LOGINตอนที่ 44 พระราชโองการ
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเหนือกำแพงเมืองชิงเหอ ผู้คนเริ่มออกมาจับจ่ายตามตลาดเช้า เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้าดังสลับกับเสียงเกวียนที่แล่นผ่านถนนสายหลัก บรรยากาศคึกคักกว่าหลายวันที่ผ่านมา เพราะข่าวการปราบขบวนการดอกบัวดำและการช่วยชีวิตทหารจำนวนมากของหลินเยว่ได้แพร่สะพัดไปทั่วเมือง
หน้าสำนักแพทย์มีชาวบ้านต่อแถวรอตรวจรักษาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง
ป้าโจวยืนจัดระเบียบผู้ป่วยอยู่หน้าประตู
"ผู้ที่มีไข้ยืนฝั่งซ้าย"
"ผู้ที่บาดเจ็บจากงานในไร่ยืนฝั่งขวา"
"เด็กเล็กเข้ามาก่อน"
ทุกอย่างเป็นระเบียบกว่าที่เคย
อาเซิ่งกำลังต้มน้ำเดือดอยู่ด้านหลัง
หม้อทองแดงหลายใบถูกตั้งเรียงกัน น้ำร้อนถูกแบ่งใส่ถังไม้สำหรับล้างมือและทำความสะอาดเครื่องมือแพทย์
เขาหันไปยิ้มกับหลินเยว่
"ท่านหมอ ทุกอย่างพร้อมแล้ว"
หลินเยว่พยักหน้า
"วันนี้คนไข้มากกว่าปกติ"
อาเซิ่งหัวเราะ
"ตั้งแต่ท่านกลับมาจากช่วยกองทัพ ทุกคนต่างพูดว่าที่นี่รักษาได้แม้คนใกล้ตาย"
หลินเยว่าส่ายหน้าเบา ๆ
"หมอช่วยได้เพียงบางส่วน"
"สุดท้ายผู้ป่วยก็ต้องช่วยตัวเองด้วย"
ไม่นานการรักษาก็เริ่มขึ้น
หญิงชราปวดข้อ
เด็กชายเป็นไข้
ชาวนาถูกเคียวบาดมือ
หลินเยว่ตรวจรักษาทีละคนอย่างใจเย็น
แม้จะเหนื่อยเพียงใด นางก็ไม่เคยเร่งรีบจนละเลยรายละเอียด
เวลาล่วงเลยจนใกล้เที่ยง
ทันใดนั้น เสียงฆ้องก็ดังขึ้นจากหน้าประตูเมือง
กลองราชสำนักตีเป็นจังหวะหนักแน่น
ผู้คนบนถนนต่างหยุดเดิน
เสียงหนึ่งดังขึ้น
"ราชทูตจากเมืองหลวงมาถึง"
ชาวเมืองพากันแตกตื่น
ไม่นาน ขบวนม้าหลวงก็เคลื่อนผ่านตลาด
ทหารหลวงสวมชุดเกราะสีแดงเดินนำหน้า
เบื้องหลังเป็นรถม้าคันใหญ่ประดับตรามังกรทอง
ผู้คนรีบคุกเข่าตลอดสองข้างทาง
ป้าโจวรีบหันมาพูด
"ท่านหมอ รีบออกไปเถิด"
หลินเยว่เดินออกมาหน้าสำนักแพทย์
ราชทูตวัยกลางคนก้าวลงจากรถม้าอย่างสง่างาม
เขาคลี่ม้วนผ้าไหมสีทองออกช้า ๆ
ก่อนประกาศด้วยเสียงกังวาน
"พระราชโองการ"
ชาวเมืองทั้งหมดคุกเข่าลงทันที
หลินเยว่เองก็คุกเข่าตามธรรมเนียม
ราชทูตเริ่มอ่าน
"ด้วยพระบัญชาขององค์ฮ่องเต้"
"ทรงทราบว่าหมอหญิงหลินเยว่มีความสามารถในการรักษาโรคและช่วยเหลือผู้คน"
"จึงมีพระบรมราชโองการให้เดินทางเข้าสู่เมืองหลวงโดยเร็ว"
"เพื่อร่วมรักษาผู้ป่วยสำคัญของราชสำนัก"
"ห้ามผู้ใดขัดขวาง"
เมื่อสิ้นเสียงประกาศ ทั้งตลาดตกอยู่ในความเงียบ
ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า
หมอหญิงจากตรอกตะวันออกจะได้รับพระราชโองการโดยตรง
ราชทูตก้าวเข้ามา
"หมอหลิน"
"รับพระราชโองการ"
หลินเยว่ก้มศีรษะ
"หม่อมฉันรับพระราชโองการ"
ราชทูตยื่นม้วนผ้าไหมให้นาง
ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ขอแสดงความยินดี"
ทันใดนั้นเอง
เสียงชาวเมืองก็ดังขึ้นรอบด้าน
"หมอหลินจะได้เข้าวังแล้ว"
"สมแล้วที่เป็นหมออันดับหนึ่งของเมือง"
"ต่อไปคนทั้งแผ่นดินคงรู้จักนาง"
หลายคนยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ
บางคนถึงกับน้ำตาคลอ
สำหรับพวกเขา หลินเยว่ไม่ใช่เพียงหมอ
แต่นางคือผู้ช่วยชีวิตของครอบครัวนับไม่ถ้วน
เมื่อราชทูตเดินทางไปพักยังจวนผู้ว่าการเมือง ผู้คนยังคงมารวมตัวหน้าสำนักแพทย์ไม่ยอมแยกย้าย
ชายชราคนหนึ่งกล่าว
"หมอหลิน"
"ท่านต้องไป"
"บ้านเมืองต้องการหมอเช่นท่าน"
อีกคนกล่าวเสริม
"หากท่านได้รักษาคนใหญ่คนโต"
"ต่อไปคงช่วยชาวบ้านได้มากกว่าเดิม"
หลินเยว่ยิ้มตอบ
แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความลังเล
ตกเย็น
เมื่อคนไข้คนสุดท้ายกลับไปแล้ว
นางนั่งอยู่ในห้องทำงาน มองพระราชโองการบนโต๊ะไม้เงียบ ๆ
สำนักแพทย์แห่งนี้เพิ่งเริ่มมั่นคง
ระบบที่นางสร้างยังไม่สมบูรณ์
ผู้ช่วยทุกคนยังต้องเรียนรู้อีกมาก
หากนางจากไปตอนนี้
จะเกิดอะไรขึ้น
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ
ป้าโจวเดินเข้ามาพร้อมถาดชา
"ยังคิดมากอยู่หรือ"
หลินเยว่ถอนหายใจ
"ข้ากังวล"
"หากข้าไป"
"สำนักแพทย์จะเป็นอย่างไร"
ป้าโจวนั่งลงตรงข้าม
รอยยิ้มอบอุ่นยังคงเหมือนวันแรกที่ทั้งสองพบกัน
"เจ้าจำวันแรกได้หรือไม่"
หลินเยว่พยักหน้า
"วันนั้นที่นี่มีเพียงโต๊ะเก่าและคนไข้ไม่กี่คน"
ป้าโจวหัวเราะ
"แต่วันนี้"
"คนทั้งเมืองเชื่อใจสำนักแพทย์"
"นั่นไม่ใช่เพราะเจ้าเพียงคนเดียว"
"แต่เพราะเจ้าสอนพวกเราทุกคน"
หลินเยว่นิ่งฟัง
ขณะนั้น อาเซิ่งก็เดินเข้ามาพร้อมสมุดบันทึก
"ท่านหมอ"
"ข้าจำวิธีต้มน้ำฆ่าเชื้อได้แล้ว"
"จำการล้างแผลได้"
"จำการต้มเครื่องมือได้"
"และยังจำวิธีแยกผู้ป่วยตามอาการ"
เขาวางสมุดลงบนโต๊ะ
"ทุกอย่างที่ท่านสอน"
"ข้าจดไว้หมดแล้ว"
หลินเยว่เปิดดูทีละหน้า
ลายมือของอาเซิ่งอาจไม่สวยนัก
แต่ทุกขั้นตอนถูกบันทึกไว้อย่างละเอียด
ตั้งแต่วิธีล้างมือ
การเปลี่ยนผ้าพันแผล
การต้มอุปกรณ์
การจัดเก็บยา
ไปจนถึงการรับผู้ป่วยฉุกเฉิน
หลินเยว่เงยหน้าขึ้น
อาเซิ่งยิ้มกว้าง
"แม้พวกเราจะไม่เก่งเท่าท่าน"
"แต่จะพยายามรักษาสำนักแพทย์แห่งนี้ไว้"
ป้าโจวพยักหน้า
"เจ้าสร้างที่นี่ขึ้นมา"
"ถึงเวลาที่เจ้าต้องก้าวต่อไป"
"อย่าเป็นห่วง"
"พวกเราจะดูแลทุกอย่างแทนเจ้า"
หลินเยว่รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ
นางเพิ่งตระหนักว่า
สิ่งที่นางสร้างขึ้นไม่ได้มีเพียงสถานที่รักษาโรค
แต่เป็นผู้คนที่เรียนรู้และพร้อมจะสืบทอดแนวคิดของนาง
เช้าวันรุ่งขึ้น
หลินเยว่แต่งกายเรียบร้อย ถือพระราชโองการเดินออกมายังลานหน้าสำนักแพทย์
ราชทูตยืนรออยู่แล้ว
ชาวเมืองจำนวนมากมาส่งนาง
ทุกคนต่างยิ้มให้กำลังใจ
ราชทูตกล่าว
"หมอหลิน"
"ท่านพร้อมหรือยัง"
หลินเยว่หันกลับไปมองสำนักแพทย์เป็นครั้งสุดท้าย
ป้ายไม้ที่แขวนอยู่เหนือประตูยังคงแกว่งเบา ๆ ตามแรงลม
ภาพวันแรกที่นางเปิดสถานที่แห่งนี้ผุดขึ้นในความทรงจำ
จากหญิงผู้ไร้ที่พึ่ง
สู่หมอที่ได้รับการยอมรับจากทั้งเมือง
นางสูดหายใจลึก
ก่อนยกพระราชโองการขึ้นด้วยสองมือ
"หลินเยว่"
"ขอรับพระราชโองการ"
"และพร้อมเดินทางเข้าสู่เมืองหลวง"
เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วลาน
ชาวเมืองต่างโห่ร้องแสดงความยินดี
แม้ดวงตาหลายคู่จะเต็มไปด้วยน้ำตา
แต่ทุกคนรู้ดีว่า
นี่คือก้าวสำคัญของหมอหญิงแห่งตรอกตะวันออก
ค่ำคืนวันนั้น
ทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบ
หลินเยว่กำลังจัดเตรียมตำรายา เครื่องมือแพทย์ และสมุดบันทึกสำหรับการเดินทาง
ป้าโจวกับอาเซิ่งช่วยกันจัดของอยู่ด้านนอก
ทันใดนั้น
เสียงกระเบื้องหลังคาเบา ๆ ดังขึ้น
กึก
หลินเยว่ชะงัก
หูของนางจับเสียงผิดปกติได้ทันที
ยังไม่ทันลุกขึ้น
เสียงกรีดอากาศก็ดังขึ้น
ฟิ้ว
มีดสั้นเล่มหนึ่งพุ่งทะลุกระดาษหน้าต่าง ปักลงบนเสาไม้ข้างศีรษะของนาง
ป้าโจวร้องเสียงหลง
"มือสังหาร"
ในเสี้ยวอึดใจเดียวกัน
เงาดำหลายสายกระโจนลงจากหลังคา ล้อมสำนักแพทย์จากทุกทิศ
แสงจันทร์สะท้อนคมดาบในมือพวกมันเป็นประกายเย็นเยียบ
และครั้งนี้
จำนวนมือสังหารมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา...
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม






