4 เด็กมันอยู่เป็น

“สวัสดีทุกคนที่เข้ามาดูไลฟ์ของยาหยีนะคะ แบรนด์ YAYII 4U ยินดีต้อนรับค่า” ยาหยีพูดแบบนี้เป็นประจำเมื่อเปิดไลฟ์ขายของ เธอจะแต่งหน้าจนฉ่ำวาว เสื้อผ้าหน้าผมเป๊ะปังอยู่กับมุมส่วนตัวที่ตกแต่งขึ้นสำหรับไลฟ์โดยเฉพาะ

ยาหยีมีความใฝ่ฝันที่จะเปิดแบรนด์เครื่องสำอางเป็นของตัวเอง ก่อนหน้านั้นเธอจึงชิมลางด้วยการเป็นตัวแทนขายสินค้าให้กับแบรนด์ต่าง ๆ ทั้งรับพรีออเดอร์สินค้า ทั้งเข้าคอร์สการขายหลากหลายรูปแบบ ไหนจะลงทุนซื้อแฟรนไชน์อีก ระหว่างนั้นก็เก็บเงินและรวบรวมข้อมูลไปด้วย จนกระทั่งมั่นใจว่าพร้อมที่จะเปิดสินค้าของตัวเอง

แต่พอได้ลงมือทำจริง ๆ มีปัญหาร้อยแปดพันประการ เส้นทางการค้าของยาหยีไม่ได้ราบรื่นเหมือนกับตอนที่ขายให้แบรนด์อื่น พอเธอมาทำของตัวเอง ยอดขายกลับไม่ดีเท่าที่ควร มิหนำซ้ำยังถูกแบรนด์คู่แข่งหน้าใหม่เปิดตัวขึ้นมาตัดราคากันดื้อ ๆ จากที่คิดจะขายเครื่องสำอางอย่างเดียว ตอนนี้จึงเบนเข็มมาทำผลิตภัณฑ์บำรุงเส้นผมและผิวกายด้วย

ยอดคนดูในไลฟ์โดยเฉลี่ยในช่องแต่ละวันมีแค่หลักสิบ ถ้าจะมากหน่อยก็คือช่วงเสาร์อาทิตย์ที่เพิ่มเป็นหลักร้อย แต่ก็แป๊บเดียวเหมือนหลอกตา

“เฮ้อ! วันนี้ก็คนดูน้อยอีกแล้ว” เธอบ่นขึ้นหลังจากที่ไลฟ์ขายของไปเกือบสองชั่วโมงแต่ขายไม่ได้ มันเป็นแบบนี้มาตลอด ต่อให้เปลี่ยนช่องทางใหม่ เปลี่ยนแอคเคาท์ก็ยังเหมือนเดิม “เดนนิสเราไปซื้อของกันเถอะ” เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ใบหน้าไม่สบอารมณ์

“??” อีกฝ่ายไม่ตอบแต่เอียงคอเล็ก ๆ มองเธอ

“ของใช้ของนายไง ยังขาดอีกหลายอย่างเลยนี่ เสื้อผ้า ชุดชั้นใน รองเท้า แทบทุกอย่างเลยมั้ง”

“พี่จะซื้อให้ผมจริงๆเหรอครับ”

“แน่นอนสิ ก็ฉันทำของนายหาย ฉันบอกแล้วว่าจะรับผิดชอบ ฉันก็จะรับผิดชอบ อ้อ! ลืมเลย ฉันต้องพานายไปแจ้งความด้วย”

“แจ้งความ?”

