ตอนที่ 2 เปิดตัวคู่หมั้น

ตอนที่ 2 เปิดตัวคู่หมั้น

เสียงพูดคุยของเหล่าบรรดานักศึกษาที่นั่งจับกลุ่มพูดคุยกันเงียบลงทันที ที่กั้งพาณิชาเดินเข้ามาในตึกวิศวะ ร่างบางของเธอในชุดนักศึกษาพอดีตัว ที่อวดสัดส่วนชัดเจน บวกกับกระโปรงสั้นทรงเออวดเรียวขาขาว รวมกับหน้าตาที่สวยจนทำให้ใครต่อใครหันมามองเธอเป็นตาเดียว

“เฮ้ยกั้ง น้องคนนั้นเป็นใคร อย่าบอกนะว่าเด็กปีหนึ่งคณะเรา” เสียงเพื่อนร่วมรุ่นของกั้งตะโกนถามมาจากอีกด้านของตึก

“ไม่ใช่เว้ย” กั้งตอบ ก่อนจะพาณิชาเดินไปตามทางเดิน เพื่อไปที่ห้องเชียร์ เพราะกั้งคิดว่าคนที่ณิชาอยากเจอ น่าจะอยู่ที่ห้องนั้น

“แล้วน้องเค้าเป็นใคร อย่าบอกนะว่ามึงเปิดตัวแล้ว” เพื่อนอีกคนของกั้งตะโกนถามขึ้นมาอีก

“ไม่ใช่โว้ย กูชอบผู้ชาย กูบอกพวกมึงกี่ทีแล้วเนี่ย” กั้งโวยวายตอบ “แล้วกูขอบอกไว้เลยนะ พวกมึงเลิกเสือกได้แล้วว่าน้องเขาเป็นใคร คนนี้ของต้องห้าม เพราะเจ้าที่แรง” กั้งบอกก่อนจะเดินเร็วขึ้น เพื่อไปให้พ้นจากพวกเพื่อนปากมากของเธอ

คำพูดของกั้งทำให้หลาย ๆ คนตรงนั้นยิ่งงงหนักกว่าเดิม แต่ก็ไม่มีใครกล้าถาม เพราะกลัวกั้งด่าอีก ส่วนจะไปถามลมที่เดินตามหลังมานั่นยิ่งแล้วใหญ่ เพราะหมอนั่นเงียบยิ่งกว่าอะไร

“พี่กั้งนี่เหมือนเดิมเลยนะคะ ยังโหดเหมือนเดิมเลย” ณิชาบอกกับกั้ง

“ก็พวกมันกวนตีนอ่ะ ไม่ด่าได้ไง” กั้งบอก ก่อนจะเปิดประตูห้องเชียร์เข้าไป แต่เป็นจังหวะเดียวกับที่คนข้างในเปิดแล้วเดินออกมาพอดี

“มึงหายหัวไปไหนมากั้ง กูบอกแล้วว่ามีเรียกประชุมเช้า นี่ประชุมเสร็จแล้วเพิ่งโผล่หัวมากัน ไอ้ลมก็อีกคน กูบอกให้ไปตามกั้ง เสือกหายไปกันทั้งคู่” เสียงของคนที่เปิดประตูออกมาเริ่มด่าขึ้นทันทีที่เห็นหน้ากั้ง

ณิชามองคนที่ยืนอยู่ที่ประตู แล้วกำลังด่ากั้งกับลมอย่างสำรวจ ไม่ต้องบอกเธอก็รู้ว่าเขาเป็นใคร เพราะเธอจำเขาได้ดี

ใบหน้านิ่ง ๆ แต่หล่อจัด ขนาดที่ทำคนหลงได้ง่าย ๆ ร่างสูงของเขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำ มีเสื้อช็อปสีเลือดหมูใส่ทับอีกชั้น กางเกงยีนสีดำ ยิ่งช่วยส่งให้ลุคของเขาดูดิบเท่ขึ้นเยอะ จนเธอแทบจะละสายตาจากเขาไม่ได้

กวินเองก็เช่นกัน หลังจากที่ด่ากั้งกับลมเสร็จ เขาถึงเพิ่งได้สังเกต ว่ากั้งกำลังจับมือใครบางคนอยู่ และดูเหมือนกั้งกำลังจะพาเธอคนนั้นเข้าไปในห้องเชียร์

กวินมองสำรวจผู้หญิงที่กั้งพามา ก่อนจะถามออกไปว่าเธอเป็นใคร

“กั้ง ยัยเด็กหน้าสวยนมใหญ่นี่เป็นใคร” หลังกวินถามจบ ทุกคนต่างเงียบเสียงทันที เพราะตกใจกับคำถามที่แสนจะปากหมาของกวิน

ส่วนกั้งเองก็อยากจะด่าเขา แต่เธอนึกคำด่าไม่ออกเพราะไม่รู้จะด่าความปากหมาของกวินว่ายังไงดี จนลมที่ยืนอยู่ด้วยต้องพูดขึ้นมา

“ไอ้เชี่ยวิน คำถามมีเป็นร้อย แต่มึงเสือกเลือกที่จะถามแบบนี้นะไอ้เวร” ลมด่าออกมาพร้อมกับทำหน้าตาเอือม ๆ

