เข้าสู่ระบบตอนที่ 110 : คลังยาใหม่
หลังเหตุยาผิดถุงและคนดูแลคลังยาหายตัวไป สำนักแพทย์หลวงไม่อาจทำเหมือนทุกอย่างเป็นเพียงความผิดพลาดเล็กน้อยได้อีก
ประตูคลังยาถูกปิดผนึกตลอดคืน
ยาถุงที่จัดไว้ทั้งหมดถูกวางแยกบนโต๊ะยาว รอการตรวจใหม่ทีละถุง
ผู้ช่วยยา คนจัดยา หมอฝึกหัด และหมอหลวงที่เคยเบิกยาในสามวันหลัง ถูกเรียกมาลงชื่อสอบถามทั้งหมด
เช้าวันนั้น หลินเยว่ยืนอยู่หน้าคลังยาใหม่ชั่วคราว ใบหน้าสงบนิ่ง แต่ใต้ดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยจากการไม่ได้นอนทั้งคืน
เบื้องหน้านางคือสมุนไพรนับร้อยชนิด ถุงยาเก่า ตู้ไม้ ลิ้นชัก ป้ายชื่อซีดจาง และบัญชีที่เขียนไม่ตรงกันหลายเล่ม
เบื้องหลังนางคือศพของผู้ป่วยที่เพิ่งตายเพราะยาผิดถุง
สำหรับหลินเยว่ นี่ไม่ใช่ปัญหาของคลังยาเพียงแห่งเดียว
นี่คือช่องโหว่ของทั้งระบบรักษา
นางหันไปหาผู้ช่วยยาและแพทย์หญิงฝึกหัดที่ยืนเรียงกันอยู่
"ตั้งแต่วันนี้ คลังยาจะไม่ทำงานด้วยความจำของคนคนเดียวอีกต่อไป"
ผู้ช่วยยาหลายคนหน้าซีด
คนหนึ่งถามอย่างระมัดระวัง
"หลินหมอหญิงหมายความว่าอย่างไรขอรับ"
หลินเยว่หยิบถุงยาที่มีป้ายเก่าซีดจนอ่านแทบไม่ออกขึ้นมา
"ก่อนหน้านี้ ใครอยากหยิบยา ก็ถามคนเก่า คนเก่าจำได้ว่าลิ้นชักไหนมีอะไร ป้ายอ่านไม่ชัดก็อาศัยความเคยชิน ยาฤทธิ์แรงอยู่ใกล้ยาบำรุง ยาเด็กปนกับยาผู้ใหญ่ ถุงที่จัดแล้วกับถุงที่ยังไม่ตรวจวางอยู่โต๊ะเดียวกัน"
นางวางถุงลงบนโต๊ะ
"ระบบแบบนี้ทำงานได้ตราบใดที่ไม่มีใครผิดพลาด ไม่มีใครป่วย ไม่มีใครโกหก และไม่มีใครตั้งใจสับเปลี่ยนยา"
นางกวาดตามองทุกคน
"แต่มนุษย์ผิดพลาดได้ และคนชั่วใช้ความผิดพลาดของระบบเป็นที่ซ่อนตัวได้"
ไม่มีใครกล้าพูด
หลินเยว่หยิบแผ่นไม้สีต่าง ๆ ออกมา
สีเขียว
สีฟ้า
สีเหลือง
สีแดง
สีดำ
และสีขาว
เซี่ยชิงยืนอยู่ข้างโต๊ะ พร้อมสมุดบัญชีเล่มใหม่
หลินเยว่กล่าว
"เราจะจัดคลังยาใหม่ทั้งหมด แยกด้วยป้ายสี เลขทะเบียน และบันทึกเบิกจ่าย"
หมอหลวงเจิ้งซึ่งถูกเรียกมาสังเกตการณ์ขมวดคิ้วทันที
"ยาไม่ใช่ผ้าแพรในคลังหลวง จะต้องใช้สีใช้เลขให้ยุ่งยากเพียงนั้นหรือ"
หลินเยว่ไม่หันไปมองเขา
"ยาผิดถุงฆ่าคนได้ ผ้าแพรผิดม้วนทำได้มากที่สุดคือทำให้คนไม่พอใจ"
