บทที่ 12

หลังจากคืนที่รุ่ยหลินปลุกลมปราณสำเร็จ โลกของนางก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เช้าวันต่อมานางกลับมายังดงกล้วยลับหลังเรือนตระกูลหยางอีกครั้ง หัวใจเต้นด้วยความตื่นเต้นและระแวดระวังมากกว่าทุกครั้ง เพราะเมื่อคืนขณะฝึก นางสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างคลื่นพลังบางเบาที่มิใช่ของตน

ตอนแรกนางคิดว่าเป็นเพียงจินตนาการ แต่เมื่อหลับตาเข้าสมาธิอีกครั้ง ปล่อยลมหายใจให้จมลึกลงสู่ตันเถียน กระแสลมปราณที่เคยอ่อนโยนกลับสั่นไหวราวผิวน้ำต้องลม

ไม่ใช่เพราะพลังของนางไม่มั่นคง แต่เพราะมีอีกกระแสหนึ่งปะปนอยู่ รุ่ยหลินลืมตาผับ ดวงตาเปล่งประกายเย็นเยียบ นางตั้งสมาธิใหม่ คราวนี้มิใช่เพื่อฝึกแต่เพื่อฟัง ลมปราณในร่างแผ่ขยายออกไปอย่างระมัดระวัง คล้ายสายไหมบางที่แทรกซึมไปในอากาศ นางเคยอ่านจากคัมภีร์ว่า ผู้ที่ปลุกลมปราณได้ จะสามารถรับรู้พลังภายนอกได้ในระดับหนึ่งหากจิตนิ่งพอ

และบัดนี้ นางรู้แล้วว่าคำกล่าวนั้นเป็นจริงเบื้องซ้ายของดงกล้วย หลังแนวกำแพงเตี้ย มีบางอย่างแฝงตัวอยู่ แม้เจ้าของพลังจะพยายามกลบเกลื่อน คลื่นพลังนั้นก็ยังมีจังหวะเฉพาะตัว เหมือนเสียงหัวใจที่ไม่อาจหยุดเต้น

รุ่ยหลินแสร้งหลับตาทำท่าเหมือนไม่รู้ตัว นางเริ่มเคลื่อนไหวช้า ๆ ตามกระบวนท่าที่ฝึกประจำ หมุนกาย ยกแขน ผ่อนลมหายใจ ลมปราณในร่างไหลเวียนราบรื่นขึ้นเรื่อย ๆ ทันใดนั้นนางสะบัดแขนออกไปเบื้องหน้า กระแสลมปราณพุ่งเป็นคลื่นอ่อน ๆ ไปยังพุ่มไม้ด้านซ้าย ใบไม้สั่นสะเทือนแรงกว่าปกติ

เงาร่างหนึ่งขยับ! รุ่ยหลินไม่รอช้าเท้ากระทบดิน พุ่งทะยานตามไปทันที เสียงฝีเท้าของอีกฝ่ายเบามาก หากเป็นนางในอดีตคงไม่มีวันจับได้ แต่ตอนนี้นางสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของพลังที่แผ่ผ่านอากาศ อีกฝ่ายเคลื่อนไหวว่องไว ร่างเบาราวขนนก กระโดดข้ามกำแพงเตี้ยอย่างง่ายดาย

รุ่ยหลินกัดฟันกระโดดตาม กำแพงที่เคยสูงเกินกำลัง บัดนี้กลับไม่ใช่อุปสรรค นางผลักลมปราณสู่ฝ่าเท้า ร่างทะยานขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ทันทีที่ลงสู่พื้นอีกด้าน เงาร่างนั้นก็หายไปแล้ว ลานหลังเรือนเงียบสงัด มีเพียงสายลมพัดผ่านกิ่งไม้รุ่ยหลินยืนนิ่ง หลับตาอีกครั้ง ปล่อยจิตสัมผัสคลื่นพลัง ว่างเปล่าอีกฝ่ายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

“บ้าจริง…”

ทันใดนั้นแสงบางอย่างสะท้อนเข้าตา นางก้มลงมองบนพื้นดินใกล้โคนต้นบ๊วย มีวัตถุเล็ก ๆ ตกอยู่ รุ่ยหลินเดินเข้าไปหยิบขึ้นมันคือจี้หยก หยกสีเขียวอ่อนโปร่งแสงเล็กน้อย เมื่อยกขึ้นส่องกับแสงแดด ลวดลายภายในดูเหมือนหมอกที่เคลื่อนไหวช้า ๆ บนผิวหยกสลักลายเมฆหมุนวน และตรงกลางมีอักษรตัวหนึ่ง “สวี”

หัวใจรุ่ยหลินเต้นแรงนี่ไม่ใช่หยกธรรมดา นางสัมผัสได้ถึงพลังจาง ๆ แฝงอยู่ในนั้น คล้ายกับคลื่นที่ตนเพิ่งรับรู้ แสดงว่าคนผู้นั้นต้องทำตกโดยไม่ตั้งใจขณะหลบหนี นางกำจี้หยกแน่นความคิดแล่นพล่าน

ตระกูลสวีหรือในเมืองนี้มีตระกูลสวีเพียงแห่งเดียว และเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงด้านวิชาลมปราณสายอ่อน แต่เหตุใดคนของตระกูลนั้นต้องมาแอบดูนาง หรือจะเป็นศิษย์จากสำนักอื่น รุ่ยหลินเก็บจี้หยกใส่แขนเสื้อ ก่อนจะกลับเรือนด้วยสีหน้าเรียบเฉย

คืนนั้นนางนั่งพิจารณาจี้หยกใต้แสงตะเกียงอย่างละเอียด ยิ่งมองใกล้ ๆ ยิ่งเห็นว่าลวดลายเมฆมิได้สลักแบบธรรมดา หากแต่แฝงเส้นสายละเอียดราวกับผังพลัง นางลองส่งลมปราณบางเบาเข้าไปแตะ ทันใดนั้นหยกอุ่นขึ้นเล็กน้อย หมอกภายในเหมือนหมุนวนเร็วขึ้นชั่วครู่ก่อนจะสงบนิ่ง

รุ่ยหลินเบิกตากว้างหยกชิ้นนี้ตอบสนองต่อพลังของนาง! หรือมันจะเป็นวัตถุเก็บพลัง หรือเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวที่มีความสำคัญต่อเจ้าของ

ยิ่งคิดนางยิ่งมั่นใจว่าผู้ที่แอบดูมิใช่คนธรรมดา คนผู้นั้นสามารถกลบเกลื่อนพลังได้ดี เคลื่อนไหวรวดเร็ว และยังครอบครองหยกที่มีพลังแฝง ที่สำคัญเขาหรือเธอรู้ว่านางกำลังฝึกวิชาลับ ความลับของห้องใต้ดินอาจไม่ได้เป็นของนางเพียงผู้เดียวอีกต่อไป รุ่งเช้ารุ่ยหลินแสร้งเดินผ่านลานฝึกของสำนัก สายตากวาดมองศิษย์แต่ละคนอย่างแนบเนียน นางพยายามจับสัมผัสคลื่นพลัง บางคนมีพลังหยาบกระด้าง บางคนอ่อนแอ บางคนมั่นคง แต่ไม่มีใครให้ความรู้สึกเหมือนเมื่อคืน หรืออีกฝ่ายจะไม่ใช่คนในสำนัก หรือกำลังซ่อนพลังอย่างแนบเนียนยิ่งกว่าเดิม ความคิดนี้ทำให้รุ่ยหลินยิ่งระวังตัว 

คืนนั้นนางกลับไปฝึกอีกครั้ง แต่คราวนี้มิได้มุ่งแต่การเพิ่มพลัง หากแต่ฝึกการรับรู้ นางนั่งนิ่งเป็นเวลานาน ปล่อยลมปราณแผ่ขยายเป็นวงกว้าง ค่อย ๆ สัมผัสทุกความเคลื่อนไหว เวลาผ่านไปเนิ่นนาน จนกระทั่งคลื่นบางอย่างกระเพื่อมขึ้นอีกครั้ง ไกลกว่าเมื่อคืนเล็กน้อย แต่ชัดเจนเขากลับมารุ่ยหลินไม่ลืมตาทำเหมือนไม่รู้ตัว ลมปราณของอีกฝ่ายนิ่งกว่าเดิมราวกับระวังเต็มที่

ทันใดนั้นเสียงใบไม้ขยับเบา ๆ ดังขึ้น รุ่ยหลินลืมตาพรวด ร่างพุ่งออกไปทันที เงาร่างสีดำทะยานขึ้นสู่ยอดกำแพงอีกครั้ง คราวนี้รุ่ยหลินเตรียมตัวมาก่อน นางส่งลมปราณสู่ฝ่าเท้าเต็มกำลัง ร่างพุ่งเร็วกว่าเดิม ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลง นางเห็นแผ่นหลังของอีกฝ่ายชัดขึ้น เสื้อคลุมสีเข้ม ปลายผมยาวสะบัด

“หยุด!” 

ทั้งสองไล่ล่ากันผ่านหลังคาเรือน ข้ามตรอกแคบ ๆ จนถึงริมคลองเล็ก ทันใดนั้นอีกฝ่ายหยุดกะทันหัน มุนกายกลับ สายตาทั้งสองประสานกันเพียงเสี้ยววินาที ภายใต้หน้ากากสีดำดวงตาคู่นั้นเย็นลึก ราวกับทะเลลึกยามราตรี รุ่ยหลินรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น ก่อนที่นางจะเอ่ยคำใดอีกฝ่ายก็สะบัดมือ ผงบางอย่างลอยกระจายกลางอากาศ รุ่ยหลินรีบปิดลมหายใจ ถอยหลังหนึ่งก้าว

เมื่อหมอกจางลงเงาร่างนั้นก็หายไปอีกครั้ง เหลือเพียงความเงียบและเสียงน้ำไหลเอื่อย รุ่ยหลินยืนแน่นิ่งมือกำแน่น ครั้งนี้นางเห็นดวงตาคู่นั้นชัดเจนและยิ่งมั่นใจว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา นางหยิบจี้หยกออกมาจากแขนเสื้อพลิกดูใต้แสงจันทร์

“เจ้าคือใครกันแน่…” 

นางพึมพำสายลมพัดผ่าน เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ บางทีการไล่ล่านี้อาจเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น และจี้หยกชิ้นนี้อาจเป็นกุญแจไขความลับที่เชื่อมโยงนางกับบุรุษปริศนาผู้นั้นอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้

“ดูเหมือนนางจะพัฒนาตัวเองขึ้นเรื่อย ๆ...” 

เมื่อพ้นรัศมีของรุ่ยหลินชายลึกลับก็หยุด ตอนแรกเพียงแค่อยากรู้ว่าคุณผู้เคยอ่อนแอ ทำไมจู่ ๆ ถึงได้แอบมาฝึกกังฟูที่กลางป่าในตอนกลางคืน แต่พอได้เห็นท่าแปลกใหม่ไม่เหมือนกระบวนท่าที่เห็นทั่วไปก็สนใจจึงได้มาแอบดู แต่พอได้เห็นพัฒนาการเรื่อย ๆ ยิ่งทำให้อยากเข้าหา แต่ดูท่าตอนนี้ยังไม่เหมาะไปทำความรู้จักสักเท่าไหร่ คงต้องรอไปอีกสักพักถึงตอนนั้นจะทำความรู้จักก็ยังไม่สาย