LOGINตอนที่ 45 ศึกสำนักแพทย์
ค่ำคืนปกคลุมเมืองชิงเหอด้วยความเงียบงัน แสงจันทร์สาดลงบนหลังคากระเบื้องของสำนักแพทย์แห่งตรอกตะวันออก ลมกลางคืนพัดเอื่อยจนโคมไฟหน้าประตูแกว่งไกวเป็นจังหวะ
หลินเยว่เพิ่งเก็บตำราการรักษาเล่มสุดท้ายลงในหีบไม้สำหรับเดินทางเข้าสู่เมืองหลวง
ป้าโจวกำลังพับผ้าพันแผลอยู่ด้านนอก
อาเซิ่งตรวจดูหม้อสำหรับต้มน้ำเป็นครั้งสุดท้าย
ทุกอย่างดูสงบ
แต่แล้วเสียงกระเบื้องหลังคาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
กึก
กึก
กึก
หลินเยว่ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ
"ดับตะเกียง"
อาเซิ่งรีบเป่าไฟจนห้องมืดสนิท
เพียงชั่วอึดใจเดียว
เสียงแตกของกระเบื้องก็ดังลั่น
ชายชุดดำหลายสิบคนกระโจนลงมาจากทุกทิศ
บางคนถือดาบ
บางคนถือหน้าไม้
อีกหลายคนถือคบเพลิงที่กำลังลุกไหม้
หัวหน้ากลุ่มยกมือขึ้น
"เผาสำนักแพทย์"
"อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว"
คบไฟถูกขว้างเข้าใส่หลังคา
เปลวเพลิงลุกพรึบขึ้นทันที
ผืนผ้าแห้งและไม้แห้งเริ่มติดไฟอย่างรวดเร็ว
ป้าโจวร้องตกใจ
"ไฟไหม้"
อาเซิ่งรีบคว้าถังน้ำ
แต่ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งปักพื้นตรงหน้าเขา
นักฆ่าหัวเราะเย็นชา
"ผู้ใดออกมาจะตาย"
หลินเยว่รีบผลักป้าโจวเข้าไปในห้องด้านใน
"อย่าออกมา"
"อาเซิ่ง พาคนเจ็บหลบ"
อาเซิ่งกัดฟัน
"แล้วท่านล่ะ"
หลินเยว่หยิบมีดผ่าตัดเหน็บไว้ที่แขนเสื้อ
"ข้าจะถ่วงเวลา"
เปลวไฟเริ่มลามขึ้นเรื่อยเรื่อย
กลุ่มนักฆ่าพังประตูด้านหน้า
ไม้แตกกระจายเต็มพื้น
ชายคนแรกพุ่งเข้าหาหลินเยว่
นางก้าวหลบอย่างรวดเร็ว
ใช้เก้าอี้ไม้ผลักเข้าที่หัวเข่าของอีกฝ่าย
ชายคนนั้นเสียหลักล้มลง
มีดผ่าตัดในมือหลินเยว่กรีดผ่านข้อมือเขา
ดาบหล่นลงพื้น
แม้นางจะไม่ใช่นักสู้
แต่ความรู้เรื่องกายวิภาคทำให้นางรู้ตำแหน่งที่ทำให้ศัตรูหมดแรงได้ในทันที
นักฆ่าอีกสองคนวิ่งเข้ามา
อาเซิ่งตะโกน
"ระวัง"
เขาโยนถังน้ำใส่ใบหน้าชายคนหนึ่งจนเสียจังหวะ
หลินเยว่รีบดึงป้าโจวหลบเข้าด้านใน
ไฟยังคงลุกลาม
กลุ่มนักฆ่าเริ่มหัวเราะ
"อีกไม่นานทุกคนก็ถูกเผาตาย"
แต่ในขณะนั้นเอง
เสียงระฆังใบใหญ่ของเมืองก็ดังขึ้น
ก้อง
ก้อง
ก้อง
ชาวเมืองที่อาศัยอยู่ใกล้สำนักแพทย์สะดุ้งตื่น
ชายชราคนหนึ่งเปิดหน้าต่างเห็นเปลวไฟ
เขาร้องเสียงดัง
"สำนักแพทย์ไฟไหม้"
ข่าวแพร่กระจายรวดเร็วราวสายลม
ไม่นานนัก
เสียงฝีเท้าผู้คนก็ดังขึ้นทั่วตรอก
