บทที่ 8

“ถ้าข้าจับได้นะ ข้าจะอัดมันให้ฟันร่วงหมดปากเลย”

เพราะโกรธมากเกินไป หลังจากเข้ามานางก็ไม่ได้เหลือบมองไปทางโม่จิ่นยวนเลยแม้แต่น้อย

โม่จิ่นยวนได้ยินดังนั้น ลูกกระเดือกที่ดูเย้ายวนก็ขยับขึ้นลงเล็กน้อย กลืนคำพูดที่คิดจะพูดเมื่อครู่กลับลงไปในทันที

เขามองไปที่ซากแกนสาลี่ที่กินเหลือซึ่งห่อด้วยผ้าวางไว้ข้างเตียง รีบใช้จิตสำนึกเก็บมันเข้าไปในมิติ

มู่หนิงที่กำลังโมโหอยู่แล้ว สัมผัสได้ว่าในมิติมีของเพิ่มเข้ามาอย่างกะทันหัน ก็นึกว่าเจ้าหัวขโมยที่แอบกินเมื่อครู่ รู้จักตอบแทนด้วยการใส่ของกลับเข้ามาบ้างแล้ว

พอสัมผัสได้ว่าเป็นซากแกนสาลี่ที่กินเหลือ ใบหน้าของนางก็พลันเขียวคล้ำ

มู่หนิงโกรธจนตบโต๊ะเสียงดังปัง “เกินไปแล้ว เกินไปจริง ๆ ”

โม่จิ่นยวนเพิ่งจะลุกขึ้น ก็ได้ยินเสียงนางบ่นพึมพำด้วยความเกรี้ยวกราด

อาจเป็นเพราะรู้ตัวว่าผิด แม้แต่เขาที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน ในชั่วขณะนี้ก็ยังรู้สึกใจคอไม่ดีอยู่บ้าง

โม่จิ่นยวนปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เดินเข้ามาอย่างใจเย็น นั่งลงข้าง ๆ นางแล้วเอ่ยปลอบ “อย่าโกรธไปเลย โกรธมากไม่ดีต่อร่างกาย เจ้าชอบกินสาลี่ ต่อไปข้าจะหาเงินมาซื้อสาลี่ให้เจ้ากินทุกวัน”

“เหตุใดข้าถึงได้กลิ่นสาลี่หอม ๆ จากตัวท่านล่ะ?”

จมูกของมู่หนิงไวเป็นพิเศษ ทันทีที่โม่จิ่นยวนเอ่ยปาก นางก็ได้กลิ่นหอมสดชื่นของสาลี่หอมทันที

โม่จิ่นยวนตกใจจนรีบตักข้าวเข้าปากคำหนึ่ง แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วกล่าวว่า “เจ้าคงจะโกรธมากเกินไป จนเกิดภาพหลอนขึ้นมาแล้ว บนตัวข้าจะมีกลิ่นสาลี่หอมได้อย่างไร”

พูดจบเขาก็ตักข้าวเข้าปากอีกคำ เพื่อกลบเกลื่อนกลิ่นที่เกิดจากการแอบกินสาลี่หอมเมื่อครู่

วิธีนี้ได้ผลดีอย่างยิ่ง

พอมู่หนิงได้ยินเขาพูดเช่นนั้น ก็ไม่ได้กลิ่นสาลี่หอมอีกต่อไป

“ก็จริง ท่านเป็นคนเจ็บ นอนอยู่บนเตียง จะมีกลิ่นสาลี่หอมได้อย่างไร”

ไอ้คนชั่ว ทำนางโกรธจนประสาทหลอนไปหมดแล้ว

ช่างเถอะ ขอแค่คนที่ใช้มิติร่วมกับนางอย่าทำอะไรเกินไปนัก แค่กินผลไม้กับของกินเล่นไปบ้างก็ยังพอรับได้

โชคดีที่ในมิติของนางกักตุนสาลี่หอมไว้หลายร้อยลัง มิฉะนั้นหากถูกกินไปหลายลูก คืนนี้คงโกรธจนนอนไม่หลับเป็นแน่

ตอนค่ำ มู่หนิงเรียกทุกคนมารวมตัวกันอีกครั้ง เพื่อปรึกษาหารือและกำชับเป็นพิเศษ

นางบอกทุกคนว่า หากพรุ่งนี้ราชโองการเนรเทศของฮ่องเต้มาถึง ทุกคนจะต้องแสดงสีหน้าตกตะลึงและโกรธแค้นออกมา ห้ามแสดงท่าทีว่ายอมรับเพราะรู้สาเหตุล่วงหน้าแล้ว เช่นนี้จะทำให้ถูกสงสัยได้ง่ายมาก

วันรุ่งขึ้น

เป็นไปตามที่นางคาดการณ์ไว้จริง ๆ

คนในจวนแม่ทัพยังคงกินอาหารเช้ากันอยู่ หัวหน้าขันทีที่อยู่ข้างกายของฮ่องเต้และแม่ทัพใหญ่คนใหม่ก็นำทหารทางการกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามา

“ท่านแม่ทัพ ฮูหยินผู้เฒ่า แย่แล้วขอรับ จวนแม่ทัพถูกทหารทางการล้อมไว้หมดแล้ว”

บ่าวรับใช้วิ่งเข้ามารายงานอย่างตื่นตระหนก

ทุกคนสบตากัน ในใจรู้สึกหนักอึ้งอย่างมาก

สิ่งที่ควรจะมา ในที่สุดก็มาจนได้

คนตระกูลโม่เพิ่งจะมาถึงห้องโถงใหญ่ ก็ถูกแม่ทัพใหญ่คนใหม่สั่งให้คนควบคุมตัวไว้ “คุกเข่าลงให้หมด นี่คือราชโองการยึดทรัพย์สิน!”

“โม่จิ่นยวนรับราชโองการ”

ทันทีที่หัวหน้าขันทีนำราชโองการออกมา ทุกคนก็คุกเข่าลงจนหมด รวมทั้งโม่จิ่นยวนด้วย

เพื่อไม่ให้เป็นที่น่าสงสัย โม่จิ่นยวนจงใจแสร้งทำท่าทางอ่อนแออย่างมาก ถูกพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองประคองออกมารับราชโองการ

“ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี”

“กระหม่อม รับราชโองการพ่ะย่ะค่ะ”

โม่จิ่นยวนพยุงร่างกายที่อ่อนแอของตนขึ้น ใบหน้าซีดขาวอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่น้ำเสียงที่พูดออกมาก็ยังเบาจนน่าสงสาร

หัวหน้าขันทีเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง เห็นท่าทางร่อแร่ใกล้ตายของเขา มุมปากก็ยกยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเริ่มประกาศราชโองการ

“จากการสืบสวนอย่างละเอียด แม่ทัพเจิ้นกั๋วโม่จิ่นยวนขโมยของในท้องพระคลัง กระด้างกระเดื่องต่อเบื้องบน มีใจคิดก่อกบฏ

เห็นแก่ที่ตระกูลโม่จงรักภักดีต่อบ้านเมืองมาหลายชั่วอายุคน ให้ปลดออกจากตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ และละเว้นโทษประหารชีวิตของคนในตระกูลโม่

แต่โทษตายละเว้นได้ โทษเป็นยากจะหนีพ้น บัดนี้ให้ยึดทรัพย์สินทั้งหมดของจวนแม่ทัพ บ่าวรับใช้ให้ส่งไปขาย ส่วนคนตระกูลโม่ให้เนรเทศไปยังหนานเจียง ออกเดินทางทันที”

เมื่อราชโองการของหัวหน้าขันทีสิ้นสุดลง คนตระกูลโม่ทุกคนต่างก็ทรุดลงกับพื้น ร้องตะโกนว่าไม่เป็นธรรม

“ฝ่าบาท พวกเราถูกใส่ร้าย ตระกูลโม่ของพวกเรา ไม่ว่าจะเป็นบรรพบุรุษ หรือแม่ทัพในรุ่นนี้ ทุกคนล้วนจงรักภักดีอย่างยิ่ง ไม่เคยมีใจคิดกบฏเลยแม้แต่น้อย ขอฝ่าบาทโปรดสืบสวนใหม่อีกครั้ง”

ฮูหยินผู้เฒ่าโม่ยกสองมือขึ้นกุมหน้าอกอย่างเจ็บปวด กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ

“ขอฝ่าบาทโปรดทรงพิจารณา คืนความบริสุทธิ์ให้ตระกูลโม่ด้วยเถิดเพคะ”

พี่สะใภ้ใหญ่หยางซูหว่านโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง แสดงออกถึงความอับจนหนทางและเจ็บปวดใจหลังจากที่ถูกใส่ร้าย

หัวหน้าขันทีไม่ได้หวั่นไหวต่อคำอ้อนวอนของคนตระกูลโม่เลยแม้แต่น้อย กลับตวาดเสียงดัง “บังอาจ พวกเจ้ากำลังจะบอกว่าฝ่าบาทเป็นฮ่องเต้ที่โฉดเขลาหรืออย่างไร แม้แต่เรื่องเพียงเท่านี้ก็ยังสืบสวนไม่กระจ่าง”

เสียงตวาดของเขา ทำให้ทุกคนเงียบกริบ ไม่กล้าร้องตะโกนว่าไม่เป็นธรรมอีกแม้แต่คำเดียว

“โม่จิ่นยวน เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่?”

หัวหน้าขันทีม้วนเก็บราชโองการ มองไปยังเขาด้วยสีหน้าเย็นชา

“กระหม่อม ไม่มีอะไรจะพูดพ่ะย่ะค่ะ”

โม่จิ่นยวนเงยหน้าขึ้นอย่างอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง

“แม่ทัพหลัว ยังไม่รีบสั่งให้คนยึดทรัพย์สินจวนแม่ทัพอีก”

หัวหน้าขันทีหันไปมองแม่ทัพคนใหม่ที่อยู่ข้าง ๆ

“ขอรับ”

แม่ทัพหลัวโบกมือให้ผู้ใต้บังคับบัญชา นำกลุ่มผู้ใต้บังคับบัญชาถือหีบมุ่งหน้าไปยังคลังสมบัติ

ไม่นานนัก พวกเขาก็กลับมาอีกครั้ง หีบถูกวางลงบนพื้น เมื่อเปิดออก ข้างในกลับเต็มไปด้วยทองคำและอัญมณีล้ำค่าต่าง ๆ

โม่จิ่นยวนเห็นภาพนี้ ในใจก็พลันเย็นเยียบ

ฝ่าบาทช่างรีบร้อนจนรอไม่ไหวจริง ๆ เมื่อวานค้นหาหลักฐานไม่พบ วันนี้ก็เลยยัดเยียดความผิดกันอย่างโจ่งแจ้งซึ่ง ๆ หน้า

หากถามว่าเสียใจหรือไม่ที่ปกป้องบ้านเมืองมา?

เขาไม่เสียใจ

ตอนนี้ไม่เสียใจ

ในอนาคตก็จะยิ่งไม่เสียใจ

บ้านที่เขาปกป้อง ก็คือครอบครัวเล็ก ๆ

บ้านเมืองที่เขาปกป้อง คือทุกคน ไม่ใช่แค่ฮ่องเต้ผู้เป็นประมุขแห่งแผ่นดิน

คงได้แต่พูดว่าตระกูลโม่ในรุ่นของเขา โชคร้ายที่มาพบเจอกับโอรสสวรรค์ที่ไม่รู้จักแยกแยะผิดชอบชั่วดี

“ให้คนในครอบครัวของจวนแม่ทัพทั้งหมดเปลี่ยนเป็นชุดผ้าเนื้อหยาบ บ่าวรับใช้ให้เปลี่ยนเป็นชุดสำหรับทาสที่รอขาย เตรียมส่งตัวไปขายและเนรเทศทันที”

แม่ทัพหลัวสั่งให้คนยกหีบที่ใส่ชุดผ้าเนื้อหยาบเข้ามาอีกสองหีบ ในเมื่อเป็นการเนรเทศและส่งตัวไปขาย เสื้อผ้าอาภรณ์ชั้นดีที่เคยสวมใส่ย่อมไม่สามารถใส่อีกต่อไป

ในเมื่อจะแสดงละคร ก็ต้องแสดงให้สมบทบาท มู่หนิงมองไปยังหัวหน้าขันทีด้วยความเศร้าโศก อ้อนวอนว่า “ได้โปรดเห็นแก่ที่สามีของข้าเคยสร้างคุณงามความดีไว้มากมาย ขอให้พวกเราได้เลื่อนการเนรเทศออกไปสักสองวันเถิดเพคะ สามีของข้าบาดเจ็บสาหัส หากต้องออกเดินทางตอนนี้ เกรงว่าจะทนได้ไม่ถึงสองวัน ฝ่าบาททรงมีพระเมตตา พระองค์ย่อมไม่ต้องการถูกราษฎรวิพากษ์วิจารณ์”

ฮ่องเต้ชั่ว ในเมื่อเจ้าชอบยัดเยียดความผิดนัก ชอบเรื่องที่ท้องพระคลังถูกขโมยนัก

เช่นนั้นก็ สมความปรารถนาของเจ้าเถอะ

เดิมทีหัวหน้าขันทีคิดจะปฏิเสธ แต่เมื่อมองดูท่าทางร่อแร่ใกล้ตายของโม่จิ่นยวน ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“เรื่องนี้ข้าตัดสินใจเองไม่ได้ ต้องกลับไปทูลรายงานฝ่าบาทก่อน”

มีอยู่จุดหนึ่งที่นางพูดถูก โม่จิ่นยวนสร้างคุณงามความดีไว้มากมายจริง ๆ หากปล่อยให้เขาออกเดินทางไปเนรเทศในสภาพเช่นนี้ เกรงว่าชาวบ้านในเมืองหลวงเมื่อได้เห็นคงจะพากันก่นด่า

ดังนั้น ไม่ว่าฝ่าบาทจะทรงยินยอมให้เลื่อนหรือไม่ เขาก็จะต้องนำคำขอนี้กลับไปทูลถามดูสักครั้ง