซื้อบื้อสุดๆ ไปเลยดีไม่ดีหมาหน้าเมินบูบู้มันยังฉลาดซะกว่า

"เข้าใจสิ..เข้าใจดีเลยด้วย"

น้ำเสียงของหมอเบาหวิวฟังดูเศร้าชอบกลคงเสียดายมันมากสินะ..

"ผมโชคดีมากเลยที่มีบูบู้กับมานะ"

"...อือ"

"แมวนั่นก็น่ารักเหมือนตุ๊กตาเลยน่ารักทั้งแมวน่ารักทั้งเจ้าของหมอไปเจอฝรั่งคนนี้จากที่ไหนเหรอ?"

"จำไม่ได้หรือไงวันนั้น..ที่เอาแมวเข้ามาหาเพราะคิดว่าแมวจะคลอดลูก "

"โอ๊ะ~คนที่ถอดเสื้อสวมรองเท้าลายการ์ตูนมอมแมมคนนั้น"

"อือ"

"แมวตัวนี้ก็ต้องรักษาต่อเนื่องเหรอ?"

"เปล่า...ช่างเถอะ"

"ถ้าหมอเหงา ผมให้หมอยืมบูบู้ไปเลี้ยงสักสามเดือนไหมรับรองได้แฟนแน่นอน อีกหน่อยจะเปิดบริษัทจัดหาคู่ให้มันบริหารแล้วเนี่ย"

"พูดยกมันให้คนอื่นแบบนี้เดี๋ยวมันก็น้อยใจได้ข่าวว่ามันงอนไม่ยอมกินข้าวกินปลาไม่ใช่หรือไง"

"ใช่ที่ไหนล่ะมันไม่กินเพราะเป็นฝีมือผมต่างหาก ไม่รู้จะอะไรนักหนาสองคนพ่อลูกอุตส่าห์หัดทำอาหารให้กินก็ไม่กินชอบอ้างนั่นอ้างนี่"

"มันต้องขนาดไหนหมาถึงไม่แดกเนี่ย?"

"โอ๊ยหมอผมก็ทำตาม YouTube ทุกขั้นตอนมันจะไม่อร่อยได้ยังไงเจ้าพวกนี้ก็เกินไป ..บูบู้เหมือนอยากจะไปเล่นกับแมวส้มเลยนะให้มันเล่นด้วยกันได้ไหม?"

"แมวตัวนั้นเหมือนนายเลยนอนกินไม่ค่อยขยับเจ้านายพาไปไหนก็ไป รู้สึกสลับคู่กันยังไงไม่รู้ หมาจอมดี๊ด๊ากับเจ้านายจอมเฉื่อย ส่วนคู่นี้ก็แมวเฉื่อยกับเจ้านายระริกระรี้"

"บูบู้ดูจะชอบมันนะคงอยากเล่นด้วยหมอขอให้ผมหน่อยได้ไหม?"

"ทำไมไม่พูดเองล่ะ?"

"ก็ผมยังไม่รู้จักเขาหมอสนิทกับเขาไม่ใช่หรอขอให้ผมหน่อยนะดี๋ยวผมไปเข้าห้องน้ำแปปนึงปวดฉี่"

"เออๆ"

ร่างสูงใหญ่ของหมอสัตว์เดินมาหยุดยืนข้างโซฟาที่มีฝรั่งหัวทองนอนเหยียดขายาวเต็มพื้นที่ จากใบหน้ายิ้มแย้มที่เข้ามาตอนหัววันพลันบึ้งตึงทันทีที่มีใครบางคนเดินเข้ามาพร้อมกับหมาสัญชาติรัซเซียตัวโต

มานะมาส่งลูกกับเมียหาหมอตามนัดปกติแล้วขับรถไปทำธุระด่วนบอกว่าอีกชั่วโมงจะกลับมารับ เราเป็นเพื่อนกันมาตลอดนับตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้น ใช่ คนที่อุ้มมาไปโหวกเหวกโวยวายไปหาหมอวันนั้น คนที่ได้อยู่ด้วยกันในสถานการณ์ย่ำแย่วันนั้น เป็นคนมีเจ้าของแต่งงานไปเรียบร้อยแล้วและสามีคนนั้นก็แสนดีสุภาพเรียบร้อย เป็นคนที่เหมาะสมกันมาก

หันมามองตัวเองว่าจะมีสักวันไหมที่ไจะมีครอบครัวอบอุ่นแบบนั้นกับเขาบ้าง มองไปรอบๆ ก็มีแค่คนเดียวที่กล้ามาตามจีบตามตื๊อไม่เกรงกลัวหนวดเคราและรอยสักนี้แม้แต่น้อย และเป็นคนที่แตกต่างจากฝันดีโดยสิ้นเชิง ฝรั่งที่นอนหน้าบึ้งตรงหน้าไม่มีอะไรใกล้เคียงกับคนในฝันแม้แต่น้อย