บทที่ 14

รุ่งอรุณวันงานประลองยุทธมาถึงในที่สุด ท้องฟ้าเหนือเมืองสดใสผิดกับหลายวันที่ผ่านมา สายหมอกบางลอยอ้อยอิ่งตามเชิงเขาเส้าหลินราวม่านโปร่งบางที่กำลังเปิดฉากเวทีใหญ่แห่งยุทธภพ เสียงระฆังจากวัดดังสะท้อนก้องลงมาตามหุบเขา ประกาศการเริ่มต้นวันสำคัญที่ผู้คนทั่วหล้ารอคอย

หน้าจวนตระกูลหยาง ขบวนรถม้าและม้าศึกเตรียมพร้อมอย่างเป็นระเบียบ ท่านประมุขหยางฟานไฉสวมชุดยาวสีครามเข้ม ปักลายเมฆเงินเรียบหรู ฮูหยินหยางในชุดสีอ่อนสง่างามยืนเคียงข้าง ส่วนบุตรทั้งห้าต่างแต่งกายตามฐานะผู้เข้าสู่เวทีประลอง หยางห่าวตง สุขุมมั่นคง หยางห่าวฟาง สายตาเฉียบคม หยางห่าวอัน เงียบขรึมดุจภูผา หยางห่าวหมิง เปี่ยมพลังหนุ่ม และรุ่ยหลินในชุดสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย หากแววตาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ตั้งแต่เหตุลอบสังหารในจวน ทุกคนต่างระวังตัวการเดินทางครั้งนี้เพิ่มกำลังคุ้มกันเป็นสองเท่า ขบวนเคลื่อนออกจากเมือง เส้นทางขึ้นเขาเส้าหลินคดเคี้ยวผ่านป่าสนสูงใหญ่ แสงแดดลอดกิ่งไม้เป็นลายริ้วบนพื้นดิน

ช่วงแรกทุกอย่างสงบ แต่เมื่อขบวนเข้าสู่ทางแคบระหว่างหน้าผาสองด้าน สายลมกลับนิ่งผิดปกติ รุ่ยหลินที่นั่งอยู่ท้ายขบวนรู้สึกถึงบางอย่างก่อนใคร ลมปราณของนางสั่นไหวเบา ๆ คล้ายผิวน้ำที่ถูกรบกวน

“หยุดขบวน!” 

นางเอ่ยขึ้นทันที คำพูดของนางทำให้พี่ชายทั้งสี่หันมามองด้วยความประหลาดใจ แต่ยังไม่ทันซักถาม เสียงหวีดแหลมของวัตถุแหวกอากาศดังขึ้นพร้อมกันหลายทิศ ลูกศรสีดำพุ่งลงมาจากหน้าผาด้านบน ศิษย์คุ้มกันตะโกนเตือน เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่น หยางห่าวตงสะบัดกระบี่รับลูกศรสองดอกในคราวเดียว หยางห่าวอันผลักลมปราณเป็นกำแพงกันด้านหน้า

แต่ลูกศรเหล่านั้นมิใช่ธรรมดา เมื่อปะทะพื้น มันระเบิดเป็นหมอกสีเทาเข้ม แผ่กระจายอย่างรวดเร็ว

“ระวังพิษ!” 

หยางห่าวฟางร้องเตือน ในหมอกนั้นเงาร่างสองสายทะยานลงมาจากหน้าผาอย่างไร้เสียง ชายลึกลับสองคนสวมชุดดำสนิท หน้ากากสีเงินเรียบไร้ลวดลาย ปลายแขนเสื้อปักอักษรโบราณจาง ๆ

ทันทีที่เท้าแตะพื้น แรงกดดันจากลมปราณของพวกเขาก็กดทับทั่วบริเวณ แม้แต่ท่านประมุขยังหรี่ตาลงเล็กน้อย

“พวกเจ้าคือใคร” 

เสียงเขาทุ้มต่ำ ชายคนหนึ่งไม่ตอบ เพียงยกมือขึ้นช้า ๆ ทันใดนั้นอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวราวถูกบีบอัด พลังสีคล้ำหมุนวนเป็นวงกว้าง หยางห่าวฟางหน้าซีด 

“เป็นไปไม่ได้…วิชาคลื่นสังหารสุริยันอัสดง มันสูญหายไปตั้งแต่ศตวรรษก่อน!”

พลังพุ่งออกมาเป็นวงแหวนกวาดล้างพื้นดิน หินแตกกระจายต้นไม้ล้มเป็นแนว ท่านประมุขก้าวออกมาด้านหน้า ผลักลมปราณต้านรับ แรงปะทะทำให้พื้นดินแตกร้าวเป็นทางยาว รุ่ยหลินรู้สึกเหมือนหน้าอกถูกกดทับ ลมปราณในร่างสั่นสะเทือน นี่คือพลังระดับที่นางไม่เคยเผชิญมาก่อน ชายลึกลับอีกคนเคลื่อนไหวต่อเนื่อง เขากระทืบพื้นหนึ่งครั้ง เงาพลังสีดำแตกแขนงเป็นเส้นแหลมพุ่งเข้าใส่ทุกคนพร้อมกัน กระบวนท่านั้นคล้าย “วิชาเงาทมิฬแยกร่าง” ซึ่งหายสาบสูญไปนานแล้วเช่นกัน

ศิษย์คุ้มกันหลายคนถูกแรงกระแทกกระเด็น หยางห่าวหมิงพุ่งเข้าปะทะ แต่เพียงกระบวนเดียวก็ถูกแรงสะท้อนถอยหลังหลายก้าว สถานการณ์เลวร้ายลงอย่างรวดเร็ว ท่านประมุขกัดฟัน ใช้พลังเต็มกำลังต้านทั้งสองพร้อมกัน แต่แม้เขาจะแข็งแกร่ง ก็ยากจะรับมือสองยอดฝีมือที่ใช้วิชาสูญหายพร้อมกันได้

ฮูหยินหยางถูกลูกหลงจากแรงสะเทือนจนล้มลง รุ่ยหลินรีบเข้าประคอง ในเสี้ยววินาทีนั้น ชายลึกลับคนหนึ่งชี้นิ้วตรงมาทางท่านประมุข พลังสีดำรวมตัวเป็นหอกพลังยาว

“จบเสียที”

หอกพลังพุ่งออกด้วยความเร็วราวสายฟ้า ทุกอย่างดูช้าลงในสายตารุ่ยหลิน นางผลักลมปราณของตนออกไปโดยสัญชาตญาณ แม้รู้ว่าคงไม่พอ แต่ก่อนที่หอกพลังจะถึงตัว เสียงแหวกอากาศอีกสายดังขึ้น เงาร่างหนึ่งตกลงมาระหว่างกลาง เสียงปะทะดังสนั่นสะเทือนหุบเขา แรงกระแทกทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว

เมื่อฝุ่นจางลง ชายผู้หนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า เขาสวมชุดสีเทาเรียบง่าย ผมยาวมัดครึ่งหนึ่ง ปลายเสื้อปลิวตามลม แผ่นหลังตั้งตรงดุจคมกระบี่ ในมือเขาถือกระบี่บางเล่มหนึ่ง เพียงกระบวนเดียว เขาสะบัดกระบี่ปัดหอกพลังนั้นแตกสลาย ชายลึกลับทั้งสองชะงักเล็กน้อย

“เจ้าคือใคร” 

