Share

ตอนที่ 113 : พยาบาลคนแรก

last update publish date: 2026-08-19 12:52:33

ตอนที่ 113 : พยาบาลคนแรก

ยามเฉินของวันถัดมา ลานหลังสำนักแพทย์หลวงยังมีหมอกบางคลุมอยู่เหนือพื้นดิน

คนงานเริ่มขนไม้เข้าพื้นที่ก่อสร้าง แพทย์หญิงฝึกหัดเริ่มตั้งโต๊ะซักประวัติ ผู้ป่วยกลุ่มแรกเริ่มมาต่อแถวหน้าเรือนรักษาชั่วคราว ทุกอย่างยังไม่สมบูรณ์ ยังมีฝุ่น ยังมีเสียงค้อน ยังมีกลิ่นปูนและไม้สด แต่ในความไม่เรียบร้อยนั้น กลับมีระเบียบใหม่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อย

หลินเยว่ยืนตรวจรายชื่อผู้สมัครชั้นเรียนทดลองอยู่ข้างโต๊ะไม้

วันนี้มีชื่อเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งชื่อ

ซูหนิง

หญิงชาวบ้าน อายุสามสิบสองปี เคยดูแลสามีที่ป่วยจากแผลเน่าจนเสียชีวิต อ่านออกเขียนได้น้อย แต่จำคำสอนได้ดี สมัครเรียนงานดูแลผู้ป่วย

หญิงคนนั้นมายืนรออยู่ก่อนเวลานัด นางสวมเสื้อผ้าสีหม่นเรียบง่าย มือหยาบกร้านจากการทำงานหนัก แต่ล้างสะอาดจนเล็บไม่มีคราบดิน แม้ท่าทางเกร็งอยู่บ้าง แต่แววตากลับแน่วแน่

เมื่อเห็นหลินเยว่ นางรีบคุกเข่า

"หลินหมอหญิง ข้ามาแล้วเจ้าค่ะ"

หลินเยว่ปิดสมุด

"ลุกขึ้น ต่อไปเมื่ออยู่ในเรือนรักษา ไม่ต้องคุกเข่าบ่อย งานดูแลผู้ป่วยต้องใช้เวลาและแรง ข้าไม่อยากให้เจ้าหมดแรงกับพิธี"

ซูหนิงลุกขึ้นอย่างเก้อเขิน

"เจ้าค่ะ"

เซี่ยชิงยื่นป้ายไม้เล็กให้นาง บนป้ายเขียนว่า นักเรียนพยาบาล ระดับหนึ่ง

ซูหนิงรับด้วยสองมือ ดวงตาแดงขึ้นเล็กน้อย

"ข้า...ข้ามีป้ายด้วยหรือเจ้าคะ"

หลินเยว่พยักหน้า

"มี เพราะเจ้ามีหน้าที่ และหน้าที่ต้องมีขอบเขต ระดับหนึ่ง เจ้าทำได้คือ ล้างมือ ต้มผ้า จัดเตียง ป้อนน้ำ ป้อนยาเบื้องต้นภายใต้คำสั่ง วัดไข้ด้วยวิธีที่สอน ดูแผลภายนอก และแจ้งอาการผิดปกติ ห้ามจัดยาเอง ห้ามตัดสินใจให้ยาเอง ห้ามเปิดแผลลึกโดยไม่มีผู้ดูแล"

ซูหนิงพยักหน้าแรง ๆ

"ข้าจำได้เจ้าค่ะ"

เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นจากด้านหลัง

หมอฝึกหัดชายสองคนเดินผ่านมาพอดี คนหนึ่งมองป้ายในมือซูหนิงแล้วกล่าวเสียงดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน

"นักเรียนพยาบาลหรือ ฟังดูใหญ่โตนัก สุดท้ายก็คงเป็นคนเช็ดพื้น เปลี่ยนผ้า ล้างของสกปรก"

อีกคนหัวเราะ

"ใช่ วิชาแพทย์มิใช่ของที่หญิงชาวบ้านจะเรียนได้ง่าย ๆ หากเช็ดพื้นให้สะอาดได้ก็นับว่าใช้ได้แล้ว"

ซูหนิงก้มหน้าลงทันที มือกำป้ายแน่นจนข้อนิ้วซีด

หลินเยว่หันไปมองหมอฝึกหัดทั้งสอง

"พวกเจ้าคิดว่าการเช็ดพื้นในเรือนผู้ป่วยเป็นงานต่ำหรือ"

