บทที่ 6

ยามเช้าแสงแดดอ่อนสาดส่องเหนือซุ้มประตูไม้สลักลายเมฆา “สำนักสราญรมย์” ป้ายชื่อสีดำตัวอักษรทองสะท้อนแสงเป็นประกายสงบขรึม คุณหนูหยางรุ่ยหลินก้าวลงจากรถม้าด้วยท่าทีสำรวม งดงามตามฐานะบุตรีตระกูลหยาง วันนี้คือครั้งที่สองที่นางมาสำนักสราญรมย์เพื่อจะเข้ามาเรียนรู้กิจการหลักของตระกูลด้วยตนเอง แม้ก่อนหน้านี้จะเคยได้ยินเพียงคำเล่าขานถึงความรุ่งเรือง แต่การได้มายืนอยู่ตรงหน้า กลับให้ความรู้สึกหนักแน่นยิ่งกว่าที่คิด

ทันทีที่ย่างเท้าเข้าสู่เขตสำนัก กลิ่นหมึกจีนและกระดาษใหม่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นไม้เก่าแก่ที่ผ่านกาลเวลาหลายสิบปี เสียงศิษย์ท่องตำราดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ้างกำลังคัดลอกอักษร บ้างกำลังอภิปรายหลักวิชา บ้างฝึกกระบวนท่ากลางลานกว้าง ทุกอย่างดูเป็นระเบียบและทรงเกียรติสมกับเป็นรากฐานของตระกูลหยาง

ทว่าความรู้สึกของนางกลับไม่สงบตามบรรยากาศ หัวใจเต้นแรงกว่าปกติอย่างไร้สาเหตุ ฝ่ามือเย็นเฉียบ แม้อากาศมิได้หนาว นางพยายามสูดลมหายใจลึก ๆ บอกตนเองว่านี่เป็นเพียงความตื่นเต้น แต่ยิ่งเดินลึกเข้าไปในเขตด้านใน ความรู้สึกประหลาดนั้นกลับยิ่งชัดเจนขึ้น ราวกับมีเงาความทรงจำบางอย่างซ่อนอยู่ในผนังไม้ ในพื้นหิน และในสายลมที่พัดผ่านต้นหลิว

ท่านอาจารย์ใหญ่พานางเยี่ยมชมกิจการอย่างละเอียด ห้องบัญชีถูกจัดวางเป็นสัดส่วน สมุดเล่มหนาเรียงรายตามชั้นไม้ ข้อมูลรายรับรายจ่ายของสำนักในแต่ละฤดูกาลถูกบันทึกอย่างประณีต นางตั้งใจฟังการอธิบายเกี่ยวกับรายได้จากการพิมพ์ตำรา การรับศิษย์ใหม และการจัดสอบประจำปี

ทุกอย่างดูราบรื่นสมบูรณ์แบบ แต่เมื่อเดินผ่านโถงด้านตะวันตก นางรู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุดชั่วขณะ พื้นหินบริเวณนั้นมีรอยแตกร้าวเล็ก ๆ เหมือนไม่มีความสำคัญ หากสายตานางกลับหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นนานเกินไป ภาพบางอย่างวาบเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็วเสียงฝีเท้าเร่งร้อน เสียงหัวเราะแหลมสูงของเด็กหญิง เสียงกระแทกดังปัง

“คุณหนูไม่สบายหรือ” 

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” 

ขณะเดินผ่านลานฝึกสายตาหลายคู่หันมามองนาง บางคนรีบก้มหน้าด้วยความเคารพ บางคนมองอย่างสงสัย แต่มีศิษย์กลุ่มหนึ่งที่สายตาไม่เหมือนผู้อื่น แววตาของพวกเขานิ่งค้างอยู่บนใบหน้านางนานเกินจำเป็น ราวกับกำลังพยายามยืนยันบางสิ่ง

หนึ่งในนั้นเป็นชายหนุ่มอายุราวยี่สิบต้น ๆ เขาชะงักมือจากการคัดลอกตำราเมื่อเห็นนาง สายตาวูบไหวก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง เขาก้มหน้าลง แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดยังคงค้างอยู่ในอากาศ

เมื่อเดินผ่านมุมกำแพงด้านหลังอาคารเรียน ความรู้สึกหนาวเย็นพลันแล่นขึ้นมาตามสันหลัง ทั้งที่แสงแดดยามสายส่องถึงเต็มที่ นางมองไปยังผนังไม้เก่าแก่ซึ่งมีรอยครูดจาง ๆ ราวกับเคยมีของแข็งกระแทกซ้ำ ๆ ภาพเลือนรางคล้ายเงาเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ยืนก้มหน้าอยู่ตรงนั้นผุดขึ้นมาในจิตใจ เสียงกระซิบดังแผ่วเบาในหู

 “อย่าบอกใคร…ถ้าอยากอยู่ที่นี่…”

ความรู้สึกนั้นไม่ใช่เพียงความหวาดกลัว หากเป็นความเศร้าลึก ๆ ที่ไม่ทราบที่มา เหมือนร่างกายนี้เคยจดจำความเจ็บปวดบางอย่าง แม้จิตวิญญาณของนางจะไม่เคยรับรู้ระหว่างการสนทนาเรื่องการคัดเลือกศิษย์ใหม่ ท่านอาจารย์กล่าวถึงระเบียบวินัยอันเข้มงวดของสำนัก 

“ที่นี่เราสอนให้ศิษย์อดทน แข็งแกร่ง และรู้จักลำดับชั้น” 

