บที่ 8

"อยากได้ ไม่เคยเจอใครที่ทำให้รู้สึกดีเท่านี้อีกแล้ว อยากมีแฟน เขาเป็นคนดีแน่ๆ นุ่มดูไม่ผิดเพราะเขาดูแลลูกส้มได้นี่แหละแม่ของลูกส้มแล้วอีกอย่างเพราะลุงๆๆๆ นั่นแหละมาสวีทกับเมียให้เห็นทุกวันไม่คิดว่าคนอื่นเขาจะอยากบ้างหรือไง?"

"ทะลึ่งอยากบ้าอะไร!"

"อยากมีแฟนไงคิดอะไรเนี่ย?"

"อะไรของเอ็งวะนอกจากจะไม่เข้าใจพ่อเอ็งลุงก็ไม่เข้าใจเอ็งด้วย"

"ตั้งสามเดือนเลยนะที่นุ่มไปหาเขาถ้าเป็นลุงมีคนมาบอกชอบมาหาทุกวันลุงจะไม่รู้สึกอะไรหน่อยเหรอ?"

"คนไทยเขาไม่ได้จีบกันแบบนี้ไง เอ็งมันแปลกเกินคนด้วยซ้ำมีที่ไหนไปหาเขาไม่มีอะไรติดไม้ติดมือไปแล้วยังจะไปเบียดเบียนเขาอีกเป็นข้าคงเตะโด่งออกนอกบ้านไปแล้ว"

"เอ๊ะ? หมายความว่าที่เขาไม่ลากนุ่มออกมาจากบ้านแสดงว่ามีใจใช่ไหม?"

"แล้วมีปัญหาอะไรอีกไหม?"

"เขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว"

"อ้าว? เอ็งไปรักผัวชาวบ้านเหรอไอ้นุ่ม!"

"ไม่ใช่ซะหน่อยเขาไม่ได้เป็นผัวเมียกันเพราะคนนั้นเขามีผัวแล้ว..คนที่นุ่มชอบเขาไปชอบคนที่มีเจ้าของแถมดูท่าว่าจะตัดใจไม่ได้ด้วยก็เลยไม่ยอมรักใคร เซ็งชะมัด"

"ปกติไม่เห็นจะคิดมากรู้สึกกับคนนี้ขนาดนั้นเลย?"

"ก็ใช่น่ะสิไม่รู้ทำไมแต่ชอบมาก อยากได้เป็นแฟนอยากมีแฟนเป็นคนนี้คนเดียวทำยังไงดีล่ะลุงสี่?"

"เวลาเอ็งคลั่งรักนี่เหมือนกับแม่เอ็งไม่มีผิด"

"ยังไงอ้ะ?"

"ก็แม่เอ็งเดินหน้าจีบพ่อเอ็งจนพ่อเอ็งยอมแพ้ไง"

"บอกแล้วเป็นฝรั่งมันดีแบบนี้ลุยเท่านั้นที่จะได้มาครอบครอง"

"เหมือนกันจริงๆ นั่นแหละ แล้วจะมีแฟนไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงตัวเองหน่อยหรือไงหัดทำตัวให้เป็นผู้เป็นคนกับเขาบ้างหน้าตาดีแต่นิสัยแปลกเกินคนไทยเขาก็กลัวนะ"

"ลุงกำลังจะบอกให้ผมไม่เป็นตัวของตัวเองเหรอ โอมายก้อด ทำไมคนไทยต้องเป็นแบบนี้นะ"

"มึงกำลังชอบคนไทยไงสตีเฟ่น! ก็ต้องเข้าใจวิถีความเป็นไทยไง"

"ต่อให้ผมทำได้เพื่อให้เขามาสนใจแต่ต่อไปนิสัยแท้ๆ มันก็ต้องออกมาอยู่ดีหรือว่าคนไทยรับไม่ได้ถ้าตอนแรกไม่ทำตัวดีใส่กันเเล้วถ้าได้เป็นแฟนกันจริงๆ จะรับข้อเสียของกันได้เหรอท้ายที่สุดความสัมพันธ์ก็ต้องจบลงเพราะมันไม่เห็นตัวตนที่แท้จริงตั้งแต่แรก"

"เรื่องนั้นมันก็จริงแต่คนที่รู้สึกรักใครสักคนมันต้องรู้จักเสียสละและทุ่มเทเพื่อคนคนนั้นมากกว่านี้ไม่ใช่แค่รู้สึกรักชอบบอกรักแล้วจะจบ มันมีอะไรมากกว่านั้น ความรักน่ะทำให้เรายอมเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ ถ้ารักก็ต้องสู้เพื่อมันให้มากกว่านี้"

"...เปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างนั้นเหรอ?"

...

แม้ววว~

"ลูกส้มทำไมมาอยู่หน้าคลีนิกได้เนี่ยแล้ว..แม่หนูไปไหน?"

เมี้ยวว~

แมวอ้วนส้มขนปุกปุยเดินอุ้ยอ้ายเข้ามาหาร่างสูงใหญ่ของเจ้าของคลีนิก ร่างคุ้นเคย กลิ่นที่เป็นมิตร สัมผัสจากมือคู่ใหญ่ทำเอาสัตว์ขนฟูถูหัวไปมาในอ้อมกอดอุ่น

นิ้วใหญ่เขี่ยขนยาวให้เรียบเนียนสายตามองหาเจ้าของแมวที่เมื่อวานหายไปหลังจากวันก่อนฝันดีพาบูบู้มาตรวจแผลแล้วได้เจอกัน

ฝรั่งนอนนิ่งไม่พูดไม่จาตั้งแต่ตอนนั้นปกติก็ไม่เห็นสนใจอะไรและคิดว่าตนวางตัวเหมาะสมชัดเจนตลอดว่าไม่ได้ชอบฝรั่งต่างฝ่ายต่างอิสระไม่มีสิทธิ์ในตัวอีกคน

ถึงแม้จะเหลือบมองอยู่ตลอดตอนคุยกับฝันดีเพราะกลัวจะเอาอะไรแปลกๆ ให้แมวกินก็ตาม

เมื่อวานฝันดีมาอยู่คุยด้วยพักหนึ่งโดยมีมานะมาส่งแล้วก็มารับลูกเมียกลับ ปฏิเสธไม่ได้ว่าครอบครัวนั้นน่ารัก น่าอิจฉา เราแตกต่างกันแต่ก็เป็นเพื่อนกันนับตั้งแต่วันที่บู้บู้ต้องมารักษาแผลที่ถูกแทง

ส่วนใหญ่ก็ได้คุยกับมานะหมอนั่นเป็นคนอายุน้อยที่มีชีวิตเรียบง่ายทั้งใจเย็นใจดีและอบอุ่นท่ามกลางความสำเร็จที่สร้างขึ้นมาด้วยตัวเองขนาดนั้นน่านับถือจริงๆ

ส่วนฝันดีก็เป็นคนเรียบง่ายไม่ซับซ้อนมีความสุขกับการนอนอยู่บ้านทำงานบัญชีช่วยสามี มีหมาแสนรู้อย่างบูบู้เติมเต็มชีวิตครอบครัวให้สมบูรณ์ ความสุขแบบนั้น..อยากมีบ้างจัง

เมี้ยววว

"อ่อ~ โทษทีเหม่อไปหน่อยฝรั่งไปไหนทำไมปล่อยให้ลูกน่ารักอย่างหนูมาอยู่ตรงนี้ได้ "

ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครายกก้อนขนขึ้นมาจุมพิษที่แก้มย้วยด้วยความเอ็นดู ไม่ทันรู้ตัวว่ามีคนเดินมาข้างหลังเห็นภาพนั้นพอดิบพอดี

"อยู่นี่~”

ฝรั่งผมทองโผล่มาข้างๆ ในมือถือถุงบางอย่างในมืออาหารที่คนไทยคุ้นเคยดี นั่นก็คือส้มตำไก่ย่างข้าวเหนียว อาหารที่ถือมาว่าแปลกแล้วรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปก็ทำให้ขมวดคิ้วได้ไม่ต่างกัน

วันนี้ดูแปลกตาที่คนตรงหน้าสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวทับกางเกงสีดำพอดีตัวและรองเท้าหนังมียี่ห้อจัดแต่งผมสีทองเป็นทรงสวยไม่ยุ่งเหยิงปิดหน้าปิดตาเหมือนเคย และดูเหมือนว่าจะแต่งหน้าบางๆ ทาน้ำหอมกลิ่นเบาๆ

รู้ว่าฝรั่งไม่ใช่คนขี้เหร่รูปร่างหน้าตาแบบนั้นกับสีผมสีตาที่โดดเด่นเห็นแต่ไกลเป็นจุดสนใจใครๆ ก็มองยิ่งมาใส่อะไรแบบนี้ยิ่ง...

ดูดี