หมอฝึกหัดคนแรกชะงัก

"ข้าเพียงหมายความว่า งานนั้นไม่ใช่วิชาแพทย์"

หลินเยว่เดินไปหยิบผ้าผืนหนึ่งจากถังสกปรกที่ยังไม่ได้ต้ม แล้ววางลงบนถาด

"หากพื้นเปื้อนเลือด หนอง หรืออาเจียน แล้วไม่มีผู้ใดทำความสะอาดอย่างถูกต้อง คนต่อไปที่ล้มลงบนพื้นนั้นอาจติดเชื้อ แผลของคนไข้ที่ผ้าหล่นลงพื้นอาจปนเปื้อน เด็กที่คลานผ่านอาจป่วย พื้นสกปรกในเรือนรักษาไม่ใช่เรื่องเล็ก"

นางมองทั้งสองด้วยสายตาเย็น

"งานที่ทำให้ผู้ป่วยไม่ติดเชื้อ ไม่ใช่งานต่ำ งานที่ทำโดยไม่เข้าใจต่างหากที่อันตราย"

หมอฝึกหัดทั้งสองหน้าแดงขึ้น

ซูหนิงเงยหน้ามองหลินเยว่ ดวงตาสั่นไหว

หลินเยว่หันกลับมาหานาง

"จำไว้ ซูหนิง พยาบาลไม่ใช่เงาของหมอ ไม่ใช่คนรับใช้ของหมอ แต่เป็นผู้ดูแลผู้ป่วยใกล้ที่สุด หมอสั่งการรักษาได้ แต่คนที่เห็นว่าคนไข้ตัวร้อนขึ้น หายใจแย่ลง ปากแห้งลง แผลบวมขึ้น หรือกินยาไม่ได้ มักเป็นคนที่อยู่ข้างเตียง"

ซูหนิงสูดหายใจลึก

"ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ"

บทเรียนแรกของซูหนิงเริ่มจากสิ่งที่เรียบง่ายที่สุด

ล้างมือ

หลินเยว่ให้ซูหนิงยืนหน้าอ่างน้ำ สาธิตซ้ำทีละขั้น

ฝ่ามือ

หลังมือ

ซอกนิ้ว

ปลายนิ้ว

เล็บ

ข้อมือ

ซูหนิงทำตามอย่างตั้งใจ แม้ท่าทางยังไม่คล่อง

หลินเยว่กล่าว

"ก่อนแตะตัวผู้ป่วย ล้างมือ หลังแตะของสกปรก ล้างมือ ก่อนจับยา ล้างมือ หลังเปลี่ยนผ้า ล้างมือ หากเจ้าไม่แน่ใจว่าควรล้างหรือไม่ ให้ล้าง"

จากนั้นนางพาซูหนิงไปยังมุมผู้ป่วยเด็ก

เด็กชายอาเป่าที่ไข้เริ่มลดลงนอนอยู่บนเสื่อสะอาด แม่ของเขานั่งเฝ้าอยู่ข้าง ๆ

หลินเยว่ยื่นผ้าชุบน้ำอุ่นให้ซูหนิง

"นี่คือการเช็ดตัวลดไข้ ห้ามใช้น้ำเย็นจัด เพราะอาจทำให้เด็กหนาวสั่นและร่างกายทำงานหนักขึ้น เช็ดบริเวณคอ รักแร้ ขาหนีบ แขน ขา และหน้าผาก เช็ดเบา ๆ สังเกตด้วยว่าเด็กหนาวสั่นหรือไม่"

ซูหนิงรับผ้าอย่างระมัดระวัง

มือของนางสั่นเล็กน้อยเมื่อแตะตัวเด็ก

แม่เด็กมองนางอย่างไม่ไว้วางใจ

"นางเป็นหมอหรือเจ้าคะ"

ซูหนิงรีบพูด

"ข้ายังไม่ใช่หมอเจ้าค่ะ ข้าเป็นนักเรียนพยาบาล ข้าจะทำตามที่หลินหมอหญิงสั่งเท่านั้น"

หลินเยว่พยักหน้า

"นางจะช่วยเช็ดตัวและดูอาการ ข้าจะอยู่ข้าง ๆ"

แม่เด็กจึงยอมถอยเล็กน้อย

ซูหนิงเช็ดตัวเด็กอย่างเบามือ นางจำคำสอนได้ดี ไม่ถูแรง ไม่เปิดผ้านานจนเด็กหนาว และคอยมองหน้าเด็กตลอดเวลา

