2 ไฟไหม้

ยาหยีอาบน้ำสระผมใช้เวลาส่วนตัวไปเกือบยี่สิบนาที เธอถึงได้เดินสบายตัวเปลือยเปล่าออกมาจากห้องน้ำ แล้วก็ต้องกรีดร้องอีกรอบเมื่อลืมตัวไปว่ามีคนอยู่ด้วย ร่างอรชรตั้งใจจะวิ่งกลับไปเอาผ้าเช็ดตัว แต่ก็ดันลื่นไถลล้มลงที่พื้น ขาแทบจะชี้ฟ้า

“อูย” ล้มจนต้องลูบก้นคลายความเจ็บ สวรรค์ไม่เข้าข้างเธอเลย ให้เธอทำเรื่องอุจาดตาอยู่ได้ แค่นี้ยังให้เธอขายขี้หน้าไม่พอรึไง “หันไปทางอื่นเลยนะ เมื่อกี้นายไม่เห็นอะไรใช่มั้ย!” เธอตวาดเขา

ไม่เห็นก็บ้าแล้วมั้ง ก็ตั้งนมทั้งตูดทั้ง...ชัดเจนขนาดนั้น ยาหยีอยากจะร้องไห้ แต่น้ำตาดันไม่ยอมออกมา

“เห็นครับ”

“ไอ้เด็กบ้า อย่ามาทำตัวหื่นกามกับฉันนะ”

“พี่เดินแก้ผ้าออกมาเอง”

ก็รู้ว่าผิดเองแหละ แต่ทำไง ก็ต้องหาทางกลบความอายไปก่อน ดีที่เขาไม่หันกลับมา ถือว่ายังพูดรู้เรื่องอยู่ ยาหยีรีบคลานเข่าเข้าห้องน้ำ ไอ้พื้นนี่ก็ลื่นเสียเหลือเกิน กว่าจะตะกายตัวเองเข้าไปได้ สภาพที่ถูกมองคงทุเรศลูกตาน่าดู

[15 นาทีผ่านไป]

“ตานายแล้ว” หลังจากเข้าไปหมกตัวนั่งทำใจอยู่บนชักโครกอยู่นานสองนาน เธอก็ออกมาได้ พร้อมกับยื่นผ้าขนหนูผืนใหม่ให้กับเขา

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน ไว้กลับไปอาบที่ห้องก็ได้”

“แล้วนายจะเข้าห้องยังไง ของนายหายหมดไม่ใช่เหรอ”

“กุญแจกับคีย์การ์ดมันอยู่ในกางเกงผมพอดี”

ก็ยังพอมีเรื่องให้กระชุ่มกระชวยจิตใจอยู่บ้าง แต่คนไม่อาบน้ำยังไงมันก็น่ายี้อยู่ดี สาวรักสะอาดอย่างเธอทนไม่ได้หรอก

“อาบเถอะ ฉันมีเสื้อตัวโคร่งอยู่ ใส่ไปก่อน นายน่าจะใส่ได้”

“ครับ”

ว่านอนสอนง่ายดีเสียเหลือเกิน ถ้าเธอมีแฟนแล้วเชื่อฟังกันแบบนี้ก็ดีน่ะสิ เธอกลอกตามองบนเมื่อนึกไปถึงใบหน้าของไอ้คนเฮงซวยที่ทิ้งเธอไป แปลกที่ตอนนี้เธอกลับไม่ได้รู้สึกโหยหาหรือเสียใจมากมายอย่างที่คิด หญิงสาวเดินไปเปิดตู้ค้นหาเสื้อผ้าชุดใหม่ ตั้งใจว่าจัดการตัวเองเสร็จแล้วถึงจะไปทำความสะอาด

แต่พอเธอมองรอบห้องอีกที ก็เห็นว่ามีคนจัดการให้เรียบร้อยแล้ว เสื้อผ้าที่กองอยู่ที่พื้นก็อยู่ในตะกร้าผ้าวางไว้ที่มุมห้อง ส่วนเสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนส์ของเจ้าตัวนั้นถูกพับวางแยกไว้ที่ปลายเตียง

เสื้อผ้าใส่แล้วยังต้องพับอีกเหรอนั่น

ยาหยีเป็นคนรักสะอาด แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นจะมามีอารมณ์นั่งพับผ้าที่ใส่ไปแล้วหรอกนะ โยนลงตะกร้าผ้าก็จบแล้ว แต่ก็นั่นแหละ ความผิดมาจากเธอเอง ดังนั้นสาวเจ้าจึงหยิบเสื้อตัวนั้นโยนลงตะกร้าเดียวกันกับของตัวเอง

