Se connecterตอนที่ 26 : หมอหูหายตัว
เช้าวันต่อมา ข่าวการหายตัวของหมอหูแพร่สะพัดไปทั่วเมืองชิงเหอ
ชาวบ้านจำนวนมากมารวมตัวอยู่หน้าร้านยาเก่าแก่ของเขา
ประตูร้านเปิดอ้า
ชั้นยาถูกค้นจนกระจัดกระจาย
ลิ้นชักหลายใบถูกงัดแงะ
สมุนไพรแห้งปลิวเกลื่อนพื้นราวกับถูกพายุพัดผ่าน
ผู้คนต่างซุบซิบไม่หยุด
"เมื่อคืนยังเห็นเปิดร้านอยู่"
"เช้ามาก็หายไปแล้ว"
"หรือจะหนีเพราะกลัวความผิด"
"หรือถูกฆ่าปิดปาก"
ขณะนั้น หลินเยว่เดินมาถึงพร้อมเซียวอวี้ อาเซิ่ง และป้าโจว
ผู้คนเปิดทางให้นางโดยอัตโนมัติ
แม้ยังมีบางคนหวาดระแวง แต่หลังเหตุการณ์เมื่อวาน หลายคนเริ่มเชื่อว่าหลินเยว่กำลังตามหาความจริง
เซียวอวี้กวาดตามองร้านเพียงครั้งเดียว
"คนของข้าเข้าตรวจแล้ว"
"ไม่พบศพ"
หลินเยว่พยักหน้า
"ข้าขอดูด้วยตนเอง"
นางก้าวเข้าไปในร้าน
กลิ่นสมุนไพรยังคงอบอวล
แต่ปะปนด้วยกลิ่นเลือดสดจาง ๆ
หลินเยว่เดินไปยังคราบเลือดกลางพื้น
นางคุกเข่าลง ใช้ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ก่อนสังเกตทิศทางของรอยลาก
คราบเลือดมีเพียงไม่กี่แห่ง
ไม่ได้กระเซ็นเป็นวงกว้าง
ไม่ได้มีปริมาณมากพอ
เซียวอวี้เดินเข้ามา
"คิดอย่างไร"
หลินเยว่ตอบทันที
"เลือดน้อยเกินไป"
อาเซิ่งงุนงง
"หมายความว่าอย่างไรขอรับ"
หลินเยว่ชี้ไปที่พื้น
"หากถูกฆ่าที่นี่ เลือดต้องมากกว่านี้"
"และถ้าถูกแทงจนตาย รอยเลือดจะกระจายกว้าง"
นางเดินตามรอยเลือดไปจนถึงประตูหลัง
"นี่เหมือนคนบาดเจ็บแล้วถูกลากออกไป"
เซียวอวี้พยักหน้า
"เจ้าคิดว่าเขายังมีชีวิต"
"ใช่"
หลินเยว่ตอบหนักแน่น
"หมอหูถูกจับตัวไป"
"ไม่ใช่ถูกฆ่าทันที"
คำตอบนี้ทำให้ทุกคนเงียบลง
เซียวอวี้มองแววตาของนาง
ยิ่งอยู่ด้วยกัน เขายิ่งเชื่อการวินิจฉัยของนาง
เพราะทุกครั้งล้วนมีเหตุผลรองรับ
อาเซิ่งเริ่มช่วยค้นร้าน
ไม่นานเขาก็ร้องเรียก
"หมอหลิน"
"ตรงนี้"
ทุกคนรีบเดินเข้าไป
หลังชั้นวางสมุนไพรมีตู้ไม้ขนาดใหญ่
เมื่อเลื่อนออก จึงปรากฏประตูลับบานหนึ่ง
ประตูเปิดค้างอยู่
ราวกับผู้ที่เข้ามาไม่มีเวลาปิด
เซียวอวี้ชักดาบ
"ระวัง"
