บทที่ 19 นายท่านถังไม่ควรเข้าห้องคุณหนู

บทที่ 19 นายท่านถังไม่ควรเข้าห้องคุณหนู

“อิ่มแล้วหรือไม่เพคะ” ฟานอวี้ที่ถูกปล่อยให้มานั่งรอองค์ชายสามกินอาหารบ้าง เอ่ยถามก่อนที่จะต้องปิดปากหาว

“อย่าเพิ่งง่วง กินอิ่มไปไม่นาน นอนทันทีจะไม่ดี”

“คืนเดียวไม่เป็นกรดไหลย้อนหรอกหน่า ง่วงจะตายอยู่แล้วเพคะ” ฟานอวี้บ่นอุบ ที่จริงหากไม่ถูกสั่งให้นั่งอยู่เฉยๆ นางก็คงยังไม่ง่วง แต่เมื่อต้องนั่งมองคนกินข้าวก็คล้ายว่ามันจะเป็นยานอนหลับชั้นดี 

“ไม่อย่างนั้นองค์ชายก็กินเร็วๆ ไม่ได้หรือเพคะ ยามไปรบกินช้าถึงเพียงนี้ข้าศึกจะรอให้อิ่มก่อนหรือ”

ปึก!

       โจวหลงเฉิงวางตะเกียบลงเสียงดัง สายตาเย็นชาตวัดขึ้นมองมายังฟานอวี้ที่หลับตาเท้าคางไม่รู้เรื่องราวว่าตนเองกำลังตกอยู่ในอันตรายเสียแล้ว

“ยามนี้ข้ามิได้อยู่ในสนามรบจะดื่มด่ำผ่อนคลายไปกับรสชาติอาหารบ้างไม่ได้เลยหรือ” องค์ชายสามพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจบ เขาก็ลุกขึ้นเดินออกไปทันที

        จางฟานอวี้ลืมตาขึ้นมาคิดจะเอ่ยคำขอโทษ คนก็เดินทิ้งห่างออกไปไกลเสียแล้ว ฟานอวี้ที่สังเกตเห็นว่าหลงเฉิงยังไม่ทันได้ดื่มชาล้างปากก็ลุกหนีไปเพราะโกรธเคืองเสียก่อน รีบหยิบกาน้ำชาและจอกใบหนึ่งวิ่งตามไป

“ท่านพี่เจาหลง! รอข้าด้วยเจ้าค่ะ” เสียงตะโกนของฟานอวี้ไม่ได้ช่วยทำให้องค์ชายหยุดฝีเท้าลง เขายังคงก้าวสับๆ ลึกเข้าไปในสวนของจวนหอการค้าถัง

“ดื่มชาก่อนหรือไม่ กินข้าวไม่กินน้ำ ติดคอมาจะว่าอย่างไรเจ้าคะ”

“ทีหลังฟานอวี้ไม่ว่าท่านพี่อีกแล้ว จะกินมื้อละสามชั่วยามก็ไม่ทักเจ้าค่ะ”

“ถังเจาหลง! หยุดนะ!” เมื่อง้อไม่สำเร็จ นางจึงเปลี่ยนมาเป็นการออกคำสั่งอย่างอวดดี จงใจยั่วโมโหให้อย่างน้อยเขาก็หันมาทะเลาะด้วย ไม่ใช่เดินวนหนีอยู่ในสวนเช่นนี้

“อ๊ะ โอ๊ย!” 

        จางฟานอวี้สะดุดท่อนไม้ล้มลงกับพื้น กาน้ำชาที่หิ้วมาจึงหกรดแขน โชคยังดีที่มิได้ร้อนมากแล้วจึงไม่เป็นอันตรายอันใด นางขยับกายขึ้นมานั่งพักกุมหัวเข่าที่ไม่ทันต้องเปิดดูก็รู้ว่าได้เลือดแล้วแน่นอน ไม่นานนักเสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ก็ดังออกมาเป็นเสียงร้องไห้จ้าเพราะทนเจ็บไม่ไหวอีก

“ฟานอวี้!” โจวหลงเฉิงไม่ได้หันมามองแต่แรกเพราะคิดว่าอาจเป็นลูกไม้ล่อให้เขาพูดคุยด้วย แต่เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ขึ้นมาก็หันไปดูทันที

“เจ็บ เจ็บ ฮือ” ฟานอวี้ยื่นนิ้วชี้อีกข้างที่ซ้นให้หลงเฉิงดู

“น้ำชาลวกหรือไม่” องค์ชายถามยามที่ย่อตัวลงมาดูสตรีที่ติดสอยห้อยตามมาจากป่า

       ฟานอวี้ส่ายหน้า ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาทั้งน้ำตา “องค์ชายหายโกรธหม่อมฉันแล้วหรือไม่เพคะ ฮึก” นางเปลี่ยนมาพูดคุยตามปกติเมื่ออยู่ใกล้กันมากพอที่จะไม่ต้องใช้เสียงดัง

“มันคนละเรื่องกัน” โจวหลงเฉิงมองหน้าคู่กรณีไว้นิ่งๆ “ซุ่มซ่ามจริงๆ เจ้าเป็นสตรีประเภทใดกัน”

“ไม่ว่ามิได้หรือ ยังเจ็บอยู่เลยเพคะ” พูดจบก็สะอื้นอีกสองสามครั้ง 

“ก็เจ้าซุ่มซ่ามจะให้เปิ่นหวางโกหกหรือ” หลงเฉิงเลียนแบบประโยคที่ฟานอวี้เคยพูดไว้มาใช้บ้าง “ยิ่งโกรธอย่างนี้ยิ่งต้องว่า”

“ต้องทำแบบใดองค์ชายจึงจะหายโกรธ หากไม่มีองค์ชายหม่อมฉันก็ไม่มีที่ใดให้ไปอีกแล้ว” น้ำตาหยดน้อยไหลลงมาต่อเนื่อง ไหล่ที่ลู่ลงยิ่งขับให้ดูน่าสงสาร

        จางฟานอวี้เงยหน้ามองคนที่คุกเข่าอยู่ข้างกายด้วยแววตาอ้อนวอน ครั้งนี้นางผิดที่พูดจาไม่คิดออกไป แต่หากจะต้องถูกโกรธเคืองจนไม่พูดจากัน ฟานอวี้ก็คงทนไม่ได้จริงๆ เมื่อตัดเรื่องวาจาออกไปแล้ว เกือบสิบปีในชาติก่อนเขาคือคนผู้เดียวที่ดีกับนางเสมอมา หากชาตินี้จะต้องเสียเขาไปเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำนางคงยอมรับไม่ได้

“ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดรู้แต่เพียงว่าไม่อยากให้องค์ชายโกรธเพคะ” พูดจบแล้วปากน้อยๆ ก็เบะออกมาพร้อมน้ำตาอีกระลอก

       โจวหลงเฉิงยกฝ่ามือที่ปกติจับดาบหอกไว้ฆ่าฟันผู้คนมาลูบเบาๆ ลงบนเรือนผมที่เขาเป็นผู้ผูกเอาไว้ให้เอง น้ำตาสตรีที่เขาเคยมีให้แต่ความรู้สึกรำคาญ ยามนี้กลับทำให้รู้สึกเห็นใจปะปนมาผสมอยู่นิดหน่อยแล้ว

“เจ้าต้องเป็นฝ่ายเริ่มจูบเปิ่นหวางก่อน แล้วความผิดครั้งนี้จะทำเสมือนว่าไม่เคยเกิดขึ้น” คำสั่งเอาแต่ได้ถูกเปล่งออกไป เพราะดวงตาคมดันเผลอไผลไปมองที่ริมฝีปากฉ่ำน้ำของฟานอวี้ จนรู้สึกอยากจะลิ้มลองขึ้นมาอีก เพียงแต่เขาต้องการให้นางเป็นฝ่ายเข้าหาก่อนบ้าง

“เพคะ?”