“ไปสถานีตำรวจไง ของสำคัญหายต้องไปโรงพักก่อนถึงจะไปทำเรื่องอื่นต่อได้”

“พี่คงไม่ได้คิดจะไปให้ตำรวจจับตัวเองหรอกใช่ไหม”

“ฉันจะทำแบบนั้นไปทำไปไมยะ”

“ก็พี่อาจจะสำนึกผิดแล้วอยากแก้ไขมัน”

“ฉันก็กำลังแก้ไขอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่การแจ้งตำรวจจับตัวเองซะหน่อย” ใครทำแบบนั้นก็บ้าแล้ว คุยกับไอ้เด็กนี่ทีไรเธอล่ะปวดประสาท ทีอยู่บ้านล่ะพูดเก่งเชียว พอออกข้างนอกเข้าหน่อยเงียบอย่างกับเป่าสาก

“ไปเถอะ เย็นแล้ว จะได้ไปหาอะไรกินกันด้วย”

ยาหยีพาเดนนิสไปแจ้งตำรวจ แต่ก็ได้แค่แจ้งเท่าความเท่านั้น เพราะยังไงก็ต้องรอให้คนนำมาคืนอยู่ดี ขึ้นอยู่กับดวงล้วน ๆ

“ฉันว่าเราลองไปดูตามทางที่เรานั่งแท็กซี่ผ่านมาเมื่อคืนดีกว่า อาจจะเจอก็ได้”

“พี่จำได้เหรอว่าเรามาทางไหนเมื่อคืน”

“ทางกลับมันก็มีอยู่แค่ไม่กี่ทางหรอก”

“มืดแบบนี้คงหาไม่เจอ”

ผิดจากที่เดนนิสพูดเสียที่ไหน ตอนนี้เป็นเวลา2 ทุ่มกว่า ต่อให้ยาหยีจะเป็นมนุษย์ที่ใช้ชีวิตกลางคืนมากกว่ากลางวัน ของที่โยนทิ้งไปไม่รู้ทิศทางใช่ว่าจะหาเจอได้ง่ายๆ ยิ่งเป็นของที่มีมูลค่าด้วยแล้วการจะได้ของคืนบางทีก็ขึ้นอยู่กับดวงล้วนๆ

เมื่อนึกถึงความยุ่งยากอย่างนี้ก็ถอนหายใจอีกรอบ ถ้าเธอมัวแต่ขี่วนไปดูไม่รู้จุดหมาย วันนี้ก็คงไม่ต้องไปซื้อของกันแล้ว คงต้องทำในสิ่งที่ควรทำก่อน

“งั้นไปซื้อของใช้ให้นายก่อนแล้วกัน”

ยาหยีพาเดนนิสไปตลาดนัดกลางคืน ที่นั่นมีของขายครบครันทั้งเสื้อผ้าและอาหารสำหรับมื้อค่ำของพวกเขาด้วย

“ว่าไงจ๊ะสาวๆ ไปไหนกันมาเนี่ย” เจ๊บุ๋มเพื่อนบ้านเอ่ยทักด้วยจริตจะก้านของสาววัยคะนองขณะกำลังจัดเสื้อผ้าสาวพลัสไซซ์ใส่หุ่น

“พาน้องมันมาซื้อเสื้อผ้าน่ะเจ๊ พอดีนางเกิดปัญหานิดหน่อย หยีเลยให้พักด้วยชั่วคราว”

“แหม เด็กเพิ่งหัดใจแตกล่ะสิท่า ไม่ต้องเครียดไปนะลูกสาว เมื่อก่อนตอนอายุเท่าหนู เจ๊ก็เคยหนีออกจากบ้านแบบนี้แหละ” เจ๊บุ๋มยังคงจีบปากจีบคอพูดไปเรื่อย มือก็คอยกวักเรียกลูกค้าที่เดินผ่านไปมาให้เข้าร้าน “ว่าแต่ชื่ออะไรล่ะเรา”

“เดนนิส”

“ว้ายตายละ! นี่ชื่อตั้งเองหรือยังไงจ๊ะทำไมมันแมนขนาดนั้น”

“อะไรของเจ๊เนี่ย ก็เขาชื่อเดนนิส”

“ไหนๆก็หนีออกจากบ้านมาแล้ว ก็ตั้งชื่อใหม่ไปเลยซี่ มาเดี๋ยวเจ๊จะตั้งให้เอง เอาอะไรดีน้า” เจ๊หยีทำท่านึกใช้นิ้วชี้จิ้มที่กระพุ้งแก้มทำเหมือนตัวเองตัวเล็กตัวน้อย “ดาน่า ดีมะ เรียกง่ายดี”

“ดาหน้ากันเข้ามาเซ่ ใช่ไหมเจ๊” ยาหยีแซวพรางหัวเราะคิกคัก เพื่อนบ้านของเธอคนนี้ชอบเสนอความคิดแต่ไหนแต่ไร “เจ๊จะบ้าหรือไง เขาไม่ใช่ตุ๊ดค่ะ” เธอเท้าเอวยืนยันเสียงแข็ง

“นี่ ไม่ต้องมาอำเจ๊หรอกจ้ะ ผู้ชายที่ไหนเขาจะยอมใส่เสื้อสีชมพูแหววขนาดนี้กัน ขนาดเจ๊ยังไม่กล้าใส่เลย ละเมื่อเช้าเจ๊เห็นนะว่าอีหนูมันนั่งซ้อนมอไซค์แกน่ะหยี ผู้ชายที่ไหนเขาจะให้ผู้หญิงขับให้ซ้อนกันมันไม่เท่”

“เยอะแยะน่าเจ๊” ยาหยีขี้เกียจจะเถียง เธอหันไปหาบุคคลที่เป็นหัวข้อสนทนาแล้วก็เขย่าแขนเขา “นี่ก็พูดอะไรบ้างเถอะ อยากให้เขาว่านายเป็นแต๋วเหรอ”

“ดาน่าก็น่ารักดีนะครับ”

“อ๊ายยยยยย เห็นแมะ เจ๊ว่าแล้วเชียวผิดคำที่เจ๊บอกที่ไหน เห็นเจ๊บ้าผู้ชายแบบนี้ไม่ใช่ว่าจะมาหลอกเจ๊ได้อีกเป็นครั้งที่ 2 หรอกนะ” เพราะเจ๊บุ๋มมีปมเรื่องที่เรดาร์เคยพังมาก่อน ตอนนี้จึงระมัดระวังตัวแจ ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเพราะพวกเดียวกันต้องพลาดมากินกันเอง

“อุ๊ย”! คุณลูกค้าคะ เชิญดูก่อนค่ะ เข้ามาด้านในได้เลย” ขายของในตอนเศรษฐกิจแบบนี้ลูกค้าต้องมาก่อน เจ๊บุ๋มผลักยาหยีออกไปทางด้านข้างจนสาวเจ้าเซถลาไปหาเดนนิสที่ยืนอยู่ด้านหลัง “เดี๋ยวเจ๊ขายของก่อนนะ พากันไปซื้อของเถอะ”

ยังคุยกันไม่จบก็ถูกไล่เสียแล้ว แต่นั่นก็เป็นเรื่องดีที่ยาหยีจะได้จัดการธุระให้มันจบเสียที

ตลาดนัดแห่งนี้แบ่งโซนขายของทั้งหมดเป็น 4 โซนใหญ่ ๆ ได้แก่ 1. โซนขายเสื้อผ้าของใช้ทั่วไป 2. โซนขายของเก่า 3. โซนอาหารและเครื่องดื่มที่มีทั้งร้านนั่งชิลและประเภทรถเข็น โดยแต่ละโซนจะมีซอยเล็ก ๆ ให้เดินทะลุถึงกันได้เรียงตามหมายเลขของแต่ละซอย

ยาหยีเดินนำไปยังจุดหมายนั่นก็คือร้านขายเสื้อผ้าผู้ชายที่อยู่ที่ซอย 2

“เลือกดูสิมีงบให้ 2,000” ที่เธอต้องบอกแบบนี้ก็เพราะต้องบริหารงบประมาณให้เหมาะสม ถ้าจะไปบอกงบไม่อั้นก็คงต้องกินแกลบกันพอดี