ทั้งสี่คนค่อย ๆ ลงบันไดหินแคบ ๆ
ด้านล่างเป็นห้องเล็ก
มีชั้นหนังสือ โต๊ะยา และตู้เก็บเอกสาร
แต่ทุกอย่างถูกรื้อค้นจนเละเทะ
หนังสือกระจัดกระจาย
กระดาษปลิวเต็มพื้น
ชั้นไม้ถูกทุบแตก
คนร้ายพยายามค้นหาบางสิ่ง
หลินเยว่หยิบตำราเล่มหนึ่งขึ้นมา
หน้ากระดาษถูกฉีกออกเกือบหมด
อีกเล่มก็เช่นกัน
เซียวอวี้กล่าวเสียงเรียบ
"พวกมันไม่ได้มาฆ่าอย่างเดียว"
"แต่มาทำลายหลักฐาน"
หลินเยว่เดินสำรวจอย่างละเอียด
จนสายตาหยุดที่ลิ้นชักใบหนึ่ง
ลิ้นชักเหมือนถูกปิดไม่สนิท
นางค่อย ๆ เปิดออก
ภายในมีสมุดปกดำเล่มเล็ก
แต่เหลือเพียงครึ่งเดียว
เหมือนอีกครึ่งถูกฉีกไป
นางเปิดดูทันที
ทุกหน้าเต็มไปด้วยรายชื่อคนไข้
วันที่
อาการ
และชื่อยาที่ได้รับ
อาเซิ่งเบิกตากว้าง
"นี่คือสมุดบันทึกคนไข้"
หลินเยว่ไล่อ่านทีละหน้า
ชื่อแรก
ชายอายุห้าสิบ
ปวดท้องเรื้อรัง
มือชา
กินยาลูกกลอนดำ
ชื่อถัดไป
หญิงวัยสามสิบ
อ่อนแรง
เวียนศีรษะ
กินยาลูกกลอนดำ
เด็กชาย
เบื่ออาหาร
ผอมลง
กินยาลูกกลอนดำ
หลินเยว่เปิดต่อ
ยิ่งอ่าน สีหน้าก็ยิ่งเคร่งเครียด
อาการทั้งหมดคล้ายกัน
ปวดท้อง
ซีด
อ่อนแรง
มือสั่น
ชาตามปลายมือ
น้ำหนักลด
ล้วนเป็นอาการของพิษสะสม
นางรีบหยิบสมุดเวชระเบียนของตนออกมาเทียบ
หลายชื่อเป็นคนไข้ที่ภายหลังมาหานาง
เพราะรักษากับหมอหูแล้วไม่หาย
หลินเยว่สูดลมหายใจช้า ๆ
"ไม่ใช่คนเดียว"
"ไม่ใช่สิบคน"
"แต่หลายสิบคน"
อาเซิ่งหน้าเสีย
"หมอหูรู้หรือไม่"
หลินเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง
"ตอนแรกอาจไม่รู้"
"แต่ภายหลัง..."
นางมองสมุดในมือ
"เขาคงเริ่มสงสัย"
เซียวอวี้เดินสำรวจโต๊ะยา
ทันใดนั้น เขาใช้นิ้วลูบใต้โต๊ะ
ก่อนหยุดนิ่ง
"หลินเยว่"
นางเดินเข้าไป
ใต้โต๊ะมีรอยสลักเล็ก ๆ
หากไม่ก้มลงดูแทบมองไม่เห็น
เป็นรูปดอกบัวสีดำ
ดอกเดียวกับรอยสักของนักฆ่า
เซียวอวี้กล่าวเสียงเย็น
"ร้านนี้เป็นจุดกระจายยา"
"ดอกบัวดำใช้ที่นี่ส่งยาออกไป"
หลินเยว่พยักหน้า
"หมอหูไม่ได้เป็นผู้สร้าง"
"แต่เป็นเครื่องมือ"
ขณะทั้งสองกำลังตรวจต่อ
เสียงเบา ๆ ดังมาจากมุมห้อง
"อย่า..."
ทุกคนหันขวับ
เซียวอวี้ยกดาบขึ้นทันที
อาเซิ่งรีบเปิดตู้ไม้เก่า
ภายในมีเด็กหนุ่มอายุประมาณสิบห้าปีซ่อนตัวอยู่
ร่างกายสั่นเทา
ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
"อย่าฆ่าข้า"
หลินเยว่รีบเก็บดาบของเซียวอวี้ลง
"ไม่ต้องกลัว"
"พวกเราไม่ใช่คนชุดดำ"
เด็กหนุ่มมองนาง
"ท่านคือหมอหลินใช่หรือไม่"
"ใช่"
เด็กหนุ่มร้องไห้ออกมาทันที
"ข้าชื่อเสี่ยวชุน"
"เป็นเด็กฝึกของอาจารย์"
หลินเยว่ค่อย ๆ พาเขานั่ง
"เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น"
เสี่ยวชุนตัวสั่น
"หลังร้านปิด"
"มีคนชุดดำเข้ามา"
"อาจารย์ให้ข้าซ่อน"
"แล้วบอกว่า"
เด็กหนุ่มสะอื้น
"หากเขาไม่กลับมา"
"ให้นำสมุดส่งให้หมอหลิน"
หลินเยว่ก้มมองสมุดในมือ
"เขารู้ว่าตนจะถูกจับ"
เสี่ยวชุนพยักหน้า
"อาจารย์ร้องไห้"
"ข้าไม่เคยเห็นอาจารย์ร้องเลย"
"ท่านบอกว่า"
"ตลอดชีวิตรักษาคน"
"สุดท้ายกลับช่วยคนร้ายทำร้ายผู้คน"
น้ำตาของเด็กหนุ่มไหลไม่หยุด
"อาจารย์เสียใจมาก"
หลินเยว่หลับตาชั่วครู่
หมอหูเคยเป็นศัตรู
เคยใส่ร้ายนาง
เคยขัดขวางนางทุกทาง
แต่สุดท้าย
เขาก็เป็นเพียงคนที่ถูกความโลภและความกลัวครอบงำ
และเมื่อคิดกลับใจ
กลับสายเกินไป
หลินเยว่เปิดสมุดต่อ
ยิ่งอ่าน
หัวใจยิ่งหนักอึ้ง
ในรายชื่อคนไข้
ไม่ได้มีเพียงเศรษฐีหรือขุนนาง
มีกรรมกร
คนแบกหาม
แม่ค้า
คนขอทาน
หญิงชรา
เด็กกำพร้า
หลายคนเป็นคนในตรอกตะวันออก
บางคนเคยมาหานาง
บางคนเสียชีวิตไปแล้ว
หลินเยว่กำสมุดแน่น
เสียงของนางแผ่วเบา
"พวกเขาไม่ใช่คนไข้"
"แต่เป็นตัวทดลองยา"
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ
แม้แต่เซียวอวี้ก็มีแววโกรธในดวงตา
คนของดอกบัวดำ
ทดลองพิษกับชาวบ้าน
ก่อนส่งยาล็อตใหญ่ไปเมืองหลวง
เสี่ยวชุนเช็ดน้ำตา
ก่อนกล่าวเสียงสั่น
"ก่อนถูกพาตัวไป"
"ข้าได้ยินหัวหน้าคนชุดดำพูด"
เซียวอวี้รีบถาม
"พูดว่าอะไร"
"เขาบอก"
"พาหมอหูไป"
"โรงย้อมผ้าเก่าริมแม่น้ำ"
หลินเยว่กับเซียวอวี้สบตากันทันที
โรงย้อมผ้าเก่า
หากหมอหูยังมีชีวิต
นั่นอาจเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะช่วยเขา
และเป็นโอกาสสำคัญ
ที่จะได้พยานผู้รู้ความจริงเกี่ยวกับองค์กรดอกบัวดำเป็นครั้งแรก
เหนือแม่น้ำชิงเหอ ลมเย็นพัดผ่านช้า ๆ
โดยไม่มีผู้ใดรู้ว่า
ภายในโรงย้อมผ้าเก่าที่ถูกทิ้งร้างมาหลายปี
ชายผู้เคยเป็นหมออันดับหนึ่งของเมือง
กำลังถูกล่ามโซ่รอชะตากรรมอันโหดร้ายอยู่ในความมืด
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม







