ตอนที่ 3 ใครคู่หมั้นเธอ

ตอนที่ 3 ใครคู่หมั้นเธอ

กวินยืนนิ่ง เขามองคนที่เรียกเขาว่าคู่หมั้นด้วยสายตานิ่ง ๆ ก่อนจะเค้นหัวเราะออกมา  “คู่หมั้นเหรอ นี่เธอโตจนนมใหญ่กว่าหัวเด็กอีก ยังจะเชื่อเรื่องไร้สาระที่ปู่ฉันพูดเล่นอีกเหรอ”

“ปู่พี่ไม่ได้พูดเล่นนะคะ คุณปู่พูดจริง ๆ” ณิชายืนยันเสียงแข็ง แต่กวินก็ยังเฉย ๆ

“ก็มีแต่เธอนั่นแหละ ที่เชื่อว่ามันคือเรื่องจริง”

“ถ้าพี่คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง แล้วสิ่งนี้คืออะไรคะ” ณิชาบอก ก่อนที่เธอจะเปิดกระเป๋าแล้วหยิบบางอย่างออกมาให้กวินดู “พี่คงจำสิ่งนี้ได้นะคะ ถ้าปู่พี่แค่ล้อเล่น ปู่พี่คงไม่ให้สิ่งนี้กับฉันหรอกค่ะ”

กวินหยิบของสิ่งนั้นจากมือณิชาไปดู “นี่มันแหวนของย่าฉันนี่”

กวินพูดออกมาเพราะเขาจำมันได้ขึ้นใจ ว่าเป็นแหวนของย่าของเขาที่เสียไปแล้ว กั้งเองก็หยิบแหวนจากมือกวินแล้วเอาไปแบ่งลมดู

ลมพลิกดูที่ใต้แหวน ก่อนที่เขาจะเห็นนามสกุลของกวินสลักไว้ที่นั่น “วรรธนกุล” ลมอ่านตัวอักษรที่อยู่ใต้แหวนออกมา “เชี่ย นามสกุลมึงจริงด้วย นี่แหวนย่ามึงของจริงเลยไอ้วิน”

“เออกูรู้” กวินตอบลม “แหวนย่าฉันไปอยู่ที่เธอได้ยังไง” กวินถามณิชาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เพราะปู่พี่ให้ฉันมาไงคะ” ณิชาตอบด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ “ทีนี้พี่ก็เชื่อได้แล้วสินะคะว่าปู่พี่พูดจริง ฉันไม่ได้มโนไปเอง”

“จริงด้วย ปู่มึงให้แหวนน้องมาขนาดนี้ กูว่าคงไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้วไอ้วิน” กั้งเองก็เห็นด้วยกับณิชา

“แล้วไง ต่อให้ปู่จะให้แหวนจริง แล้วก็พูดจริง แต่ถ้ากูไม่ยอมรับ ยัยเด็กนี่จะทำไรกูได้” กวินก็ยังคงพูดแบบไม่ใส่ใจอยู่ดี

“นี่มึงหมายความว่า มึงจะไม่ยอมรับการหมั้นครั้งนี้เหรอ” ลมถาม

“เออ เมื่อก่อนกูไม่รับ ตอนนี้กูก็ไม่รับ” กวินบอกอย่างเย็นชา

เขาเดินเข้าใกล้ณิชาจนตัวแทบจะติดกับเธอ ก่อนจะหยิบแหวนที่มือของลมแล้วส่งคืนให้เธอ ก่อนจะก้มลงกระซิบกับเธอเบา ๆ

“นี่แหวน อยากได้ก็เอาไป แล้วไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันซะ” เขาบอกก่อนจะถอยหลังกลับไปยืนที่เดิม ก่อนจะส่งยิ้มเย็นชาให้เธอ

แต่แทนที่ณิชาจะกลัว หรือเสียใจกับคำพูดของเขา เธอกลับยิ้มให้เขาอย่างท้าทาย

“ฉันคิดไว้แล้วว่าพี่ต้องพูดกับฉันแบบนี้” เธอเดินเข้าหาเขาจนหน้าอกเธอเกือบชนเขา แล้วเขย่งเท้าขึ้นเพื่อกระซิบบอกเขา “แต่คิดว่าฉันจะถอยเหรอ ฉันกลับมาที่นี่ก็เพื่อพี่โดยเฉพาะ เพราะฉะนั้นพี่เตรียมตัวเป็นของฉันดีกว่า”

พูดจบณิชาก็ถอยหลังกลับไป แล้วทั้งสองก็จ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ก่อนที่กวินจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน

“ถ้าเธอคิดว่า ตัวเองมีปัญญาทำได้ก็ลองดู” กวินบอกอย่างท้าทาย เขาเองก็อยากจะรู้ว่าเธอจะทำยังไงเหมือนกัน

“เตรียมตัวไว้เลยค่ะ เพราะคนอย่างฉันถ้าอยากได้พี่ฉันก็ต้องได้” ณิชาเองก็ตอบกลับอย่างมั่นใจ

กั้งที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ใกล้ ๆ ได้แต่กระซิบกับลมเบา ๆ  “มึงว่าสองคนนี้มันจะยังไง จะรักกันหรือจะตีกันตายก่อน”

“ไม่รู้ แต่กูรู้ว่าต่อจากนี้ชีวิตไอ้วิน ไม่สงบสุขแน่” ลมกระซิบตอบกั้ง พร้อมกับมองทั้งสองคนที่ยังคงจ้องกันอย่างไม่ยอมแพ้

หลังจากณิชากลับไปที่คณะของเธอ โดยมีกั้งเป็นคนไปส่ง ทันทีที่กั้งกลับมาที่คณะกวินกับลมที่นั่งรอเธอที่ม้าหินอ่อนในสวนของคณะ ก็ล็อกคอกั้งก่อนจะถามเธอเรื่องณิชาทันที

“มึงไปเจอยัยเด็กนั่นที่ไหน” กวินถาม

“ก็เจอหน้ามหาลัยไง ณิชาให้กูไปรับเพราะรถติด”

“แล้วมึงรู้ตั้งแต่เมื่อไรว่ายัยเด็กนั่นกลับมา”

“อาทิตย์ก่อน ณิชาบอกกูว่าจะกลับมาเรียนที่นี่กูเลยไปรับน้องที่สนามบิน ก็วันที่กูเบี้ยวพวกมึงนั่นแหละ”

“มึงติดต่อกับณิชามาตลอดเลยเหรอ” ครั้งนี้เป็นลมที่ถาม

“อืม ความจริงก็ไม่ตลอดหรอก ก็นาน ๆ ครั้งก็มีคุยกันบ้าง”

“แล้วนี่ณิชาเรียนคณะไหน มึงรู้มั้ย” ลมถาม

“บัญชี” กั้งตอบก่อนจะตีแขนกวินแรง ๆ ให้เขาปล่อยเธอ “ไอ้เชี่ยวิน มึงจะปล่อยคอกูได้ยัง จะล็อกให้กูตายเลยมั้ย”

กวินเองก็เหมือนพึ่งนึกได้เลยปล่อยมือออกจากคอของกั้ง

“แล้วพวกมึงจะตกใจกันทำไม น้องมันก็บอกตั้งแต่น้องย้ายตามพ่อกับแม่น้องไปแล้วนี่ ว่าจะกลับมาเรียนมหาลัยที่นี่” กั้งบอก ก่อนจะมองหน้าเพื่อนทั้งสองคน “หรือว่าพวกมึงลืมไปแล้ว”

“จริงด้วย กูนึกออกล่ะ” ลมที่นึกออกพูดขึ้น ก่อนจะหันไปมองหน้ากวิน “ก่อนไปน้องยังบอกให้มึงทำตัวดี ๆ ด้วย ใช่ป่ะไอ้วิน”

“ใช่มั้ง กูจำไม่ได้ล่ะ” กวินตอบอย่างขอไปที ก่อนจะถามกั้งเรื่องแหวน “แล้วมึงรู้เรื่องแหวนที่ปู่กูให้เด็กนั่นมั้ย”

“ไม่รู้ กูรู้แค่ปู่มึงรู้ว่าณิชากลับมา แต่ไม่รู้ว่าปู่มึงไปให้แหวนน้องตอนไหน” กั้งบอกก่อนจะเดินไปนั่งที่ม้านั่ง ฝั่งเดียวกับลม “แต่ว่าก็ว่าเถอะ ปู่มึงเล่นให้แหวนของย่ามึงกับณิชาแบบนี้ กูว่าปู่มึงไม่ล้อเล่นหรอกเรื่องหมั้น”

“แล้วปู่มึงไม่ได้บอกอะไรกับมึงเลยเหรอ เรื่องณิชา” ลมถาม

“ไม่” กวินบอกพร้อมกับทำหน้านึก “อาทิตย์ก่อนกูก็ไปหาปู่ เห็นปู่เอาแหวนออกมาก่อนสั่งให้คนเอาไปทำความสะอาด แต่กูก็ไม่ได้ถามรายละเอียดว่าจะทำความสะอาดทำไปทำไม ไม่คิดว่าปู่จะเอาไปให้เด็กนั่น”

“กูถามจริง พวกมึงสองคนจำน้องมันไม่ได้จริง ๆ เหรอ ไม่เจอกันแค่สามปีเองนะมึง ไม่ได้นานเลย” กั้งถาม ทั้งสองคนเลยส่ายหน้าแทนคำตอบ

“กูจำไม่ได้ น้องมันโตขึ้นเยอะนะเว้ย ทั้งสวยขึ้น สูงขึ้น” ลมตอบ ก่อนที่กวินจะพยักหน้าเห็นด้วย

“ใช่ กูนี่ไม่มีความคิดว่าเป็นยัยเด็กนั่นเลยด้วยซ้ำ”

“แล้วที่มึงพูดกับน้องว่ามึงไม่ตกลงเรื่องหมั้น มึงพูดจริงเหรอ” กั้งถาม

“มึงคิดว่ากูจะพูดเล่นเหรอ กูไม่ชอบการผูกมัดมึงก็รู้” กวินพูดอย่างหงุดหงิด

“เออรู้ เพราะที่ผ่านมามึงไม่เคยขึ้นเตียงกับผู้หญิงซ้ำเลยสักคน” กั้งบอกอย่างรู้ไส้รู้พุง

“รู้แล้วมึงจะถามทำไม”

“เอ้า ก็เพื่อมึงจะเปลี่ยนใจไง น้องออกจะสวยแถมหุ่นดีขนาดนั้น กูไม่เชื่อหรอกว่ามึงไม่สนใจน้อง เห็นจ้องนมน้องซะขนาดนั้น”

“ก็จริงอย่างที่กั้งว่า มึงไม่คิดอะไรกับน้องจริงเหรอ” ครั้งนี้ลมเป็นคนถาม

“คิด” กวินตอบ ก่อนจะหันไปทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่ทั้งสองคน “แต่คิดแค่จะพาขึ้นเตียงนะ ให้เอาเป็นเมียกูไม่เอา”

“ไอ้เวรกวิน” กั้งแทบอยากจะเข้าไปชกกวินสักหมัดจริง ๆ แต่ติดตรงที่ลมจับตัวเธอไว้