คำตอบนั้นทำให้ผู้ช่วยยาบางคนก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม แต่หมอหลวงเจิ้งหน้าแข็งลง
หลินเยว่ยกป้ายสีเขียวขึ้น
"สีเขียว คือยารักษาอาการทั่วไป เช่น ไข้ ไอ ปวดท้อง แผลเล็ก อาการพื้นฐานที่ใช้บ่อย"
ป้ายสีฟ้า
"สีฟ้า คือยาเด็ก ต้องแยกจากยาผู้ใหญ่ทุกชนิด ขนาดยา วิธีต้ม และเวลาป้อนต้องเขียนชัด"
ป้ายสีเหลือง
"สีเหลือง คือยาบำรุง ยาฟื้นกำลัง ยาบำรุงเลือด บำรุงครรภ์ และยาหลังคลอด ยากลุ่มนี้ไม่ควรใช้มั่วกับคนไข้ไข้สูงหรือพิษร้อน"
ป้ายสีแดง
"สีแดง คือยาฤทธิ์แรง เช่น ยาที่มีผลต่อชีพจร เลือด การนอนหลับ การขับพิษแรง หรือยาที่ใช้ผิดแล้วอันตราย ต้องมีหมอผู้สั่ง ผู้จัด และผู้ตรวจซ้ำลงชื่อครบ"
ป้ายสีดำ
"สีดำ คือยาพิษ ยาต้องห้าม และวัตถุที่ใช้ศึกษาเท่านั้น เก็บในตู้ล็อกสองชั้น กุญแจอยู่กับหัวหน้าคลังหนึ่งดอก และสำนักแพทย์หญิงหนึ่งดอก เบิกได้เฉพาะมีคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษร"
สุดท้าย ป้ายสีขาว
"สีขาว คือยากักกัน ยาที่ป้ายไม่ชัด มีกลิ่นผิด สีผิด มีเศษปนเปื้อน หรือมาจากถุงที่สงสัยถูกสับเปลี่ยน ห้ามใช้จนกว่าจะตรวจเสร็จ"
ผู้ช่วยยาเงียบกริบ
บางคนมองป้ายสีอย่างตื่นตะลึง
บางคนเริ่มเข้าใจ
บางคนเริ่มหวาดกลัว
เพราะนับจากนี้ ทุกอย่างที่เคยซ่อนอยู่ในความเคยชิน จะถูกเขียนไว้บนกระดาษ
หลินเยว่หยิบแผ่นไม้เล็กอีกชุดหนึ่งขึ้นมา บนนั้นมีตัวเลขเขียนด้วยหมึกดำ
"ยาทุกลิ้นชักต้องมีเลขทะเบียน เช่น เขียวหนึ่ง เขียวสอง ฟ้าหนึ่ง แดงสาม ไม่ใช้ชื่อย่อที่คนเก่าเข้าใจเพียงไม่กี่คน หากยาหนึ่งชนิดมีหลายรูปแบบ เช่น รากแห้ง ผงบด หรือยาหั่น ต้องมีเลขย่อยแยกกัน"
เซี่ยชิงเปิดสมุดบัญชี
"ในสมุดจะมีชื่อยา สี เลขทะเบียน ตำแหน่งลิ้นชัก ปริมาณรับเข้า วันที่รับเข้า ผู้ตรวจ และลักษณะสำคัญของยา เช่น สี กลิ่น รูปทรง"
อวี้หลันยกตัวอย่างด้วยเสียงยังไม่มั่นใจนัก
"เช่น รากดับลม ต้องอยู่สีแดง มีเลขทะเบียน และห้ามวางใกล้ยาลดไข้ทั่วไป ใช่หรือไม่เจ้าคะ"
หลินเยว่พยักหน้า
"ใช่ และต้องมีตัวอย่างเล็ก ๆ ติดหน้าลิ้นชัก เพื่อให้คนใหม่เทียบได้ว่ารูปร่างถูกต้องหรือไม่"
หัวหน้าช่างหูที่มาช่วยทำชั้นใหม่กล่าวอย่างจริงจัง
"ข้าจะทำช่องใส่ตัวอย่างหน้าแต่ละลิ้นชักให้ เปิดปิดได้ แต่ตกไม่ง่าย"
หลินเยว่คำนับเล็กน้อย
"รบกวนหัวหน้าช่างหูแล้ว"
