บทที่ 9

แม่ทัพหลัวเห็นหัวหน้าขันทีกลับวังไปรายงาน ชั่วขณะหนึ่งเขาก็รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะไปก็ไม่ได้ จะอยู่ต่อก็กระไรอยู่

ด้วยความอับจนหนทาง เขาจึงทำได้เพียงยืนรออยู่ที่นี่อย่างแห้งแล้ง

“ท่านพี่! ท่านพี่ ท่านเป็นอะไรไป?”

มู่หนิงย่อตัวลง ยื่นมือออกไปหยิกที่แขนของโม่จิ่นยวนอย่างแรงทีหนึ่ง จากนั้นก็ตะโกนเสียงดัง “พี่สะใภ้ ท่านพี่สลบไปอีกแล้ว พวกท่านรีบพยุงเขากลับไปที่ห้องเร็ว”

โม่จิ่นยวนก้มหน้าลง มุมปากกระตุกอย่างรุนแรง

ผู้หญิงคนนี้ จงใจทำอย่างแน่นอน

จะเตือนให้เขาแกล้งสลบ นางก็หยิกเบา ๆ หน่อยก็ได้

แต่นางกลับใช้แรงเต็มที่ ราวกับอยากจะหยิกเขาให้ตาย

“น้องสะใภ้เจ็ดอย่ากังวลไปเลย พวกเราจะรีบพยุงน้องเจ็ดกลับห้องไปพักผ่อนเดี๋ยวนี้”

พี่สะใภ้ใหญ่หยางซูหว่านปลอบโยนนาง จากนั้นก็ประคองแขนคนละข้างกับพี่สะใภ้รองฟางเหวิน พาเขากลับไปยังเรือนข้าง

ริมฝีปากสีชมพูของมู่หนิงยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย มองดูแผ่นหลังของโม่จิ่นยวนที่ถูกประคองจากไป ในใจพลันรู้สึกเหมือนได้แก้แค้นสำเร็จ

ใครใช้ให้ท่านมาบีบคอข้า

ดังนั้น วันนี้ท่านก็ลองลิ้มรสชาติการถูกข้าหยิกแขนดูบ้าง

มู่หนิงไม่อยากอยู่ในห้องโถงใหญ่ต่อ เตรียมจะไปหาโม่จิ่นยวนเพื่อปรึกษาหารือเรื่องบางอย่าง เพิ่งจะหันหลังเดินไปได้สองก้าว ก็ได้ยินเหล่าทหารทางการกำลังพูดคุยกันถึงเรื่องที่จวนอัครเสนาบดีถูกขโมยขึ้น

“เรื่องที่เมื่อวานจวนอัครเสนาบดีถูกขโมยขึ้น พวกเจ้าได้ยินกันหรือยัง? ได้ยินมาว่าแม้แต่ฟืนในห้องเก็บของจิปาถะก็ยังถูกคนขนไปจนเกลี้ยง”

“ได้ยินมาแล้ว เหมือนว่าแค่ช่วงกินข้าวกลางวันมื้อเดียว คลังสมบัติของจวนอัครเสนาบดีก็ถูกคนขโมยไปจนเกลี้ยง เรื่องนี้มันช่างลึกลับพิสดารนัก”

“ว่ากันว่าผีหลอก มิฉะนั้นใครกันจะสามารถแอบขโมยของมากมายขนาดนั้นไปได้อย่างเงียบเชียบในตอนกลางวันแสก ๆ ”

มู่หนิงยืนฟังอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มตาหยีเดินออกจากห้องโถงใหญ่ไป

เมื่อมาถึงเรือนข้าง ทุกคนต่างก็มองมาที่นางด้วยความไม่เข้าใจ

ฮูหยินผู้เฒ่าโม่เดินเข้ามา เอ่ยถามอย่างสงสัย “หนิงหนิง! เจ้าก็เห็นว่าพวกเราเตรียมตัวกันพร้อมหมดแล้ว ตั๋วเงินก็ซ่อนไว้เรียบร้อยแล้ว เมื่อครู่เหตุใดเจ้าถึงยังต้องไปอ้อนวอนฝ่าบาท ขอเลื่อนการเนรเทศออกไปอีกสองวันด้วย?”

“ใช่แล้วหนิงหนิง นี่มันเพราะอะไรกัน?”

“ฮ่องเต้ชั่วนั่นทำร้ายจิตใจพวกเราทุกคนจนชินชาไปหมดแล้ว ตอนนี้แม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่อยากอยู่ในเมืองหลวงอีกต่อไป”

“หึ~ เขาคิดว่าจัดการตระกูลโม่ได้แล้ว จะสามารถนอนหลับได้โดยไร้กังวลอย่างนั้นหรือ ฝันไปเถอะ”

เหล่าพี่สะใภ้ต่างพูดออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวจนคิ้วขมวดตาขวาง

“พี่สะใภ้หก บางคำพูดไม่สามารถพูดจาส่งเดชที่นี่ได้”

โม่จิ่นยวนได้ยินคำพูดของพี่สะใภ้หก ก็เอ่ยเตือนด้วยความระมัดระวัง “ข้า... ข้าก็แค่โมโห รู้สึกว่ามันไม่คุ้มค่าและเสียใจแทนตระกูลโม่ในสิ่งที่ได้ทุ่มเทไป”

พี่สะใภ้หกมู่อวิ๋นชิงกัดริมฝีปาก ถอนหายใจอย่างอัดอั้นตันใจ

“พวกพี่สะใภ้อดทนอีกหน่อยเถิด พวกเราใกล้จะได้ออกจากสถานที่ที่มีแต่เรื่องวุ่นวายนี้แล้ว ที่อยากจะไปหลังจากนี้อีกสองวัน ก็เพราะจิ่นยวนได้รับบาดเจ็บจริง ๆ หากได้พักฟื้นสักสองวันก่อนออกเดินทาง ย่อมดีกว่าแน่นอน”

มู่หนิงก้าวออกมาอธิบายจนจบ จากนั้นก็กุมมือของพี่สะใภ้หกไว้ ปลอบโยนเสียงเบา “พี่สะใภ้หกไม่ต้องโกรธถึงเพียงนี้ วันนี้ฝ่าบาทสามารถเนรเทศตระกูลโม่ของพวกเราได้ วันหน้าต่อให้เขาออกราชโองการมาอ้อนวอนให้พวกเรากลับไป พวกเราก็ไม่แม้แต่จะชายตามอง”

“น้องเจ็ดพูดถูก”

มู่อวิ๋นชิงคิดว่านางเพียงแค่พูดปลอบใจตนเอง ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

“ท่านแม่ พวกพี่สะใภ้ พวกเราทุกคนมาอัดกันอยู่ในห้องนี้นานเกินไปแล้ว ย่อมจะเป็นที่สังเกตได้ง่าย ดังนั้นทุกท่านออกไปเดินเล่นข้างนอกกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

มู่หนิงคิดถึงแผนการขั้นต่อไป ไม่สมควรให้คนรู้มากเกินไป ดังนั้นจึงหาข้ออ้างให้ทุกคนออกไปก่อน

อีกทั้งตอนนี้ทั้งในและนอกจวนต่างก็มีทหารทางการมากมายจับตาดูอยู่ หากพวกนางยังอัดกันอยู่ในห้องครึ่งค่อนวันไม่ออกไปไหน ไม่ต้องใช้สมองคิดก็รู้ว่าต้องมีอะไรผิดปกติแน่

หลังจากที่ทุกคนจากไปแล้ว โม่จิ่นยวนก็เอ่ยถามตรง ๆ “เจ้าให้พวกนางออกไปกันหมด น่าจะยังมีเรื่องอื่นที่อยากจะปรึกษากับข้าใช่หรือไม่?”

“ข้าชอบพูดคุยทำงานกับคนฉลาด”

มู่หนิงนั่งลงบนเก้าอี้ มุมปากยกยิ้มอย่างเกียจคร้านเล็กน้อย มองไปยังโม่จิ่นยวนแล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มที่คลุมเครือ “อยากจะแก้แค้นให้ตัวเองหรือไม่?”

โม่จิ่นยวนเลิกคิ้วกระบี่ที่องอาจของเขาขึ้น

“เจ้าคิดจะทำอะไร?”