ชายหญิงจำนวนมากวิ่งถือถังน้ำ ไม้ไผ่ และผ้าห่มเปียกมุ่งหน้ามายังสำนักแพทย์
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งตะโกน
"หมอหลินเคยช่วยลูกข้า"
"พวกเราต้องช่วยนาง"
ชายชราคนเดิมร้องตาม
"ช่วยกันดับไฟ"
เด็กหนุ่มหลายคนรีบต่อแถวส่งถังน้ำจากบ่อน้ำกลางเมือง
น้ำถูกสาดใส่เปลวเพลิงอย่างต่อเนื่อง
ควันหนาทึบลอยคลุ้งไปทั่ว
นักฆ่าหลายคนตกใจ
"เหตุใดชาวบ้านจึงมากันเช่นนี้"
หัวหน้ากลุ่มกัดฟัน
"ฆ่าพวกมันให้หมด"
แต่ยังไม่ทันลงมือ
เสียงล้อเกวียนก็ดังมาจากถนนใหญ่
เกวียนหลายสิบคันแล่นเข้ามาหยุดหน้าสำนักแพทย์
ชายร่างใหญ่ก้าวลงจากเกวียน
เขาคือพ่อค้าใหญ่สวี่
บุรุษผู้เคยรอดชีวิตเพราะการรักษาของหลินเยว่
เขาชักดาบออกจากฝัก
"คนงานทุกคน"
"ปกป้องสำนักแพทย์"
คนงานกว่าสี่สิบคนหยิบไม้พลองและเสียมจากเกวียน
แม้ไม่ใช่นักรบ
แต่ไม่มีผู้ใดถอย
พ่อค้าใหญ่สวี่ตะโกน
"หมอหลินเคยช่วยชีวิตพวกเรา"
"วันนี้ถึงคราวพวกเราตอบแทน"
เสียงตอบรับดังกึกก้อง
"ปกป้องสำนักแพทย์"
การต่อสู้ปะทุขึ้นทั่วลาน
คนงานเข้าปะทะกับนักฆ่า
ชาวเมืองช่วยกันขว้างน้ำและเคลื่อนย้ายผู้บาดเจ็บ
ป้าโจวเปิดห้องด้านในออกมาอีกครั้ง
"ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บมาทางนี้"
แม้ท่ามกลางเปลวไฟ
สำนักแพทย์ยังคงทำหน้าที่รักษาผู้คน
หลินเยว่รีบทำแผลให้ชายหนุ่มที่ถูกฟันแขน
นางใช้ผ้าสะอาดกดห้ามเลือด
"ยกแขนให้สูง"
"เลือดจะไหลช้าลง"
อีกคนถูกมีดบาดต้นขา
หลินเยว่รีบพันผ้ากดแผลแน่น
"อย่าขยับ"
"เดี๋ยวเลือดจะออกมากกว่าเดิม"
อาเซิ่งวิ่งไปวิ่งมาระหว่างจุดรักษากับบ่อน้ำ
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเขม่าควัน
แต่ไม่มีคำบ่นแม้แต่น้อย
ทันใดนั้น
เสียงหวีดของลูกธนูก็ดังขึ้น
ฟิ้ว
ลูกธนูหลายดอกพุ่งเข้าใส่นักฆ่าจากด้านหลัง
ชายชุดดำล้มลงติดต่อกันหลายคน
หัวหน้ากลุ่มหันกลับไปด้วยความตกใจ
บนกำแพงบ้านฝั่งตรงข้าม
องครักษ์ลับในชุดดำปรากฏตัวพร้อมหน้าไม้
เบื้องหน้าพวกเขา
ชายผู้หนึ่งเดินออกมาช้า ๆ
ชุดคลุมสีดำสะบัดตามแรงลม
ดาบยาวสะท้อนแสงจันทร์
เซียวอวี้มาถึงแล้ว
เขามองสำนักแพทย์ที่กำลังถูกไฟเผา
แววตาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง
"ผู้ใดกล้าทำลายสถานที่แห่งนี้"
หัวหน้านักฆ่าชักดาบ
"ฆ่ามัน"
นักฆ่าหลายคนกรูกันเข้าไป
เซียวอวี้ก้าวเพียงครั้งเดียว
ดาบในมือฟันออกอย่างรวดเร็ว
ชายคนแรกทรุดลง
คนที่สองถูกฟันดาบหลุดจากมือ
องครักษ์ลับพุ่งเข้าปิดล้อมทันที
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด
แต่ไม่นานก็เริ่มเห็นผลต่างอย่างชัดเจน
นักฆ่าดอกบัวดำเสียเปรียบทุกด้าน
ทางหนีถูกชาวเมืองปิดไว้
ด้านหน้าถูกองครักษ์ลับสกัด
ด้านหลังถูกคนงานของพ่อค้าใหญ่สวี่ไล่ต้อน
หัวหน้ากลุ่มพยายามหลบหนีขึ้นหลังคา
เซียวอวี้กระโดดตามอย่างรวดเร็ว
ดาบทั้งสองปะทะกันหลายครั้ง
สุดท้ายเซียวอวี้หมุนตัวฟันดาบเพียงครั้งเดียว
อาวุธของอีกฝ่ายกระเด็นตกพื้น
หัวหน้ากลุ่มทรุดลงคุกเข่า
องครักษ์ลับเข้าล้อมทันที
นักฆ่าคนสุดท้ายที่เหลืออยู่บาดเจ็บสาหัส
หลินเยว่รีบเดินเข้าไป
แม้อีกฝ่ายเป็นศัตรู
แต่นางยังคงทำหน้าที่หมอ
นางตรวจชีพจร
ชีพจรอ่อนมาก
ชายคนนั้นไอเป็นเลือด
เขามองหน้าหลินเยว่แล้วหัวเราะเบาเบา
"เจ้าคิดว่า..."
"ชนะแล้วหรือ"
หลินเยว่กล่าวเรียบ ๆ
"หากเจ้ามีอะไรจะพูดก็พูดมา"
ชายคนนั้นสูดหายใจเฮือกสุดท้าย
สายตาหันไปมองเซียวอวี้
ก่อนจะหัวเราะอีกครั้ง
"เมืองหลวง..."
เขาไอจนเลือดไหลออกจากมุมปาก
แล้วฝืนพูดต่อ
"อันตรายกว่าที่เจ้าคิด"
ทันทีที่พูดจบ
ศีรษะของเขาก็เอียงลง
ลมหายใจดับสิ้น
ความเงียบปกคลุมทั่วลานสำนักแพทย์
ทุกคนต่างมองหน้ากัน
เซียวอวี้ยืนมองศพอย่างเคร่งขรึม
หลินเยว่เองก็รู้สึกหนักอึ้งในใจ
หากเพียงเมืองชิงเหอยังมีศัตรูมากถึงเพียงนี้
แล้วเมืองหลวงที่เป็นศูนย์กลางอำนาจของแผ่นดิน
จะเต็มไปด้วยอันตรายมากเพียงใด
เปลวไฟกองสุดท้ายถูกดับลงในเวลาไม่นาน
แม้อาคารบางส่วนจะถูกเผาเสียหาย
แต่ตัวสำนักแพทย์ยังคงตั้งตระหง่าน
ชาวเมืองต่างมองอาคารหลังนั้นด้วยความโล่งใจ
พ่อค้าใหญ่สวี่เช็ดเหงื่อออกจากใบหน้าแล้วกล่าวยิ้ม ๆ
"หมอหลิน"
"คืนนี้พวกเราช่วยรักษาสำนักแพทย์ไว้ได้"
หลินเยว่ก้มมองอาคารที่นางสร้างขึ้นด้วยสองมือ
ก่อนหันไปมองผู้คนที่ยืนอยู่รอบตัว
ชาวเมือง
คนงาน
ป้าโจว
อาเซิ่ง
และเซียวอวี้
หัวใจของนางอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เพราะนางเพิ่งเข้าใจว่า
สำนักแพทย์แห่งนี้ไม่ได้ยืนหยัดอยู่ได้ด้วยกำแพงไม้
แต่ยืนหยัดอยู่ได้ด้วยหัวใจของผู้คนทั้งเมือง
ทว่าในค่ำคืนเดียวกันนั้น
คำพูดสุดท้ายของนักฆ่า
ยังคงดังก้องอยู่ในความคิดของทั้งหลินเยว่และเซียวอวี้
"เมืองหลวง...อันตรายกว่าที่เจ้าคิด"
และดูเหมือนว่า
การเดินทางที่แท้จริงของทั้งสองคน
กำลังจะเริ่มต้นขึ้น...
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม







