เข้าสู่ระบบตอนที่ 90 : หลักฐานที่ล้างไม่ออก
ยามเว่ย ตำหนักคุนหนิงเงียบเสียจนได้ยินเสียงชายผ้ากวาดผ่านพื้นหินอ่อน
หมอหลวงทุกคนถูกเรียกมาพร้อมหน้า
ไม่มีใครกล้าขาด
เพราะพระเสาวนีย์ของฮองเฮามิใช่คำเชิญ แต่เป็นคำสั่งที่มีน้ำหนักพอจะกดหัวคนทั้งสำนักแพทย์หลวงให้ก้มลงได้
หลินเยว่ยืนอยู่ด้านหนึ่งของท้องพระโรงเล็ก นางสวมชุดแพทย์สีเรียบ แขนเสื้อผูกกระชับเพื่อความคล่องตัว ใบหน้าอ่อนล้าจากการอดนอนตลอดคืน ทว่าดวงตากลับนิ่งลึกเหมือนผืนน้ำก่อนพายุ
บนโต๊ะด้านหน้านางมีสมุดบันทึกหลายเล่ม กระดาษคัดตัวเลข และรายชื่อผู้ป่วยวางเรียงเป็นระเบียบ
อีกด้านหนึ่ง หมอหลวงเจิ้งยืนพร้อมหมอหลวงอาวุโสหลายคน ใบหน้าของพวกเขาเคร่งเครียด บ้างทำท่าสงบ บ้างก้มหน้าหลบสายตา บ้างยังคงเชิดคางราวกับเกียรติของสำนักแพทย์หลวงอยู่เหนือความผิดพลาดทั้งปวง
เสียงขันทีประกาศดังขึ้น
"ฮองเฮาเสด็จ"
ทุกคนคุกเข่าพร้อมกัน
"ถวายพระพรฮองเฮา ขอพระองค์ทรงพระเจริญพันปี พันพันปี"
ฮองเฮาเสด็จเข้ามาอย่างสง่างาม ฉลองพระองค์สีทองอ่อนปักลายเมฆา พระพักตร์งดงามแต่เย็นชา พระเนตรกวาดมองทุกคนเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้หมอหลวงหลายคนก้มหน้าต่ำกว่าเดิม
"ลุกขึ้น"
เสียงของพระนางไม่ดัง แต่มีอำนาจ
ทุกคนลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง
ฮองเฮาประทับลงบนเก้าอี้สูง ด้านข้างมีนางกำนัลและขันทีชั้นผู้ใหญ่ยืนรับใช้
พระนางตรัสช้า ๆ
"ข้าได้ยินว่า สำนักแพทย์หลวงถกเถียงกันเรื่องกฎล้างมือก่อนทำแผล จนผู้ป่วยหลายคนอาการทรุด เรื่องนี้มิใช่เรื่องเล็ก ชีวิตคนไข้ไม่ใช่ของเล่น และพระเกียรติของราชสำนักก็ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ใดจะนำไปเสี่ยงเพราะทิฐิส่วนตัว"
คำว่าทิฐิส่วนตัวทำให้หมอหลวงเจิ้งเปลือกตากระตุก
ฮองเฮาหันพระพักตร์ไปทางหลินเยว่
"หลินเยว่ เจ้ามีหลักฐานใด ก็กล่าวมา"
หลินเยว่ก้าวออกไปหนึ่งก้าว ประสานมือคำนับ
"เพคะ"
นางหยิบกระดาษแผ่นแรกขึ้นมา น้ำเสียงเรียบนิ่งชัดเจน
"หม่อมฉันขอทูลรายงานผลลัพธ์ก่อนและหลังการบังคับยกเลิกกฎล้างมือในเรือนป่วยหลวง ช่วงเจ็ดวันก่อนยกเลิกกฎ มีผู้ป่วยได้รับการทำแผลทั้งหมดหกสิบสองราย เกิดไข้หลังทำแผลสี่ราย มีหนองสองราย ไม่มีผู้ป่วยหมดสติ และไม่มีผู้ป่วยเสียชีวิตจากแผลติดเชื้อ"
นางวางกระดาษลง แล้วยกอีกแผ่น
"แต่หลังยกเลิกกฎเพียงสองวัน มีผู้ป่วยได้รับการทำแผลสามสิบเอ็ดราย เกิดไข้หลังทำแผลสิบสามราย มีหนองเจ็ดราย หมดสติหนึ่งราย และมีอีกสามรายอาการทรุดจนต้องแยกเฝ้าระวัง"
เสียงกระซิบดังขึ้นทันทีในหมู่หมอฝึกหัดและนางกำนัลที่ถูกเรียกมาเป็นพยาน
ฮองเฮาพระเนตรคมขึ้น
"ต่างกันมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ"
หลินเยว่ตอบ
"เพคะ หม่อมฉันยังแยกกลุ่มผู้ป่วยตามชนิดของแผล เพื่อป้องกันข้อโต้แย้งว่าแผลลึกไม่เท่ากัน หรือผู้ป่วยร่างกายอ่อนแอต่างกัน"
นางหยิบแผ่นถัดไป
"กลุ่มแผลดาบ มีผู้ป่วยสิบแปดราย ก่อนยกเลิกกฎ มีไข้สองราย หลังยกเลิกกฎ มีไข้หกราย"
"กลุ่มแผลกระดูกเปิด มีผู้ป่วยเก้าราย ก่อนยกเลิกกฎ มีหนองหนึ่งราย หลังยกเลิกกฎ มีหนองสี่ราย"
"กลุ่มแผลหลังคลอดและแผลฉีกขาด มีผู้ป่วยห้าราย หลังยกเลิกกฎมีอาการทรุดรุนแรงสองราย หนึ่งในนั้นหมดสติ"
ทุกถ้อยคำเหมือนก้อนหินที่ถูกวางลงกลางห้องทีละก้อน
หนักขึ้น
ชัดขึ้น
จนไม่มีใครแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินได้อีก
หมอหลวงเจิ้งรีบก้าวออกมา ประสานมือคำนับ
"ทูลฮองเฮา กระหม่อมเห็นว่าตัวเลขเหล่านี้ยังไม่อาจใช้ตัดสินได้พ่ะย่ะค่ะ หลินเยว่เป็นผู้บันทึกเอง ย่อมอาจเลือกจดเฉพาะสิ่งที่เข้าข้างตน"
หลินเยว่หันไปมองเขา แต่ไม่พูดแทรก
ฮองเฮาตรัส
"เจ้าหมายความว่า นางสร้างหลักฐานเท็จหรือ"
หมอหลวงเจิ้งชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างระวัง
"กระหม่อมมิกล้ากล่าวหาถึงเพียงนั้น เพียงแต่เรื่องการรักษามีปัจจัยมากมาย ผู้ป่วยบางคนร่างกายอ่อนแอ บางคนบาดเจ็บหนัก บางคนอาจได้รับลมเย็น บางคนอาจกินอาหารแสลง ไม่ควรสรุปว่าทั้งหมดเกิดจากการไม่ล้างมือพ่ะย่ะค่ะ"
หมอหลวงเฉียนรีบเสริม
"จริงพ่ะย่ะค่ะ อีกทั้งคำว่าเชื้อโรคที่หลินเยว่กล่าวถึง ไม่มีผู้ใดมองเห็นด้วยตาเปล่า จะให้สำนักแพทย์หลวงเปลี่ยนกฎเพราะสิ่งที่ไม่มีผู้ใดเห็น เกรงว่าจะเป็นการบุ่มบ่าม"
หมอหลวงอีกคนก้าวออกมา
"กระหม่อมรักษาคนมาหลายสิบปี ไม่เคยมีธรรมเนียมล้างมือก่อนจับแผลทุกครั้ง หากวันนี้ยอมรับกฎใหม่ของนาง เท่ากับบอกว่าหมอหลวงทั้งสำนักที่ผ่านมาไร้ความสามารถหรือพ่ะย่ะค่ะ"
คำพูดสุดท้ายเผยความจริงมากกว่าข้อโต้แย้ง
พวกเขาไม่ได้กลัวน้ำสะอาด
ไม่ได้กลัวผ้าต้ม
ไม่ได้กลัวการล้างมือ
พวกเขากลัวว่าหากหลินเยว่ถูกพิสูจน์ว่าถูกต้อง อำนาจเก่าของพวกเขาจะถูกล้างออกไปพร้อมคราบเลือดบนมือ
หลินเยว่ก้าวออกมาอีกครั้ง
"ทูลฮองเฮา หม่อมฉันไม่เคยกล่าวว่าหมอหลวงทุกท่านไร้ความสามารถ แต่ความสามารถของหมอไม่ควรหยุดอยู่ที่วิธีเดิม หากวิธีใหม่ช่วยให้ผู้ป่วยรอดมากขึ้น เราควรเรียนรู้ ไม่ใช่ปิดตา"
หมอหลวงเจิ้งหันขวับ
"พูดง่ายนัก เจ้าจะให้คนทั้งสำนักเชื่อเพียงตัวเลขที่เจ้าจดเองหรือ"
หลินเยว่หยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งเปิดออก
"มิใช่เพียงหม่อมฉันจด มีลายมือหมอฝึกหัดเฝ้าเวร มีตราประจำห้องยา มีเวลาเบิกผ้าสะอาด มีบันทึกไข้จากผู้ช่วยหญิง และมีชื่อผู้ป่วยพร้อมญาติที่รับทราบอาการ"
นางเงยหน้ามองฮองเฮา
"หากพระองค์ทรงอนุญาต หม่อมฉันขอให้เรียกผู้ป่วยและญาติบางส่วนเข้ามาเป็นพยานเพคะ"
ฮองเฮาตรัสทันที
"อนุญาต"
ขันทีหันไปสั่งคนหน้าประตู ไม่นานนัก ผู้ป่วยและญาติที่ถูกคัดไว้ก็ถูกพาเข้ามา
คนแรกคือทหารหนุ่มแซ่หาน แขนข้างหนึ่งพันผ้าสะอาด ใบหน้ายังซีดแต่ยืนได้ เขาคุกเข่าลงอย่างยากลำบาก
"ถวายพระพรฮองเฮา"
ฮองเฮามองเขา
"เจ้าพูดตามจริง เมื่อก่อนและหลังใช้วิธีของหลินเยว่ อาการเจ้าเป็นอย่างไร"
ทหารหนุ่มกลืนน้ำลาย ก่อนตอบเสียงหนักแน่น
"ทูลฮองเฮา ตอนแรกแผลของกระหม่อมแห้งดี หลินหมอหญิงให้ล้างมือ ล้างเครื่องมือ และเปลี่ยนผ้าสะอาดทุกครั้ง แผลไม่เหม็น ไม่บวมมาก แต่วันที่หมอหลวงท่านหนึ่งมาทำแผลโดยไม่ล้างมือ วันต่อมากระหม่อมไข้ขึ้น แผลแดงร้อนและมีหนอง หลินหมอหญิงกลับมาดูแล ล้างแผลใหม่ ใช้ผ้าต้มสะอาด อาการจึงค่อย ๆ ดีขึ้นพ่ะย่ะค่ะ"
หมอหลวงเฉียนหน้าซีดทันที เพราะทุกคนรู้ว่าผู้ทำแผลให้ทหารผู้นั้นคือเขา
หมอหลวงเจิ้งรีบกล่าว
"ทหารผู้นี้เป็นคนของค่ายทัพ อาจถูกใครชี้นำให้พูดก็ได้"
ทหารหนุ่มเงยหน้าทันที ดวงตาแดงก่ำ
"กระหม่อมไม่รู้เรื่องการเมืองในวัง ไม่รู้เรื่องอำนาจของหมอหลวง กระหม่อมรู้เพียงว่าแผลบนแขนนี้เป็นของกระหม่อม ความเจ็บก็เป็นของกระหม่อม ไข้ที่เกือบเอาชีวิตไปก็เป็นของกระหม่อม ใครช่วยให้กระหม่อมรอด กระหม่อมย่อมรู้ดีที่สุด"
ทั้งห้องเงียบลง
คนที่สองคือหญิงชาวบ้านผู้คลอดบุตรยาก ญาติของนางเป็นสามีรูปร่างผอม เขากอดเด็กทารกไว้แนบอกแล้วคุกเข่าลงทั้งน้ำตา
"ทูลฮองเฮา ภรรยากระหม่อมเกือบตาย เมื่อวานนางไข้สูง เพ้อไม่รู้เรื่อง ตัวเย็นเหมือนคนจะสิ้นใจ หมอหลวงบางคนบอกว่าเป็นชะตา แต่หลินหมอหญิงไม่ยอมปล่อยนาง นางล้างมือ ล้างแผล เปลี่ยนผ้าปู ให้คนเช็ดตัวทั้งคืน ตอนเช้าภรรยากระหม่อมลืมตาได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ"
เขาก้มศีรษะโขกพื้น
"กระหม่อมไม่รู้ว่ากฎเก่า กฎใหม่ อันใดถูก กระหม่อมรู้เพียงว่า หากไม่ใช่หลินหมอหญิง ลูกของกระหม่อมคงไม่มีแม่แล้ว"
เสียงสะอื้นของชายผู้นั้นทำให้แม้แต่นางกำนัลบางคนยังน้ำตาคลอ
หลินเยว่ยืนเงียบอยู่ด้านหน้า นิ้วมือของนางกำเข้าหากันเล็กน้อย
นางเคยผ่านห้องผ่าตัดในโลกเดิมมานับไม่ถ้วน เคยเห็นญาติร้องไห้ เคยเห็นคนไข้รอดและไม่รอด แต่ทุกครั้งที่มีคนกล่าวคำว่าขอบคุณ นางยังรู้สึกหนักในอกเหมือนเดิม
เพราะเบื้องหลังคำขอบคุณนั้น คือชีวิตที่เกือบหลุดมือไป
คนที่สามเป็นหญิงชรา มารดาของคนงานที่ถูกไม้ทับจนกระดูกเปิด นางเดินเข้ามาด้วยไม้เท้า คุกเข่าลงอย่างสั่นเทา
"ทูลฮองเฮา ลูกชายของหม่อมฉันเคยบอกว่า ทุกครั้งที่หลินหมอหญิงทำแผล นางจะล้างมือจนแดง ใช้น้ำต้ม ใช้ผ้าสะอาด ห้ามคนจับแผลมั่ว ๆ ลูกชายหม่อมฉันจึงค่อย ๆ ดีขึ้น แต่พอกฎนี้ถูกห้าม คนในเรือนป่วยหลายคนเริ่มไข้ขึ้น หม่อมฉันเห็นกับตาเจ้าค่ะ"
หมอหลวงเจิ้งกัดฟัน
"ชาวบ้านย่อมเห็นเพียงผิวเผิน พวกเขาไม่เข้าใจวิชาแพทย์"
หญิงชราหันไปมองเขา ดวงตาฝ้าฟางแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
"หม่อมฉันไม่เข้าใจวิชาแพทย์จริงเจ้าค่ะ แต่หม่อมฉันเข้าใจว่าลูกชายหม่อมฉันรอดหรือไม่รอด"
คำพูดธรรมดานั้นกลับแทงลึกกว่าตำราใด
ฮองเฮาทรงนิ่งฟังมาตลอด พระพักตร์เย็นลงเรื่อย ๆ
หลินเยว่ใช้โอกาสนั้นกล่าวต่อ
"ทูลฮองเฮา หม่อมฉันมิได้ขอให้ลงโทษผู้ใดในวันนี้ หม่อมฉันขอเพียงให้ชีวิตผู้ป่วยเป็นตัวตัดสิน"
นางหยิบกระดาษแผ่นสุดท้ายขึ้นมา
"ข้อเสนอของหม่อมฉันมีสามประการ หนึ่ง หมอและผู้ช่วยทุกคนต้องล้างมือด้วยน้ำสะอาดก่อนแตะต้องแผล สอง เครื่องมือที่ใช้กับแผลเปิดต้องล้างและผ่านน้ำเดือดก่อนใช้ สาม ผ้าพันแผลต้องเป็นผ้าสะอาดที่ต้มและตากแห้ง ไม่ใช้ซ้ำโดยไม่ทำความสะอาด"
หมอหลวงเจิ้งรีบคัดค้าน
"ทูลฮองเฮา หากทำเช่นนี้ ทุกห้องทำแผลจะล่าช้า ต้องใช้น้ำ ใช้ฟืน ใช้คนเพิ่ม สำนักแพทย์หลวงจะวุ่นวายยิ่งกว่าเดิม"
หลินเยว่ตอบทันที
"การป้องกันใช้เวลาเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อแผลติดเชื้อ ต้องใช้คนเฝ้าทั้งคืน ใช้ยามากขึ้น ใช้ห้องแยกมากขึ้น และบางครั้งยังแลกด้วยชีวิตคน การไม่ล้างมือไม่ได้ประหยัด มันเพียงผลักค่าเสียหายไปให้ผู้ป่วย"
ฮองเฮาทรงพยักพระพักตร์เล็กน้อย
หมอหลวงเฉียนยังพยายามกล่าว
"แต่หากทดลองแล้วไม่ได้ผลเล่า"
หลินเยว่หันไปมองเขา
"เช่นนั้นก็จดบันทึกผลลัพธ์อย่างเปิดเผย หากตัวเลขพิสูจน์ว่าข้าผิด ข้ายินดีรับผิด แต่หากตัวเลขพิสูจน์ว่าการล้างมือช่วยชีวิตคนได้ ผู้ที่ห้ามกฎนี้ควรรับผิดเช่นกัน"
คำว่ารับผิดทำให้หมอหลวงหลายคนสะดุ้ง
หมอหลวงเจิ้งตวาด
"เจ้ากำลังข่มขู่หมอหลวงอาวุโส!"
หลินเยว่สบตาเขา
"ข้าไม่ได้ข่มขู่ ข้ากำลังขอให้ทุกคนยืนต่อหน้าผลลัพธ์เดียวกัน"
ฮองเฮายกพระหัตถ์ขึ้น
ห้องทั้งห้องเงียบทันที
พระนางมองหมอหลวงเจิ้ง แล้วตรัสช้า ๆ
"หมอหลวงเจิ้ง เจ้าอ้างว่าตัวเลขของหลินเยว่อาจเอนเอียง เจ้าอ้างว่าผู้ป่วยอ่อนแอ เจ้าอ้างว่าชาวบ้านไม่เข้าใจวิชาแพทย์ เช่นนั้นข้าจะให้โอกาสเจ้าพิสูจน์"
หมอหลวงเจิ้งรีบคำนับ
"ขอบพระทัยฮองเฮา"
ฮองเฮาตรัสต่อ
"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เรือนป่วยหลวงทุกแห่งต้องทดลองใช้กฎล้างมือของหลินเยว่เป็นเวลาสิบวัน หมอทุกคน ผู้ช่วยทุกคน หมอฝึกหัดทุกคน ต้องล้างมือก่อนตรวจแผลและก่อนทำแผล เครื่องมือต้องผ่านน้ำเดือด ผ้าพันแผลต้องทำความสะอาดตามวิธีที่หลินเยว่กำหนด"
หมอหลวงเจิ้งเงยหน้าขึ้นทันที
"ฮองเฮา!"
พระเนตรของฮองเฮาเย็นลง
"ข้ายังพูดไม่จบ"
เขารีบก้มหน้า
ฮองเฮาตรัสต่ออย่างหนักแน่น
"ตลอดสิบวันนี้ ต้องบันทึกชื่อผู้ป่วย อาการก่อนรักษา อาการหลังรักษา ไข้ หนอง การหมดสติ และการเสียชีวิตอย่างละเอียด บันทึกต้องมีลายมือหมอผู้รักษา หมอฝึกหัดเฝ้าเวร และผู้ตรวจจากตำหนักคุนหนิงร่วมลงชื่อ ห้ามผู้ใดแก้ไขย้อนหลัง"
ทั้งห้องเงียบกริบ
นี่ไม่ใช่เพียงการอนุญาตให้ทดลอง
นี่คือพระเสาวนีย์ที่ทำให้หมอหลวงทั้งสำนักต้องอยู่ใต้สายตาของฮองเฮา
ฮองเฮาทอดพระเนตรไปยังหลินเยว่
"หลินเยว่ เจ้ารับหน้าที่วางระเบียบการล้างมือและการทำความสะอาดเรือนป่วยหลวงทั้งหมด"
หลินเยว่คุกเข่าลง
"หม่อมฉันรับพระบัญชาเพคะ"
ฮองเฮาหันกลับไปยังหมอหลวงอาวุโส
"ส่วนพวกเจ้า หากมั่นใจว่าวิธีเดิมถูกต้อง ก็จงพิสูจน์ด้วยผลลัพธ์ มิใช่ด้วยเสียงดัง มิใช่ด้วยตำแหน่ง และมิใช่ด้วยการกดผู้ที่คิดต่าง"
หมอหลวงเจิ้งกัดฟันจนกรามนูน แต่ไม่กล้าพูดอีก
หลินเยว่ก้มศีรษะอยู่กับพื้น ใจของนางไม่ได้โล่งเสียทีเดียว
สิบวัน
สิบวันที่จะตัดสินว่าวิทยาการที่นางนำมาจากอีกโลกหนึ่ง จะถูกยอมรับในวังหลวงแห่งนี้หรือถูกกลืนหายไปกับอำนาจเก่า
แต่ในอย่างน้อยตอนนี้ ผู้ป่วยมีโอกาสรอดเพิ่มขึ้น
เท่านั้นก็พอให้นางลุกขึ้นสู้ต่อ
หลังประชุมจบ หมอหลวงทั้งหลายทยอยออกจากตำหนักคุนหนิงด้วยสีหน้าต่างกัน
บางคนเงียบงัน
บางคนไม่พอใจ
บางคนเริ่มลังเล
หมอฝึกหัดหลายคนกลับมองหลินเยว่ด้วยแววตาใหม่ แววตาที่ไม่ใช่เพียงชื่นชม แต่เหมือนเห็นทางรอดของวิชาแพทย์ที่ไม่ต้องติดอยู่กับความกลัวอีกต่อไป
เซี่ยชิงเดินเข้ามาข้างนางแล้วกระซิบ
"แม่นางหลิน ท่านทำได้แล้วเจ้าค่ะ"
หลินเยว่ส่ายหน้าเบา ๆ
"ยังไม่ได้ทำได้ เราเพิ่งได้โอกาสพิสูจน์"
"แต่ฮองเฮาทรงหนุนหลังท่านแล้ว"
หลินเยว่ทอดสายตามองไปยังหมอหลวงเจิ้งที่กำลังเดินออกไปพร้อมใบหน้าเย็นเยียบ
"คนที่เสียอำนาจ ไม่ยอมถอยง่าย ๆ หรอก"
ราวกับได้ยินคำพูดนั้น หมอหลวงเจิ้งหยุดเท้าชั่วครู่ แล้วหันกลับมามองนาง
สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาต
หลินเยว่สบตาเขานิ่ง ๆ
ไม่มีคำพูด
แต่ทั้งสองต่างรู้ว่า การต่อสู้ยังไม่จบ
เมื่อนางกลับถึงเรือนป่วยหลวง คำสั่งใหม่ก็ถูกประกาศไปทั่วสำนักแพทย์ทันที
ขันน้ำสะอาดถูกยกกลับมา
เตาไฟถูกจุดเพื่อต้มน้ำ
ผ้าขาวถูกนำไปต้มในหม้อใหญ่
เครื่องมือทำแผลถูกแยกเป็นชุดสะอาดและชุดรอทำความสะอาด
หน้าห้องทำแผลมีป้ายไม้เขียนชัดเจนว่า ผู้ใดจะรักษาแผล ต้องล้างมือก่อน
หมอฝึกหัดคนหนึ่งอ่านป้ายแล้วลอบยิ้ม
ผู้ช่วยหญิงอีกคนยกน้ำต้มเย็นเข้ามาด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง
ผู้ป่วยหลายคนที่ได้ยินข่าวต่างถอนหายใจโล่งอก
"ดีแล้ว ต่อไปพวกเราคงไม่ต้องกลัวว่าทำแผลแล้วจะไข้ขึ้นอีก"
"หลินหมอหญิงช่วยพวกเราไว้จริง ๆ"
"ขอให้กฎนี้อยู่ตลอดไปเถิด"
หลินเยว่เดินตรวจแต่ละห้องด้วยตนเอง นางสอนวิธีล้างมืออย่างละเอียด ทั้งซอกนิ้ว เล็บ ข้อมือ และหลังมือ สอนให้ผู้ช่วยแยกผ้าสกปรกออกจากผ้าสะอาด สอนให้หมอฝึกหัดเปลี่ยนน้ำเมื่อขุ่น และห้ามนำเครื่องมือที่ตกพื้นกลับมาใช้ทันที
หลายคนทำตามอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ในตอนแรก
แต่เมื่อหลินเยว่ทำให้ดูซ้ำ ๆ ทุกอย่างก็เริ่มเป็นระเบียบขึ้น
จนถึงยามโหย่ว เรือนป่วยหลวงที่เคยวุ่นวายกลับมีลมหายใจใหม่
ไม่ใช่เพราะทุกคนเห็นด้วย
แต่เพราะคำว่าผลลัพธ์ได้กลายเป็นกฎที่ไม่มีใครล้างออกได้
ค่ำลง หลินเยว่นั่งลงหน้าโต๊ะบันทึกอีกครั้ง มือของนางแดงจากการล้างและสาธิตทั้งวัน แต่ยังคงจับพู่กันมั่นคง
เซี่ยชิงนำชาร้อนมาวางให้
"พักสักครู่เถิดเจ้าค่ะ ท่านยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า"
หลินเยว่เพิ่งจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชา ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านนอก
ขันทีจากตำหนักใหญ่ก้าวเข้ามา ใบหน้าเคร่งเครียดกว่าปกติ
"หลินเยว่ รับพระบัญชา"
หลินเยว่ลุกขึ้นทันที คุกเข่าลง
"หม่อมฉันรับพระบัญชา"
ขันทีประกาศเสียงต่ำแต่ชัดเจน
"ฝ่าบาทมีพระราชประสงค์ให้หลินเยว่กลับไปดูแลพระอาการ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ห้ามล่าช้า"
ถ้วยชาในมือเซี่ยชิงสั่นจนชาเกือบหก
หลินเยว่เงยหน้าขึ้นช้า ๆ
ฮ่องเต้
พระอาการของพระองค์กลับมาถูกเอ่ยถึงอีกครั้งในคืนที่นางเพิ่งชนกับหมอหลวงทั้งสำนัก
นี่อาจเป็นโอกาส
หรืออาจเป็นหลุมพรางที่ลึกกว่าเดิม
นางก้มศีรษะรับคำ
"หม่อมฉันจะไปเดี๋ยวนี้เพคะ"
นอกหน้าต่าง ลมกลางคืนพัดผ่านโคมไฟจนเปลวไฟไหววูบ
หลินเยว่ลุกขึ้น หยิบกล่องยา และก้าวออกจากเรือนป่วยหลวง
เบื้องหน้าคือวังชั้นในที่มืดลึก
เบื้องหลังคือกฎล้างมือที่เพิ่งเริ่มต้น
และระหว่างสองสิ่งนั้น นางรู้ดีว่า ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ทุกย่างก้าวของนางจะอยู่บนคมมีดของอำนาจวังหลวงอย่างแท้จริง
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม







