Share

บทที่ 7

Penulis: ม่านฝันจันทรา
อีกทั้งรูปทรงของหยกแขวนชิ้นนี้ เหตุใดถึงได้คุ้นตานัก มันเหมือนกับลวดลายบนประตูบานที่ยังไม่เคยเปิดออกในมิติของนางอย่างยิ่ง

“ไม่ใช่ของที่ซื้อมา แต่เป็นหยกแขวนที่ข้าแกะสลักขึ้นเองจากหยกไขมันแพะ” โม่จิ่นยวนเห็นนางมีปฏิกิริยามากถึงเพียงนี้ ก็นึกว่านางชอบหยกแขวนชิ้นนี้แล้ว “หากเจ้าชอบ ก็ยกให้เจ้าก็แล้วกัน”

“คิดไม่ถึงว่าท่านยังมีฝีมือด้านนี้ด้วย ขอบคุณแล้วกัน เห็นแก่ที่ท่านมอบหยกแขวนให้ข้า เรื่องที่เมื่อวานท่านบีบคอข้า ข้าจะไม่ถือสาหาความกับท่านแล้ว”

มู่หนิงเก็บมันเข้าไปในมิติผ่านแขนเสื้ออย่างไม่เกรงใจ จากนั้นก็กำชับอีกครั้ง “รีบนอนลงบนเตียงได้แล้ว บาดแผลบนหลังของท่านหากยังไม่ทายาอีก ระหว่างทางเนรเทศคงได้ลำบากแน่”

โม่จิ่นยวนได้ยินนางกล่าวขอบคุณ ความรู้สึกไม่คุ้นเคยก็พลันเกิดขึ้นมาในใจ

เขาหันกลับไปนอนคว่ำบนเตียง ปล่อยให้มู่หนิงใช้ยาทาลงบนบาดแผล

โม่จิ่นยวนสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลในการทายาของนาง ช่างระมัดระวังถึงเพียงนั้น หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็กล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุม “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่มู่หนิงคนเดิมอีกต่อไปแล้ว ใคร ๆ ต่างก็มีความลับ เจ้าไม่อยากพูดข้าก็จะไม่ซักไซ้ ขอเพียงเจ้าไม่ทำร้ายลูก ไม่ทำร้ายครอบครัวของข้าก็พอ”

แม้ว่าเรื่องเช่นนี้จะเหลือเชื่ออย่างมาก แต่เขาก็มั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า นางไม่ใช่มู่หนิงคนเดิม

เขาก็เคยคิดว่า นางในตอนนี้ อาจจะเป็นใครบางคนที่จงใจแปลงโฉมเป็นมู่หนิง แต่เขาก็ล้มเลิกความคิดนี้ไปอย่างรวดเร็ว

เพราะการเปลี่ยนแปลงของนาง มันเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียว

การเคลื่อนไหวของมู่หนิงที่กำลังทายาอยู่นั้น พลันชะงักไป

คิดไม่ถึงว่าเรื่องที่นางไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม จะถูกเขาพูดออกมาอย่างง่ายดายเช่นนี้

ความระแวดระวังของชายผู้นี้ช่างสูงส่งไม่ธรรมดาจริง ๆ ใครก็ตามที่เป็นศัตรูกับเขา นั่นน่าสะพรึงกลัวจริง ๆ

อีกทั้งบาดแผลบนหลังของเขาที่แทบจะเละจนเห็นเนื้อหนังแล้ว นางทายาให้เขา เขากลับไม่ร้องออกมาแม้แต่คำเดียว ความอดทนอดกลั้นเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะมีได้

“คนในจวนแม่ทัพล้วนดีมาก ไม่ว่าจะเป็นท่านแม่หรือพี่สะใภ้ทั้งหกข้าก็ชอบมาก ดังนั้น ต่อไปพวกนางก็จะเป็นครอบครัวของข้าเช่นกัน”

นางยังคงทายาให้เขาอย่างตั้งใจต่อไป พลางเอ่ยความคิดในใจของตนเองออกมา

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ของนาง โม่จิ่นยวนก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องพูดคุยกันอีกต่อไปแล้ว

“ทายาเสร็จแล้ว พันแผลเรียบร้อยแล้ว ท่านพักผ่อนสักครู่เถิด ข้ารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย อยากจะออกไปเดินเล่น”

มู่หนิงพูดจบ ก็เดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง

สิ่งที่นางอยากจะรู้ให้แน่ชัดที่สุดในตอนนี้ ก็คือประโยชน์ที่แท้จริงของหยกแขวนชิ้นนั้นอยู่ที่ไหน

หลังจากที่มู่หนิงออกมาจากห้อง ก็มายังสถานที่ปลอดคนแห่งหนึ่ง จากนั้นก็ใช้สมาธิเชื่อมต่อไปยังหยกแขวนที่อยู่ในมิติ ใช้จิตสำนึกนำหยกแขวนไปวางลงบนไอคอนรูปประตูบานนั้น

แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นมาหนึ่งสาย อากาศที่บริสุทธิ์สดชื่นก็พัดปะทะเข้ามาในทันที

“ในมิติมีอากาศด้วยหรือ?”

มู่หนิงทั้งตกใจและดีใจ

ก่อนหน้านี้นางทำได้เพียงยืมใช้ความสามารถในการล่องหนของมิติเท่านั้น แต่ร่างกายไม่สามารถเข้าไปข้างในได้

มู่หนิงตรวจสอบต่อไป ด้านหลังประตูบานนั้นกลับกลายเป็นอีกโลกหนึ่ง

ถึงแม้จะไม่เหมือนกับในนิยายที่เขียนไว้ว่าข้างในเป็นโลกอันยิ่งใหญ่ไพศาล แต่ก็มีขนาดเท่ากับหมู่บ้านบนภูเขาแห่งหนึ่งเลยทีเดียว

อีกทั้งเมื่อมองออกไป พื้นที่ราบกลับกลายเป็นดินสีดำทั้งหมด

ที่สำคัญก็คือ ตรงใจกลางยังมีบ้านสไตล์ยุโรปหลังเล็ก ๆ สูงห้าชั้นตั้งอยู่ ไม่ไกลจากบ้านสไตล์ยุโรปหลังเล็กนั้นยังมีอ่างเก็บน้ำอีกแห่งหนึ่งด้วย

เดิมทีมู่หนิงตั้งใจจะเข้าไปดูสักหน่อย แต่คงเป็นเพราะตอนกลางวันกินข้าวไม่อิ่ม ถึงตอนนี้ท้องจึงได้ร้องดังไม่หยุด ลูกในท้องก็กำลังดิ้นไม่หยุดเช่นกัน

มู่หนิงดึงสติกลับมา ลูบท้องของตนเองเบา ๆ อย่างอ่อนโยน พึมพำว่า “เจ้าตัวตะกละน้อย อย่าเพิ่งรีบร้อน แม่จะไปหาอะไรกินส่งสารอาหารไปให้เจ้าเดี๋ยวนี้แหละ”

นางที่เป็นสาวโสดมายี่สิบห้าปี รสชาติของผู้ชายก็ยังไม่เคยลิ้มลอง พอทะลุมิติมาก็ตั้งท้องเป็นแม่คนเสียแล้ว

เมื่อสัมผัสได้ถึงการดิ้นของทารกเช่นนี้ มู่หนิงก็พลันรู้สึกถึงความมหัศจรรย์ที่ยากจะบรรยายได้

...

โม่จิ่นยวนนอนอยู่บนเตียง เดิมทีคิดจะงีบหลับสักครู่ ผลลัพธ์คือในหัวกลับปรากฏภาพทิวทัศน์ที่แปลกประหลาดขึ้นมา

ที่สำคัญคือ ข้างในมีของมากมายที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

เมื่อเห็นทองคำและสมบัติล้ำค่าที่กองสุมอยู่ตรงมุมหนึ่ง สีหน้าของโม่จิ่นยวนก็พลันตกตะลึง

“นี่... นี่มันคทาหยกหรูอี้ที่แดนตะวันตกส่งมาเป็นเครื่องบรรณาการเมื่อปีที่แล้วมิใช่หรือ?”

โม่จิ่นยวนประหลาดใจอย่างยิ่ง

เขาคิดในใจว่า หากสามารถนำคทาหยกหรูอี้นี้ออกมาดูได้ก็จะดี

อย่างไรเสีย คทาหยกหรูอี้ที่คล้ายคลึงกันบนโลกนี้ก็มีอยู่มากมาย บางทีคู่นี้อาจจะไม่ใช่เครื่องบรรณาการจากแดนตะวันตกก็ได้

ทว่าความคิดนี้เพิ่งจะแวบผ่านเข้ามา คทาหยกหรูอี้ก็พลันปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

โม่จิ่นยวนเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขาแค่คิดเล่น ๆ เท่านั้น ผลลัพธ์คือคทาหยกหรูอี้กลับถูกนำออกมาได้จริง ๆ

หลังจากพิจารณาอย่างละเอียด เขาก็มั่นใจในทันทีว่า นี่คือคู่ที่แดนตะวันตกส่งมาเป็นเครื่องบรรณาการคู่นั้นจริง ๆ

“แปลกจริง คทาหยกหรูอี้ไม่ควรจะอยู่ในท้องพระคลังหรอกหรือ ไฉนถึงมาปรากฏอยู่ที่นี่ได้?”

โม่จิ่นยวนเก็บคทาหยกหรูอี้กลับเข้าไป แล้วนำสมบัติล้ำค่าชิ้นอื่น ๆ ออกมาดู

มองปราดเดียว ก็ล้วนแต่เป็นสมบัติล้ำค่าจากในท้องพระคลังทั้งสิ้น

โม่จิ่นยวนเพิ่งจะนำสมบัติเหล่านี้กลับไปเก็บไว้ที่เดิม ในมิติก็พลันมีข้าวสารที่ปนรำข้าวละเอียดเพิ่มเข้ามาอีกหลายกระสอบ บนกระสอบข้าวยังมีตราสัญลักษณ์เฉพาะของจวนแม่ทัพพวกเขาอยู่ด้วย

“...”

เกิดอะไรขึ้น เหตุใดข้าวสารในจวน ถึงมาปรากฏอยู่ที่นี่ได้ด้วย?

โม่จิ่นยวนพลันนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ แล้วก็นึกเชื่อมโยงไปถึงการเปลี่ยนแปลงของมู่หนิง รวมถึงช่วงเวลาที่นางหายตัวไประหว่างที่เขาถูกหามกลับมา และนึกถึงเรื่องที่เจ้ากรมเฉินรับราชโองการมาตรวจค้นคลังสมบัติของจวนแม่ทัพ

เขา ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว

เพียงแต่ว่าสถานที่มหัศจรรย์เช่นนี้ เหตุใดจู่ ๆ เขาถึงสัมผัสได้ แถมยังสามารถหยิบของเข้าออกได้ตามใจชอบอีกด้วย

“โครก~”

ตั้งแต่ที่โม่จิ่นยวนออกจากบ้านไปเมื่อเช้าจนถึงตอนนี้ ข้าวก็ยังไม่ตกถึงท้องสักเม็ด แถมยังถูกโบยด้วยกระบองทหารไปห้าสิบที ตอนนี้ท้องจึงร้องดังโครกครากไม่หยุด

เขาจำได้ว่า ในสถานที่มหัศจรรย์แห่งนั้น มีของที่กินได้อยู่

โม่จิ่นยวนหยิบสาลี่หอมออกมาจากข้างในลูกหนึ่ง มองดูสาลี่ลูกเล็ก ๆ ผอม ๆ ลูกนั้น เขายกมันขึ้นมาดมที่ปลายจมูก กลิ่นหอมสดชื่นของสาลี่พลันทำให้เขายิ่งหิวมากขึ้นไปอีก

“กลิ่นของสาลี่นี่ช่างหอมดีจริง ๆ ”

โม่จิ่นยวนกัดชิมไปคำหนึ่ง ก็พบว่ามันหวานกว่าสาลี่ทั้งหมดที่เขาเคยกินมา

เพียงไม่กี่คำ สาลี่หอมหนึ่งลูกก็ถูกเขากินจนเกลี้ยง

“อร่อยก็อร่อยอยู่หรอก แต่ว่ามันเล็กไปหน่อย”

โม่จิ่นยวนฟังเสียงท้องที่ยังคงร้องโครกครากอยู่ จึงหยิบออกมาจากข้างในอีกลูกหนึ่ง

มู่หนิงที่กินข้าวเสร็จแล้ว ก็ไปยังคลังสมบัติอีกรอบ นำข้าวสารที่ปนรำข้าวที่เหลืออยู่เก็บเข้าไปในมิติ นางจะต้องทำให้ฮ่องเต้ชั่วยึดทรัพย์สินไปได้แต่ความว่างเปล่า

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกินเนื้อมากเกินไปหรือไม่ รู้สึกเลี่ยนเล็กน้อย

นางจึงตั้งใจจะหยิบสาลี่หอมจากในมิติออกมากินแก้เลี่ยน ผลลัพธ์คือจิตสำนึกเพิ่งจะเข้าไปข้างใน บนหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ในโซนเก็บของก็แสดงผลว่าสาลี่หอมหายไปสองลูก

“แปลกจริง สองวันนี้ข้าไม่ได้กินสาลี่หอมเลยนี่นา เหตุใดถึงหายไปสองลูก?”

ขณะที่มู่หนิงกำลังสงสัย ก็พบว่าตัวเลขข้างบนลดลงไปอีกหนึ่ง

“...”

หรือว่าจะตาฝาดแล้ว สาลี่ของนางจะหายไปโดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไร

แต่เพียงครู่เดียว นางก็เห็นมันหายไปอีกลูกหนึ่ง

เพียงแค่สองสามนาทีสั้น ๆ ก็หายไปห้าหกลูกแล้ว

“ไอ้คนชั่วที่ไหน มันมาแอบกินสาลี่หอมของข้า!”

มู่หนิงแน่ใจแล้วว่า มีคนมาใช้มิติร่วมกับนางอย่างกะทันหัน

เพียงแต่ไอ้คนชั่วนี่ เหตุใดถึงรู้แต่จะหยิบออกไป แต่ไม่รู้จักเก็บของอะไรเข้ามาบ้างเลย

นางสังเกตดูอย่างละเอียดอีกครู่หนึ่ง เมื่อพบว่าของข้างในไม่ได้ลดจำนวนลงอีกแล้ว ถึงได้วางใจลง

มู่หนิงนึกขึ้นได้ว่าวันนี้โม่จิ่นยวนดูเหมือนจะยังไม่ได้กินอะไรเลย จึงได้ไปตักข้าวและกับข้าวมาให้เขาอีกถ้วยหนึ่ง

หลังจากกลับมาถึงห้องหอ นางเห็นโม่จิ่นยวนยังคงนอนคว่ำอยู่บนเตียง ยังไม่ได้นอนหลับ

“ลุกขึ้นมากินข้าว”

นางเดินมาที่โต๊ะอย่างฉุนเฉียว วางถ้วยข้าวลงอย่างแรง

โม่จิ่นยวนเห็นนางกลับมา กำลังจะบอกว่าตนเองก็สามารถไปยังสถานที่ลึกลับแห่งนั้นของนางได้เช่นกัน แต่กลับพบว่าสีหน้าของนางดูย่ำแย่มาก จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “ใครทำให้เจ้าโกรธหรือ?”

“โกรธจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าไอ้สารเลวหน้าไหน มาขโมยสาลี่ที่ข้าชอบกินที่สุดไป”

มู่หนิงทำหน้าบึ้งตึง นั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ โกรธจนกัดฟันกรอด

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Komen (1)
goodnovel comment avatar
Jocky Tagool
โถ หวงของกินขนาดนั้นเลยเหรอ
LIHAT SEMUA KOMENTAR

Bab terbaru

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 461

    “รางวัลอันใดหรือ?”ทุกคนได้ยินดังนั้น ต่างพากันกรูเข้ามา ล้อมหน้าล้อมหลังมู่หนิงเอาไว้จนไม่มีช่องว่างเย่อู๋เฉิน เจ๋ออวี่ และซวนหยวนเฉินทั้งสามคน ประคองเอวและขาที่ปวดร้าว เบียดเสียดเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน“ท่านแม่ พวกข้าก็อยากฟังเจ้าค่ะ”บุตรสาวคนโตโม่ซีเหยียน และบุตรสาวคนรองโม่ซีเหยา ก็ชะโงกหน้าเข้ามา จ้องมองมู่หนิงตาเป็นประกายสีหน้าของโม่ซีเย่ยังคงราบเรียบเย็นชาเช่นเคย แต่ก็ขยับเข้ามาใกล้เช่นกันมู่หนิงมองทุกคน ยิ้มแล้วกล่าวว่า “มิติเปิดประตูเชื่อมกาลเวลาสู่บ้านเกิดของข้าในอนาคตได้แล้ว ดังนั้นต่อจากนี้ข้าสามารถกลับบ้านได้ทุกเมื่อ อีกทั้งมิติในตอนนี้ ข้าสามารถพาคนเข้าไปพร้อมกันได้ถึงยี่สิบคน ดังนั้นพวกท่านก็สามารถไปเยี่ยมชมโลกที่ข้าเคยใช้ชีวิตมาก่อนได้เช่นกัน”ผ่านมาเนิ่นนานเพียงนี้ มู่หนิงยังคงปรารถนาที่จะกลับไปเยี่ยมเยียนโลกในอีกพันปีข้างหน้าวันนี้ในที่สุดความปรารถนาก็เป็นจริง“เช่นนั้นพรุ่งนี้พวกเราออกเดินทาง ไปดูโลกเดิมของพี่หญิงมู่กัน”“ข้าอดใจรอแทบไม่ไหวแล้ว อยากจะเห็นนักว่าโลกอนาคตที่น้องเจ็ดเคยใช้ชีวิตอยู่นั้น จะเจริญรุ่งเรืองน่าตื่นตาตื่นใจเพียงใด”“

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 460

    เย่อู๋เฉิน เจ๋ออวี่ ซวนหยวนเฉิน จากเด็กน้อยไร้เดียงสาในวันวาน หลังจากผ่านไปสิบปี บัดนี้เติบโตกลายเป็นชายหนุ่มหล่อเหลาและสง่างามเพียงแต่ยามเผชิญหน้ากับโม่จิ่นยวน ความกล้าหาญที่มีกลับกลายเป็นท่าทางของเด็กน้อยในชั่วพริบตาทว่ากระบี่ที่ชักออกมาจากฝักแล้ว ไหนเลยจะเก็บคืนได้ง่าย ๆ ?ทุกคน “...???”“พรูด~”มู่หนิงกำลังดื่มน้ำผลไม้ พอได้ยินประโยคนั้น ก็หลุดหัวเราะพรวดออกมา“เจ้าว่าอะไรนะ?”โม่จิ่นยวนหรี่ดวงตาสีดำอันเฉียบคมลงเล็กน้อย มองไปที่ซวนหยวนเฉินและเจ๋ออวี่ทั้งสองคน พลางคาดคั้นว่า “พวกเจ้าเองก็มีความคิดเช่นเดียวกับเขาหรือ?”เย่อู๋เฉินและเจ๋ออวี่ถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด แต่พอนึกถึงคำพูดของซวนหยวนเฉินก่อนหน้านี้ พวกเขาก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น “ใช่แล้ว ตลอดหลายปีมานี้ พวกเราชอบพี่หญิงมาโดยตลอด ดังนั้นจึงอยากแต่งกับนาง นี่เป็นสาเหตุว่าเหตุใดจนป่านนี้แล้วถึงยังไม่แต่งงานมีลูกเสียที”“...”มู่หนิงกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความงุนงงเจ้าเด็กบ้าพวกนี้ คิดจะทำอะไรกันแน่กล้าพูดวาจาเช่นนี้ต่อหน้าโม่จิ่นยวน ไม่กลัวโดนซัดจนปางตายหรืออย่างไรพี่สะใภ้ทั้งหกได้ยิ