ตลอดทั้งวัน คลังยาเดิมถูกพลิกใหม่ราวกับคนไข้ที่ต้องผ่าตัดใหญ่
สมุนไพรถูกยกออกมาทีละชนิด
ผู้ช่วยยาอ่านชื่อ
แพทย์หญิงฝึกหัดจดลักษณะ
หลินเยว่ตรวจกลิ่น สี และรูปทรง
หมอฝึกหัดที่อ่านตำราได้ช่วยเทียบกับตำรายา
ยาที่ป้ายไม่ชัดถูกย้ายไปเขตสีขาว
ยาฤทธิ์แรงถูกย้ายเข้าตู้สีแดง
ยาพิษถูกนับใหม่ทีละขวด แล้วปิดผนึกในตู้สีดำ
ยาบำรุงที่เคยกองใกล้ยาขับพิษถูกแยกไปอีกฟากหนึ่ง
ยาเด็กถูกจัดเข้าตู้เตี้ยที่มีป้ายฟ้าเด่นชัด ไม่ให้หยิบปนกับยาใหญ่
บนโต๊ะจัดยามีป้ายใหม่สามแผ่น
ยังไม่ตรวจ
ตรวจแล้ว
พร้อมจ่าย
หลินเยว่ชี้ไปที่ป้ายเหล่านั้นแล้วกล่าว
"ยาที่จัดเสร็จยังจ่ายไม่ได้ทันที ต้องวางที่ช่องยังไม่ตรวจ ผู้ตรวจคนที่สองเปิดดูทีละถุง เทียบกับใบสั่งยา แล้วลงชื่อ จากนั้นจึงย้ายไปช่องพร้อมจ่าย"
ผู้ช่วยยาคนหนึ่งอดถามไม่ได้
"ถ้าเร่งด่วนเล่าขอรับ"
"กรณีเร่งด่วนให้เขียนคำว่าเร่งด่วนบนใบสั่ง และต้องมีหมอผู้สั่งมายืนยืนยันเอง ไม่ใช่ส่งปากเปล่าผ่านเด็กวิ่งยา"
หมอหลวงคนหนึ่งหัวเราะเย็น
"เช่นนี้หมอหลวงต้องมานั่งลงชื่อทุกถุงหรือ งานรักษาจะช้ากว่าเดิม"
หลินเยว่หันไปตอบ
"หมอหลวงสั่งยาที่อาจเปลี่ยนชีวิตคนไข้ได้ ย่อมควรลงชื่อรับผิดชอบทุกถุง"
หมอหลวงคนนั้นหน้าเปลี่ยน
"เจ้าหมายความว่าก่อนหน้านี้พวกข้าไม่รับผิดชอบหรือ"
หลินเยว่กล่าวอย่างสงบ
"ข้าหมายความว่า ต่อจากนี้ ความรับผิดชอบจะมีลายมือ ไม่ใช่มีเพียงคำพูด"
ประโยคนี้แทงใจคนหลายคน
เพราะหมอหลวงบางคนเคยชินกับการสั่งยาแล้วให้ผู้ช่วยจัด หากคนไข้ดีขึ้นก็เป็นความสามารถของตน หากคนไข้แย่ลงก็โยนให้ร่างกายคนไข้หรือผู้ช่วยยา
แต่ระบบใหม่ของหลินเยว่ทำให้ทุกถุงยามีเส้นทางชัดเจน
ใครสั่ง
ใครจัด
ใครตรวจ
ใครจ่าย
ใครรับยา
และเมื่อใด
หมอหลวงเจิ้งกล่าวเสียงต่ำ
"เจ้ากำลังทำให้หมอหลวงถูกจับผิดทุกก้าว"
หลินเยว่ตอบทันที
"ข้ากำลังทำให้คนไข้ไม่ต้องตายโดยไม่รู้ว่าใครหยิบยาให้เขา"
เงียบ
ทั้งคลังยาเงียบลงจนได้ยินเสียงพู่กันของเซี่ยชิงขีดลงบนกระดาษ
ยามบ่าย ฮ่องเต้เสด็จมาตรวจคลังยาใหม่โดยมีฮองเฮาและเซียวอวี้เฉินตามเสด็จ
พระวรกายของฮ่องเต้ยังไม่แข็งแรงเต็มที่ แต่พระสติดีขึ้นมาก พระองค์ทอดพระเนตรป้ายสี ตู้ล็อก สมุดบัญชี และถุงยาที่แบ่งช่องอย่างเป็นระเบียบ
"นี่คือระบบใหม่ของเจ้า?"
หลินเยว่คุกเข่า
"เพคะ ฝ่าบาท ระบบนี้มีเป้าหมายสามประการ หนึ่ง ป้องกันหยิบยาผิด สอง ป้องกันสับเปลี่ยนยาโดยไม่มีผู้รับผิดชอบ สาม ทำให้ตรวจย้อนหลังได้เมื่อเกิดปัญหา"
ฮ่องเต้หยิบใบเบิกจ่ายขึ้นมาดู
บนใบมีช่องหลายช่อง
ชื่อผู้ป่วย
เลขบันทึกผู้ป่วย
อาการ
ยาที่สั่ง
สีและเลขทะเบียนยา
ชื่อหมอผู้สั่ง
ชื่อผู้จัดยา
ชื่อผู้ตรวจ
ชื่อผู้จ่าย
เวลารับยา
ฮ่องเต้เงียบอยู่นาน
"เมื่อก่อน หากข้าถูกให้ยาผิดหรือยาพิษปน จะตามได้หรือไม่"
คำถามนั้นทำให้หมอหลวงหลายคนหน้าซีด
หลินเยว่ตอบตรง ๆ
"ยากมากเพคะ เพราะบันทึกเดิมไม่ละเอียดพอ และคลังยาพึ่งคนจำมากกว่าระบบ"
ฮ่องเต้พระเนตรเย็นลง
พระองค์รู้ดีว่า ความยากนั้นเคยเกือบทำให้พระองค์สิ้นพระชนม์
ฮองเฮาทรงหยิบป้ายสีฟ้าขึ้นดู
"ยาเด็กแยกต่างหาก ดีมาก เด็กในวังหลายคนเคยได้รับยาผู้ใหญ่ลดขนาดแบบคร่าว ๆ จนเกิดอาการแปลก ๆ หากมีหมวดแยก ย่อมปลอดภัยกว่า"
หลินเยว่ก้มศีรษะ
"เด็กไม่ใช่ผู้ใหญ่ตัวเล็กเพคะ ต้องระวังขนาดยาและการตอบสนองของร่างกายต่างกัน"
ฮ่องเต้พยักหน้า
เซียวอวี้เฉินหยิบตู้สีดำตรวจล็อกสองชั้น แล้วกล่าว
"ยาพิษถูกแยกเช่นนี้ ต่อให้มีคนอยากเบิก ก็ต้องผ่านสองคน"
หลินเยว่ตอบ
"และต้องมีบันทึกเหตุผลการเบิกเพคะ หากไม่มีเหตุผลชัด ห้ามเปิดตู้"
ฮ่องเต้หันไปมองหมอหลวงทั้งหมด
"พวกเจ้ามีผู้ใดคัดค้านหรือไม่"
ไม่มีใครกล้าตอบทันที
แต่หมอหลวงอาวุโสคนหนึ่งยังฝืนกล่าว
"ทูลฝ่าบาท ระบบนี้ละเอียดจริง แต่จะทำให้งานช้า กระดาษมาก คนมาก และขั้นตอนมาก เกรงว่าผู้ป่วยที่รออยู่จะล่าช้า"
หลินเยว่หันไปคำนับ
"ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันขอตอบเพคะ"
ฮ่องเต้พยักหน้า
"ว่ามา"
"การจัดยาเร็วแต่ผิด ไม่ใช่การรักษา แต่คือการเสี่ยงชีวิตคนไข้ หากระบบเริ่มแรกช้า เราสามารถฝึกคนให้ชำนาญขึ้น ปรับตำแหน่งยาให้หยิบง่ายขึ้น และใช้แบบฟอร์มให้เร็วขึ้น แต่หากคนไข้ตายเพราะยาผิด เราไม่สามารถปรับชีวิตเขากลับมาได้"
ฮองเฮาตรัสเบา ๆ
"พูดถูก"
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรคลังยาใหม่อีกครั้ง
ป้ายสีชัดเจน
บัญชีชัดเจน
ตู้พิษถูกล็อก
ยาสงสัยถูกกักกัน
ไม่มีถุงยานอนปนกันไร้ชื่ออีกต่อไป
พระองค์ทรงเห็นบางอย่างมากกว่าความเป็นระเบียบ