"เขาหนาวสั่นหรือไม่"

"ไม่เจ้าค่ะ แต่ปากยังแห้ง"

"ดีที่เจ้าสังเกตเห็น ให้แม่เขาป้อนน้ำทีละน้อย"

บทเรียนต่อไปคือการดูแผล

หลินเยว่พาซูหนิงไปยังหญิงที่มีแผลมีดบาดจากครัว แผลถูกล้างและพันไว้เมื่อวาน วันนี้ต้องเปลี่ยนผ้า

"ก่อนเปิดแผล ต้องดูผ้าพันก่อน มีเลือดซึมไหม มีกลิ่นไหม ผ้าเปียกหรือแห้ง จากนั้นจึงเปิดดูแผล อย่าเอานิ้วแตะเนื้อแผลโดยตรง"

ซูหนิงพยักหน้า

เมื่อเปิดผ้าออก กลิ่นหนองจาง ๆ ยังมีอยู่ แต่บวมแดงลดลงเล็กน้อย

หลินเยว่ถาม

"เจ้าดูเห็นอะไร"

ซูหนิงมองอย่างตั้งใจ

"แดงน้อยกว่าเมื่อวานเจ้าค่ะ แต่ยังมีหนองเล็กน้อย ขอบแผลยังร้อน"

หลินเยว่พอใจ

"ดีมาก ต้องจดว่าแดงลด หนองลดเล็กน้อย ยังร้อน ห้ามเขียนว่าแผลดีขึ้นเฉย ๆ เพราะคำว่าดีขึ้นไม่บอกอะไร"

ซูหนิงรีบรับสมุดมาจด ตัวอักษรของนางไม่งาม แต่ตั้งใจทุกเส้น

หลังจากนั้นหลินเยว่สอนการป้อนยา

"พยาบาลต้องดูว่า ยานี้เป็นของใคร ชื่อบนป้ายตรงกับคนไข้หรือไม่ เวลาให้ยาถูกหรือไม่ ผู้ป่วยกลืนได้หรือไม่ หากอาเจียนหลังรับยา ต้องจดเวลาและแจ้งหมอ ห้ามเทยาทิ้งเอง ห้ามเพิ่มยาเองเพราะคิดว่าคนไข้ยังไม่ดีขึ้น"

ซูหนิงถามอย่างระวัง

"ถ้าคนไข้ไม่ยอมกินยาเล่าเจ้าคะ"

"ถามเหตุผลก่อน ขมเกินไป กลืนไม่ได้ คลื่นไส้ หรือกลัว หากแก้ได้ให้แก้ หากยังไม่ได้ต้องแจ้ง ไม่ใช่บังคับกรอกจนสำลัก"

คำสอนเหล่านี้ทำให้คนรอบข้างเริ่มมองซูหนิงต่างไป

งานที่พวกเขาเคยคิดว่าเป็นเพียงเช็ดพื้น ป้อนน้ำ และเปลี่ยนผ้า กลับมีรายละเอียดมากมายจนแม้แต่หมอฝึกหัดบางคนยังต้องฟัง

ยามบ่าย เรือนรักษาชั่วคราวเริ่มวุ่นวายอีกครั้งเมื่อผู้ป่วยใหม่เข้ามาเพิ่ม หนึ่งในนั้นคือชายวัยกลางคนที่ปวดท้องและถ่ายเหลว เขาถูกจัดอยู่ในมุมผู้ป่วยทางเดินอาหาร หญิงฝึกแพทย์ซักประวัติแล้วจดว่า ถ่ายเหลวห้าครั้งตั้งแต่เมื่อคืน ปากแห้งเล็กน้อย ยังตอบสนองได้ดี

หลินเยว่ตรวจแล้วสั่งน้ำต้มผสมเกลือและน้ำตาลทีละน้อย พร้อมเฝ้าดูอาการ

ซูหนิงได้รับมอบหมายให้คอยดูผู้ป่วยรายนี้ร่วมกับแพทย์หญิงฝึกหัด

ตอนแรกไม่มีอะไรผิดปกติ ชายคนนั้นยังพูดได้ บ่นว่าปวดท้อง แต่ดื่มน้ำได้เล็กน้อย

แต่ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ซูหนิงสังเกตเห็นบางอย่าง

เขาหยุดบ่น

ไม่ใช่เพราะดีขึ้น

แต่เพราะเงียบผิดปกติ

นางเดินเข้าไปใกล้ เห็นว่าดวงตาเขาดูเหม่อ ปากแห้งกว่าเดิม มือเย็น และหายใจเร็วขึ้นเล็กน้อย

ซูหนิงนึกถึงคำที่หลินเยว่สอน

คนไข้ไม่ได้บอกเราทุกอย่างด้วยคำพูด

เงียบลงผิดปกติ อาจไม่ใช่ดีขึ้น

นางรีบแตะหน้าผาก ตรวจมือ และเรียกเบา ๆ

"ท่านลุง ได้ยินข้าหรือไม่เจ้าคะ"

ชายคนนั้นตอบช้า

"อืม..."

