บทที่ 7

อีกทั้งรูปทรงของหยกแขวนชิ้นนี้ เหตุใดถึงได้คุ้นตานัก มันเหมือนกับลวดลายบนประตูบานที่ยังไม่เคยเปิดออกในมิติของนางอย่างยิ่ง

“ไม่ใช่ของที่ซื้อมา แต่เป็นหยกแขวนที่ข้าแกะสลักขึ้นเองจากหยกไขมันแพะ” โม่จิ่นยวนเห็นนางมีปฏิกิริยามากถึงเพียงนี้ ก็นึกว่านางชอบหยกแขวนชิ้นนี้แล้ว “หากเจ้าชอบ ก็ยกให้เจ้าก็แล้วกัน”

“คิดไม่ถึงว่าท่านยังมีฝีมือด้านนี้ด้วย ขอบคุณแล้วกัน เห็นแก่ที่ท่านมอบหยกแขวนให้ข้า เรื่องที่เมื่อวานท่านบีบคอข้า ข้าจะไม่ถือสาหาความกับท่านแล้ว”

มู่หนิงเก็บมันเข้าไปในมิติผ่านแขนเสื้ออย่างไม่เกรงใจ จากนั้นก็กำชับอีกครั้ง “รีบนอนลงบนเตียงได้แล้ว บาดแผลบนหลังของท่านหากยังไม่ทายาอีก ระหว่างทางเนรเทศคงได้ลำบากแน่”

โม่จิ่นยวนได้ยินนางกล่าวขอบคุณ ความรู้สึกไม่คุ้นเคยก็พลันเกิดขึ้นมาในใจ

เขาหันกลับไปนอนคว่ำบนเตียง ปล่อยให้มู่หนิงใช้ยาทาลงบนบาดแผล

โม่จิ่นยวนสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลในการทายาของนาง ช่างระมัดระวังถึงเพียงนั้น หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็กล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุม “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่มู่หนิงคนเดิมอีกต่อไปแล้ว ใคร ๆ ต่างก็มีความลับ เจ้าไม่อยากพูดข้าก็จะไม่ซักไซ้ ขอเพียงเจ้าไม่ทำร้ายลูก ไม่ทำร้ายครอบครัวของข้าก็พอ”

แม้ว่าเรื่องเช่นนี้จะเหลือเชื่ออย่างมาก แต่เขาก็มั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า นางไม่ใช่มู่หนิงคนเดิม

เขาก็เคยคิดว่า นางในตอนนี้ อาจจะเป็นใครบางคนที่จงใจแปลงโฉมเป็นมู่หนิง แต่เขาก็ล้มเลิกความคิดนี้ไปอย่างรวดเร็ว

เพราะการเปลี่ยนแปลงของนาง มันเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียว

การเคลื่อนไหวของมู่หนิงที่กำลังทายาอยู่นั้น พลันชะงักไป

คิดไม่ถึงว่าเรื่องที่นางไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม จะถูกเขาพูดออกมาอย่างง่ายดายเช่นนี้

ความระแวดระวังของชายผู้นี้ช่างสูงส่งไม่ธรรมดาจริง ๆ ใครก็ตามที่เป็นศัตรูกับเขา นั่นน่าสะพรึงกลัวจริง ๆ

อีกทั้งบาดแผลบนหลังของเขาที่แทบจะเละจนเห็นเนื้อหนังแล้ว นางทายาให้เขา เขากลับไม่ร้องออกมาแม้แต่คำเดียว ความอดทนอดกลั้นเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะมีได้

“คนในจวนแม่ทัพล้วนดีมาก ไม่ว่าจะเป็นท่านแม่หรือพี่สะใภ้ทั้งหกข้าก็ชอบมาก ดังนั้น ต่อไปพวกนางก็จะเป็นครอบครัวของข้าเช่นกัน”

นางยังคงทายาให้เขาอย่างตั้งใจต่อไป พลางเอ่ยความคิดในใจของตนเองออกมา

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ของนาง โม่จิ่นยวนก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องพูดคุยกันอีกต่อไปแล้ว