“จูบให้เปิ่นหวางพอใจแล้วจะหายโกรธ”

“องค์ชาย…ทำเช่นนั้น” ฟานอวี้ส่ายหน้าเป็นพัลวัน “หม่อมฉันไม่กล้าหรอกเพคะ”

“แต่กล้าเรียกนามของเปิ่นหวางออกมาเฉยๆ งั้นหรือ”

        องค์ชายสามไม่ได้โกรธที่ฟานอวี้หลุดเรียกชื่อของเขาออกมาในยามที่ใกล้ชิดกันครั้งก่อน แท้ที่จริงเขาเองก็แอบรู้สึกว่าอยากจะได้ยินมันอีกสักครั้งเช่นกัน

“ยามนั้น ไม่ มะ…ไม่ยุติธรรมเลย” ฟานอวี้ยกมือขึ้นปิดหน้าเอาไว้

“เร็วเข้า หากช้ามีคนผ่านมาเห็นแน่ เจ้าต้องการให้ผู้คนรับรู้เรื่องระหว่างเราหรือ” โจวหลงเฉิงก้มหน้ากระซิบจงใจกลั่นแกล้งให้สตรีในกำมือเขินอายมากกว่าเก่า เขาตั้งใจไว้ว่าหากนางปฏิเสธอีกครั้งก็จะเลิกกลั่นแกล้งเสีย แล้วพาไปส่งเข้านอน

       จางฟานอวี้ได้ยินว่าอาจมีคนมาเห็นก็ทำอันใดไม่ถูก ใช้มือข้างที่ไม่เจ็บดึงองค์ชายสามให้ลงมาใกล้ ก่อนจะนำปากนุ่มนิ่มประกบลงบนริมฝีปากของเขา แรกเริ่มนางทำเพียงแค่แตะค้างเอาไว้ กดริมฝีปากเข้าหาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะถอนออกมาอย่างรวดเร็ว

“เท่านี้หรือ” หลงเฉิงไม่รอคำตอบเขาบังคับหน้าฟานอวี้ขึ้นมารับจูบ ดูดดุนอย่างเอาแต่ใจ บีบคางให้ปากเล็กเผยออ้าออกรับเอาลิ้นร้อนของเขาเข้าไปสำรวจ

        ภาพการแลกเปลี่ยนลมหายใจที่แนบชิดสองครั้งสองคราอยู่ในสายตาของบ่าวชายผู้หนึ่งแล้ว เขายืนขยี้ตาอยู่นานก็มั่นใจว่าครั้งแรกเป็นคุณหนูญาติผู้น้องที่มากับนายท่านเป็นฝ่ายยื่นหน้าเข้าไปจูบก่อน เมื่อบ่าวชายผู้นี้ไม่ได้ยินว่าเป็นคำสั่งของฝ่ายบุรุษก็ตีความไปเองว่าจางฟานอวี้เป็นผู้หญิงกล้าแลกไม่สนศักดิ์ศรี

        เขาหยุดนิ่งแอบดูต่อจนเห็นว่าหลังการจูบอย่างดูดดื่มครั้งที่สอง นายท่านถังช้อนตัวแม่นางใจกล้าขึ้นมาไว้แนบอก พาเดินกลับเข้าไปยังที่ตั้งของห้องนอนรับรอง ทั้งยังมอบจุมพิตอีกครั้งหนึ่งที่แถวหน้าประตู ก่อนจะหายลับเข้าไปในห้องพัก

        บ่าวชายยกยิ้มอย่างรู้ทัน และแทนที่จะแอบออกไปเล่นพนันภายนอก เขาตัดสินใจวิ่งกลับไปที่พักบ่าวเพื่อแฉความเหนือชั้นของญาติผู้น้องของนายท่านถังแทน คิดเอาเองว่าอาจจะได้ความสนใจจากบ่าวสาวๆ จนมีโชคเช่นนายท่านถังบ้าง เสียงนินทาเรื่องพฤติกรรมของจางฟานอวี้แพร่กระจายในหมู่บ่าวไพร่ก่อนจะรุ่งเช้าเสียอีก

“ตื่นเช้าไปรับใช้ผู้หญิงใจง่ายผู้นั้นหรือกงอี้”

“ผู้หญิงใจง่าย พวกเจ้าหมายถึงผู้ใด” กงอี้ที่นำของกลับมาเก็บเล็กน้อยถูกบ่าวที่เพิ่งจะตื่นหาเรื่องก็ต้องตกใจ

