บทที่ 12 เยี่ยมโรงหมอ

บทที่ 12 เยี่ยมโรงหมอ

       จางฟานอวี้ก้าวลงจากบันได รู้สึกอ่อนแรงไม่น้อย แต่เพื่อขัดขวางความดีความชอบของโจวซ่งหลง นางจำเป็นต้องให้องค์ชายสามเอาหมอหานมาเป็นพวกให้จงได้ สายตามองสำรวจลงไปด้านล่าง มิทันต้องหันหาก็คล้ายว่าจะเห็นโจวหลงเฉิงนั่งโดดเด่นกว่าผู้ใด 

       องค์ชายสามเงยหน้าเมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมา เขาประสานสายตาเขากับสตรีที่อยู่ไกลออกไปครู่หนึ่ง ยกน้ำชาขึ้นมาจิบครั้งสุดท้ายก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ฟานอวี้ลงมาถึงบันไดขั้นแรก

       คนที่ต้องเดินเข้าไปหาองค์ชายถูเหงื่อกลางฝ่ามือไปมา แต่เมื่อเขาไม่ยอมลุกมา ก็เป็นนางเองที่ต้องเดินเข้าหาบุรุษ

“นายท่าน..ไปกันเถิดเจ้าค่ะ” จางฟานอวี้เป็นฝ่ายออกปากก่อน เมื่อไปหยุดยืนต่อหน้าเขาแล้วอีกฝ่ายไม่ยอมเอ่ยทัก เพียงแค่ปรายตามองมาและหันหน้าไปทางอื่นอย่างไม่แยแส บีบให้นางต้องพูดคุย

       โจวหลงเฉิงไม่ตอบสิ่งได้ เขายกการินน้ำชา ยื่นจอกชาไปฝั่งตรงข้าม “นั่งลง”

“เจ้าค่ะ”

“เมื่ออยู่ภายนอกให้เรียกท่านพี่ ฮูหยินเรียกสามีว่านายท่าน เจ้าไม่คิดว่าประหลาดไปหน่อยหรือ” 

       จางฟานอวี้พยักหน้ารับ การเรียกขานว่านายท่านตามองครักษ์จางก็ประหลาดอยู่ และตอนนั้นเองก็เป็นช่วงที่นางสังเกตว่าอาภรณ์ที่สวมใส่เป็นอาภรณ์คู่

“ดื่มยาก่อน เราจึงจะไปกัน” โจวหลงเฉิงอธิบายจบได้ไม่นานก็มีเสี่ยวเออร์ถือถาดใส่ถ้วยยาออกมาจากหลังครัว

        ถ้วยยาครั้งนี้กลิ่นมิใช่อย่างที่คุ้นเคยแล้ว นางยกดื่มจนหมดโดยไม่บ่นเรื่องความขม ยกจอกชาที่องค์ชายสามรินไว้ให้ตามลงไป แต่ยังไม่ทันที่จะรินอีกถ้วยเพื่อล้างความขมปร่า ก็มีก้อนน้ำตาลมาตกที่ตัก ทว่าคนให้กลับหมุนกายเดินออกไปด้านนอกเสียแล้ว

.

.

.

       รถม้าขององค์ชายสามเคลื่อนมาจอดหน้าโรงหมอหาน แสงอาทิตย์สีอำพันทอดยาวเหนือหลังคาครึ่งหลังเป็นกระเบื้องเคลือบ อีกครึ่งหนึ่งเป็นไม้ที่ไม่งดงามนัก เสียงระฆังลมจากร้านค้ารอบข้างไม่ทำให้บรรยากาศในโรงหมอแห่งนี้ดูงดงามขึ้นเลย มันดูแล้วอึมครึมตึงเครียดกว่าที่นางจำได้มากนัก

       ด้วยยามนี้ชายคนหนึ่งอุ้มเด็กหญิงที่ไม่ได้สติ มายังทิศทางของโรงหมอที่ฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นสมุนไพรคละคลุ้ง

“ท่านหมอ! ท่านหมอช่วยบุตรของข้าด้วย!” ชายคนนั้นคุกเข่าส่งกับพื้น

“ตายแล้ว อย่านำตัวนางเข้ามานะ ตุ่มขึ้นทั้งตัวเช่นนี้หากนำมาติดพวกเราที่ร่างกายอ่อนแออยู่จะทำอย่างไร” คนไข้ที่มาหาหมอหานเพื่อขอเทียบยาโวยวายออกมา

“ท่านหมอรีบเขียนเร็วเข้า ข้าจะได้รีบไป ตุ่มหนองมากมายเช่นนี้น่ารังเกียจยิ่ง” คนไข้ชายอีกคนรีบคะยั้นคะยอท่านหมอ

“ท่านหมอ ช่วยบุตรของข้าเถิด ข้าเดินเท้ามาสามวันด้วยหมอท่านใดต่างก็บอกว่าไร้ทางรักษา ได้ยินชื่อเสียงท่านหมอจึงดั้นด้นมา หากท่านไม่ช่วยเหลือข้า ชีวิตบุตรสาวเพียงคนเดียวคงจบสิ้นแล้ว”

        ชายที่กอดเด็กหญิงไว้แนบอกร้องไห้ออกมาก้องฟ้า เสียงสะอื้นปะปนกับเสียงร้องปานจะขาดใจตายดังออกมาเป็นระยะ 

“พวกเจ้าป่วยเล็กน้อย ไปๆ ค่อยมาเอาเทียบยาพรุ่งนี้ ตุ่มปริศนาเช่นนี้จึงน่าสนใจ” แววตาของหานปาเหวินบ่งบอกถึงการรอชมเรื่องสนุก หมอหนุ่มเคลื่อนฝีเท้าขยับเข้าหาเด็กหญิงที่นอนไร้สติ

“ท่านหมอมิได้ๆ ข้าทนไอเช่นนี้ไม่ไหวแล้ว”

“ฮูหยินผู้เฒ่าของข้าก็มิอาจทนได้เช่นกัน คนแก่ปวดกระดูกทุกข์ทรมานนัก”

“มิใช่ถึงตาย! ไม่รู้จักรอคอยก็ไม่ต้องมารับเทียบยาข้า หมออื่นมากมายไปหาเสีย ไป! ไปซะ” ปาเหวินไล่คนไข้ที่ไม่รู้ฟังให้ออกจากหน้าร้านตนเองไป

“นี่น่ะหรือ คนที่ข้าจะหาประโยชน์ได้” องค์ชายสามหันมาถามฟานอวี้หลังมองเหตุการณ์ตรงหน้า ชายที่มิได้มีใจรักการรักษา แต่ดูแล้วคงเห็นว่าเป็นปริศนาที่ต้องไขเสียมากกว่า

“ท่านพี่ก็เพียงแค่ต้องใช้คนให้ถูกหน้าที่มิใช่หรือ แปลกไปสักหน่อยก็มองข้ามไปไม่ได้หรือเจ้าคะ” ฟานอวี้ยกยิ้มคำขอของนางสมปรารถนาดังตั้งใจ คิดอยากให้หมอผู้นี้ได้แสดงความสามารถ คนเจ็บด้วยโรคที่หมออื่นไม่อาจช่วยได้ก็มากองอยู่แทบเท้า

“ท่านทั้งสองมายืนรอเอาสิ่งใด” หานปาเหวินถามโจวหลงเฉิงและจางฟานอวี้ที่เพียงแค่ยืนมองไม่พูดจาอันใด

“เพียงแค่สังเกตการณ์เท่านั้น ฮูหยินของข้ามิได้ป่วยหนักหนาสามารถรอได้” โจวหลงเฉิงแสดงบทบาทสามีผู้ห่วงใยด้วยการดึงฟานอวี้เข้ามาโอบไว้อย่างรักใคร่ โดยที่ตัวคนถูกกอดได้แต่พยายามขืนตัวหนี

“เช่นนี้จึงค่อยน่าตรวจอาการ รู้ว่าอันใดเร่งด่วน อันใดรอคอยได้”

       หานปาเหวินชี้ให้บิดาของเด็กหญิงนำนางเข้ามาบนโต๊ะไม้ยาว “มีเทียบยาที่หมอคนก่อนใช้รักษาติดตัวมาหรือไม่”

“มีขอรับ” ผู้เป็นบิดารวบรวมสติหยิบเทียบยาทั้งหมดที่เขามี หลังตระเวนพาบุตรสาวรักษามาจนทั่ว เทียบยาทั้งหมดมิได้แตกต่างกันมากนัก ตัวยาคล้ายเดิมมีแตกต่างกันเล็กน้อยตามสูตรของหมอแต่ละสำนัก

“ยาเหล่านี้ล้วนเป็นยารักษาอาการผื่นแพ้ มิได้มีอันใดผิดปกติ ตุ่มเหล่านี้หมอที่ผ่านๆ มาล้วนบอกว่าฟูฟูมีอาการแพ้ขอรับ แต่หากเป็นการแพ้จริงเหตุใดยาสมุนไพรที่ทั้งพอกผิวและดื่มกินจึงไม่ทำให้ดีขึ้นเลยเล่า”

“ก่อนมีอาการนางทำอันใดมาบ้าง เล่ามาให้ละเอียด” หมอหานเริ่มถามหาจุดเชื่อมโยง เขาเองก็เห็นด้วยว่าตุ่มเช่นนี้เกิดจากการแพ้ไม่ผิดแน่ แต่หากใช้เทียบยาแก้แล้วทั้งภายนอกภายในก็ยังไม่หาย อาจเป็นอย่างอื่นที่ปรากฏอาการคล้ายคลึงกัน 

“ท่านอาจารย์ลักษณะตุ่มหนองน้ำเช่นนี้ อาการแพ้ก็ไม่น่าจะผิดพลาด” หมอหญิงที่อยู่ด้านหลังเอ่ยปาก

“เงียบก่อน ให้บิดาของเด็กน้อยเล่ามาก่อน” ท่านหมอหานปาเหวินพยักหน้าให้แก่ชายที่มีสีหน้าไม่มั่นใจนัก

       แม้ไม่มั่นใจนักว่าเรื่องก่อนเกิดตุ่มจะรักษาบุตรสาวได้อย่างไร แต่เมื่อท่านหมอถามมาเช่นนี้ เขาก็จำต้องเล่า “ก่อนหน้านี้ บุตรสาวตามข้าไปล่าสัตว์ นางถูกแมลงต่อย แต่แผลนั้นก็หายสนิทดีแล้ว แต่ตุ่มนี้ขึ้นมาในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน หรือเป็นอาการจากแมลงนั้นหรือท่านหมอ”

“เทียบยาทาแมลงต่อยมีหรือไม่ นำออกมา”

“นี่ขอรับ” เขาเก็บเทียบนานั้นไว้เผื่อว่าจะมีคนในครอบครัวถูกกัดต่อยอีก จึงได้ยังมีให้หมอหานดู

       หานปาเหวินวางเทียบยาทั้งห้าแผ่นเรียงกันนิ้วมือจิ้มลงไปบนกระดาษทีละแผ่นจากนั้นก็ยิ้มออกมา ก่อนจะหยิบโกร่งมาสองอัน บดสมุนไพรสองชนิดผสมไขผึ้งทาไว้บนหน้าแข้งที่ยังไม่มีตุ่มขึ้น เขาเอายาพอกไว้หนึ่งก้านธูป เมื่อเช็ดออกก็เห็นว่าฝั่งหนึ่งเริ่มมีตุ่มแดงๆ ก่อตัวขึ้น ส่วนอีกฝั่งผิวหนังยังปกติอยู่

“ท่านหมอก็รักษามิได้หรือเหตุใดผิวบุตรสาวข้าแดงเยี่ยงนั้น นี่ไม่ใช่ยาหรอกหรือ” เขากอดเด็กหญิงร้องไห้ นางคันเนื้อตัวจนเขาต้องเอาเกลือป้ายไว้บนตุ่มน้ำทั้งที่แตกแล้วและยังมีอยู่ แต่เมื่อทำเช่นนั้นฟูฟูน้อยก็แสบระบมจนหมดสติไประหว่างทางมาโรงหมอ คนเป็นบิดาร้องไห้ออกมาอีกระลอกหนึ่ง

“ผิดแล้ว ที่นางไม่หายเสียทีเป็นเพราะแพ้สมุนไพรในเทียบยา ข้าจะเขียนเทียบที่ตัดสมุนไพรตัวที่แพ้ออกให้”

“แพ้สมุนไพร?” ผู้เป็นพ่อปาดน้ำตาออกด้วยความงุนงง “คนเราจะแพ้ยารักษาได้อย่างไร”

“เหตุใดจะไม่ได้เล่า หมอที่ผ่านมาคงมิได้ขอดูเทียบยาเก่า จึงไม่สังเกตว่ามีสมุนไพรที่เหมือนกันสองตัวในทุกเทียบ หากแพ้แล้วไม่หายเสียทีก็คงเพราะได้รับสิ่งที่แพ้ซ้ำๆ”

“หากมิใช่อาการแพ้ท่านอาจารย์อาจสำราญกว่านี้” หมอหญิงกล่าวเสียงเรียบ

“แช่งชักหรือ” บิดาของบุตรที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายโมโหหน้าแดง

“เย็นไว้ ข้ากับศิษย์เพียงแต่ชมชอบโรคที่ท้าทายเท่านั้น ส่วนเด็กน้อยคนนี้ เมื่อพิสูจน์แล้วว่าแพ้สิ่งใดก็สร้างเทียบใหม่ได้ หมอทุกท่านวิเคราะห์โรคได้ถูกต้องแล้ว เพียงแต่ยาผิดเท่านั้น จากนี้ท่านเอาขี้เถ้าผสมน้ำไม่อุ่นไม่เย็นให้นางแช่เช้าเย็น รับเทียบยาใหม่ไปพอกตัวก็จะหายได้ในไม่ช้า ครั้งแรกหมอหญิงฝึกหัดจะเป็นคนช่วยเหลือว่าทำอย่างไรบ้าง ตามนางไปด้านหลังเถิด จะทำยาพอกชุดแรกให้”

       หานปาเหวินถอนหายใจสุดท้ายก็มิได้มีเรื่องสนุกให้เขาแก้ไขหาคำตอบ เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ได้แต่ทำหน้าเบื่อโลกหันไปมองคู่ชายหญิงที่รออยู่เสียนานแล้ว

“ฮูหยินน้อยผู้นี้เป็นอันใดมาเล่า” ปาเหวินถามพลางยกมือเรียกให้มายังที่ตรวจ

“นางดื่มเทียบยาห้ามครรภ์ชั้นเลวของเจ้า ข้าต้องการให้มดลูกของฮูหยินกลับมาแข็งแรงดังเดิม” องค์ชายสามเอ่ยด้วยเสียงเย็นเหยียบพร้อมสังหารคนได้

“อ่าา…ข้าไม่รับรักษาเหล่าอนุโสมม เช่นนี้ไม่ดีหรือไม่มีมารหัวขนเติบโตขึ้นมาแทงข้างหลังผู้ใดอีก” หมอหานยิ้มหน้าตาย