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 459

    แน่นอนว่าไม่ว่าจะเป็นในวังหลวง หรือจวนแม่ทัพ ย่อมมีห้องส่วนตัวสำหรับทั้งสองเสมอเดิมทีโม่ซีเย่คิดจะส่งคนมาช่วยจัดแจง แต่เนื่องจากมู่หนิงมีข้าวของจากยุคปัจจุบันมากมาย ไม่สะดวกให้ผู้คนรับรู้ จึงต้องรอให้พวกเขากลับมาจัดการกันเองมู่หนิงและโม่จิ่นยวนทั้งสองคนเคยอาศัยอยู่ที่นี่มาสองปี ดังนั้นห้องของตนจึงไม่ต้องจัดเตรียมอะไรมาก ทั้งสองจึงไปช่วยจัดห้องให้คนอื่น ๆมู่หนิงไปเยือนห้องของใคร ก็จะนำเครื่องปรับอากาศ โคมไฟ ที่นอน ผ้านวมขนเป็ด ผ้าห่ม และเครื่องปั่นไฟพวกนี้ออกมาโชคดีที่ทุกคนคุ้นเคยกับข้าวของพวกนี้เป็นอย่างดี จึงจัดแจงได้อย่างรวดเร็วมาก ไม่ทันหมดช่วงบ่ายก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว“พี่หญิงมู่! ข้าพักที่ไหนหรือ?”ซวนหยวนเฉินเห็นมู่หนิงวิ่งวุ่นไปห้องของคนโน้นทีคนนี้ที แต่กลับไม่เห็นมาห้องของตน จึงได้แต่เดินเข้าไปหาด้วยความน้อยใจ มู่หนิงหัวเราะพลางเอ่ยขึ้น “วางใจเถิด ไม่ลืมเจ้าหรอก เพียงแต่เจ้ายังไม่ค่อยคุ้นเคยกับของในมิติของข้ามากนัก ข้าจึงรอให้จัดห้องของทุกคนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ค่อยไปช่วยเจ้าจัดห้องทีเดียว เช่นนี้จะรวดเร็วกว่ามาก”“ขอบคุณพี่หญิงมู่!”ซวนหยวนเฉินซาบซึ้งใจจนอยากจะเข้าไปก

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 458

    “เจ้าน่ะ ก็เอาแต่ตามใจนางอยู่นั่นแหละ ใครใช้ให้นางซุ่มซ่ามเดินไม่ดูทาง บ่นวันละแปดร้อยรอบก็ไม่จำ”มู่หนิงเดินเข้าไปดูอาการของบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง พอเห็นว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก ในใจก็รู้สึกโล่งอก จากนั้นจึงเอ่ยดุนางอย่างไม่สบอารมณ์บุตรสาวคนเล็กนี่ช่างแก่นแก้วเสียจริง ปีนต้นไม้ ล้วงรังนก ลงนาจับปลาไหล จับปลาช่อน แถมยังยิงหนังสติ๊กได้เก่งกาจสุด ๆบางครั้งก็น่าสงสัยจริง ๆ ว่า นางเป็นเด็กผู้ชายหรือไม่ประเด็นคือ นางฝีมือก็ไม่เอาไหนแต่ยังชอบเล่นนักเป็นประเภทที่ซื่อบื้อไม่รู้จักจำ เคยพลาดท่ามาแล้วครั้งหนึ่ง ต่อให้เจ้าพร่ำบอกนางกี่ครั้ง นางก็ยังทำผิดเรื่องเดิมซ้ำ ๆ อยู่ดียกตัวอย่างเรื่องเล่นซน ปกติให้นางวิ่ง ก็ต้องระวังรอบข้าง ต้องระวังตัวให้ดี ๆ ไม่อย่างนั้นจะหกล้มหรือไม่ก็ชนข้าวของนี่อย่างไรเล่า ชนพี่ชายของนางเสียแล้ว“ท่านแม่~”โม่ซีเหยาเอ่ยเรียกมู่หนิงอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ ปากเล็ก ๆ ยื่นออกมาจนแทบจะแขวนเนื้อหมูได้สองชั่งอยู่แล้ว“ท่านพ่อ! ท่านแม่!”โม่ซีเย่วางโม่ซีเหยาลงเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยทักทายทั้งสองคน“เย่เอ๋อร์~”วินาทีที่ฮูหยินผู้เฒ่าโม่เห็นโม่ซีเย่ ก็ชะงักไปนาน ก่อนจะเข้า

