FAZER LOGINตอนที่ 111 : หีบยาปริศนา
รุ่งเช้าหลังประกาศใช้ระบบคลังยาใหม่ สำนักแพทย์หลวงควรเริ่มต้นด้วยความเป็นระเบียบ
ป้ายสีถูกแขวนเรียงตามหมวด
สมุดบัญชีวางอยู่บนโต๊ะ
ตู้ยาพิษสีดำถูกล็อกสองชั้น
แพทย์หญิงฝึกหัดผลัดเวรยืนประจำจุดรับยา
ผู้ช่วยยาที่เคยทำงานด้วยความเคยชินเริ่มเรียนรู้การอ่านเลขทะเบียนและลงชื่อก่อนหยิบถุงยา
ทุกอย่างดูเหมือนกำลังเข้าสู่เส้นทางใหม่
แต่หลินเยว่ไม่เคยเชื่อความสงบที่มาเร็วเกินไป
นางมาถึงคลังยาก่อนยามเฉิน ตรวจประตูหน้า ตรวจตราผนึก ตรวจบัญชีเวรยาม และเดินวนไปด้านหลังคลังอย่างที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่เมื่อคืน
ลมเช้าเย็นจัด พื้นหินยังมีหมอกบางเกาะอยู่
และตรงมุมเงาหลังคลัง นางเห็นหีบไม้ใบหนึ่ง
หีบขนาดกลาง วางชิดกำแพง เหมือนถูกตั้งทิ้งไว้โดยไม่ตั้งใจ
บนหีบมีป้ายไม้เล็กแขวนอยู่ เขียนคำว่า ยาส่งด่วน
ไม่มีตราสำนักแพทย์
ไม่มีตรากรมคลัง
ไม่มีเลขทะเบียน
ไม่มีชื่อผู้ส่ง
หลินเยว่หยุดเท้าในทันที
เซี่ยชิงที่เดินตามมาข้างหลังเกือบชนหลังนาง
"ท่านหัวหน้า มีอะไรหรือเจ้าคะ"
หลินเยว่ยกมือขึ้นห้าม
"อย่าแตะ"
เซี่ยชิงมองตามสายตานาง แล้วหน้าเปลี่ยนสี
"หีบยาหรือเจ้าคะ เหตุใดมาอยู่ตรงนี้"
หลินเยว่กวาดตามองพื้นรอบหีบ
มีรอยลากจาง ๆ บนฝุ่น
รอยรองเท้าสองคู่ทับกันเล็กน้อย
เวรยามหน้าคลังไม่มีใครรายงานว่ามีการส่งยาเข้า
แปลว่าหีบนี้ไม่ได้ผ่านประตูปกติ
นางย่อตัวลง ใช้ผ้าสะอาดรองมือ แล้วมองเชือกที่ผูกหีบ
"เชือกใหม่ ไม่ใช่เชือกของสำนักแพทย์ ป้ายก็เขียนด้วยหมึกต่างจากของเรา"
เซี่ยชิงกระซิบ
"จะเป็นของที่ตกค้างจากระบบเก่าหรือไม่เจ้าคะ"
หลินเยว่ส่ายหน้า
"ระบบเก่าอาจสับสน แต่ไม่เคยใช้ป้ายสีขาวเปล่าแบบนี้ และคำว่ายาส่งด่วนถูกเขียนเหมือนตั้งใจให้คนรีบรับเข้าโดยไม่ตรวจ"
นางหันไปสั่งหญิงฝึกแพทย์ที่อยู่ใกล้
"ไปเรียกอวี้หลันกับหัวหน้าช่างหูมา ให้คนเฝ้าบริเวณนี้ ห้ามผู้ใดเข้าใกล้ และอย่าส่งเสียงให้คนแตกตื่น"
"เจ้าค่ะ"
ไม่นาน อวี้หลัน หัวหน้าช่างหู และผู้ช่วยยาสองคนก็ถูกเรียกมา
หลินเยว่ให้ทุกคนยืนห่างออกไป ก่อนจะตรวจหีบจากภายนอกอย่างละเอียด นางดูมุมไม้ ดูรอยตะปู ดูกลิ่นที่ลอยออกจากช่องเล็ก ๆ ระหว่างฝาหีบ
กลิ่นสมุนไพรหายาก
หอมเย็น คล้ายรากภูเขาและเห็ดแห้งราคาแพง
แต่ลึกกว่านั้น มีกลิ่นขมดำจาง ๆ ที่ทำให้นางขมวดคิ้ว
กลิ่นนี้นางเคยเจอมาก่อน
ในห้องใต้คลังยา
ในผงที่ติดเอกสารดอกบัวดำ
และในยาลูกกลอนดำที่เคยถูกใช้กับคนไข้ลึกลับก่อนหน้านี้
หลินเยว่สั่งเสียงเบา
"เปิดหีบ แต่ทุกคนถอยห่าง ข้าจะเปิดเอง"
เซี่ยชิงรีบห้าม
"ท่านหัวหน้า ให้คนอื่นเปิดเถิดเจ้าค่ะ หากมีพิษ..."
หลินเยว่ตอบ
"เพราะอาจมีพิษ ข้าจึงต้องเปิด คนที่ไม่รู้วิธีอาจสูดผงเข้าไปหรือทำหลักฐานปนเปื้อน"
นางใช้ผ้าชุบน้ำปิดจมูกและปาก จากนั้นใช้มีดเล็กตัดเชือก เชือกขาดออกเบา ๆ ฝาหีบถูกงัดขึ้นช้า ๆ
ภายในหีบเรียงถุงสมุนไพรไว้เป็นชั้น
ถุงผ้าไหมหยาบแต่สะอาด กลิ่นยาราคาแพงลอยขึ้นมาทันที มีโสมป่าแห้ง เห็ดหิมะ รากห้าฤดู ดอกหยกแห้ง และสมุนไพรหายากหลายชนิดที่ควรอยู่ในคลังหลวงชั้นสูง ไม่ใช่ถูกวางทิ้งหลังคลังยาในยามดึก
เซี่ยชิงเบิกตา
"ของพวกนี้แพงมากเจ้าค่ะ หากเป็นของจริง คงมีค่าไม่น้อย"
หัวหน้าช่างหูมองแล้วพึมพำ
"คนส่งของแพงเช่นนี้ เหตุใดไม่เข้าทางประตูใหญ่"
หลินเยว่ไม่ตอบ
นางหยิบถุงโสมป่าออกมาด้วยคีมไม้ เทลงบนผ้าขาวเล็กน้อย
โสมแห้งดูดี สีถูกต้อง กลิ่นถูกต้อง แต่ในซอกถุงมีผงละเอียดสีดำเกาะอยู่ราวฝุ่นถ่าน
นางหยิบถุงเห็ดหิมะ
ก็มีผงดำ
ถุงรากห้าฤดู
ก็มีผงดำ
ไม่ใช่การปนเปื้อนโดยบังเอิญ
ผงดำถูกโรยไว้ในทุกถุง แต่ไม่มากพอให้เห็นชัด หากผู้ช่วยยารับเข้าโดยไม่ตรวจ แล้วนำสมุนไพรเหล่านี้ไปต้มบำรุงคนไข้สูงศักดิ์ ผงดำจะละลายไปพร้อมยาบำรุง
หลินเยว่ใช้ปลายคีมแตะผงดำเพียงเล็กน้อย วางบนกระดาษบาง แล้วหยดน้ำต้มอุ่นลงไป
สีดำละลายช้า ๆ กลายเป็นน้ำคล้ำอมม่วง
กลิ่นขมฝาดลอยขึ้นมา
อวี้หลันหน้าซีด
"กลิ่นเหมือน..."
หลินเยว่พูดต่อให้จบ
"ยาลูกกลอนดำของดอกบัวดำ"
บรรยากาศรอบหีบเย็นลงทันที
เซี่ยชิงรีบถอยครึ่งก้าว
"ดอกบัวดำอีกแล้วหรือเจ้าคะ"
หลินเยว่พยักหน้าเล็กน้อย
"ยังยืนยันไม่ได้ร้อยส่วน แต่ลักษณะคล้ายมาก ผงดำนี้อาจเป็นส่วนบดของยาลูกกลอนดำ หรือเป็นสารผสมชนิดเดียวกัน"
หัวหน้าช่างหูถามเสียงต่ำ
"มันทำอะไรได้"
หลินเยว่จ้องผงบนกระดาษ
"ขึ้นกับสูตร บางชนิดทำให้มึนงง บางชนิดทำให้ชีพจรอ่อน บางชนิดทำให้ไข้คล้ายโรคธรรมดา แต่สิ่งที่น่ากลัวคือ มันถูกปนในสมุนไพรบำรุงหายาก หากใช้กับคนป่วยหนัก คนแก่ หรือผู้สูงศักดิ์ที่เชื่อว่ายาบำรุงปลอดภัย อาการทรุดอาจถูกมองว่าเป็นโรคเดิม ไม่ใช่พิษ"
เซี่ยชิงกำมือแน่น
"พวกมันคิดจะใช้คลังยาใหม่ของเราเป็นทางส่งพิษอีกหรือเจ้าคะ"
หลินเยว่กล่าวเสียงเย็น
"ไม่ใช่แค่ส่งพิษ พวกมันต้องการให้หีบนี้ถูกลงทะเบียนในระบบใหม่ ถ้าต่อมามีคนถูกพิษจากยาในหีบนี้ หลักฐานจะชี้ว่า คลังยาใหม่ของข้ารับเข้า จัดเก็บ และจ่ายออกอย่างถูกต้องตามบัญชี"
อวี้หลันหน้าซีดกว่าเดิม
"เช่นนั้นระบบที่เราสร้างจะกลายเป็นหลักฐานมัดเราเอง"
"ใช่"
หลินเยว่ยืนขึ้นช้า ๆ
"นี่คือกับดัก"
นางสั่งทันที
"อวี้หลัน จดเวลาพบหีบ ตำแหน่งหีบ สภาพภายนอก จำนวนถุงทั้งหมด และชื่อสมุนไพรที่เห็น ห้ามเขียนว่ารับเข้า ให้เขียนว่า พบของผิดบัญชี"
"เจ้าค่ะ"
"เซี่ยชิง เอาขวดตัวอย่างมา ข้าจะเก็บผงดำจากแต่ละถุงแยกกัน ปิดผนึกทันที ลงชื่อผู้เห็นเหตุการณ์ทุกคน"
เซี่ยชิงรีบหยิบขวดเล็กออกมา
หลินเยว่ค่อย ๆ เก็บตัวอย่างอย่างระมัดระวัง
ถุงที่หนึ่ง ผงจากโสมป่า
ถุงที่สอง ผงจากเห็ดหิมะ
ถุงที่สาม ผงจากรากห้าฤดู
ถุงที่สี่ ผงจากดอกหยกแห้ง
ทุกขวดถูกปิดด้วยขี้ผึ้ง ประทับตราสำนักแพทย์หญิง และให้เซี่ยชิง อวี้หลัน หัวหน้าช่างหู รวมถึงผู้ช่วยยาอีกสองคนลงชื่อเป็นพยาน
หลินเยว่ยังเก็บเศษเชือก ป้ายไม้ และผงที่ตกตามก้นหีบใส่ถุงแยก
จากนั้นจึงปิดหีบกลับเหมือนเดิม แต่ไม่ได้เคลื่อนย้าย
เซี่ยชิงถาม
"เราจะแจ้งท่านอ๋องเลยหรือไม่เจ้าคะ"
หลินเยว่พยักหน้า
"แจ้งเซียวอวี้เฉินอย่างลับ ๆ ก่อน อย่าเพิ่งประกาศทั่วสำนัก"
"เพราะเหตุใดเจ้าคะ"
"เพราะถ้าคนที่ส่งหีบนี้ยังอยู่ในสำนัก เขาอาจรอดูว่าเราจะรับหีบเข้าบัญชีหรือไม่ หากเราตะโกนตอนนี้ เขาจะรีบหนีหรือส่งข่าวไปก่อน"
หัวหน้าช่างหูขมวดคิ้ว
"แล้วหีบนี้เล่า จะปล่อยไว้ตรงนี้หรือ"
หลินเยว่ตอบ
"ปล่อยไว้ แต่ให้เฝ้าจากระยะที่เขาไม่รู้ตัว จับตาว่ามีใครมารับ มาขยับ หรือมาถามถึงมัน"
นางหันไปหาผู้ช่วยยาสองคน
"พวกเจ้ากลับไปทำงานตามปกติ หากมีใครถามเรื่องยาส่งด่วน ให้บอกว่าเห็นหีบอยู่หลังคลังแต่ยังไม่รู้ว่าเป็นของใคร ห้ามพูดว่าข้าเปิดดูแล้ว"
ผู้ช่วยยาทั้งสองรีบคำนับ
"ขอรับ"
ไม่นาน เซียวอวี้เฉินก็มาถึงทางหลังคลัง เขาไม่ได้สวมชุดอ๋องเต็มยศ แต่เป็นชุดเรียบสีเข้มเหมือนมาดูงานก่อสร้างตามปกติ
หลินเยว่พาเขาไปยังเรือนทำงานเล็ก แล้ววางขวดตัวอย่างทั้งสี่บนโต๊ะ
เซียวอวี้เฉินเปิดดูทีละขวด สีหน้าค่อย ๆ เย็นลง
"ดอกบัวดำ?"
"คล้ายมากเพคะ ต้องตรวจเพิ่ม แต่กลิ่น สี และการละลายน้ำเหมือนผงจากยาลูกกลอนดำที่เราเคยพบ"
"หีบถูกวางเมื่อใด"
"น่าจะหลังยามสาม ก่อนฟ้าสาง เวรยามไม่มีใครรายงาน แสดงว่าคนที่เอาเข้ามารู้ทางที่เลี่ยงเวร หรือมีคนข้างในช่วย"
เซียวอวี้เฉินถาม
"เจ้าคิดว่าพวกมันต้องการให้เจ้ารับหีบเข้าคลัง"
"ใช่ หากเรารับเข้า ระบบใหม่จะบันทึกหีบนี้เป็นของถูกต้อง พอเกิดพิษ คนจะชี้ว่าระบบของข้าคือช่องทาง"
เซียวอวี้เฉินยิ้มเย็น
"วางกับดักโดยใช้ความเป็นระเบียบของเจ้า"
"พวกเขาเรียนรู้เร็ว"
"แล้วเจ้าทำอย่างไร"
หลินเยว่ชี้ขวดตัวอย่าง
"เก็บหลักฐานไว้ก่อน แจ้งท่าน และให้หีบอยู่ที่เดิมพร้อมจับตา"
เซียวอวี้เฉินมองนางด้วยแววตาชื่นชม
"ดีมาก หากรีบยึดหีบ เราได้เพียงของกลาง แต่ไม่ได้คนส่ง"
หลินเยว่กล่าว
"หม่อมฉันอยากรู้ว่าใครจะมาหาหีบนี้ หรือใครจะถามว่าทำไมยังไม่ลงบัญชี"
เซียวอวี้เฉินพยักหน้า
"ข้าจะวางคนของข้าเป็นคนงานและผู้ช่วยเวรยามเพิ่มคืนนี้"
"ต้องระวังอย่าให้พวกเขารู้ว่าท่านจับตา"
"ข้ารู้"
หลินเยว่มองขวดผงดำบนโต๊ะ
"ผงนี้ไม่ใช่พิษธรรมดา มันถูกใส่ในสมุนไพรหายาก ซึ่งมักใช้กับคนสำคัญ เช่น ฮ่องเต้ ฮองเฮา พระสนม ขุนนางใหญ่ หรือผู้ป่วยที่ต้องการยาบำรุงสูง หากหีบนี้ถูกใช้จริง ผลอาจใหญ่กว่าการฆ่าชาวบ้านคนหนึ่ง"
เซียวอวี้เฉินเสียงต่ำลง
"หรือพวกเขาอยากให้เจ้าถูกกล่าวหาว่าวางยาคนสำคัญ"
หลินเยว่เงียบไปครู่หนึ่งเป็นไปได้และนั่นอันตรายมาก ช่วงบ่ายวันนั้น ทุกอย่างดำเนินไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คลังยาใหม่ยังจ่ายยาตามระบบ แพทย์หญิงฝึกหัดยังจดบัญชี คนงานยังสร้างเรือนตรวจ ผู้ป่วยยังเข้ามาซักประวัติหลินเยว่ตรวจงานตามปกติ แต่สายตาของนางไม่เคยละจากคนที่เดินเฉียดหลังคลัง มีผู้ช่วยยาเก่าคนหนึ่งเดินผ่านสองครั้ง มีคนครัวหลงทางมาหนึ่งครั้ง มีช่างไม้แบกแผ่นกระดานไปใกล้กำแพงมีคนส่งน้ำถามว่าหีบตรงนั้นเป็นของใคร ทุกคนถูกจดชื่อไว้เงียบ ๆ แต่ไม่มีใครแตะหีบจนถึงยามค่ำ เซียวอวี้เฉินส่งคนเฝ้าในเงามืดรอบหลังคลัง หลินเยว่ให้เซี่ยชิงเก็บขวดตัวอย่างไว้ในกล่องลับของสำนักแพทย์หญิง แล้วแยกตัวอย่างหนึ่งขวดส่งให้เซียวอวี้เฉินเก็บต่างหาก เพื่อป้องกันหลักฐานสูญหายนางมองหีบจากหน้าต่างเรือนทำงานเป็นครั้งสุดท้ายก่อนกลับไปตรวจผู้ป่วยเด็กไข้สูง หีบยังอยู่ที่เดิม
เงียบ
นิ่ง
เหมือนสัตว์พิษที่ขดตัวรอเวลา คืนนั้น ลมแรงผิดปกติโคมไฟหลังคลังไหววูบหลายครั้ง เวรยามบอกว่าได้ยินเสียงแมวกระโดดข้ามกำแพง แต่คนของเซียวอวี้เฉินที่ซ่อนอยู่ไม่พบผู้บุกรุกชัดเจน เพราะหมอกลงหนามากช่วงปลายยามสาม รุ่งเช้า หลินเยว่รีบไปตรวจหลังคลังเป็นสิ่งแรกเมื่อเลี้ยวมุมกำแพง นางหยุดนิ่ง พื้นหินตรงมุมเงาว่างเปล่า หีบยาปริศนาหายไปแล้ว เหลือเพียงรอยลากจาง ๆ บนฝุ่น และเศษเชือกเส้นเล็กสีดำตกอยู่หนึ่งชิ้น เซี่ยชิงที่ตามมาทีหลังร้องออกมา
"หีบหายไปได้อย่างไรเจ้าคะ เวรยามเฝ้าทั้งคืนไม่ใช่หรือ"
อวี้หลันหน้าซีด
"หรือคนของเรามีใครช่วย?"
หลินเยว่ย่อตัวลง หยิบเศษเชือกด้วยผ้าขาว นางมองรอยลากบนพื้น รอยนั้นไม่มุ่งไปทางประตูหลัง แต่หายไปตรงผนังข้างคลังยา ผนังเรียบที่ดูไม่มีอะไร แต่นางเห็นรอยขีดเล็ก ๆ ที่ขอบหินหลินเยว่ชะงัก
"เซียวอวี้เฉินต้องเห็นสิ่งนี้"
เซี่ยชิงถามเสียงสั่น
"สิ่งใดเจ้าคะ"
หลินเยว่มองผนังนิ่ง ๆ
"หีบไม่ได้ถูกยกออกทางประตู"
นางกล่าวเสียงเย็น
"มันถูกนำหายเข้าไปในทางลับ"
ลมเช้าพัดผ่านหลังคลังใหม่ระบบคลังยาที่เพิ่งตั้งขึ้นดูเหมือนแน่นหนา แต่ใต้เงากำแพงนั้น ยังมีเส้นทางที่ไม่มีอยู่ในบัญชี ไม่มีอยู่ในแบบแปลน และไม่มีอยู่ในสายตาใครหลินเยว่กำเศษเชือกไว้แน่น ดอกบัวดำไม่ได้เพียงส่งพิษเข้ามา พวกมันยังรู้ทางเข้าออกของสำนักแพทย์หลวงดีเกินกว่าคนนอกจะรู้ได้เลย
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม







