บทที่ 123

เขาถาม “เจ้าไปถามพี่หญิงมู่มาอย่างไร?”

เจ๋ออวี่ตอบกลับอย่างซื่อ ๆ ว่า “ก็ถามทื่อ ๆ ว่าเหตุใดนางถึงโกรธท่าน”

โม่จิ่นยวนสังหรณ์ใจว่าเรื่องราวคงไม่จบง่ายดายเพียงนั้น จึงถามต่อว่า “แล้วพี่หญิงมู่ได้ถามเจ้าหรือไม่ ว่าเหตุใดเจ้าจึงไปถามนาง?”

เจ๋ออวี่ส่ายหน้า “ไม่ขอรับ”

เมื่อโม่จิ่นยวนได้ยินเช่นนั้น ในใจก็ยังรู้สึกทะแม่ง ๆ อยู่ดี

และก็เป็นไปตามคาด

ในชั่วอึดใจต่อมา

เจ๋ออวี่หัวเราะแหะ ๆ แล้วกล่าวว่า “ข้าเป็นคนบอกนางเอง บอกว่าท่านเอาแอปเปิลให้ข้ากินลูกหนึ่ง พอกินแล้วก็ต้องช่วยท่านทำงาน”

“...”

“เจ้าทึ่มเอ๊ย”

โม่จิ่นยวนยื่นมือไปเขกศีรษะเขาเบา ๆ รู้สึกระอาจนอยากจะเงยหน้าถามฟ้า

ติดสินบนล้มเหลวก็ช่างเถอะ

ยังจะถูกเจ้าเด็กบ้านี่ขายความลับอีก

“สมกับเป็นเจ้าทึ่มจริง ๆ”

โม่จิ่นยวนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เฮือกหนึ่ง

เจ้าหมอนี่ ทำแบบนี้มันก็เท่ากับบอกมู่หนิงไปตรง ๆ เลยไม่ใช่หรือ ว่าเขาเอาแอปเปิลไปล่อลวงเจ๋ออวี่ ซื้อตัวเจ๋ออวี่ แล้วให้ไปหลอกถามความจริงจากนาง?

ก็นะ กับเด็กหนุ่มสติปัญญาไม่สมประกอบ เขาจะไปคาดหวังอะไรได้

ช่างเถอะ ไว้หาโอกาสถามนางด้วยตัวเองดีกว่า

อย่างน้อยก็น่าเชื่อถือกว่า

“กำลังภาย