เสียงเบาและพร่า

ซูหนิงหันไปตะโกนทันที

"หลินหมอหญิง! ผู้ป่วยถ่ายเหลวรายนี้มือเย็น ปากแห้งมากขึ้น หายใจเร็ว และตอบช้าลงเจ้าค่ะ!"

หมอฝึกหัดชายคนเดิมที่เคยดูหมิ่นนางอยู่ใกล้ ๆ ขมวดคิ้ว

"เขาเพียงเหนื่อยจากถ่ายมาก เจ้าจะตื่นตกใจไปทำไม"

ซูหนิงหน้าแดง แต่ไม่ถอย

"หลินหมอหญิงสั่งว่า หากผู้ป่วยซึมลง มือเย็น หรือหายใจเร็ว ต้องแจ้งทันที"

หลินเยว่ได้ยินก็รีบเดินเข้ามา ตรวจผู้ป่วยทันที

ชีพจรเบาเร็ว

ผิวเย็น

ปากแห้งมาก

ตาลึกเล็กน้อย

อาการขาดน้ำกำลังรุนแรงขึ้น

นางสั่งทันที

"ยกเขาไปมุมเฝ้าระวัง ให้ดื่มน้ำเกลืออุ่นทีละน้อยแต่บ่อยขึ้น ถ้ากลืนช้าให้หยุดพัก ห่มผ้าให้อุ่น จดจำนวนถ่ายทุกครั้ง เซี่ยชิง เตรียมยาประคองท้องและน้ำข้าวใส"

ทุกคนขยับอย่างรวดเร็ว

ซูหนิงช่วยประคองผู้ป่วยอย่างถูกวิธี ไม่จับแรงเกินไป ไม่ให้เขาลุกเองจนล้ม

ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม ชายคนนั้นเริ่มตอบสนองดีขึ้น มืออุ่นขึ้นเล็กน้อย หายใจช้าลง

หลินเยว่ถอนหายใจเบา ๆ

"หากช้ากว่านี้ เขาอาจทรุดจนหมดสติ"

แพทย์หญิงฝึกหัดหลายคนหันไปมองซูหนิง

หมอฝึกหัดชายที่เคยดูถูกนางเงียบสนิท สีหน้าทั้งอายทั้งตกใจ

ซูหนิงยืนอยู่ข้างเสื่อผู้ป่วย มือยังสั่น

"ข้า...ข้าเพียงเห็นว่าเขาเงียบผิดปกติ"

หลินเยว่มองนางอย่างอบอุ่น

"นั่นแหละคือหน้าที่ของพยาบาล เห็นสิ่งเล็กก่อนมันกลายเป็นเรื่องใหญ่"

ซูหนิงน้ำตาคลอ

"ข้าช่วยเขาได้จริงหรือเจ้าคะ"

หลินเยว่ตอบ

"เจ้าช่วยให้หมอมาถึงทันเวลา นั่นคือการช่วยชีวิต"

คำพูดนั้นทำให้ซูหนิงก้มหน้าลง น้ำตาหยดลงบนหลังมือหยาบกร้านของนาง

ไม่ใช่น้ำตาเศร้า

แต่เป็นน้ำตาของคนที่เคยคิดว่าตนทำได้เพียงมองคนรักตายต่อหน้า วันนี้กลับได้เห็นว่าความรู้เล็ก ๆ อาจเปลี่ยนผลลัพธ์ได้

ข่าวนี้แพร่ไปทั่วเรือนรักษาชั่วคราวภายในเวลาไม่นาน

"หญิงชาวบ้านคนนั้นเห็นคนไข้ทรุดก่อนหมอ"

"นางเป็นพยาบาลใช่หรือไม่"

"หลินหมอหญิงบอกว่าพยาบาลอยู่ข้างเตียง เห็นอาการก่อนใคร"

"ถ้าไม่มีนาง คนไข้ถ่ายเหลวคงแย่แล้ว"

ยามเย็น เมื่อหลินเยว่ตรวจบันทึก ซูหนิงยืนอยู่ข้างโต๊ะอย่างระมัดระวัง

นางถามเบา ๆ

"หลินหมอหญิง ข้ายังเขียนไม่สวย บางคำก็ไม่รู้ว่าจะจดอย่างไร ข้าจะเรียนทันคนอื่นหรือไม่เจ้าคะ"

หลินเยว่ยื่นสมุดกลับให้นาง

"ตัวอักษรฝึกได้ คำศัพท์ฝึกได้ แต่การสังเกตและไม่ละเลยคนไข้ เป็นสิ่งที่มีค่า วันนี้เจ้าทำได้ดี"

ซูหนิงกำสมุดแน่น

"ข้าจะเรียนให้มากขึ้นเจ้าค่ะ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง"

หลินเยว่กล่าว

"ไม่ใช่เพื่อข้า แต่เพื่อคนไข้"

ซูหนิงพยักหน้า

"เพื่อคนไข้เจ้าค่ะ"

ด้านนอกเรือนรักษา แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องลงบนพื้นที่ก่อสร้างที่ยังไม่เสร็จ เสาไม้บางต้นตั้งขึ้นแล้ว ร่องน้ำเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง จุดล้างมือมีคนใช้อย่างต่อเนื่อง และข้างประตูมีป้ายใหม่ที่เซี่ยชิงเพิ่งเขียนขึ้นตามคำสั่งหลินเยว่

นักเรียนพยาบาล ระดับหนึ่ง ซูหนิง

หน้าที่ เฝ้าดูอาการผู้ป่วย ป้อนน้ำ ป้อนยา เปลี่ยนผ้า เช็ดตัว แจ้งอาการผิดปกติ

ห้าม จัดยาเอง วินิจฉัยเอง เปิดแผลลึกเอง

คนงานหลายคนเดินผ่านป้ายนั้นแล้วหยุดอ่าน

ทหารแซ่หานพึมพำ

"แขนขาของหมอจริง ๆ"

ชายอีกคนถาม

"หมายความว่าอย่างไร"

ทหารแซ่หานมองเข้าไปในเรือนรักษา เห็นซูหนิงกำลังช่วยประคองชายป่วยให้ดื่มน้ำทีละน้อย

"หมอมีหัว มีความรู้ มีการตัดสินใจ แต่ถ้าไม่มีคนคอยอยู่ข้างเตียง คอยมอง คอยช่วย คอยเรียก หมอก็ไปไม่ถึงทุกคน พยาบาลพวกนี้ก็เหมือนแขนขาของหมอ"

คำพูดนั้นถูกส่งต่อจากคนหนึ่งไปอีกคนหนึ่ง

จากแรงงานสู่ผู้ป่วย

จากผู้ป่วยสู่ญาติ

จากญาติสู่คนเฝ้าประตู

ไม่นาน ผู้คนเริ่มเรียกซูหนิงและหญิงฝึกดูแลผู้ป่วยว่า

"แขนขาของหมอ"

เมื่อหลินเยว่ได้ยินคำนั้น นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง

"ไม่เลว"

เซี่ยชิงถาม

"ท่านหัวหน้าชอบคำนี้หรือเจ้าคะ"

หลินเยว่ตอบเบา ๆ

"หมอคนเดียวไม่มีทางโอบอุ้มผู้ป่วยทั้งเมืองได้ หากมีแขนขามากขึ้น เราก็ช่วยคนได้มากขึ้น"

ภายใต้แสงสุดท้ายของวัน ซูหนิงยังคงเดินไปมาระหว่างเสื่อผู้ป่วย มือหนึ่งถือถ้วยน้ำ อีกมือถือสมุดบันทึกเล่มเล็ก

หญิงชาวบ้านที่เคยถูกดูหมิ่นว่าเป็นเพียงคนเช็ดพื้น

ในวันนี้ ได้เห็นผู้ป่วยทรุดก่อนหมอ และช่วยให้เขารอดทันเวลา

นี่คือก้าวแรกของพยาบาลคนแรก

และจากก้าวเล็ก ๆ นี้ โรงพยาบาลหลวงของหลินเยว่ก็เริ่มมีหัวใจที่เต้นอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยอย่างแท้จริง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับ

    ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษ

    ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาด

    ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายา

    ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียง

    ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 121 : ทดลองยา

    ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status