3 ภาษาไม่แข็งแรง

“เฮ้อ! เหนื่อยชะมัด”

หลังเหตุการณ์ไฟไหม้ที่ห้องพัก ก็เกิดเรื่องวุ่นวายไม่น้อย เดนนิสที่ดูจะไม่รู้อิโหน่อิเหน่ได้แต่ยืนแหงนมองห้องตัวเองจากเบื้องล่าง กลับเป็นยาหยีที่จัดการทุกอย่างให้แทนเพราะเจ้าตัวเชื่องช้าเสียไม่มี ตอนอยู่ที่บ้านยังพูดเก่งอยู่เลย แต่พออยู่ข้างนอกดันเงียบเป็นเป่าสาก

“เอาไงต่อล่ะทีนี้ นายมีญาติพี่น้องที่พอจะติดต่อขอความช่วยเหลือได้มั้ย” เธอพาเดนนิสกลับมาตั้งหลักที่บ้านก่อน เพราะเขาไม่มีอะไรที่จะยืนยันตัวตนได้เลยสักอย่าง การจะไปแจ้งดำเนินเรื่องจึงติดขัดพอสมควร เรื่องที่ห้องไฟไหม้อาจเป็นอุบัติเหตุหรือสาเหตุอื่นก็ได้ แต่เรื่องที่เขาไม่มีเอกสารติดตัวมันเป็นความผิดของเธอเอง

“ผมเพิ่งมาถึงไทยเมื่อวาน ยังไม่เจอแม่เลยครับ แอนนี่บอกว่ารู้จักคนที่นามสกุลเดียวกับผม เธอก็เลยพาผมไปที่ผับนั่น” ระหว่างทางเธอสอบถามข้อมูลเข้าไว้พอสมควร เดนนิสเป็นลูกครึ่งไทย-ฮ่องกงที่ตั้งใจมาตามหาแม่ที่เมืองไทย ก็ไม่รู้ว่าเป็นเดนนิสที่หลอกง่าย หรือว่าเป็นเธอที่โดนเด็กมันหลอกกันแน่ เธอถึงได้เชื่อคำพูดของเขาแล้วมาตกอยู่ในสถานการณ์ในตอนนี้ เจ้าตัวเพิ่งจะลงเครื่องได้ไม่ถึงวันก็ถูกเพื่อนที่เจอกันระหว่างทางพาแวะหลอกถลุงเงินเสียแล้ว

“ฉันว่านายโดนยัยแอนนี่อะไรนี่หลอกแล้วล่ะ ตามหาคนที่ขาดการติดต่อกันไปมันไม่ได้เจอง่ายอย่างที่คิดหรอกนะ ว่าแต่นายเป็นลูกครึ่ง แม่ของนายเป็นคนไทยเหรอ”

“ใช่ครับ”

“งั้นบอกชื่อนามสกุลของแม่นายกับฉันได้มั้ย เผื่อว่าฉันจะได้ช่วยตามหาให้”

“พี่ไม่ได้จะหลอกผมใช่มั้ย”

กลายเป็นเข้าตัวเองเสียอย่างนั้น ยาหยีถึงกับต้องกุมหัวนวดขมับตัวเองยกใหญ่ มิน่าล่ะทำไมเมื่อวานเดนนิสถึงได้ยอมตามเธอกลับมาที่บ้านง่าย ๆ ก็แค่ขนาดกับยัยแอนนี่ที่ว่านั่นเขายังเชื่อใจง่าย ๆ เลย นับประสาอะไรกับเธอ

“ถ้าฉันจะหลอกนายจริง ๆ ฉันจะไปโยนกระเป๋านายทิ้งแล้วพานายกลับบ้านให้มีหลักฐานทำไมกันล่ะ จะบอกไม่บอก” อีกนิดเธอจะกลายร่างเป็นนางยักษ์แล้วนะ

“ภาริณี ธารน้ำงาม”

“ธารน้ำงามเหรอ งั้นนายก็นามสกุลเหมือนกันรึเปล่า”

“ไม่ครับ ผมใช้นามสกุลพ่อ แต่ถ้าเจอแม่เมื่อไรก็อยากจะขอใช้ของแม่แทน” ดูเหมือนว่าเจ้าตัวกำลังบอกเป็นนัย ๆ ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแม่ดีกว่าทางฝั่งพ่อมากกว่าซึ่งยาหยีก็ไม่ได้คิดจะเจาะลึกไปยังรายละเอียดส่วนนี้เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัว

“มีข้อมูลอื่นอีกมั้ย นี่นายมาตามหาแม่แบบนี้ หมายถึงนายไม่ได้อยู่กับแม่มาตั้งแต่แรกเหรอ”

“แม่ผมหนีกลับไทยตอนที่ผมไปเรียนต่อมหาลัย เราไม่ได้เจอกันอีกเลยหลังจากนั้น”