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 457

    “อื้ม!”ฮูหยินโจวรับคำยามบ่ายตอนที่ครอบครัวของมู่หนิงออกเดินทาง เพิ่งจะออกจากประตูเมือง นายอำเภออวี๋ก็พาคนทั้งครอบครัวมารออยู่ที่นอกเมืองแล้วเพียงเพื่อมาส่งพวกนางจนกว่าจะลับสายตาไปอีกสักระยะหนึ่งมิใช่แค่นาง ยังมีสหายคนอื่น ๆ ในเมืองไถโจว เมื่อรู้ว่าพวกนางจะย้ายกลับแคว้นต้าโจว ต่างก็พากันมาส่งด้วยความอาลัยอาวรณ์“เดินทางปลอดภัยนะ”ฮูหยินโจวมองครอบครัวมู่หนิงที่จากไปไกลแล้ว แต่ก็ยังโบกมือให้พวกนางอย่างไม่อยากจากลา“ข้างนอกหนาว ทุกคนรีบกลับไปเถิด”มู่หนิงมองทุกคนด้วยความปวดใจ สุดท้ายจึงโบกมือลาอีกครั้ง พร้อมตะโกนบอกให้ทุกคนกลับไปเพิ่งจะพ้นผ่านเทศกาลตงจื้อ บนท้องฟ้ามีสายฝนโปรยปรายลงมาเบา ๆ รวมถึงลมหนาวพัดผ่าน ความหนาวเย็นราวกับจะแทรกซึมลึกเข้าไปในกระดูกนางทนเห็นทุกคนยืนอยู่ข้างนอกต่อไปไม่ไหว จึงทำได้เพียงเตือนให้ทุกคนรีบกลับไปทว่าทุกคนยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยความอาลัยอาวรณ์ จนกระทั่งรถม้าของมู่หนิงเคลื่อนห่างออกไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ จนลับสายตาไปในที่สุด จึงค่อยพากันกลับไป“เฮ้อ~”ความรู้สึกของทุกคนในตอนนี้ ช่างหนักอึ้งเหลือเกินไม่มีใครอยากจากบ้านที่ใช้ชีวิตมานานถึงสิบ