สายตาของศิษย์กลุ่มเดิมยังคงลอบมองเป็นระยะ บางครั้งเหมือนหลบเลี่ยง บางครั้งเหมือนจับจ้องอย่างตั้งใจเกินไป คล้ายกำลังรอว่านางจะพูดหรือทำสิ่งใดบางอย่างหรือพวกเขากำลังหวาดกลัว หวาดกลัวว่าคุณหนูแห่งตระกูลหยางจะรู้ความลับบางอย่างในอดีตหรือไม่

ยิ่งคิดหัวใจก็ยิ่งหนักอึ้ง ความทรงจำที่ไม่ใช่ของตนเองค่อย ๆ กดดันอยู่ใต้สำนึก เหมือนมีใครบางคนเคยยืนอยู่ตรงนี้ เคยถูกมองด้วยสายตาเย็นชา เคยถูกกดให้ต่ำกว่าผู้อื่น และวันนี้นางกลับมายืนในฐานะผู้สูงศักดิ์ที่สุดคนหนึ่งของสถานที่แห่งนี้

ก่อนกลับนางหันมองลานฝึกอีกครั้ง ลมพัดผ่านต้นหลิว ใบไม้ไหวซู่ซ่า แสงแดดสะท้อนพื้นหินจนพร่าเลือนชั่วครู่ ในวินาทีนั้น นางรู้สึกเหมือนมีเด็กหญิงคนหนึ่งยืนอยู่กลางลาน มองมาที่นางด้วยดวงตาแดงช้ำแต่แน่วแน่

ภาพนั้นหายไปอย่างรวดเร็วรถม้าเคลื่อนออกจากสำนักช้า ๆ คุณหนูหยางรุ่ยหลินเอนกายพิงเบาะ หลับตาลงชั่วครู่เพื่อรวบรวมความคิด สำนักสราญรมย์ควรเป็นเพียงสถานที่ทำงาน เป็นรากฐานธุรกิจ เป็นสิ่งที่ควรภาคภูมิใจ แต่สำหรับร่างนี้มันเหมือนสถานที่ที่ซ่อนรอยแผลบางอย่างไว้ลึกเกินกว่าจะมองเห็น และสายตาของศิษย์บางคนในวันนี้ ยืนยันกับนางอย่างชัดเจนว่า อดีตนั้นอาจไม่เคยเลือนหายไปจริง ๆ เพียงแต่รอวันที่ความทรงจำจะตื่นขึ้นเท่านั้น

คืนนั้นหลังกลับถึงจวน คุณหนูหยางรุ่ยหลินรู้สึกอ่อนล้าอย่างประหลาด ทั้งที่ร่างกายมิได้เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางมากนัก แต่จิตใจกลับหนักอึ้งราวกับแบกบางสิ่งที่มองไม่เห็นไว้บนบ่า เมื่อนางเอนกายลงบนเตียง เสียงลมพัดผ่านชายคาเบา ๆ คล้ายเสียงกระซิบจากแดนไกล เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลง และไม่นาน ความมืดก็กลืนทุกสิ่ง ภาพในฝันเปิดขึ้นอย่างฉับพลัน

นางยืนอยู่กลางลานฝึกของสำนักสราญรมย์ ท้องฟ้าในฝันหม่นเทา ต่างจากแสงอาทิตย์สดใสที่เห็นในวันนี้ รอบกายคือกำแพงไม้สูงและต้นหลิวที่ใบไม้ปลิวไหวอย่างเงียบงัน ทว่าเสียงหัวเราะแหลมเล็กกลับดังขึ้นจากด้านหลัง

เมื่อหันไปมอง นางกลับไม่ใช่หญิงสาวในชุดงดงาม หากเป็นเด็กหญิงตัวเล็กในชุดผ้าฝ้ายเก่า สีซีดจาง ปลายแขนเสื้อขาดลุ่ยเล็กน้อย มือเล็กกำแน่นราวกับพยายามควบคุมความหวาดกลัว

“นางมาอีกแล้ว!”

เสียงหนึ่งดังขึ้น ตามด้วยเสียงหัวเราะหลายเสียง เด็กหญิงวัยไล่เลี่ยกันสามสี่คนเดินเข้ามาล้อมรอบ ใบหน้าของพวกเขาเลือนราง แต่แววตากลับชัดเจนดูแคลน เยาะเย้ย และเย็นชา

“คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้มาเรียนที่นี่”

มือหนึ่งผลักไหล่เล็ก ๆ จนร่างนั้นเซถอยหลัง อีกคนดึงเปียผมจนศีรษะหงาย เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกัน เด็กหญิงในฝันพยายามยืนนิ่ง กัดริมฝีปากแน่นไม่ให้เสียงสะอื้นหลุดออกมา แต่แรงผลักอีกครั้งทำให้นางล้มลงกับพื้นหิน ฝ่ามือครูดไปกับพื้นจนแสบช้ำ หัวเข่ากระแทกอย่างแรง ความเจ็บแล่นวาบขึ้นมาถึงอก

“อย่าร้องไห้สิ!” 

“หรือจะไปฟ้องท่านอาจารย์”

เสียงเหล่านั้นก้องสะท้อนในลานกว้าง ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วย เด็กหญิงตัวเล็กทำได้เพียงก้มหน้า ปล่อยให้เส้นผมบดบังดวงตาที่เอ่อคลอด้วยน้ำตา

ทันใดนั้นมีแรงกระชากจากด้านหลัง ร่างเล็กถูกผลักเข้าหากำแพง เสียงศีรษะกระแทกดังปัง โลกหมุนคว้าง ภาพรอบตัวสั่นไหวเลือนลาง