หนึ่งในนั้นเอ่ยเสียงต่ำ ชายปริศนาไม่ตอบ เพียงหมุนกระบี่ช้า ๆ ลมปราณของเขาแผ่ขยายออกอย่างสงบแต่ลึกซึ้ง มิได้ดุดันเหมือนอีกฝ่าย ทว่าแน่นหนาเกินคาด รุ่ยหลินเบิกตา คลื่นพลังนี้คุ้นเคย คล้ายคืนที่นางถูกแอบดูฝึก ชายลึกลับทั้งสองไม่รอช้า โจมตีพร้อมกัน กระบวนท่าโบราณพุ่งเข้าหาชายปริศนาอย่างดุดัน แต่เขาเคลื่อนไหวเพียงก้าวเดียว หลบหลีกราวกับรู้จังหวะล่วงหน้า กระบี่บางในมือขีดเส้นโค้งกลางอากาศ เสียงพลังปะทะดังต่อเนื่อง พื้นดินแตกเป็นหลุมลึกหลายแห่ง ต้นไม้รอบด้านโค่นล้ม แม้สองฝ่ายต่อสู้ดุเดือด แต่ชายปริศนากลับไม่ถอยแม้ก้าวเดียว ในที่สุดหนึ่งในชายลึกลับเอ่ยเสียงหงุดหงิด 

“ถอยก่อน!”

ทั้งสองสะบัดผงควันสีดำอีกครั้ง พลังหดตัวกลับอย่างรวดเร็ว แล้วทะยานขึ้นหน้าผาหายไป ความเงียบเข้าปกคลุมหุบเขา ศิษย์หลายคนบาดเจ็บ แต่ไม่มีผู้ใดเสียชีวิตชายปริศนายังคงยืนอยู่ตรงนั้น ก่อนจะลดกระบี่ลงช้า ๆ ท่านประมุขก้าวเข้ามา

“ท่านช่วยชีวิตเราไว้ ข้าขอขอบคุณ”

ชายผู้นั้นหันหน้ามา ใบหน้าเขาคมคาย ดวงตาลึกดุจทะเลในยามค่ำคืน สายตานั้นสบตากับรุ่ยหลินเพียงชั่วครู่ หัวใจนางสั่นไหว ใช่ดวงตานี้เองก่อนที่ใครจะเอ่ยถาม ชายปริศนากล่าวเพียงสั้น ๆ

“วิชาที่พวกมันใช้ มิได้สูญหายไปไหน เพียงถูกซ่อนไว้”

ทุกคนเงียบฟัง เขากล่าวต่อ 

“ศัตรูมิได้อยู่เพียงภายนอก ระวังผู้ที่ใกล้ตัวกว่าที่คิด”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเย็นวาบ

“หมายความว่าอย่างไร” 

หยางห่าวตงถาม แต่ชายปริศนาเพียงยิ้มบาง

“เมื่อเงาสะท้อนในกระจกแตก…จงอย่าเชื่อภาพที่เห็น เพราะนั้นคือความจริง”

ประโยคประหลาดนั้นทำให้ทุกคนยิ่งงุนงง ก่อนที่ใครจะถามต่อ เขาหมุนกายกระโดดขึ้นยอดไม้ แล้วหายลับไปอย่างไร้เสียง รุ่ยหลินยืนนิ่งมือกำแน่น จี้หยกในอกเสื้ออุ่นขึ้นอย่างชัดเจน นางรู้แล้วว่าเขาคือคนเดียวกับผู้แอบดูนางฝึก แต่เหตุใดเขาจึงช่วยพวกนาง และคำเตือนนั้นหมายถึงใครกันแน่ ขบวนเดินทางต่อไปยังวัดเส้าหลินด้วยหัวใจหนักอึ้งกว่าเดิม

งานประลองที่ควรเป็นเวทีแห่งเกียรติ กลับกลายเป็นสนามเงามืดที่เต็มไปด้วยปริศนา และรุ่ยหลินรู้ดีว่า กระดานหมากครั้งนี้มิใช่เพียงการชิงตำแหน่งเจ้ายุทธภพ แต่คือกระดานหมากแห่งชีวิตและความลับที่ซ่อนลึกกว่าที่ผู้ใดคาดคิด