“พี่ครับ ผมใช้อันไหนได้บ้าง” ไม่ทันไรเดนนิสก็ยื่นใบหน้าออกจากห้องน้ำมาถาม แต่คงจะยื่นมากไปหน่อย เขาเผยตัวตนที่ไร้อาภรณ์ปกปิดลำตัวชัดเจนจนยาหยีต้องปาของในมือใส่ แต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมหลบ ทำตัวเหมือนกำแพงอิฐไม่รู้สึกรู้สาอยู่แบบนั้น

“ไอ้เด็กบ้า ไม่ต้องออกมาเลยนะ”

“ผมยังยืนอยู่ในห้องน้ำนะครับ”

ก็จริง เพราะเขายังไม่ได้ก้าวออกมาจากตรงนั้นแม้แต่ก้าวเดียว แต่แล้วยังไงล่ะ มาแก้ผ้าโชว์กันแบบนี้ใช่ได้ที่ไหนกัน ถึงก่อนหน้าจะเป็นเธอเองที่ทำแบบนั้นก็เถอะ

“รีบปิดประตูเลยนะ ใช้ ๆ ไปเถอะน่า แปรงสีฟันฉันก็วางไว้ให้แล้ว อยู่บนอ่างล้างหน้านั่นน่ะ” เธอหันหนีก่อนจะโบกไม้โบกมือไล่ให้เขาปิดประตู ให้ตายเถอะ เขาเกือบทำเธอหัวใจวายแล้ว

ครู่เดียวก็ได้ยินเสียงปิดประตู ยาหยีถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วเธอก็ต้องรีบตะโกนไล่หลังไปเมื่อนึกอะไรขึ้นได้

“รีบ ๆ หน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะต้องไปส่งของอีก” เกือบลืมไปเลยว่าเธอมีออเดอร์ที่ค้างส่งอยู่อีกสองกล่อง ถ้าขืนชักช้าเดี๋ยวจะไม่ทันรอบ ลูกค้ากดรีวีวดาวเหลือดวงเดียวล่ะแย่เลย

ความเคยชินของสาวโสด ยาหยีสวมเสื้อผ้าชุดเก่งตัวเก่าเหมือนคนนอนเล่นอยู่บ้าน หน้าตาก็แทบไม่ได้แต่ง แค่ตบแป้งนิดหน่อยก็มากพอแล้ว ผมยาวสลวยของเจ้าตัวถูกรวบขึ้นและหนีบไว้ด้วยกิ๊บหนีบผมสีชมพูหวาน ไม่ใช่แค่กิ๊บ แต่ทั้งห้องของเธอล้วนแต่ตกแต่งด้วยสีชมพู ผ้าม่าน ผ้าปูเตียง แม้แต่เสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ เว้นก็แต่ผนังเท่านั้น รถส่วนตัวของเธอยังเป็นสีชมพูเลยเอาสิ

[20 นาทีต่อมา]

“ขึ้นมา”

หญิงสาวโยนหมวกกันน็อกให้เดนนิส ก่อนจะตบเบาะด้านหลังเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายที่ใส่เสื้อสีชมพูตัวโคร่งของเธอกับกางเกงยีนส์ตัวเดิมของเจ้าตัวให้ลงไปนั่งคร่อมเจ้าพิงค์ มอเตอร์ไซค์คันเก่งที่เธอภาคภูมิใจ

ตอนแรกกะว่าจะให้ไอ้เด็กนี่ขับให้เสียหน่อย แต่เธอก็ไม่กล้าไว้ใจคนแปลกหน้า สู้ขับเองจะดีกว่า ถ้ามันคิดมิดีมิร้ายเธอก็จะพาแหกโค้งตายคู่เสียเลย

“น้องหยี เอาหนุ่มที่ไหนมานั่งซ้อนท้ายจ๊ะเนี่ย”

เจ๊บุ๋ม สาวโคราชตัวใหญ่หนวดคราวเฟิ้ม ผู้มีใจรักในการทำอาหาร ขายเสื้อผ้าสาวพลัสไซส์อยู่ที่ตลาดนัดกลางคืนซอยสี่ ชะเง้อคอออกมาทักทายจากบ้านข้าง ๆ เห็นหน้าของเดนนิสแล้วก็เผลอดีใจแต่พอมองเสื้อที่เขาใส่เท่านั้นก็สะบัดคอแทบหัน ที่แท้ก็พวกเดียวกัน