“เขารู้กันหมดทั้งจวนแล้วว่าคุณหนูผู้นั้น ก็แค่สตรีที่นายท่านนำติดตัวมาอุ่นเตียง”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณหนูใจง่าย หากว่าบุรุษเข้ามาหาเอง พามาด้วยเอง คุณหนูไม่ได้ทำอันใดไม่งามสักนิด ว่าได้หรือที่นางงดงามจนนายท่านถังทนรอให้ขึ้นเกี้ยวเรียบร้อยก่อนไม่ไหว” กงอี้ที่ไม่ได้ปากโป้งเริ่มเป็นกังวลว่าคนล่วงรู้ได้อย่างไร นายท่านถังรุ่มร่ามเช่นนี้น่าสงสารคุณหนูฟานอวี้ยิ่งนักในความคิดของบ่าวตัวน้อย

“เหอะ ยื่นหน้าไปจูบบุรุษก่อนไม่ใจง่ายแล้วเรียกอะไร ขึ้นเกี้ยว เหอะ! น่าขัน สตรีเช่นนี้ผู้ใดจะโง่งมจับมาประดับจวน หลอกกินเช่นนี้ก็ได้ไม่ต่างกัน เมื่อคืนเข้าห้องไปพร้อมกันเช่นนั้น ข้าวคงสุกมาหลายวันจนจะเน่าเสียวันนี้พรุ่งนี้อยู่แล้ว”

“หากวันหน้าคุณหนูได้เป็นนายหญิง ข้าจะฟ้องให้หมดว่าพวกเจ้าพูดถึงนางว่าอย่างไร” 

“ฝันเฟื่องไปเถอะ ที่หวังจะเกาะคุณหนูผู้นั้นสบายก็ล้มเลิกเสีย สูงที่สุดก็เพียงแค่บ่าวของอนุผู้หนึ่ง”

        กงอี้ไม่อยู่เสวนาต่อแม้จะโดนดูถูกซึ่งหน้า นางรีบสับขาวิ่งไปหาคุณหนูที่ตนเองได้รับหน้าที่ดูแล นายท่านถังออกจะทะนุถนอมคุณหนูผู้นี้ หากได้เห็นอย่างที่นางเห็นย่อมไม่สงสัยอันใด นางเพียงอยากไปให้ถึงเร็วๆ เพื่อรายงานสถานการณ์ไว้ก่อน อย่างน้อยก็ควรได้ทำใจเสียเล็กน้อย ก่อนออกมาเจอคำพูดคน

“นายท่านถัง” กงอี้ก้มหัวทำความเคารพด้วยเสียงเหนื่อยหอบ เมื่อเห็นว่าเจ้านายออกมาจากห้องของตนเองก็ลอบถอนหายใจ โล่งอกที่อยากน้อยก็ไม่ใช่ว่านอนห้องคุณหนูทั้งคืน 

“ไม่ต้องวิตกไปป่านนี้คงยังไม่ตื่น คุณหนูของเจ้านอนเยอะกว่าผู้ใดในใต้หล้า” องค์ชายสามแหย่บ่าวหญิงที่มีสีหน้าไม่สู้ดีอย่างเบิกบาน ด้วยเมื่อคืนเขาตักตวงความหวานจากปากเล็กนั้นยาวนาน กว่าพอใจก็ดึกดื่นมากแล้ว

“เจ้าค่ะ ต่อไปบ่าวจะดูแลคุณหนูทั้งหมดเองเจ้าค่ะ และย่อมรวมไปถึงการนอนเป็นต้นห้องด้วยเช่นกัน นายท่านถังไม่ควรเข้าห้องคุณหนูอีกนะเจ้าคะ” กงอี้หลับตารอรับคำดุด่าที่ไปสอดเรื่องเจ้านาย และเมื่อไม่มีอันใดเกิดขึ้นก็รีบลืมตาขึ้นมา นายท่านถังมิได้ยืนอยู่ตรงนั้นอีกต่อไปแล้ว

“ฟู่!” กงอี้พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ รอฟังเสียงคุณหนูตื่นจึงจะก้าวเข้าไปรับใช้