“ทายาเสร็จแล้ว พันแผลเรียบร้อยแล้ว ท่านพักผ่อนสักครู่เถิด ข้ารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย อยากจะออกไปเดินเล่น”

มู่หนิงพูดจบ ก็เดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง

สิ่งที่นางอยากจะรู้ให้แน่ชัดที่สุดในตอนนี้ ก็คือประโยชน์ที่แท้จริงของหยกแขวนชิ้นนั้นอยู่ที่ไหน

หลังจากที่มู่หนิงออกมาจากห้อง ก็มายังสถานที่ปลอดคนแห่งหนึ่ง จากนั้นก็ใช้สมาธิเชื่อมต่อไปยังหยกแขวนที่อยู่ในมิติ ใช้จิตสำนึกนำหยกแขวนไปวางลงบนไอคอนรูปประตูบานนั้น

แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นมาหนึ่งสาย อากาศที่บริสุทธิ์สดชื่นก็พัดปะทะเข้ามาในทันที

“ในมิติมีอากาศด้วยหรือ?”

มู่หนิงทั้งตกใจและดีใจ

ก่อนหน้านี้นางทำได้เพียงยืมใช้ความสามารถในการล่องหนของมิติเท่านั้น แต่ร่างกายไม่สามารถเข้าไปข้างในได้

มู่หนิงตรวจสอบต่อไป ด้านหลังประตูบานนั้นกลับกลายเป็นอีกโลกหนึ่ง

ถึงแม้จะไม่เหมือนกับในนิยายที่เขียนไว้ว่าข้างในเป็นโลกอันยิ่งใหญ่ไพศาล แต่ก็มีขนาดเท่ากับหมู่บ้านบนภูเขาแห่งหนึ่งเลยทีเดียว

อีกทั้งเมื่อมองออกไป พื้นที่ราบกลับกลายเป็นดินสีดำทั้งหมด

ที่สำคัญก็คือ ตรงใจกลางยังมีบ้านสไตล์ยุโรปหลังเล็ก ๆ สูงห้าชั้นตั้งอยู่ ไม่ไกลจากบ้านสไตล์ยุโรปหลังเล็กนั้นยังมีอ่างเก็บน้ำอีกแห่งหนึ่งด้วย

เดิมทีมู่หนิงตั้งใจจะเข้าไปดูสักหน่อย แต่คงเป็นเพราะตอนกลางวันกินข้าวไม่อิ่ม ถึงตอนนี้ท้องจึงได้ร้องดังไม่หยุด ลูกในท้องก็กำลังดิ้นไม่หยุดเช่นกัน

มู่หนิงดึงสติกลับมา ลูบท้องของตนเองเบา ๆ อย่างอ่อนโยน พึมพำว่า “เจ้าตัวตะกละน้อย อย่าเพิ่งรีบร้อน แม่จะไปหาอะไรกินส่งสารอาหารไปให้เจ้าเดี๋ยวนี้แหละ”

นางที่เป็นสาวโสดมายี่สิบห้าปี รสชาติของผู้ชายก็ยังไม่เคยลิ้มลอง พอทะลุมิติมาก็ตั้งท้องเป็นแม่คนเสียแล้ว

เมื่อสัมผัสได้ถึงการดิ้นของทารกเช่นนี้ มู่หนิงก็พลันรู้สึกถึงความมหัศจรรย์ที่ยากจะบรรยายได้

...

โม่จิ่นยวนนอนอยู่บนเตียง เดิมทีคิดจะงีบหลับสักครู่ ผลลัพธ์คือในหัวกลับปรากฏภาพทิวทัศน์ที่แปลกประหลาดขึ้นมา

ที่สำคัญคือ ข้างในมีของมากมายที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

เมื่อเห็นทองคำและสมบัติล้ำค่าที่กองสุมอยู่ตรงมุมหนึ่ง สีหน้าของโม่จิ่นยวนก็พลันตกตะลึง

“นี่... นี่มันคทาหยกหรูอี้ที่แดนตะวันตกส่งมาเป็นเครื่องบรรณาการเมื่อปีที่แล้วมิใช่หรือ?”

โม่จิ่นยวนประหลาดใจอย่างยิ่ง

เขาคิดในใจว่า หากสามารถนำคทาหยกหรูอี้นี้ออกมาดูได้ก็จะดี

อย่างไรเสีย คทาหยกหรูอี้ที่คล้ายคลึงกันบนโลกนี้ก็มีอยู่มากมาย บางทีคู่นี้อาจจะไม่ใช่เครื่องบรรณาการจากแดนตะวันตกก็ได้

ทว่าความคิดนี้เพิ่งจะแวบผ่านเข้ามา คทาหยกหรูอี้ก็พลันปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

โม่จิ่นยวนเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขาแค่คิดเล่น ๆ เท่านั้น ผลลัพธ์คือคทาหยกหรูอี้กลับถูกนำออกมาได้จริง ๆ

หลังจากพิจารณาอย่างละเอียด เขาก็มั่นใจในทันทีว่า นี่คือคู่ที่แดนตะวันตกส่งมาเป็นเครื่องบรรณาการคู่นั้นจริง ๆ

“แปลกจริง คทาหยกหรูอี้ไม่ควรจะอยู่ในท้องพระคลังหรอกหรือ ไฉนถึงมาปรากฏอยู่ที่นี่ได้?”

โม่จิ่นยวนเก็บคทาหยกหรูอี้กลับเข้าไป แล้วนำสมบัติล้ำค่าชิ้นอื่น ๆ ออกมาดู

มองปราดเดียว ก็ล้วนแต่เป็นสมบัติล้ำค่าจากในท้องพระคลังทั้งสิ้น

โม่จิ่นยวนเพิ่งจะนำสมบัติเหล่านี้กลับไปเก็บไว้ที่เดิม ในมิติก็พลันมีข้าวสารที่ปนรำข้าวละเอียดเพิ่มเข้ามาอีกหลายกระสอบ บนกระสอบข้าวยังมีตราสัญลักษณ์เฉพาะของจวนแม่ทัพพวกเขาอยู่ด้วย

“...”

เกิดอะไรขึ้น เหตุใดข้าวสารในจวน ถึงมาปรากฏอยู่ที่นี่ได้ด้วย?

โม่จิ่นยวนพลันนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ แล้วก็นึกเชื่อมโยงไปถึงการเปลี่ยนแปลงของมู่หนิง รวมถึงช่วงเวลาที่นางหายตัวไประหว่างที่เขาถูกหามกลับมา และนึกถึงเรื่องที่เจ้ากรมเฉินรับราชโองการมาตรวจค้นคลังสมบัติของจวนแม่ทัพ

เขา ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว

เพียงแต่ว่าสถานที่มหัศจรรย์เช่นนี้ เหตุใดจู่ ๆ เขาถึงสัมผัสได้ แถมยังสามารถหยิบของเข้าออกได้ตามใจชอบอีกด้วย

“โครก~”

ตั้งแต่ที่โม่จิ่นยวนออกจากบ้านไปเมื่อเช้าจนถึงตอนนี้ ข้าวก็ยังไม่ตกถึงท้องสักเม็ด แถมยังถูกโบยด้วยกระบองทหารไปห้าสิบที ตอนนี้ท้องจึงร้องดังโครกครากไม่หยุด

เขาจำได้ว่า ในสถานที่มหัศจรรย์แห่งนั้น มีของที่กินได้อยู่

โม่จิ่นยวนหยิบสาลี่หอมออกมาจากข้างในลูกหนึ่ง มองดูสาลี่ลูกเล็ก ๆ ผอม ๆ ลูกนั้น เขายกมันขึ้นมาดมที่ปลายจมูก กลิ่นหอมสดชื่นของสาลี่พลันทำให้เขายิ่งหิวมากขึ้นไปอีก

“กลิ่นของสาลี่นี่ช่างหอมดีจริง ๆ ”

โม่จิ่นยวนกัดชิมไปคำหนึ่ง ก็พบว่ามันหวานกว่าสาลี่ทั้งหมดที่เขาเคยกินมา

เพียงไม่กี่คำ สาลี่หอมหนึ่งลูกก็ถูกเขากินจนเกลี้ยง

“อร่อยก็อร่อยอยู่หรอก แต่ว่ามันเล็กไปหน่อย”

โม่จิ่นยวนฟังเสียงท้องที่ยังคงร้องโครกครากอยู่ จึงหยิบออกมาจากข้างในอีกลูกหนึ่ง

มู่หนิงที่กินข้าวเสร็จแล้ว ก็ไปยังคลังสมบัติอีกรอบ นำข้าวสารที่ปนรำข้าวที่เหลืออยู่เก็บเข้าไปในมิติ นางจะต้องทำให้ฮ่องเต้ชั่วยึดทรัพย์สินไปได้แต่ความว่างเปล่า

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกินเนื้อมากเกินไปหรือไม่ รู้สึกเลี่ยนเล็กน้อย

นางจึงตั้งใจจะหยิบสาลี่หอมจากในมิติออกมากินแก้เลี่ยน ผลลัพธ์คือจิตสำนึกเพิ่งจะเข้าไปข้างใน บนหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ในโซนเก็บของก็แสดงผลว่าสาลี่หอมหายไปสองลูก

“แปลกจริง สองวันนี้ข้าไม่ได้กินสาลี่หอมเลยนี่นา เหตุใดถึงหายไปสองลูก?”

ขณะที่มู่หนิงกำลังสงสัย ก็พบว่าตัวเลขข้างบนลดลงไปอีกหนึ่ง

“...”

หรือว่าจะตาฝาดแล้ว สาลี่ของนางจะหายไปโดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไร

แต่เพียงครู่เดียว นางก็เห็นมันหายไปอีกลูกหนึ่ง

เพียงแค่สองสามนาทีสั้น ๆ ก็หายไปห้าหกลูกแล้ว

“ไอ้คนชั่วที่ไหน มันมาแอบกินสาลี่หอมของข้า!”

มู่หนิงแน่ใจแล้วว่า มีคนมาใช้มิติร่วมกับนางอย่างกะทันหัน

เพียงแต่ไอ้คนชั่วนี่ เหตุใดถึงรู้แต่จะหยิบออกไป แต่ไม่รู้จักเก็บของอะไรเข้ามาบ้างเลย

นางสังเกตดูอย่างละเอียดอีกครู่หนึ่ง เมื่อพบว่าของข้างในไม่ได้ลดจำนวนลงอีกแล้ว ถึงได้วางใจลง

มู่หนิงนึกขึ้นได้ว่าวันนี้โม่จิ่นยวนดูเหมือนจะยังไม่ได้กินอะไรเลย จึงได้ไปตักข้าวและกับข้าวมาให้เขาอีกถ้วยหนึ่ง

หลังจากกลับมาถึงห้องหอ นางเห็นโม่จิ่นยวนยังคงนอนคว่ำอยู่บนเตียง ยังไม่ได้นอนหลับ

“ลุกขึ้นมากินข้าว”

นางเดินมาที่โต๊ะอย่างฉุนเฉียว วางถ้วยข้าวลงอย่างแรง

โม่จิ่นยวนเห็นนางกลับมา กำลังจะบอกว่าตนเองก็สามารถไปยังสถานที่ลึกลับแห่งนั้นของนางได้เช่นกัน แต่กลับพบว่าสีหน้าของนางดูย่ำแย่มาก จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “ใครทำให้เจ้าโกรธหรือ?”

“โกรธจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าไอ้สารเลวหน้าไหน มาขโมยสาลี่ที่ข้าชอบกินที่สุดไป”

มู่หนิงทำหน้าบึ้งตึง นั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ โกรธจนกัดฟันกรอด