บทที่ 20 เจอตัวหนอน

บทที่ 20 เจอตัวหนอน

       บ่าวหญิงที่ตั้งใจจะนำอาหารที่บ่าวกินกันมาให้ฟานอวี้กินยามเช้าไม่ต้องเล่นลูกไม้อันใดเลย ด้วยป้าจูไม่อยู่กำกับดูแลครัว ด้วยต้องออกไปเลือกวัตถุดิบจากท่าเรือมาจัดงานเลี้ยงภายในของจวนหอการค้า จึงทำให้เป็นบ่าวอีกชุดมาดูแลอาหารทดแทน

       คนเหล่านั้นเป็นพวกพ้องที่ภักดีต่อคุณหนูซูผิงผิง อาหารที่กงอี้สามารถเบิกไปให้แก่คุณหนูฟานอวี้ได้จึงเป็นเพียงน้ำข้าวต้มและผักดอง

“…นี่อาหารเช้าของข้าหรือ”

“เจ้าค่ะ บ่าวมีเพียงตัวคนเดียว ไม่อาจต่อสู้กับพวกนางได้ คุณหนูไปแจ้งนายท่านถังดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่เป็นไร ข้ากินได้ อย่ารบกวนการประชุมของเขาเลย”

       เมื่อคืนเขามีท่าทีตึงเครียดกับการประชุมเล็กน้อย ดูท่าว่าการกำหนดราคาเสนอเข้าไปจะไม่ได้เป็นเพียงการกำหนดตัวเลขสุ่มๆ เพราะหากทำแบบนั้นอาจไม่ได้กำไรเลย แต่หากตั้งจากกำไรที่ต้องการก็อาจมีคนกำหนดราคาตัดหน้า ยิ่งฟานอวี้รู้จากอดีตว่าองค์ชายรองมีสายสืบที่รู้ราคาแน่ชัดก็อยากจะเอ่ยปากเตือน แต่นางยังคิดหาวิธีไม่ออกว่าควรจะบอกอย่างไรไม่ให้ถูกสงสัยว่าคนอย่างนางไปรู้เรื่องวงในได้อย่างไร

“คุณหนูกินได้จริงๆ หรือเจ้าคะ” กงอี้ที่เห็นว่าฟานอวี้ไม่ขยับตัวเลยก็กลัวว่าจะเป็นการพูดไปให้สบายใจเท่านั้น

“กินได้สิ ของแบบนี้ข้ากิน…” 

…ข้ากินประจำ

       จางฟานอวี้ตัดตอนคำพูดของตัวเองออกไป ยามนี้นางอยู่ในฐานะญาติผู้น้องของนายท่านถัง การจะบอกว่าคุณหนูเช่นนี้ต้องกินน้ำข้าวต้มและผักดองเป็นประจำ ดูออกจะเหลือเชื่อเกินไป และนางคงไม่อาจพูดได้ว่าสตรีที่ไร้ตราประทับบนร่างกายเคยเป็นทาสและกินอาหารย่ำแย่กว่านี้มาแล้ว นางตักผักดองมาเขย่าในน้ำข้าวต้มกลืนลงท้องอย่าคล่องแคล่ว ทำให้กงอี้ที่อยู่ด้านข้างต้องก้มหน้าซ่อนแววตาสงสาร

       กงอี้เข้าใจผิดไปไกลเสียแล้ว สาวใช้ผู้นี้นอนคิดทั้งคืนว่าเห็นใดคุณหนูระดับนี้จึงได้รับคำอนุญาตให้เดินทางมาต่างเมืองเพียงลำพังกับชายที่แม้จะเป็นญาติ แต่ก็นับว่าเป็นเครือญาติแบบที่ยังตบแต่งกันได้ บ่าวหญิงจึงสรุปเอาเองว่าคุณหนูผู้นี้ย่อมเป็นคุณหนูที่ไม่ถูกรักอย่างแน่นอน กงอี้ที่ไม่คิดจะเอาใจผูกเข้าข้างเจ้านายคนใดเริ่มมีความเอนเอียงสงสารฟานอวี้จับใจ บ่าวอย่างกงอี้คิดถึงขั้นว่าความรักที่นายท่านถังมีให้แก่คุณหนูผู้นี้คงต้องเป็นการเริ่มต้นจากความสงสารเช่นเดียวกัน

“หมดแล้ว เอาไปเก็บเถอะ” ฟานอวี้ดันถ้วยออกห่างจากตัว จากนั้นก็จิบน้ำชาล้างความเปรี้ยวในปากออก

“บ่าวมีเรื่องหนึ่งที่ต้องแจ้งคุณหนูเจ้าค่ะ” กงอี้คุกเข่าลงอย่างนอบน้อมอยู่ด้านข้าง ปากเม้มลงเริ่มไม่แน่ใจว่าควรพูดดีหรือไม่

“มีอันใดหรือ” ฟานอวี้เลิกคิ้ว

“เมื่อคืน…”

“เมื่อคืนทำไม” คนที่รอคำตอบพยักหน้าเร่งให้อีกฝ่ายพูด

“เมื่อคืนมีคนเห็นว่านายท่านกับคุณหนู…ใกล้ชิดกันอย่างมาก จึงเอ่อ…นินทากันไปทั่วทั้งจวนแล้วเจ้าค่ะ”

“ใกล้ชิด?” ฟานอวี้เริ่มมือชื้นเหงื่อที่นางไม่ต้องการให้ใครรับรู้เพียงแค่วันเดียวก็ปิดข่าวไว้ไม่มิดแล้วหรือ นางกลัวเหลือเกินว่าองค์ชายสามจะมากล่าวหาว่านี่เป็นแผนมัดมือชกเขาอีกลูกไม้หนึ่ง

“ในสวน เอ่อ…มีคนเห็นคุณหนูเริ่มจะ…บ่าว” กงอี้ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ นางเพิ่งจะปักปิ่นมาทำงานจวนแรกก็ต้องพูดเรื่องชายหญิงเช่นนี้เลยทันที กงอี้ทำตัวไม่ถูกเสียแล้ว

“เห็นว่าข้าเริ่มก่อน” ฟานอวี้เป็นฝ่ายเติมคำในช่องว่างให้บ่าวหญิง

“เจ้าค่ะ พวกเขาพูดกันไปไกลจนหาว่าคุณหนูใจง่ายด้วยเจ้าค่ะ”

“เขาเป็นคนสั่งข้า แต่ข้าดันถูกด่าว่าใจง่าย โลกนี้ไม่ยุติธรรมกับสตรีเอาเสียเลย ทำก็ผิดไม่ทำก็ผิดอีก!”

       ความน้อยใจรวมกันสามชาติทำให้น้ำตาไหลออกมาดังว่าสั่งได้ นางปาดมันออกลวกๆ ยกยิ้มให้กับบ่าวที่มีแก่ใจมาเอ่ยเตือนครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“เรื่องอาหารนี่คงเพราะไม่ชมชอบในตัวข้าที่บังอาจยั่วยวนนายท่านถังใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ คุณหนูหลบอยู่ที่ห้องรับรอง ไว้อยากเดินเล่นดูสิ่งใดค่อยรอให้นายท่านพาไปเจ้าค่ะ แต่บ่าวจะถือดีสอดมือกีดกันไม่ให้นายท่านเข้าห้องของคุณหนูอีก คำนินทาจะได้ไม่หนาหูไปมากกว่านี้” กงอี้มองขึ้นมาด้วยแววตามุ่งมั่น

“เรื่องขวางท่านพี่ข้าสนับสนุนเต็มที่ แต่เรื่องให้หลบไปเหมือนว่าข้าเป็นฝ่ายผิด ข้าคงไม่ทำ” ฟานอวี้คลี่ยิ้ม เรื่องนี้นางจะแสดงออกว่ากลัวไม่ได้ หงอให้ก็ไม่ได้ เพราะหากวันใดต้องกลับมาเหยียบจวนนี้ คนในจวนย่อมกล้าหาญกลั่นแกล้งรุนแรงกว่าเดิมแน่

“คุณหนูจะไปที่ใดเจ้าคะ เชื่อบ่าวแล้วหลบดีกว่าเจ้าค่ะ บ่าวจะไปหาหนังสือมาให้หลายเล่มหน่อย รับรองไม่มีเบื่อ”

“คนในจวนเรียกขานซูผิงผิงว่าว่าที่นายหญิงมิใช่หรือ เราก็ควรจะออกไปลอยหน้าลอยตาให้นางหงุดหงิดใจเสียหน่อย”

       หากต้องการเปิดศึกนางก็จะไปยืนให้ศัตรูได้เห็นหน้า ลูกไม้กระจอกเช่นการส่งอาหารไม่ดีมาให้ นางก็เคยฝึกรับมือในจวนองค์ชายรองมาแล้ว และความโกรธอันไม่มีที่ระบายนี้ก็สมควรถูกกำจัดก่อนจะระเบิดออกมา

.

.

.

       สวนแห่งเดิมที่เกิดเหตุการณ์ให้ผู้คนเอาไปพูดสนุกสนาน กิ่งไม้เจ้ากรรมที่ทำให้นางล้มต้องถูกเก็บทิ้งไปเสีย วัชพืชที่ขึ้นแซมก็ควรจะเป็นเหยื่ออารมณ์ของนางด้วยเช่นกัน

“ใจง่ายงั้นเหรอ รู้ดี! แต่รู้ไม่หมด” เสียงถอนดอกหญ้าดังขึ้นต่อเนื่อง

“คุณหนูเจ้าค่ะ เรามีคนดูแลสวนแล้ว คุณหนูว่าจะหาว่าที่นายหญิงมิใช่หรือ”

“ก็ถอนหญ้าระบายอารมณ์อยู่ตรงนี้นี่แหละ เดี๋ยวก็มีคนคาบข่าวไปบอกให้นางเดินมาหาข้าเอง”

       ฟานอวี้ตั้งหน้าตั้งตาถอนวัชพืช บางครั้งก็ดึงออกมาจนดินกระจายเละเทะ นางโกรธตนเองที่ไม่อาจทำอันใดได้เลย หากไปฟ้ององค์ชายก็ไม่พ้นต้องถูกด่า หากจะลุกมาแก้ตัวก็ไม่อาจทำได้อีก พูดไปว่าเป็นฝ่ายบุรุษสั่งให้ทำก็ใช้ว่าจะฟังขึ้น ทำสองคนแต่คนไม่ดี คนใจง่ายกลับมีแค่นาง และไม่นานเกินรอคนที่ฟานอวี้นั่งเป็นเป้าล่อให้มาหาก็โผล่มาเสียที

“ในสวนนี้ไม่มีอันใดที่กินได้เจ้าค่ะ รื้อถอนไปก็ไม่มีหัวมันให้คุณหนูท่านนี้เผากิน อาหารไม่ถูกปากหรือเจ้าคะจึงมานั่งถอนหญ้าทำลายสวนอย่างไร้อารยะเช่นนี้” 

“อ๋อ น้ำข้าวต้มกับผักดองฝีมือเจ้างั้นสิ กลั่นแกล้งข้าไปเพื่ออันใด” ฟานอวี้แสยะยิ้มลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับผู้ที่สถาปนาตนเองว่าเป็นว่าที่นายหญิง

“พวกเจ้ามีใครได้ยินข้าสั่งการให้นำของเช่นนั้นไปให้ญาติผู้น้องของนายท่านหรือไม่”

“ไม่เจ้าค่ะ ว่าที่นายหญิงหาได้สั่งให้ทำเช่นนั้นแม้เพียงครึ่งคำ” บ่าวที่ตามหลังมาเอ่ยสนับสนุน หากครั้งนี้นายท่านจะลงโทษมันก็จะเป็นเพียงความเข้าใจผิดด้วยไม่มีป้าจูหนึ่ง อ้างได้ว่าอาหารหมดต้องจัดการแก้ไขกะทันหันสอง และยังกีดกันไม่ให้คุณหนูซูผิงผิงต้องลงมาเปรอะเปื้อนได้สาม 

“อ๋า…เจ้ากำลังจะบอกข้าว่านิสัยพื้นฐานเหมือนกันทั้งนายทั้งบ่าวหรือ พากันทำเรื่องที่ไม่มีใครสั่งทั้งคู่ พวกที่โรงครัวจัดอาหารไม่เหมาะสมทั้งที่ไม่มีใครสั่ง ส่วนคุณหนูกึ่งนายกึ่งบ่าวคนนี้ก็ยกตัวเองเป็นว่าที่นายหญิงโดยไม่มีใครสั่งเช่นกัน”

       จางฟานอวี้ที่คิดแค่จะมามองหน้าให้อีกฝ่ายรู้ตัวว่านางรู้ คิดไว้ว่าหากอยากจะเล่นสงครามประสาทก็จะเอาด้วย แต่เมื่อเจอลูกไม้ ‘ข้าไม่ได้สั่ง’ ก็โกรธจนต้องฟาดฟันกลับบ้าง ทั้งที่มองจากทิศทางไหนก็ชัดเจนว่าที่นางถูกกลั่นแกล้งหลักๆ เพราะความหึงหวงของสตรีตรงหน้าแท้ๆ ยังกล้าบิดให้เหมือนว่าตนเองไม่ได้ทำอันใดอีก

“กึ่งนายกึ่งบ่าว?!” ซูผิงผิงเก็บสีหน้าไม่อยู่เสียแล้ว ใบหน้ายามนี้บิดเบี้ยวเพราะความโกรธจนน่ากลัว “มิใช่ว่าปากกล้ามากเกินไปแล้วหรือ!!”

“แทงใจดำหรือเจ้าคะ ‘ว่าที่นายหญิง’ ของผู้ใดก็ไม่ทราบ หึ ไว้ถูกยกย่องค่อยเปลี่ยนคำเรียกก็ยังไม่สาย ยามนี้เป็นคนที่ญาติผู้พี่จ้างงานไว้ ก็ทำตัวให้สมกับที่เป็นบ่าวบ้าง รับค่าจ้างแท้ๆ ชูคอเสียสูงส่ง”

“ข้ามิใช่บ่าว!” มือของผิงผิงกำแน่นจนซีดไม่เห็นสีเลือด “กรี๊ด กรี๊ด! ข้าเป็นถึงบุตรของขุนนางซู ข้ามิใช่บ่าว มิใช่!”

       สติของซูผิงผิงขาดสะบั้นนางกรี๊ดออกมาจนสุดเสียงต่อเนื่องหลายครั้งราวกับว่าคลุ้มคลั่ง จางฟานอวี้มีสีหน้าแข็งค้าง มิใช่เพราะตกใจที่จู่ๆ อีกฝ่ายก็คล้ายว่าจะเสียสติ แต่นางตกใจที่ได้รู้ว่าคุณหนูผู้นี้สกุลซู! ฟานอวี้พบเข้าแล้ว หนอนที่บอกราคาประมูลขององค์ชายสามให้องค์ชายรองรับรู้

“ที่แท้ก็เป็นเจ้า!”