แม้สีหน้าคนพูดจะดูเรียบเฉย แต่ยาหยีสัมผัสได้ถึงความเศร้าสร้อยที่แฝงอยู่ในน้ำเสียง เทียบกับเธอแล้ว ถึงครอบครัวของเธอจะไม่ได้อบอุ่นหวานชื่น แต่ก็ยังพอรู้ความเป็นไป

เด็กคนนี้น่าเห็นใจจริง ๆ

ยาหยีตบบ่าปลอบใจเดนนิส นี่รู้จักกันวันเดียวเธอก็รู้สึกเหมือนได้เรียนรู้ทั้งชีวิตของเจ้าตัวแล้ว

“ไม่เป็นไรนะ ถ้านายยังไม่มีที่ไปก็พักอยู่ที่นี่กับฉันก่อนก็ได้ พวกเสื้อผ้าหรือข้าวของจำเป็น ฉันจะพาไปซื้อ” ถึงจะตัวใหญ่แต่ก็เหมือนลูกหมาน้อยเลย เด็กคนนึงเลี้ยงไม่ยากหรอกมั้ง เธอคิดแบบนั้น

“ขอบคุณที่ใจดีกับผมครับ ยาหยี”

“นี่!” เธอเท้าเอว ถลึงตาให้อีกฝ่าย เธอแก่กว่าตั้งหลายปี กล้าดียังไงมาเรียกเธอเฉย ๆ กัน “เรียกฉันพี่สาวสิ ฉันแก่กว่านายเยอะนะ อยู่เมืองไทยระบบอาวุโสก็สำคัญ นายจะไปเรียกชื่อคนอื่นสุ่มสี่สุ่มหน้าไม่ได้”

“อาวุโส?”

“ก็ระบบที่คนอายุน้อยกว่าต้องให้ความเคารพ เชื่อฟัง ทำตัวนอบน้อมกับคนที่แก่กว่ายังไงล่ะ จริง ๆ คนเอเชียก็น่าจะใช้ระบบนี้ไม่ต่างกันหรอก เท่าที่ฉันเคยดูหนังฮ่องกง มันก็มีเรียกพี่ใหญ่ พี่รองไม่ใช่รึไง แบบนั้นแหละ”

“พี่สาว”

“ดี เก่งที่สุด” ไม่พอเธอยังเกาคางเขา ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอย่างลืมตัว

“แต่เรียกยาหยีไม่ได้เหรอ”

“ไม่ได้ เราไม่ได้สนิทกัน”

“แต่เมื่อคืนเรานอนด้วยกัน”

พี่สาวจำเป็นดวงตาเบิกโพลง รีบขยับตัวเข้าไปใกล้ปิดปากคนตัวโตเอาไว้ ไอ้เด็กนี่มันวอนละ ได้คืบจะเอาศอก

“ไอ้ลูกหมา ถึงเราจะนอนด้วยกัน แต่เราไม่ได้มีอะไรกัน ฉะนั้นนายจะเอาเรื่องนี้มาอ้างไม่ได้ เข้าใจใช่มั้ย” เธอกัดฟันพูด นึกหมั่นไส้เด็กมันยังไงไม่รู้ บางที่ก็รู้สึกว่าแววตามันเจ้าเล่ห์ แต่บางทีก็รู้สึกว่ามันไร้เดียงสา บอกไม่ถูกเหมือนกัน

“ผมไม่ใช่หมา”

“ฉันไม่ได้หมายความว่านายเป็นหมา มันก็แค่คำที่ติดปาก”

จู่ ๆ เดนนิสก็แตะนิ้วโป้งที่ริมฝีปากล่างของเธอ เดนนิสจ้องมองเนื้อสัมผัสสีแดงเข้มแบบธรรมชาติอย่างตั้งใจ

“ติดปากตรงไหนครับ ผมจะดูให้”

“ช่างเถอะ อธิบายไปนายก็ไม่เข้าใจหรอก” จริง ๆ ก็อยากจะอธิบายนั่นแหละ แต่พอสบสายตาคมนานเข้าเธอก็รู้สึกประหม่าเหมือนสาวแรกรุ่นที่หัดมีความรักอย่างไรไม่รู้ เลยต้องบอกปัดไปแบบนั้น

ยาหยีผละตัวออกห่างจากเดนนิส น่าแปลกที่เธอกับเขาแทบไม่มีระยะห่างระหว่างกันเลยทั้งที่เพิ่งรู้จักกัน นี่เธอไว้ใจคนง่ายเกินไปรึเปล่านะ

“วันนี้ฉันเหนื่อยแล้ว พรุ่งนี้ค่อยไปหาซื้อเสื้อผ้ากับของใช้ของนายใหม่แล้วกันนะ แล้วก็ที่นอน...”

เธอมองหาความเป็นไปได้ ปกติก็ไม่ค่อยจะมีใครมาค้างด้วยเลยน่ะสิก็เลยไม่มีชุดเครื่องนอนสำรองเตรียมไว้เลย มีมากสุดก็ผ้าห่มที่พับทิ้งไว้ในตู้ จะเอาออกมาตอนนี้กลิ่นคงจะอับน่าดู

“นายนอนโซฟาแล้วกัน” เธอตบมือลงบนโซฟาตัวที่กำลังนั่งกันอยู่ “ไว้ฉันจะรีบเอาผ้าห่มไปซักให้”

“ให้ผมช่วยมั้ย”

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวนายทำของฉันพังขึ้นมาจะยุ่ง ว่าแต่เมื่อเช้านายทำความสะอาดพื้นห้องให้ฉันด้วยใช่มั้ย นายนี่มันน่ารักจริง ๆ”

“ผมเก่งทำความสะอาด กับข้าวผมก็ทำได้ พี่พึ่งพาผมเรื่องพวกนี้ได้ ผมฝึกมาหมดแล้ว”

“พูดจริงปะเนี่ย” ท่าทางเหมือนลูกคุณหนูคุณนาย บุคลิกก็เหมือนคุณชายจากตระกูลมั่งคั่ง ขนาดให้ใส่เสื้อสีชมพูลายมุ้งมิ้งยังดูดีเลยให้ตายเถอะ นี่สินะที่เขาเรียกว่ารัศมีของคนโก้

แต่ถ้ารวยจริงคงไม่ได้มาตกระกำลำบากเช่าห้องเท่ารูหนูอยู่หรอก ขนาดเธอขี้ไก่ขี้กายังอยู่ดีกินดีมากกว่าอีก

“ครับ”

“โถ ชีวิตนายคงลำบากมามากสินะ” ไม่งั้นจะทำเป็นทุกอย่างได้ไง เธอคิดเองเออเองเมื่อเห็นว่าเดนนิสเสนอตัวทำในสิ่งที่ผู้ชายทั่วไปไม่ค่อยอยากทำ 

“เอาล่ะ ๆ ฉันไม่ใช่คนเข้มงวดหรือเรื่องมากหรอก นายอยู่ที่นี่ทำตัวดี ๆ ว่านอนสอนง่ายก็พอแล้ว ที่เหลือพี่สาวจัดการเอง”

“แล้วผมยังเหมือนหมาอยู่ไหม”

“นายยังติดใจเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอ” เธอไม่รู้จะตอบยังไง มันก็แค่คำสบถ โอ๊ย! ลำบากจริง ๆ เมื่อวานก็ยังพูดรู้เรื่องอยู่เลยนี่นา ทำไมวันนี้เกิดภาษาไม่แข็งแรงขึ้นมาได้ หรือเธอจะใช้ศัพท์ยากเกินไป “นี่ฟังฉันนะ การที่เราจะบอกใครสักคนว่าเป็นลูกหมา ไม่ใช่ว่าเราเกลียดอะไรหรอก บางทีเราอาจจะพูดเพราะเอ็นดูเขาอยู่ก็ได้ วันนี้นายเดินตามฉันต้อย ๆ ทั้งวัน ทำตัวสงบเสงี่ยมแถมยังเชื่อฟังฉันอีก บางทีฉันก็แค่รู้สึกว่ามีหมาเด็กตัวโต ๆ เดินตามติดแค่นั้นเอง”

“เอ็นดูคืออะไร”

“เอ็นดูหมายถึงคนที่ถูกพูดถึงมันน่ารัก น่าหยอก น่าแกล้ง น่าเปย์ให้ไงล่ะ โอ๊ย ฉันจะพูดไงดี ฉันก็ไม่ได้เกรด 4 ภาษาไทยด้วยสิ”

“พี่ชอบผมเหรอครับ”

หนักละ ไอ้เด็กนี่ เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย ถึงจะหน้าตาดีก็ใช่ว่าคนอย่างเจ้หยีจะตกหลุมรักง่าย ๆ นะว้อย

“เดี๋ยวมะเหงกจะลงให้ ฉันเอ็นดูนายเหมือนน้องเหมือนนุ่ง อีกอย่างฉันกับนายเรารู้จักกันไม่ถึงวันเลยด้วยซ้ำ จะมาพูดว่าชอบมันไม่เร็วไปหน่อยรึไง”

“ถ้างั้น...คงต้องใช้เวลาอีกนิดพี่ถึงจะชอบผมได้เหรอ”

“ไม่ใช่ย่ะ ไม่ได้เกี่ยวกับเวลา โอ๊ย! ช่างเถอะ คุยกับนายแล้วปวดหัว ฉันไม่คุยแล้ว ถึงเวลานายก็คงจะเข้าใจได้เองแหละ” ยาหยียีผมตัวเองจนหัวฟู “อ้อ! ลืมบอกไป นายจำไว้ด้วยนะว่าอยู่ที่นี่ห้ามทำอะไรล้ำเส้นหรือล่วงเกินกันเด็ดขาด เข้าใจมั้ย”

“ล้ำเส้นคือ...”

“อ๊ายยยยย” ยาหยีกรี๊ดใส่หน้าเขา ก่อนจะเดินหลบเข้าห้องน้ำไปหยุมหัวตัวเอง พูดไปก็เท่านั้นแหละ เอาไว้ก่อนแล้วกัน