บทที่ 5 เนรคุณกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว! (2)

จางเหว่ยและยู่หลงวิ่งพรวดเข้ามา

“นี่เกิดอะไรขึ้น เหตุใดไปนอนกันตรงนั้น” ยู่หลงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

จางเหว่ยสติหลุดไปแล้ว

“ยืนบื้ออะไร มาลากแม่ทัพของพวกท่านออกไปจากตัวข้าก่อน”

องครักษ์ทั้งสองได้สติ เขารุดเข้ามาเพื่อช่วยพยุงร่างเซี่ยเวย แต่แล้วก็ต่างต้องชักมือกลับเพราะความร้อนระอุที่สะท้อนออกมา

“ทำไมท่านแม่ทัพตัวร้อนเช่นนี้” จางเหว่ยถาม

ซูเมิ่งหลานส่ายหน้า นางแทบทนไม่ไหวแล้ว “เอาเขาออกไป เขาจะเผาข้าตายแล้ว ไว้ข้าจะบอกอีกที เร็วเข้า”

“ได้ ๆ เจ้ารอหน่อย”

จางเหว่ยวิ่งไปคว้าผ้าผืนหนามาห่อร่างเซี่ยเวยเอาไว้ กว่าจะดึงแม่ทัพหนุ่มออกจากตัวของซูเมิ่งหลานได้ก็เล่นเอาหอบ เขาเกาะนางไว้เหนียวหนึบยิ่งกว่าปลาหมึกยักษ์ใต้ทะเลลึกเสียอีก

“เจ้าทำอะไรท่านแม่ทัพ?” ยู่หลงชักกระบี่จ่อหน้าหญิงสาว

ซูเมิ่งหลานทอดถอนใจด้วยความปลดปลง อยู่ในค่ายทหารของพญายมเซี่ยก็เปรียบดั่งถ้ำเสือบึงมังกร ปลายนิ้วเรียวค่อย ๆ ดันเหล็กมีคมให้ออกห่างตนด้วยความเบามือ

“นิสัยเหมือนกันทั้งเจ้านายทั้งลูกน้อง เจ้าเอาตาล่างมองหรือถึงเห็นว่าข้าทำร้ายเขา หากสมองไม่ได้ถูกลาเตะ ข้าว่าเจ้าก็ต้องถูกแม่เอาผ้าพันเท้ารัดหัวไว้ตอนเกิด!”

“เจ้า!”

“อาหลง อย่า” จางเหว่ยปรี่เข้ามาแย่งกระบี่จากสหาย เขากระซิบ “นายท่านพิษกำเริบ เจ้าดูดี ๆ นางเองก็อาการสาหัส อย่าบุ่มบ่าม”

“หึ” ยู่หลงชักสีหน้าพลางเก็บกระบี่กลับ

ซูเมิ่งหลานก็มีขีดจำกัดของความอดทน ในเมื่อพวกเขาไม่เชื่อในตัวนาง เช่นนั้นก็มีแต่ต้องปล่อยไปตามยถากรรม

“ท่านแม่ทัพพิษกำเริบแล้ว พิษของเขาจะปะทุนานขึ้นตามอายุขัย หากข้าเดาไม่ผิด เขาก็คงอายุราวยี่สิบสามยี่สิบสี่ กว่าจะทุเลาก็คงอีกนาน ในเมื่อคิดว่าข้าเป็นสายลับก็ฆ่าข้าทิ้งเลยสิ แต่ข้าขอเตือน แม่ทัพของพวกท่านอายุไม่ยืนนักหรอก หากข้าไม่อยู่ใครก็รักษาเขาไม่ได้ ไว้ข้าตายแล้วจะไปยืนรอหักคอล้างแค้นเขาที่ประตูผีแล้วกัน” ซูเมิ่งหลานประชดประชัน

มีอย่างที่ไหน ทำคุณบูชาโทษ โปรดสัตว์ได้บาปของแท้

แม้องครักษ์ทั้งสองจะอารมณ์ขึ้นแต่พวกเขาก็ต้องตั้งสติ ถึงอย่างไรซูเมิ่งหลานก็เป็นวิชาแพทย์ หากเซี่ยเวยไม่ไว้ใจใคร เขาจะให้เข้ากระโจมได้ตามลำพังหรือ แต่เดิมกระโจมแม่ทัพคนที่เขาวางใจให้เข้าออกได้ก็มีแต่องครักษ์อย่างพวกเขา

“อาหลง ที่นางพูดเป็นความจริง เจ้าเองก็รู้ว่าท่านแม่ทัพอาการกำเริบหนักขึ้นทุกปี ลองให้นางรักษาท่านแม่ทัพดูเถอะ”

“แต่ถ้านางเป็นสายลับจริงจะทำเช่นไร”

“นางมีน้องชายไม่ใช่หรือ หากนางกล้าคิดไม่ซื่อก็จัดการน้องของนางซะ”

ยู่หลงใคร่ครวญ ทั้งสองเหลียวมองเจ้านายที่หายใจทุรนทุรายอยู่ตรงหน้าก็ยิ่งสะท้อนใจ

“ข้าจะให้โอกาสเจ้า รักษาท่านแม่ทัพซะ” ยู่หลงเอ่ยเสียงแข็ง

ซูเมิ่งหลานยิ้มเยาะ “ให้คนเขารักษาพูดจาเช่นนี้หรือ ข้าไม่รักษาซะอย่างเจ้าจะทำไม”

“เจ้า!”

จางเหว่ยรีบเปลี่ยนมายืนแทนที่ยู่หลง เขาประสานมือค้อมศีรษะเล็กน้อย “แม่นางซู เอ่อ ท่านหมอซู เมื่อครู่เป็นแค่ความเข้าใจผิดเท่านั้น ที่ท่านพูดมาอาการของแม่ทัพเซี่ยเป็นจริงทั้งหมด พวกเราเชื่อท่าน ดังนั้นท่านจะพอช่วยแม่ทัพของเราได้หรือไม่”

“หากข้าปฏิเสธเล่า”

ซูเมิ่งหลานยิ้มเยาะ องครักษ์ของเขาเปลี่ยนสีเร็วยิ่งกว่ากิ้งก่า ตบหัวนางเสร็จไม่แม้แต่จะลูบหลัง ซ้ำยังคิดจะใช้งานนางเยี่ยงวัวเยี่ยงม้าอีก

“เช่นนั้นเราก็อาจต้องพิจารณาน้องชายของเจ้า…” จางเหว่ยตัดบท

ซูเมิ่งหลานชะงัก ถึงนางกับเสี่ยวเป้ยรู้จักกันไม่นาน แต่นางก็ดูแลและรักเขาดั่งน้องชายคลานตามกันมา ในโลกใบนี้เขาก็เปรียบกับญาติเพียงคนเดียวของนาง

“คนต่ำช้า พวกท่านขู่ข้าหรือ”

“ข้ามิได้ขู่เจ้า หากแต่เรียกว่าถ้อยทีถ้อยอาศัย หมอซูลองใคร่ครวญให้ดี ถ้าเจ้ารักษาท่านแม่ทัพได้ อย่าว่าแต่อาหารการกินที่ดีขึ้น จะเงินทองของมีค่าใดเจ้าอยากได้ก็มิใช่เรื่องยากแล้ว”

ซูเมิ่งหลานไตร่ตรอง ยามนี้นางก็ตัวเปล่าเล่าเปลือย ถ้าสงครามสงบลงก็อยากจะหาเงินสักก้อนมาตั้งตัว อย่างน้อยช่วยชีวิตเขาได้หกเจ็ดส่วนนางก็ยังสามารถมีคุณภาพชีวิตที่ดีกว่าแต่ก่อน

“ได้! แต่ข้ามีข้อแลกเปลี่ยน”

“เจ้า…อย่าให้มันมากนักนะ” ยู่หลงขมวดคิ้วแน่น

“อาหลง” จางเหว่ยปราม เขาหันมากล่าวต่อ “เจ้ามีข้อแลกเปลี่ยนใด”

ซูเมิ่งหลานยิ้มอย่างมีเลศนัย “ขอกระดาษกับพู่กัน”

“เรื่องมาก พูดมาให้จบ ๆ” ยู่หลงร้อนใจ

“นั่นจะได้อย่างไร แค่คำพูดลอยลมไหนเลยจะน่าเชื่อถือ ข้าต้องมีหลักประกันว่าชีวิตข้าและน้องจะปลอดภัย เร็วเข้าสิ หากช้ากว่านี้แม่ทัพของพวกท่านอาจตายเอานะ”