บทที่ 7

ในห้วงนั้นเองคุณหนูหยางรุ่ยหลินในฝันรับรู้ทุกความเจ็บปวดราวกับเป็นของตนเอง ความอับอาย ความโดดเดี่ยว และความรู้สึกไร้ค่าไหลทะลักเข้ามาอย่างรุนแรง ราวกับร่างนี้เคยยืนอยู่ ณ จุดนั้นจริง ๆ

เสียงหัวเราะค่อย ๆ ห่างออกไป ทิ้งไว้เพียงเด็กหญิงที่นั่งทรุดอยู่ข้างกำแพง มือเล็กกำชายเสื้อแน่น หยดน้ำตาตกกระทบพื้นหินทีละหยด

“สักวันหนึ่ง…ข้าจะไม่ยอมให้ใครเหยียบย่ำอีก…”

ภาพทุกอย่างพลันแตกสลายราวกระจก คุณหนูหยางรุ่ยหลินสะดุ้งตื่นกลางดึก หายใจหอบแรง หัวใจเต้นถี่ราวจะทะลุออกมานอกอก เหงื่อเย็นซึมทั่วแผ่นหลัง แม้ห้องนอนจะเงียบสงบ แต่ความรู้สึกในฝันยังชัดเจนราวเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่

นางยกมือแตะหน้าผากตนเองอย่างช้า ๆ คล้ายยังรับรู้ถึงแรงกระแทกนั้น ความฝันหรือคือความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม คำถามนั้นลอยอยู่ในความมืด พร้อมกับความจริงที่เริ่มปรากฏชัดสำนักสราญรมย์มิใช่เพียงสถานที่แห่งเกียรติยศของตระกูลหยาง หากยังเป็นสถานที่ที่เคยฝังรอยแผลลึกไว้ในหัวใจของเด็กหญิงคนหนึ่ง และบัดนี้ความทรงจำนั้นกำลังตื่นขึ้นอีกครั้ง

วันรุ่งขึ้นหลังจากตื่นจากฝันอันหนักหน่วง คุณหนูหยางรุ่ยหลินรู้สึกว่าหัวใจของตนมิอาจนิ่งเฉยได้อีก ความทรงจำในฝันยังคงชัดเจนราวเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ความเจ็บปวดในวัยเยาว์ของเจ้าของร่างเดิมมิใช่สิ่งที่นางจะปล่อยผ่านไปได้ง่าย ๆ

หลังรับประทานอาหารเช้า นางอ้างกับสาวใช้ว่าต้องการออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์เพื่อลดอาการปวดศีรษะ จึงเดินลึกเข้าไปทางป่าหลังจวน ซึ่งปกติไม่ค่อยมีผู้ใดเข้าไปนัก เส้นทางคดเคี้ยวผ่านพุ่มไม้เตี้ยและต้นสนสูงใหญ่ เสียงนกร้องแว่วเป็นระยะ แสงแดดยามสายส่องลอดใบไม้ลงมาเป็นลำ ๆ ดูสงบและปลอดภัย

ยิ่งเดินลึกเข้าไปกลิ่นดินชื้นและกลิ่นใบไม้สดยิ่งชัดเจน จนกระทั่งสายตานางสะดุดกับพื้นที่โล่งแห่งหนึ่งเบื้องหน้า ที่นั่นคือดงกล้วยขนาดใหญ่ ต้นกล้วยเรียงตัวหนาแน่น ลำต้นอวบสูงพอประมาณ ใบกว้างแผ่เป็นร่มเงา พื้นดินนุ่มแน่น ไม่เป็นโคลนเกินไป และไม่แข็งกระด้างเกินไปเช่นกัน สถานที่นี้เงียบสงบ ล้อมรอบด้วยพุ่มไม้หนาแน่นจากภายนอก มองจากจวนแทบไม่เห็นร่องรอย 

“ที่นี่…เหมาะนัก”

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาโดยไม่ต้องไตร่ตรองมากนัก ดงกล้วยเช่นนี้เหมาะสำหรับการฝึกกำลังแขนและแรงหมัด ลำต้นกล้วยแม้ดูอ่อนนุ่ม แต่ภายในมีเส้นใยเหนียวแน่น รับแรงกระแทกได้ดีและไม่ทำให้มือบาดเจ็บจนเกินไป หากต้องการรื้อฟื้นวิชามวยที่เคยฝึกในชาติก่อน สถานที่แห่งนี้เหมาะสมยิ่ง ทั้งวันนางเก็บความคิดนี้ไว้ในใจรอจนค่ำคืนมาเยือน

เมื่อทุกคนในจวนหลับใหล คุณหนูหยางรุ่ยหลินเปลี่ยนเป็นชุดเรียบง่ายสีเข้ม แอบออกทางประตูเล็กด้านหลังอย่างเงียบเชียบ แสงจันทร์สาดส่องเป็นทางสีเงินบนพื้นดิน ลมกลางคืนพัดเย็นสบาย กลบเสียงฝีเท้าเบา ๆ ของนาง

เมื่อมาถึงดงกล้วยเสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ คล้ายเสียงกระซิบต้อนรับ นางยืนกลางพื้นที่โล่ง หลับตา สูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้ง ร่างกายนี้แม้บอบบางตามฐานะคุณหนู แต่ภายในกลับมีความทรงจำของการฝึกหนักฝังอยู่ นางยกมือขึ้นตั้งท่า หมุนข้อมือช้า ๆ เพื่อคลายกล้ามเนื้อ จากนั้นก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้า น้ำหนักตัวถ่ายลงครึ่งหนึ่งหมัดแรกพุ่งออกไปอย่างระมัดระวัง

เสียงหมัดกระทบลำต้นกล้วยดังแผ่ว ๆ แรงสะท้อนกลับทำให้ข้อมือชานิดหน่อย แต่มิได้เจ็บจนทนไม่ได้ หมัดที่สอง สาม และสี่ ตามมาอย่างต่อเนื่อง จังหวะแรกยังไม่มั่นคงนัก การทรงตัวของร่างนี้ยังไม่คุ้นชินกับการออกแรงเช่นนี้ แต่ยิ่งเคลื่อนไหว ความทรงจำของกล้ามเนื้อก็ค่อย ๆ ตื่นขึ้น

ใบกล้วยสั่นไหว เสียงกระทบดังขึ้นหนักแน่นกว่าเดิม เหงื่อเริ่มซึมตามหน้าผาก ลมหายใจถี่ขึ้น แต่ดวงตาของนางกลับทอประกายมุ่งมั่นภาพในฝันเมื่อคืนผุดขึ้นมาอีกครั้งเด็กหญิงที่ถูกผลักล้ม ถูกหัวเราะเยาะ ถูกเหยียบย่ำ หมัดของนางหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ปึก!

“ครั้งนี้…ข้าจะไม่อ่อนแออีกแล้ว” 

จากหมัดเปลี่ยนเป็นศอก จากศอกเปลี่ยนเป็นเข่า นางฝึกการเคลื่อนไหวพื้นฐานซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ร่างกายเริ่มปวดล้าแต่ใจกลับยิ่งแน่วแน่ การฝึกในคืนนี้มิใช่เพียงเพื่อเรียกคืนวิชามวย หากเป็นการยืนยันกับตนเองว่า นางจะไม่ปล่อยให้ความทรงจำในอดีตควบคุมชีวิตอีกต่อไป

“พรุ่งนี้…ข้าจะมาอีก”

เสียงใบกล้วยไหวตอบรับเบา ๆ ใต้แสงจันทร์ และนับจากคืนนั้ ดงกล้วยลับหลังจวนก็กลายเป็นสถานที่แห่งความลับ เป็นที่ซึ่งคุณหนูหยางรุ่ยหลินค่อย ๆ หลอมรวมความทรงจำในอดีตเข้ากับความมุ่งมั่นในปัจจุบัน ฝึกฝนทั้งกายและใจให้แข็งแกร่งขึ้น เพราะวันหนึ่งเมื่อถึงเวลาต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่สำนักสราญรมย์อีกครั้ง นางจะไม่ใช่เด็กหญิงที่นั่งก้มหน้ารับความเจ็บปวดอีกต่อไป แต่จะเป็นผู้ที่ยืนหยัดได้ด้วยสองหมัดของตนเอง

แสงจันทร์คืนนี้สว่างกว่าทุกคืน เงาของใบกล้วยทอดยาวบนพื้นดินเป็นลวดลายสลับซับซ้อน คุณหนูหยางรุ่ยหลินยังคงฝึกหมัดอย่างตั้งใจ ลมหายใจของนางสม่ำเสมอ แม้แขนจะเริ่มล้าแต่แววตายังคงแน่วแน่

เสียงหมัดกระทบลำต้นกล้วยดังสะท้อนในความเงียบ ทว่านางไม่รู้เลยว่าห่างออกไปไม่ไกลนัก หลังพุ่มไม้หนาทึบ มีเงาร่างหนึ่งยืนสงบนิ่งอยู่

บุรุษผู้นั้นสวมชุดสีเข้มกลืนไปกับเงามืดของราตรี เขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่หมัดแรกที่นางปล่อยออกมา เดิมทีเขาเพียงผ่านมาสำรวจพื้นที่รอบจวนตามหน้าที่ แต่กลับได้ยินเสียงผิดปกติจากดงกล้วย จึงแอบเข้ามาดูสิ่งที่เห็นทำให้เขานิ่งงัน

คุณหนูแห่งตระกูลหยาง ผู้ควรนั่งอ่านตำราหรือปักผ้าในเรือน กลับกำลังฝึกมวยอย่างจริงจัง ท่วงท่าของนางมิใช่มือสมัครเล่น แม้บางจังหวะยังขาดความลื่นไหล แต่พื้นฐานมั่นคง แรงหมัดส่งจากสะโพกอย่างถูกต้อง

ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยคล้ายกำลังประเมิน เมื่อรุ่ยหลินหมุนตัวเตะเฉียงใส่ลำต้นกล้วย ใบไม้สั่นไหวร่วงกราว เสียงกระทบหนักแน่นเกินกว่าหญิงบอบบางทั่วไปจะทำได้ มุมปากของผู้แอบมองยกขึ้นบาง ๆ อย่างไม่รู้ตัว

“น่าสนใจ…” 

เขาพึมพำเบา ๆ สายตาของเขามิได้มีเจตนาร้าย หากเต็มไปด้วยความสงสัยและครุ่นคิด เหตุใดคุณหนูผู้สูงศักดิ์จึงต้องมาฝึกมวยกลางดึกอย่างลับ ๆ และเหตุใดแววตาของนางจึงเหมือนคนที่กำลังต่อสู้กับบางสิ่งในใจ

เมื่อเห็นว่านางเริ่มเหนื่อย เขาจึงถอยหลังอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะหายไปในความมืดราวไม่เคยมีตัวตน ทิ้งไว้เพียงความลับอีกหนึ่งชั้นในดงกล้วยแห่งนี้ และรุ่ยหลินยังคงไม่รู้เลยว่า การฝึกของนางได้มีพยานเงียบงันเพิ่มขึ้นแล้วหนึ่งคน