“แล้วทำไมจะถามไม่ได้ กูก็แค่เลือกถามตามความเป็นจริง ๆ” กวินตอบ

“แล้วสรุปว่าไง ยัยเด็กนี่เป็นเด็กของใคร กั้งหรือว่ามึง” กวินยังคงถามย้ำ แต่ครั้งนี้เขากลับปักธงว่าหญิงสาวเป็นผู้หญิงของหนึ่งในสองคนนี้

ณิชาที่เงียบอยู่นานเลยพูดขึ้นบ้าง “แล้วทำไมพี่ถึงไม่คิดว่า ฉันเป็นผู้หญิงของพี่บ้างล่ะคะ” เธอถามเขาออกไป แต่กวินก็เพียงทำหน้านิ่ง ๆ ก่อนจะตอบ

“ฉันเคยนอนกับเธอแล้วเหรอ พอดีจำไม่ได้แล้ว” กวินบอกพลางหยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “โทษทีนะ แต่ฉันไม่นับผู้หญิงที่นอนด้วยแค่ครั้งเดียว เป็นผู้หญิงของฉันหรอกนะ ไม่งั้นคงมีผู้หญิงของฉันเกือบครึ่งมหาลัยได้แล้วมั้ง”

กวินพูดออกมาเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่คนฟังอย่างณิชาถึงกับอึ้ง

เธอมองหน้าเขาก่อนจะถามออกมาอย่างสงสัย “นี่พี่มั่วขนาดนี้ โรคไม่ถามหาพี่บ้างเหรอคะ”

“ไม่ ฉันป้องกันดี” เขาตอบเหมือนกับเป็นแค่เรื่องธรรมดา

“ฉันคงต้องให้พี่ไปตรวจโรคก่อนแล้วแหละ” ณิชาพึมพำออกมาเบา ๆ กั้งที่อยู่ใกล้เธอได้ยินเสียงพึมพำนั่นเลยหัวเราะขำ ๆ

“ความคิดดีมาก”

กวินถามอีกครั้ง อย่างหงุดหงิดเพราะไม่มีใครตอบเขาสักที ว่าเธอเป็นใคร “แล้วสรุป จะมีใครบอกกูได้ยัง ว่ายัยหน้าสวยนี่เป็นเด็กใคร”

ณิชามองหน้าเขาก่อนจะตอบด้วยเสียงหงุดหงิดไม่แพ้กัน “เด็กพี่นั่นแหละ ไม่ต้องถามคนอื่นเลย”

“ฉันบอกแล้วนี่ ว่าฉันไม่นับผู้หญิงที่นอนด้วยคืนเดียวเป็นผู้หญิงของฉัน” กวินตอบด้วยเสียงนิ่ง ๆ แต่กวนประสาท

ณิชามองหน้าเขา ก่อนที่เธอจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พี่ฟังให้ดีนะ ฉันไม่เคยนอนกับพี่ และจะไม่มีวันนอนด้วยจนกว่าฉันจะมั่นใจว่าพี่ปลอดภัยไร้โรค” เธอเว้นจังหวะดูท่าทีว่าเขาจะพูดอะไรมั้ย

แต่เขาไม่พูด เธอเลยพูดต่อ “แต่ที่ฉันบอกว่าฉันเป็นคนของพี่ เพราะว่าฉันเป็นคู่หมั้นของพี่ต่างหาก” เธอพูดช้า ๆ และเน้นทุกคำ

กวินเงียบไป เหมือนสมองกำลังประมวลผล ส่วนคนอื่นก็ต่างเงียบอย่างตั้งใจรอฟังเรื่องที่เธอพูด

“เมื่อกี้ เธอบอกว่าตัวเองเป็นอะไรของฉันนะ” กวินถามหลังจากที่สมองเขาเลิกเออเร่อ

“คู่หมั้นค่ะ ฉันบอกว่าฉันเป็นคู่หมั้นของพี่” ณิชาเน้นทุกคำตอบ

“เด็กพวกมึงเพี้ยนป่ะ ทำไมมาบอกว่ากูเป็นคู่หมั้น” กวินหันไปถามกั้งกับลม ส่วนณิชาก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาที่เขาไม่เชื่อที่เธอพูด

“นี่มึงจำน้องเขาไม่ได้จริง ๆ เหรอ” กั้งถาม

“เออ”

“เนี่ย ณิชา ที่นี่มึงพอจะนึกออกได้บ้างหรือยัง” กั้งบอก

กวินนิ่งไปครู่หนึ่งพลางนึกชื่อที่กั้งบอกอย่างคุ้นหู ก่อนที่เขาจะมีสีหน้าที่ดูค่อนข้างตกใจ หลังจากที่นึกออกว่าเจ้าของชื่อคุ้นหูนั้นเป็นใคร

“ณิชา ยัยเด็กช่างตื๊อนั้นนะเหรอ”

“เออ ณิชานั่นแหละ” กั้งยืนยัน กวินเลยหันไปมองหน้าณิชาตรง ๆ อีกครั้ง

“ทีนี้พี่รู้แล้วใช่มั้ยคะ ว่าฉันเป็นเด็กใคร พี่คู่หมั้น” ณิชาพูดพร้อมกับเน้นประโยคหลังชัด ๆ