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 456

    “เด็กบ้า ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว ท่านยังคิดเรื่องนี้อยู่อีกหรือ”โม่จิ่นยวนส่ายหน้าด้วยความจนใจยิ่งนักมู่หนิงกลับมองซวนหยวนเฉินด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วเอ่ยถาม “ท่านเอาจริงหรือ?”“แน่นอนว่าเอาจริง”ซวนหยวนเฉินพยักหน้ารัว ๆหากเขามีร้อยมือ ก็จะยกทั้งร้อยมือสนับสนุนอย่างแน่นอน“ได้ อีกสักพักท่านค่อยไปหารือกับเย่เอ๋อร์ด้วยตนเองเถิด”ครั้งนี้มู่หนิงไม่ได้ปฏิเสธเขาแล้วช่วงเวลาการรวบรวมเจ็ดแคว้นให้เป็นหนึ่งตามประวัติศาสตร์ได้มาถึงแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องเข้าไปแทรกแซงให้มากอีก“พี่หญิงมู่! ท่านตกลงแล้วหรือ?”ซวนหยวนเฉินได้ยินดังนั้น ก็แอบดีใจจนเนื้อเต้นพลางหันไปมองนางมู่หนิงหัวเราะพลางเอ่ยขึ้น “ท่านคิดจะยกบัลลังก์ให้เย่เอ๋อร์อยู่ทุกวี่ทุกวัน หากข้ายังไม่ตกลง เกรงว่าท่านคงจะตรอมใจ”“แหะ~”ซวนหยวนเฉินหัวเราะแหะ ๆ ออกมาจากนั้นมู่หนิงก็เอ่ยเตือนอีกว่า “แม้ข้าจะเห็นด้วยที่ท่านจะยกบัลลังก์ให้เย่เอ๋อร์ แต่การรวมแคว้นฉู่เข้ากับแคว้นต้าโจวมิใช่เรื่องเล็ก แม้ว่าท่านจะเป็นฮ่องเต้ แต่ด่านแรกที่ต้องโน้มน้าวใจมิใช่พวกเรา และมิใช่เย่เอ๋อร์ ทว่าคือราษฎรของแคว้นฉู่ และเหล่าขุนนางของแคว้นฉู่ หากพ

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 15

    ในขณะนี้ ผู้บัญชาการเฉินได้นำคนถือคบเพลิงบุกเข้ามาแล้ว ผู้ใต้บังคับบัญชาก็เริ่มทำการตรวจค้นไปทั่วอย่างรวดเร็ว“รายงานท่านผู้บัญชาการ ที่นี่ไม่มีขอรับ”“ข้าน้อยก็ไม่พบหัวขโมยเช่นกันขอรับ”คนสิบกว่าคน ใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งนาทีสั้น ๆ ก็แทบจะรื้อค้นตำหนักเย็นแห่งนี้จนทั่วแล้วทว่าผู้บัญชาการเฉินกลับไ

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 454

    “ท่านแม่อยากให้ข้าเป็นหรือ?”โม่ซีเย่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองมู่หนิงแล้วถามกลับไปตอนเด็ก ท่านอาซวนหยวนเคยเอ่ยปากให้เขาเป็นฮ่องเต้ ตอนนั้นทุกคนในครอบครัวต่างปฏิเสธและท่านแม่ก็เป็นคนแรกที่เอ่ยปากปฏิเสธ อีกทั้งยังมีอารมณ์รุนแรงมากที่สุดแม้ว่าตอนนั้นเขาจะยังเด็ก แต่ก็จดจำได้อย่างชัดเ

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 446

    ภายใต้ตำรับโอสถที่เย่อู๋เฉินคิดค้น โรคระบาดร้ายแรงครั้งนี้จากระดับควบคุมกลายเป็นลดน้อยลง และลดลงจนสุดท้ายก็หายไปโดยสิ้นเชิงแม้ในช่วงนั้นชาวบ้านหลายคนจะเฉียดหัวไหล่กับเทพแห่งความตาย และมีผู้คนอีกไม่น้อยที่ต้องสูญเสียญาติพี่น้อง บิดา มารดา บุตรชาย บุตรสาวไปในชั่วข้ามคืน แต่เมื่อโรคระบาดหายไป ราษฎรทั

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 451

    “หลี่เชียนเชียน?”โม่จิ่นยวนเห็นนางเอ่ยถึงหลี่เชียนเชียน หว่างคิ้วและดวงตาก็เต็มไปด้วยความรังเกียจใครเล่าจะคาดคิดว่า เขาจะมีช่วงเวลาที่หวนระลึกถึงความทรงจำในชาติก่อนได้เช่นกันมู่หนิงพยักหน้า แล้วกล่าวต่อ “ใช่แล้ว ตอนที่ข้าพาเด็ก ๆ ออกเดินทางจากเมืองไถโจว นางกำลังทยอยขายทรัพย์สมบัติ ข้าไม่เชื่อว

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status