แต่เห็นท่าทางเก้กังแล้วก็ต้องหงุดหงิด สุดท้ายก็ต้องกลายเป็นเธอเองที่ต้องเข้าไปช่วยเลือกซื้อ แม้แต่ชั้นในก็หยิบ ๆ ไปจ่ายเงินให้

“ถามจริงเถอะ นี่ไม่เคยมาเดินซื้อของแบบนี้เลยเหรอ” กำลังจะตำหนิความเชื่องช้าของเดนนิส แต่เมื่ออีกฝ่ายส่ายหน้าก็ดันทำให้ยาหยีรู้สึกผิดขึ้นมาอีก

นี้เขาไม่เคยแม้แต่จะไปเดินซื้อของตามตลาดนัดเลยเหรอ ชีวิตต้องแย่ขั้นไหนกัน

“เอาเถอะ ไม่ใช่เรื่องแย่อะไรหรอก ก็แค่เดินตลาดนัด เลือกเอาที่ชอบ แล้วก็จ่ายเงินก็จบแล้ว ถ้ามีสกิลต่อราคาด้วยก็จะดี เดี๋ยวมาบ่อย ๆ ก็ชินเอง”

เธอปลอบใจเขา พูดเองเออเองคนเดียวโดยที่เดนนิสเองก็ไม่คิดจะค้านอะไรสักคำ เขาเดินตามหญิงสาวต้อย ๆ ประหนึ่งว่าเป็นองครักษ์ก็ไม่ปาน

ดูสิ ผู้ชายคนนั้นหล่อเนอะ เสียดายจัง

เดี๋ยวนี้คนหล่อ ๆ เป็นเก้งเป็นเกย์กันไปหมดแล้วเนอะว่ามั้ย

ไม่น่าเลย

แม่ค้าแถวนั้นพอไม่มีลูกค้าหน่อยก็จับกลุ่มซุบซิบกันยกใหญ่ ได้ยินแบบนั้นยาหยีเองก็รีบจูงมืออีกฝ่ายจ้ำอ้าวออกไปจากโซนนั้นอย่างรวดเร็ว เธอจิ้ม ๆ ชี้ ๆ สั่ง ๆ ของกินกลับมากินที่บ้านแทนเพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของใคร

“จริง ๆ เลยคนพวกนี้ ตัดสินคนที่ภายนอก ฉันขอโทษนะที่หาเสื้อให้นายใส่แบบนี้ ทำให้นายดูแย่ไปเลย”

“ผมดูแย่เหรอ”

           ยาหยีสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า จะว่าไปไม่มีส่วนไหนเลยที่น่าติ เดนนิสที่สูงราว ๆ 185 อกผายไหล่กว้างรูปร่างสมส่วน เรียกว่าดูดีมากด้วยซ้ำ

“ที่จริงก็ไม่นะ” ถ้าจะผิดก็คงจะเป็นเสื้อสีชมพูของเธอนี่แหละที่ดันทำร้ายเขา จริง ๆ ยาหยีเองก็เซ็งไม้น้อยเพราะมันเป็นเสื้อที่เธอก็ใส่บ่อยแถมเป็นสีโปรด ที่เธอให้เขาใส่ไม่ได้คิดจะแกล้ง แต่เพราะเธอชอบและก็คิดว่าคนอื่นจะชอบด้วยต่างหาก พอคิดแบบนั้นสีหน้าก็ปั้นปึงไม่รู้ตัว แล้วดวงตากลมโตก็สบกับสายคมที่มองกลับมาพอดี

“ผมก็ว่างั้น เสื้อสีชมพูน่ารักจะตาย”

ราวกับอ่านใจกันออก ยาหยีหลบสายตาในทันที ไม่มีใครชมความชอบของเธอตรง ๆ แบบนี้มาก่อน ฟังแล้วมันก็เขินดี ไอ้เด็กนี่มันอยู่เป็นแฮะ