บทที่ 21 ข้าไม่ได้ทำ

บทที่ 21 ข้าไม่ได้ทำ

“ตระกูลซู…ขุนนางในเมืองรองขั้นเจ็ดหรือแปด ข้าพอจะกล่าวถูกหรือไม่” ฟานอวี้ถามกงอี้ออกไปเบาๆ

“เจ้าค่ะคุณหนู นางคือคุณหนูซูผิงผิง” กงอี้กระซิบบอก

“ที่แท้ก็เป็นเจ้า หมายความว่าอันใด นายท่านก็กล่าวถึงข้าให้ฟังบ้างใช่หรือไม่ หึ รู้แล้วสินะว่าตัวข้าน่ะสำคัญเพียงใด!”

       ซูผิงผิงตะคอกประโยคนั้นจบ นางก็สูดหายใจเข้าจนเต็มปอด รอยยิ้มที่ฟานอวี้ตีความไม่ออกปรากฏขึ้นพร้อมกับฝ่ามือที่ตวัดลงบนใบหน้าของผิงผิงเองหลายครั้งหลายครา

“บ้าไปแล้ว พวกเจ้าห้ามนางสิ รักนักหนามิใช่หรือว่าที่นายหญิงผู้นี้”

       ฟานอวี้เริ่มโวยวายเมื่อเห็นว่าบ่าวที่ห้อมล้อมซูผิงผิงอยู่ไม่ขยับกายแม้แต่น้อย ทุกคนมองดูคุณหนูซูตบตีบีบคอตนเองนิ่งๆ มีแค่เพียงจางฟานอวี้ และบ่าวหญิงกงอี้ที่ตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า

       เรื่องนี้ไม่แปลกนักสำหรับบ่าวที่อยู่กันมานาน เพราะเป็นลูกไม้ที่ผิงผิงเคยใช้ขับไล่บ่าวหญิงที่องค์ชายสามให้ความสนใจมากกว่าบ่าวคนอื่นมาแล้ว บ่าวหญิงที่หน้าตาพริ้มเพราผู้นั้นถูกลงโทษโดยท่านวาณิชผู้หนึ่ง เขาสั่งโบยและนำออกไปขายเป็นตายไม่มีผู้ใดล่วงรู้ บ่าวหญิงที่หน้าตาดูดีหน่อยมักจะถูกจัดการเช่นนี้เสมอ เพียงแต่เป็นการจัดการเมื่อโจวหลงเฉิงไม่อยู่ในหอการค้า

       ทว่าครั้งนี้ต่างออกไป เมื่อฟานอวี้มากับคนที่นางหมายปองย่อมต้องเสี่ยงจัดการในยามที่อยู่กันพร้อมหน้า ผิงผิงบีบคอตนเองจนมีรอยแดง กระชากให้ผมหลุดลุ่ย ขยี้ชาดบนใบหน้าให้เปรอะเปื้อน

“สตรีผู้นี้จิตใจไม่ปกติแล้ว” ฟานอวี้ร้องกลางสวน นางทำท่าจะเข้าไปดึง แต่เมื่อดูมือที่เลอะดินของตนเองก็เกิดเปลี่ยนใจ “กงอี้เรื่องนี้ข้าจัดการไม่ได้ เจ้าไปตามญาติผู้พี่มาเถิด”

       บ่าวหญิงวัยสิบห้าหนาวที่มาจากหมู่บ้านเล็กๆ ที่ผู้คนไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันยินดีวิ่งออกไปทันที แม้ไม่อยากทิ้งคุณหนูไว้ผู้เดียว แต่หากคุณหนูซูหันมาทำร้ายว่าที่นายหญิงตัวจริงอย่างคุณหนูของนางเข้าเรื่องราวคงใหญ่โตเกินกว่านี้แน่

“นายท่านถัง!”

.

.

.

       ในสวนนั้นผิงผิงรอจนกระทั่งได้ยินเสียงผู้คนมุ่งหน้ามายังสวนข้างบ่อน้ำจึงได้ทิ้งตัวลงกับพื้นบีบน้ำตาร้องไห้ฟูมฟายออกมา

“คุณหนูอย่าทำข้าเจ้าค่ะ ข้าจะสั่งทุกคนให้หยุดเรียกข้าว่าว่าที่นายหญิงตามที่คุณหนูต้องการเอง ฮือ ฮือ” ผิงผิงห่อไหล่ห่อตัวกุมใบหน้าอยู่กับพื้น

“…” ฟานอวี้ไม่โต้ตอบสิ่งใด นางยืนนิ่งปล่อยให้อีกฝ่ายพร่ำเพ้อไปลำพัง

       ความคิดจางฟานอวี้กลับไปหยุดอยู่ที่วังรองในชาติก่อน หลายครั้งนางจะได้ยินว่าองค์ชายรองมีแขกมาพบ เป็นขุนนางปลายแถวไม่สำคัญจากตระกูลซู มีเพียงเรื่องเดียวที่ทำให้จดจำได้คือความประหลาดใจว่าเหตุใดขุนนางเล็กๆ ผู้หนึ่งถึงได้เข้าวังมาคุยงานในห้องปิดมีลับลมคมในอย่างนั้น 

       คิดไปถึงตรงนั้น เมื่อมองเห็นผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าไปกึ่งหนึ่ง ก็จำได้บ้างแล้วว่าตนเองเคยเห็นซูผิงผิงที่ไหน ที่แท้แล้วนางคือผู้ที่นำข้าวของคุณไสยมาให้ยัดเยียดใส่ร้ายองค์ชายสาม เมื่อปิดใบหน้าในรูปแบบเดียวกันกับชาติก่อนนั้นจึงทำให้นางมองออกว่าคุ้นได้เช่นไร

“ข้าเจ็บถึงเพียงนี้เหตุใดยังกล้ายืนเงียบอยู่อย่างเดิม” ผิงผิงไม่พูดเปล่า นางขยับกายเข้ามาใกล้ ฟานอวี้รีบนำมือทั้งสองหลบหลังตนเองเอาไว้ ถอยตัวหนีจากซูผิงผิงจนแผ่นหลังชนเข้ากับองค์ชายสามที่เดินมาถึงแล้ว

“ข้าไม่ได้ทำนะเจ้าคะ” ฟานอวี้เงยหน้าบอกก่อนจะขยับมายืนในระยะห่างที่เหมาะสม

       บัดนี้สวนข้างบ่อน้ำที่อยู่คนละฝั่งกับห้องประชุม มีท่านวาณิชทั้งหลาย และสตรีท่านหนึ่งที่นางคาดไว้ว่าจะเป็นฮูหยินของใครสักคนในที่แห่งนี้ยืนอยู่พร้อมหน้า

“ฮูหยินต๋า ญาติผู้น้องของนายท่านถังตบตีข้าด้วยหึงหวงที่บ่าวเรียกขานข้าว่าว่าที่นายหญิง ฮูหยินต๋าโปรดมอบความเป็นธรรมแก่ข้าด้วย ฮือฮือ”

“ป้าจะช่วยเจ้าเอง” ฮูหยินเอกของท่านวาณิชให้บ่าวรีบเข้าไปประคองซูผิงผิง

       แรกเริ่มคนทั้งหลายคิดว่าคุณหนูจางฟานอวี้เพียงแค่เข้ามาเห็นเหตุการณ์เท่านั้น ด้วยแม่นางน้อยที่ถังเจาหลงพามามิได้ออกอาการโวยวายหรือทำสิ่งใดให้เห็นเลย แต่เมื่อคำกล่าวโทษชี้ตัวว่าเป็นนางที่ทำให้คุณหนูผู้ทำงานอย่างแข็งขันมายาวนานเกือบหกปีบาดเจ็บ ก็อดไม่ได้ที่จะส่งสายตาผิดหวังไปหา

“ข้าขอยืนยันกับทุกท่านเจ้าค่ะ ว่าตัวข้ามิได้ทำเรื่องไร้ความคิดเช่นนั้น ยิ่งกล่าวว่าทำไปเพราะหึงหวงยิ่งเป็นไปไม่ได้ คุณหนูซูผู้นี้ตบตีตนเองอย่างบ้าคลั่งหวังป้ายความผิดให้ข้าเจ้าค่ะ”

“ถือว่าเป็นญาติผู้น้องของนายท่านแล้วจะกล่าววาจาอันใดก็ได้งั้นหรือ แม่นางซูผิงผิงดูแลบัญชี ทั้งยังช่วยท่านพ่อบ้านดูแลความเป็นไปในจวน นางจะเป็นสตรีไม่สมประดีตบตีตนเองไปได้อย่างไร” ท่านวาณิชต๋ากล่าว

“นั่นสิ แม่นางน้อยซูอ่อนหวานเรียบร้อย จะเป็นคนเช่นนั้นไปได้อย่างไร นางเจ็บไปหมดถึงเพียงนี้แล้ว รีบกล่าวขออภัยเถิด ถึงอย่างไรเป็นถึงญาติของนายท่านยังพอจะอภัยกันได้หากรู้ความผิดตน” ท่านวาณิชอาวุโสกล่าว

“พวกท่านลองมองข้าให้ดีเสียหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ บนตัวของข้าเหมือนทะเลาะเบาะแว้งกับผู้ใดมาหรือไม่” ฟานอวี้สูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดผมนางก็ยังเรียบร้อยดี อาภรณ์ที่ใส่ก็ปกติดีทุกอย่าง แต่สภาพของผิงผิงเหมือนคนกลิ้งตกเขาสิบตลบก็ไม่ปาน 

“ข้าต้องเก่งกาจเพียงใดกันเจ้าค่ะ จึงจะทะเลาะกับคนให้ไม่ถูกตบกลับแม้เพียงครั้งเดียว”

“นั่นเป็นเพราะข้าไม่กล้าโต้ตอบเพราะเห็นว่าคุณหนูเป็นถึงญาติผู้น้องของนายท่าน” ซูผิงผิงรีบแก้ตัวด้วยเสียงแข็งกร้าวก่อนจะปรับให้ค่อยๆ อ่อนโยนลง

“อ๋อ แล้วพวกพ้องที่มาก็ต่างไม่ช่วยเหลือเจ้าด้วย เช่นนี้หรือ” ฟานอวี้ถามชี้ช่องโหว่ หากมีคนถูกทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียวต่อให้เป็นนายก็คงต้องมีคนจับรั้งไว้บ้าง

“พวกนางเป็นบ่าวย่อมไม่กล้าห้ามเจ้า” ฮูหยินต๋าส่ายหน้าไม่พอใจ “เห็นชัดอยู่แล้วว่านางเจ็บหนัก จะพูดวกวนหาเหตุผลให้ไม่ต้องรับผิดหรือ แม้เป็นญาติกันนายท่านถังก็ต้องยุติธรรม ไม่เช่นนั้นจะปกครองคนได้อย่างไร”

“เจ้ามีพยานหรือไม่” องค์ชายสามหันมาถามกับฟานอวี้

“ก็มีเพียงกงอี้ที่เป็นพยานให้ได้ บ่าวสี่คนนั้นอย่างไรก็ต้องเข้าข้างคุณหนูซูของท่านพี่อยู่แล้วเจ้าค่ะ” จางฟานอวี้ว่าจบก็สะบัดหน้าหนี แทนที่เขาจะเข้าข้างนางกลับมาถามหาพยาน

“ก็คุณหนูทำร้ายว่าที่…เอ่อคุณหนูซู ทำร้ายหนักมากจริงๆ” หนึ่งในสี่บ่าวที่มากับผิงผิงกล่าว

“ขอโทษไปเถิดเจ้าค่ะ จะได้เลิกแล้วต่อกัน พวกเรารู้ดีแก่ใจว่าไม่ได้ทำ” กงอี้ที่เริ่มมองไม่เห็นทางว่าคุณหนูจางจะพลิกมาชนะได้อย่างไรเสนอให้ยอมรับไป

“ไม่มีทาง ข้าไม่มีวันขอโทษกับสิ่งที่ไม่ได้ทำ”

“นายท่านให้ความเป็นธรรมกับข้าด้วย หากต้องเจอเรื่องอยุติธรรมเช่นนี้ผิงผิงขอปลิดชีพตนเองเสียดีกว่า” สิ้นคำนางก็ตีอกชกตัวจนเซจนแทบจะล้มนอนลงกับพื้นหญ้า เดือดร้อนคนต้องคุกเข่าประคองขึ้นมา

       จางฟานอวี้รอให้ฉากงิ้วของศัตรูจบลงก่อน จากนั้นก็ยิ้มออกมาบางๆ โชคดีที่วันนี้สมองของนางทำงานเต็มกำลังจึงมีทางออกให้เหลือรอด 

“เมื่อครู่ที่ญาติผู้พี่เข้ามา ข้าถอยไปชนถูกไหมเจ้าคะ”

“ใช่ เจ้าชน”

“ฟานอวี้อยากขอให้ทุกท่านสังเกตให้ดีว่าบนเนื้อผ้าของอาภรณ์นี้มีอันใดผิดแปลกไปบ้างหรือไม่”

       นางพยักหน้าให้คนเข้าไปดูจากนั้นวาณิชที่หนุ่มกว่าผู้อื่นจึงหยิบเศษหญ้าแห้งออกมาวางในมือตน “เศษดินและหญ้าแห้ง”

“ฮูหยินต๋ารบกวนตรวจสอบด้วยว่าบนใบหน้าและอาภรณ์ของคุณหนูซูมีสิ่งเหล่านี้บ้างหรือไม่”

       ฮูหยินต๋ารีบเข้าไปสำรวจก็เห็นเพียงความยับยู่ยี่ ร่องรอยฟกช้ำแต่ไม่มีดินหรือหญ้าติดมาเลย

“ส่วนนี้มือของข้าเองเจ้าค่ะ มีเศษดินและหญ้าติดมากมายไปหมด ด้วยก่อนที่จะมีผู้ใดมาข้ามาถอนวัชพืชออกเพื่อคลายความเครียดเล็กน้อย”

“แล้วมันยังไง เจ้าจะพูดบ้าอันใด” ซูผิงผิงลุกยืนดวงตาเริ่มอยู่ไม่นิ่ง

“คุณหนูซูอ้างว่าถูกข้าตบแต่ไม่เลอะสักนิด ญาติผู้พี่ถูกชนเพียงครู่เดียวกลับมีหลักฐานหลงเหลือ มันไม่แปลกไปหน่อยหรือ”

       คำพูดนี้ทำให้ภาพลักษณ์ของซูผิงผิงแตกสลายในสายตาของผู้มีอำนาจอย่างแท้จริงในหอการค้าแห่งนี้ สายตาที่มองไปนั้นเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ผิดหวัง และรังเกียจ

“เหตุใดทุกคนมองผิงผิงเยี่ยงนี้ ข้าทุ่มเทให้แก่หอการค้าไปมากมายถึงเพียงนี้เห็นใดจึงส่งสายตามาราวกับว่าข้าเป็นตัวประหลาด” 

       ซูผิงผิงปาดน้ำตาวิ่งหนีออกไปก่อนที่จะถูกสั่งลงโทษ นั่นทำให้ฟานอวี้ถึงกับทำหน้าเหวอไปต่อไม่ได้เลยทีเดียว

“วิ่งหนีก่อนตัดสินความผิดเช่นนี้ทำได้หรือเจ้าคะ ใส่ร้ายจนข้าเกือบเอาตัวรอดไม่ได้เชียว” ฟานอวี้ปัดเศษดินออกจากมือ ฮูหยินต๋านำผ้าปัดมาเช็ดช่วยด้วยอีกทาง เพราะความรู้สึกผิด

“หนีไปก็เท่านั้น ก่อเรื่องเช่นนี้อย่างไรก็ต้องถูกลงโทษ” องค์ชายสามกล่าวเสียงเรียบ ที่จริงเขาเชื่อตั้งแต่เห็นสภาพคนแล้ว ตบตีกันแต่คนหนึ่งยังดูปกติทุกอย่าง ไม่มีทางเป็นไปได้ ต่อให้ทำอยู่ฝ่ายเดียวก็ต้องหัวกระเซิงเพราะออกแรงบ้าง แต่ที่ต้องถามก็เพราะอยากให้ดูยุติธรรมก็เพียงเท่านั้น “เกลียดที่สุดคือคนโกหก”

“…นางอาจมีเหตุผล” ฟานอวี้ชะงักไป ด้วยตัวนางก็มีเรื่องที่โกหกเขาเอาไว้เช่นกัน

“จะเหตุผลอะไร คนโกหกก็คือคนที่น่ารังเกียจที่สุด”

“อ่อ” นางพยักหน้าช้าๆ 

งั้นชาตินี้ก็อย่าได้รู้ความจริงเลยเพคะ 

“ไปพักเถอะ” โจวหลงเฉิงกล่าวพลางจะเอื้อมมือไปประคองพาให้ฟานอวี้กลับห้องรับรอง แต่เขาต้องขมวดคิ้วเมื่อฟานอวี้เบี่ยงตัวหลบทั้งยังหันมาทำสีหน้าไม่พอใจใส่

“อย่าจับเจ้าค่ะ” ฟานอวี้ขมวดคิ้วขุ่นอยู่ไม่น้อย “คนพูดกันให้ทั่วหมดแล้ว เหตุใดจึงไม่หยุดทำเช่นนี้”