บทที่ 13

ก่อนวันงานประลองยุทธเพียงห้าวัน บรรยากาศในเมืองกลับตึงเครียดกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ตระกูลหยางในฐานะหนึ่งในตระกูลใหญ่ที่มีศิษย์เข้าร่วมประลองหลายคน ย่อมถูกจับตามองจากผู้คนในยุทธภพ แต่ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าเงามืดจะกล้าลอบเข้ามาถึงจวนประมุขโดยตรง

คืนนั้นท้องฟ้ามืดสนิทเมฆหนาทึบปิดบังแสงจันทร์ สายลมพัดเอื่อยราวกับกำลังซ่อนเสียงบางอย่าง ยามสามเสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ ดังขึ้นจากเรือนหลัก ก่อนที่เสียงเตือนภัยจะทันดังเต็มที่ เงาดำสายหนึ่งก็ทะยานข้ามหลังคาเข้าไปในเรือนของท่านเจ้าสำนักหยางฟานไฉ

ภายในห้องท่านประมุขกำลังนั่งอ่านรายงานเกี่ยวกับการจัดเตรียมคนเข้าร่วมงานประลอง ดวงตาเฉียบคมของเขาสะท้อนแสงตะเกียงอย่างสงบนิ่ง ทันใดนั้นเปลวไฟตะเกียงสั่นไหว

“ใคร!” 

เสียงเข้มเอ่ยขึ้นพร้อมแรงลมปราณที่แผ่ออกทันที หน้าต่างถูกผลักเปิดอย่างรุนแรง เงาดำพุ่งเข้ามาพร้อมกระบี่สั้นสีดำสนิท ปลายกระบี่สะท้อนแสงวาบด้วยพิษสีม่วงอ่อน การโจมตีรวดเร็วเกินกว่าสายตาคนธรรมดาจะตามทัน

แต่หยางฟานไฉมิใช่คนธรรมดาเขายกแขนเสื้อขึ้นสะบัด ลมปราณหนาแน่นปะทะกระบี่เสียงดังสนั่น กระบี่เบี่ยงออกเพียงเล็กน้อย แต่แรงกระแทกยังทำให้โต๊ะไม้ด้านหลังแตกเป็นเสี่ยง คนร้ายมิได้ลังเลหมุนกายต่อเนื่อง กระบี่แปรเปลี่ยนเป็นเงาพร่า โจมตีสามจุดสำคัญพร้อมกัน ท่านประมุขถอยเพียงก้าวเดียว ใช้ฝ่ามือรับอย่างแม่นยำ เสียงพลังปะทะกันดังก้องในห้อง

ในพริบตาเดียวทั้งสองแลกกระบวนท่าเกินสิบกระบวน เสียงยามด้านนอกเริ่มดังขึ้น ศิษย์ในจวนรีบวิ่งมาทางเรือนหลัก คนร้ายเห็นสถานการณ์ไม่เป็นใจ จึงถอยหลังครึ่งก้าวก่อนจะสะบัดผงควันดำใส่พื้น หมอกดำฟุ้งกระจาย กลิ่นฉุนแสบจมูก

“หยุดมัน! อย่าให้หนีไปได้” 

เสียงศิษย์ตะโกนบอกให้ทุกคนในจวนช่วยกันหยุดคนร้าย แต่เมื่อควันจางลงเงาดำก็หายไปแล้ว เหลือเพียงหน้าต่างที่เปิดอ้า และรอยกระบี่ฝังลึกในเสาไม้

ท่านประมุขยืนสงบนิ่งสีหน้าเย็นเฉียบ แต่ในดวงตามีประกายครุ่นคิด ก่อนจะหลบหนีคนร้ายได้ทิ้งคำพูดไว้ เสียงแหบต่ำดังลอดผ่านหมอกควัน

“อีกไม่นาน…ตระกูลหยางจะสูญสิ้น บุตรชายบุตรสาวของเจ้า ร่วมไปถึงคนอื่นในตระกูลหยางต้องตาย”

คำพูดนั้นก้องอยู่ในใจผู้ที่ได้ยินทุกคน เช้าวันรุ่งขึ้นบรรยากาศในจวนหนักอึ้ง พี่ชายทั้งสี่ของรุ่ยหลินถูกเรียกเข้าประชุมพร้อมหัวหน้าผู้คุมศิษย์ สีหน้าของแต่ละคนเคร่งเครียด หยางห่าวตงกล่าวเสียงหนักแน่น 

“ท่านพ่อ เราควรเพิ่มการลาดตระเวนรอบจวน และย้ายท่านไปพักเรือนในชั้นในชั่วคราว”

หยางห่าวฟางขมวดคิ้วก่อนที่จะพูดขึ้น

“กระบวนท่าของคนร้ายไม่ใช่วิชาธรรมดา ข้าสัมผัสกลิ่นพิษบางอย่างในห้องเมื่อคืน”

ห่าวอันนิ่งเงียบแต่สายตาคมกริบ หยางห่าวหมิงกำหมัดแน่น 

“กล้ามาท้าทายถึงจวนเรา…มันต้องมีผู้หนุนหลัง”

ท่านประมุขฟังทุกคนโดยไม่แทรก ก่อนจะกล่าวช้า ๆ 

“เขาไม่ได้มาเพื่อทดสอบกำลัง เขามาเพื่อสังหาร”

ประโยคสั้น ๆ ทำให้บรรยากาศยิ่งหนัก รุ่ยหลินยืนอยู่ด้านนอกห้องประชุม นางมิได้รับอนุญาตให้เข้าร่วม แต่ลมปราณที่เพิ่งปลุกได้ทำให้นางสัมผัสอารมณ์ภายในห้องได้บางส่วน ความกังวล ความโกรธและความไม่แน่ใจ คำถามเดียวผุดขึ้นในใจทุกคน พวกเขาไปขัดผลประโยชน์ของตระกูลใด ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ตระกูลหยางมีชื่อเสียงเพิ่มขึ้น ทั้งด้านการค้าอาวุธ การฝึกศิษย์ และความสัมพันธ์กับสำนักต่าง ๆ ในยุทธภพ การเติบโตย่อมสร้างศัตรูโดยไม่รู้ตัว มีคนเอ่ยชื่อ “ตระกูลเย่” ขึ้นมาเบา ๆ เพราะช่วงหลังมีข้อขัดแย้งด้านเส้นทางการค้า บางคนสงสัย “สำนักหมื่นพิษ” เพราะลักษณะพิษบนกระบี่คล้ายกัน

แต่ไม่มีหลักฐานใดชัดเจน รุ่ยหลินกลับไปยังดงกล้วยในคืนนั้น จี้หยกยังคงซ่อนอยู่กับนาง เหตุการณ์เมื่อคืนทำให้นางนึกถึงเงาดำที่แอบดูนางฝึก จะเป็นคนเดียวกันหรือไม่ นางนั่งสมาธิปล่อยลมปราณแผ่ออกอย่างระมัดระวัง คืนนี้บรรยากาศรอบจวนเต็มไปด้วยยามเฝ้าเข้มงวด คลื่นพลังของศิษย์กระจายอยู่ทั่ว แต่ท่ามกลางคลื่นเหล่านั้น นางพยายามค้นหาคลื่นที่คุ้นเคยแต่กลับไม่มี หรืออีกฝ่ายจะรู้ตัวแล้วว่าถูกจับสังเกต หรือเหตุลอบสังหารครั้งนี้เกี่ยวข้องกับเขา

หลายความคิดพุ่งชนกันในหัวรุ่ยหลิน หากศัตรูตั้งใจจะทำลายตระกูลให้สิ้นจริง งานประลองยุทธที่กำลังจะมาถึงอาจกลายเป็นเวทีอันตราย การรวมตัวของยอดฝีมือจากทั่วสารทิศคือโอกาสทองสำหรับผู้ที่คิดร้าย

สามวันถัดมาจวนหยางเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัย ศิษย์ผลัดเปลี่ยนเฝ้ายามตลอดคืน กำแพงชั้นนอกถูกเสริมด้วยกับดัก ทว่าเงามืดในใจผู้คนยังไม่จาง แม่บ้านและคนงานกระซิบกระซาบกันเงียบ ๆ เด็กเล็กถูกสั่งให้อยู่แต่ในเรือน แม้ท่านประมุขจะแสดงท่าทีสงบ แต่รุ่ยหลินสัมผัสได้ว่าเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ครุ่นคิดอยู่ลำพัง คืนที่สี่ก่อนงานประลองฝนโปรยบาง ๆ ทั่วจวน รุ่ยหลินยืนมองสายฝนจากหน้าต่าง ความรู้สึกบางอย่างกดทับในอก หากศัตรูลงมืออีกครั้งเป้าหมายอาจไม่ใช่เพียงท่านประมุข อาจเป็นพี่ชายของนางหรือแม้แต่นางเอง นางล้วงจี้หยกออกมาดูใต้แสงเทียน หยกยังคงอุ่นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสกับลมปราณของนาง

“เจ้าจะรู้เรื่องนี้หรือไม่…” 

นางพึมพำกับวัตถุไร้เสียง ในความมืดเงาสะท้อนในหยกดูเหมือนหมอกที่เคลื่อนไหวช้า ๆ ห้าวันก่อนงานประลองเวลาสั้นเกินกว่าจะคลี่คลายปริศนา แต่ยาวพอให้ศัตรูวางแผนซ้ำ และคำพูดของคนร้ายยังดังก้องในความทรงจำของทุกคน

“จะทำลายตระกูลหยางจะสูญสิ้น”

มันมิใช่คำขู่ลอย ๆ มันคือคำประกาศสงครามเงียบ ที่อาจปะทุขึ้นในวันซึ่งผู้คนทั้งยุทธภพจับตามองเวทีเดียวกัน รุ่ยหลินกำหมัดแน่น ความมุ่งมั่นฉายชัดในดวงตา ไม่ว่าเบื้องหลังจะเป็นตระกูลใด ไม่ว่าเกมการเมืองในยุทธภพจะซับซ้อนเพียงใด นางจะไม่ยอมให้ใครทำลายบ้านของตน และบางทีพลังลมปราณที่เพิ่งตื่นขึ้นในร่างของนาง อาจเป็นไพ่ใบหนึ่งที่ศัตรูคาดไม่ถึงเลยก็เป็นได้

“ไม่ว่าใครที่คิดจะมาทำลายตระกูลหยาง ข้าจะช่วยทุกคนให้ปลอดภับเอง... ไม่ต้องห่วงนะรุ่ยหลินท่านพ่อท่านแม่ และพี่ชายทั้งสี่ของเจ้าต้องปลอดภัย จะดูแลพวกเขาแทนเจ้าเอง... เพื่อตอบแทนที่ข้าเข้ามาอยู่ในร่างของเจ้า”

ถึงแม้ปัญหาจะเข้ามามากมายทำให้รุ่ยหลินคิดมาก แต่เขาตั้งใจแล้วว่าจะใช้ชีวิตแทนรุ่ยหลินตัวจริงให้มีความสุข เพื่อที่ดวงวิญญาณของนางจะได้เป็นห่วง