“หยีฝากบ้านหน่อยนะเจ้ พอดีเมื่อคืนเมานักเลยลากน้องมันมาค้างด้วย เนี่ยเดี๋ยวไปส่งนางกลับละ” ก็คำพูดก็แลดูปกติในยุคสมัยนี้ แต่คนฟังกลับคิดไปไกล เดนนิสกลายเป็นเพื่อนสาวคนใหม่ของยาหยีไปแล้ว

“เอ้า ยังไม่ใส่หมวกอีก” ลีลาล่ะที่หนึ่ง เห็นแบบนั้นก็พาลหงุดหงิด เลยต้องดึงไอ้คนตัวสูงให้โน้มตัวลงมาหาเพื่อที่จะสวมหมวกกันน็อกให้

“เกาะแน่น ๆ นะไอ้น้อง พี่ซิ่งนะจะบอกให้” เรื่องการขับมอเตอร์ไซค์ยาหยีไม่เป็นสองรองใคร ไม่ใช่ว่าเธอจะหารถยนต์สักคันมาขับไม่ได้ แต่เธอกลัวการขับรถใหญ่มาก แต่พอเป็นรถสองล้อเท่านั้นแหละ ถ้ายกล้อได้ยกไปแล้ว

ไม่ทันขาดคำคนด้านหลังก็เอื้อมสองมือมากอดเอวเธอไว้แน่น แผงอกของเขากำลังแนบอยู่กับแผ่นหลังของเธอ ถึงจะมีเสื้อผ้ากั้นอยู่ แต่มันก็ทำให้รู้สึกสยิวกิ้วชอบกล

“นั่งห่าง ๆ หน่อยได้ไหม นี่ใกล้เกินไป”

เธอหันขวับไปทางด้านหลัง จมูกรั้นเฉียดคางอีกฝ่ายไปนิดเดียว ยาหยีเพิ่งจะรู้ว่ากลิ่นครีมอาบน้ำที่เดนนิสใช้ มันก็ติดผิวดีเหมือนกัน หอมขึ้นจมูกเชียว ทั้งที่เวลาที่เธอใช้เองกลับรู้สึกเฉย ๆ

“ผมไม่เคยนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ ผมกลัว”

เป็นงั้นไปอีก

“นายอย่ามาทำสำออยนะ คนบ้าอะไรไม่เคยนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ ที่บ้านให้นั่งลีมูซีนรึไง” กะจะหยอกเล่น แต่สายตาที่กำลังสบกับดวงตาคู่สวยกลับฉายแววจริงจังจนยาหยีไม่กล้าแม้แต่จะหัวเราะ ไอ้เด็กนี่ไม่มีอารมณ์ขันเอาเสียเลย

ว่าแล้วก็หันกลับไปสตาร์ทเครื่อง ไม่สนแล้วว่าคนข้างหลังจะทำยังไง จัดการตัวเองไปก็แล้วกัน

**********

หว่อ วี้ หว่อ...

“นั่นมันทางที่เราจะไปนี่ ข้างหน้ามีอุบัติเหตุเหรอ มีรถดับเพลิงด้วย” เธอชะลอรถให้ช้าลงและเบี่ยงออกข้างทางเพื่อจะให้รถฉุกเฉินเหล่านั้นไปก่อน เบื้องหน้าเป็นถนนสี่เลนที่เริ่มเห็นไฟเบรกจากรถยนต์ส่วนใหญ่สว่างอยู่ที่ท้ายรถ

“รถติดเฉยเลย แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราเลี่ยงไปอีกทางก็แล้วกัน”

เจ้าของรถขับเลี้ยวซิกแซกหาทางออกจากพื้นที่ตรงนั้น เลี้ยวเข้าซอยเล็กลัดเลาะไปเรื่อย แต่พอใกล้จะถึงที่หมาย รถก็ดันติดอีกแล้ว

“นั่นใช่ห้องที่นายพักอยู่มั้ย”

“ครับ”

“ที่นั่นมีไฟไหม้ ห้องนายอยู่ชั้นไหน ไม่ใช่ตรงที่นั้นหรอกใช่มั้ย” ตึกแถวกับห้องเป็นร้อย ๆ คนเราคงไม่ซวยถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง

“ห้องผมอยู่ตรงนั้นแหละ”

“กรี๊ดดดดดด แล้วทำไมไม่รีบบอก ลงเลย ลงรถเดี๋ยวนี้ รีบไปเร็ว” คนที่ตกใจกลับเป็นยาหยีที่รีบกระโดดลงจากรถแล้วลากอีกคนให้เดินตามเธอไป มุ่งตรงไปยังตึกแถวเบื้องหน้าที่ตอนนี้มีเจ้าหน้าที่หลายฝ่ายกั้นพื้นที่ไม่ให้คนไม่เกี่ยวข้องเข้าไปแล้ว