“อย่าเพิ่งถามว่าข้าคิดจะทำอะไร ท่านตอบคำถามของข้ามาก่อน”

มู่หนิงรู้สึกคอแห้งเล็กน้อย จึงรินน้ำดื่มหนึ่งถ้วย

โม่จิ่นยวนกะพริบดวงตาที่ลึกล้ำ จากนั้นก็กล่าวความคิดที่แท้จริงในใจออกมา “ในใจของข้าแม้จะมีความโกรธ ไม่ยินยอม และรู้สึกว่าโลกนี้ไม่ยุติธรรมต่อตระกูลโม่ของข้า แต่ข้าก็ไม่เคยคิดที่จะแก้แค้น เขาคือฝ่าบาท คือโอรสสวรรค์แห่งต้าโจว การที่เรียกว่าแก้แค้นนั้นไม่ต่างอะไรกับการก่อกบฏ สุดท้ายแล้วคนที่ต้องทนทุกข์รับเคราะห์กรรมอย่างแท้จริง ก็ยังคงเป็นเหล่าราษฎร”

มู่หนิงพอใจกับคำตอบของเขามาก ริมฝีปากสีแดงระเรื่อยังคงประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ตลอดเวลา จากนั้นก็โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเขาเบา ๆ “ข้าก็ไม่ได้บอกให้ท่านไปก่อกบฏเสียหน่อย การแก้แค้นที่ข้าพูดถึง ก็แค่อยากให้ท่านกับข้า...”

หลังจากที่โม่จิ่นยวนฟังจบ ในใจก็สูดลมหายใจเย็นเยียบอย่างรุนแรง

เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่า มู่หนิงจะไว้วางใจเขาถึงเพียงนี้ ถึงขั้นกล้าบอกความลับเรื่องมิติให้เขารู้

ที่สำคัญที่สุดคือ นางไปเอาความกล้าบ้าบิ่นมาจากไหนกัน ถึงกล้ามาชักชวนเขาให้ไปขโมยท้องพระคลังด้วยกัน

โม่จิ่นยวนเห็นนางไว้วางใจตนเองถึงเพียงนี้ พลันนึกถึงเรื่องที่แอบกินสาลี่ของนาง ในใจก็รู้สึกผิดขึ้นมาไม่น้อย

แต่ก็จำเป็นต้องแสร้งทำสีหน้าตกตะลึงอย่างมาก

“เจ้าบอกความลับที่เหนือธรรมชาติเช่นนี้ให้ข้ารู้ ไม่กลัวว่าข้าจะนำไปป่าวประกาศจนนำอันตรายมาให้เจ้าหรือ?”

มู่หนิงดื่มน้ำในถ้วยจนหมด หรี่ตาลงแล้วหัวเราะเหอะออกมาเสียงหนึ่ง “ท่านเป็นสามีของข้า ข้าไม่บอกท่านแล้วจะให้ไปบอกใคร?”

หากไม่ใช่เพราะข้าตั้งครรภ์อยู่ไม่สะดวก ประกอบกับไม่เคยเข้าวังมาก่อน ไม่คุ้นเคยกับสภาพภูมิประเทศที่นั่นแม้แต่น้อย ท่านคิดว่าข้าจะบอกท่านหรือไร

“ขอบคุณฮูหยินที่ให้เกียรติ”

โม่จิ่นยวนหันหลังให้ แล้วยิ้มอย่างเสแสร้งเป็นการขอบคุณ

เพราะว่าเขาเป็นสามีของนางถึงได้บอกอย่างนั้นหรือ?

ไม่ นางแค่ไม่รู้สภาพภูมิประเทศในวังหลวงเท่านั้น การไปคนเดียวมันเสี่ยงเกินไป มิฉะนั้นความลับนี้ อย่างไรเสียก็คงไม่มีทางบอกเขา

“ตอนนี้ก็คงต้องดูแล้วว่า ฝ่าบาทจะทรงยินยอมให้เลื่อนวันเนรเทศออกไปหรือไม่”

โม่จิ่นยวนก็ไม่แน่ใจเช่นกันว่า สำหรับฮ่องเต้ที่โฉดเขลาเช่นนี้ การยื่นข้อเรียกร้องเช่นนี้ไปจะได้รับการยินยอมหรือไม่

มู่หนิงยิ้มพลางเอ่ยขึ้น “เขาต้องยินยอมอยู่แล้ว”

พระราชวัง

หัวหน้าขันทีกลับถึงวังและนำคำพูดของมู่หนิงไปทูลรายงาน หลังจากที่ฮ่องเต้ได้ฟังและไตร่ตรองซ้ำไปซ้ำมาแล้ว ก็ยังคงยินยอมให้เลื่อนออกไปอีกสองวัน

แต่หารู้ไม่ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะทำให้เขาต้องเสียใจไปชั่วชีวิต

ฮ่องเต้นั่งอยู่ในห้องทรงพระอักษร ใช้พู่กันและหมึกเขียนคำว่ามู่หนิงสองคำ แล้วยื่นให้หัวหน้าขันทีด้วยสีหน้ามืดมน “เจ้าส่งคนไปสืบเรื่องนางมา”