นี่คือการตัดมือคนที่เคยซ่อนพิษไว้ในความสับสน
ฮ่องเต้ตรัสเสียงหนักแน่น
"มีพระราชบัญชา"
ทุกคนคุกเข่าทันที
ขันทีใหญ่รีบก้าวออกมา
ฮ่องเต้ตรัสช้า ๆ แต่ชัดทุกคำ
"ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ระบบคลังยาใหม่ของหลินเยว่ ให้ใช้ในสำนักแพทย์หลวงทั้งหมด ไม่เฉพาะเรือนรักษาชั่วคราว ยาทุกชนิดต้องมีหมวดสี เลขทะเบียน บัญชีรับเข้า เบิกจ่าย และผู้รับผิดชอบสามชั้น ยาพิษและยาฤทธิ์แรงต้องแยกเก็บและล็อก ผู้ใดฝ่าฝืน หรือจ่ายยาโดยไม่ลงบันทึก ถือว่ามีความผิดฐานละเลยชีวิตผู้ป่วย"
เสียงประกาศนั้นทำให้คลังยาเหมือนหยุดหายใจไปชั่วขณะ
หลินเยว่ก้มศีรษะลง
"หม่อมฉันรับพระบัญชาเพคะ"
เซี่ยชิงน้ำตาคลอด้วยความตื้นตัน
แพทย์หญิงฝึกหัดหลายคนก้มหน้าลงเช่นกัน แต่ดวงตาของพวกนางเปล่งประกาย
สำหรับพวกนาง นี่ไม่ใช่เพียงระบบยา
มันคือหลักฐานว่า งานที่ถูกมองว่าเล็ก เช่น จดชื่อ ติดป้าย นับถุงยา ล้างมือ และแยกของสะอาด สามารถกลายเป็นพระราชบัญชาที่เปลี่ยนสำนักแพทย์หลวงได้
แต่สำหรับหมอหลวงบางคน นี่คือห่วงโซ่ที่รัดคอ
เพราะนับจากนี้ พวกเขาไม่อาจสั่งยาแล้วปัดความผิดได้ง่าย ไม่อาจเบิกยาฤทธิ์แรงโดยไม่มีเหตุผล ไม่อาจใช้คลังยาเหมือนห้องส่วนตัวของอำนาจเก่า
เมื่อฮ่องเต้เสด็จกลับ หมอหลวงเจิ้งยืนมองป้ายสีและบัญชีใหม่ด้วยใบหน้ามืดครึ้ม
หมอหลวงคนหนึ่งกระซิบ
"นับจากนี้ จะหยิบยาอะไรต้องให้เด็กผู้หญิงพวกนั้นจดหมดหรือ"
อีกคนกล่าวอย่างไม่พอใจ
"หลินเยว่ทำให้หมอหลวงเหมือนนักโทษ"
หมอหลวงเจิ้งกล่าวเสียงต่ำ
"ไม่ใช่นักโทษ"
เขามองสมุดบัญชี
"แต่เป็นคนที่ถูกจับตา"
เย็นวันนั้น คลังยาใหม่เริ่มทำงานครั้งแรก
ผู้ป่วยเด็กได้รับยาจากตู้สีฟ้า
หญิงหลังคลอดได้รับยาจากหมวดสีเหลือง
ชายชราที่ไอได้รับยาสีเขียว
ทุกถุงมีเลขทะเบียน
ทุกถุงมีลายมือผู้จัดและผู้ตรวจ
ทุกถุงถูกบันทึกในสมุดผู้ป่วย
หลินเยว่ยืนดูระบบหมุนไปทีละก้าว แม้ยังช้า แม้คนยังสับสน แม้พู่กันยังเขียนผิดบางครั้ง แต่ความวุ่นวายที่เคยเป็นช่องให้พิษแทรก กำลังถูกบีบให้แคบลง
เซียวอวี้เฉินเดินมายืนข้างนาง
"วันนี้เจ้าชนะครั้งใหญ่"
หลินเยว่ไม่ยิ้ม
"ชนะระบบเก่าหนึ่งส่วนเท่านั้น คนวางยาจริงยังอยู่"
"เจ้าคิดว่าหวงจิ้งยังไม่ออกจากเมือง?"
"ถ้าเขาฉลาด เขาจะไม่หนีไปตรง ๆ เขาอาจถูกพาไปซ่อน หรือถูกฆ่าปิดปากไปแล้วก็ได้"
เซียวอวี้เฉินเงียบลง
หลินเยว่หันไปมองตู้สีดำ
"แต่ไม่ว่าเขาอยู่ไหน คนที่อยู่เบื้องหลังต้องรู้แล้วว่า คลังยาใหม่ทำให้พวกเขาลงมือยากขึ้น"
"ดังนั้นพวกเขาจะเปลี่ยนวิธี"
"ใช่"
นางกล่าวเบา ๆ
"เมื่อทางเดิมถูกปิด คนร้ายย่อมหาทางใหม่"
กลางคืนนั้น คลังยาใหม่ถูกปิดด้วยกุญแจสองชั้น เวรยามยืนเฝ้าหน้าประตูและด้านหลังคลัง มีการตรวจชื่อคนเข้าออกตามคำสั่งใหม่ ทุกอย่างดูปลอดภัยกว่าที่เคยเป็นมา
แต่ยามสาม เมื่อหมอกกลางคืนคลุมลานหลังสำนักแพทย์หลวง เงาสองร่างเคลื่อนเข้ามาตามทางขนของเก่าที่ติดกำแพงด้านเหนือ
พวกเขาไม่ได้เข้าทางประตูหลัก
ไม่ได้แตะตู้สีดำ
ไม่ได้เปิดลิ้นชักใด
ชายคนหนึ่งยกหีบไม้ขนาดกลางวางลงตรงมุมเงาหลังคลังใหม่ หีบนั้นถูกผูกเชือกแน่น ไม่มีตราสำนักแพทย์ ไม่มีเลขทะเบียน ไม่มีป้ายสี
อีกคนหยิบป้ายไม้เล็กออกมา แขวนไว้กับหีบ
บนป้ายนั้นเขียนเพียงคำเดียว
ยาส่งด่วน
ชายคนแรกถามเสียงต่ำ
"จะไม่มีใครสงสัยหรือ"
ชายชุดเทาตอบ
"พรุ่งนี้เช้าคลังยาใหม่จะยุ่งกับการลงบัญชี พวกเขาจะคิดว่าเป็นของตกค้างจากระบบเก่า"
"แล้วข้างในคืออะไร"
ชายชุดเทายิ้มในความมืด
"สิ่งที่จะทำให้ระบบใหม่ของหลินเยว่ กลายเป็นหลักฐานมัดตัวนางเอง"
ทั้งสองหายไปในหมอก
หีบยาปริศนานอนนิ่งอยู่หลังคลังใหม่
เงาของมันทอดยาวบนพื้นหินเย็น
และภายในหีบนั้น มีกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นขมฝาดที่ไม่ควรมีในคลังยาใดของผู้รักษาชีวิตคนเลย
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม







