โจต้าเหมิง3

“เสี่ยวเอิงลุกขึ้นต่อไปเป็นเจ้าที่จะต้องดูแลพระสนมให้ดี วันนี้ดีที่ข้ากับท่านหมอมาทันเวลาความจริงข้ากำชับท่านหมอเรื่องยาที่หนิงอันต้องกินแล้วว่าไม่ให้รับยาจากคนอื่นนอกจากของท่านหมอไป๋เท่านั้น”

“ฝ่าบาทไทเฮาไม่มีทางวางยาหนิงอัน เพราะไทเฮาบอกหนิงอันว่าขอแค่ได้เห็นรอยยิ้มของฝ่าบาท” เฉินหยวนฮ่องเต้ยิ้มหยัน

นางพรากเขาจากมารดาตั้งแต่3ขวบแล้วยังบังคับให้เรียกเสด็จแม่ตั้งแต่นั้นมา การดูแลก็เป็นนางไม่ว่าจะมีเรื่องทุกข์ใจหรือเจ็บปวดขมขื่นเพียงใดเฉินหยวนฮ่องเต้ต่อหน้าไทเฮาคือห้ามร้องไห้ จะต้องเข้มแข็งและฝืนยิ้มตลอดเวลา

จับมือหนิงอันมองสบตานิ่ง

“ให้เจ้าจำไว้ สตรีที่ข้ารักมีสองคนคนหนึ่งคือมารดาข้าอีกคนก็คือเจ้า ที่ข้าจะไม่ยอมให้ต้องพบเจอเรื่องร้ายๆ ผิดแต่มารดาข้าไม่ได้อยู่ตรงนี้ เช่นนั้นมีเพียงเจ้าที่ข้าต้องการปกป้องส่วนคนอื่นก็แค่เพียงคนรู้จักที่ไม่อาจวางใจ เช่นนั้นเจ้าก็ควรคิดเช่นเดียวกับข้า ไม่วางใจคนอื่นจนทำให้ตัวเจ้าต้องลำบาก”

น้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งนัก หนิงอันสบตาคม

ไป๋เยว่เทียนยิ้ม

“ ฝ่าบาทเพิ่มกำลังอารักขาพระสนมเพิ่มขึ้นทั้งช่วยเป็นหูเป็นตาและช่วยเรื่องความปลอดภัยอีกไม่กี่เดือนจะถึงกำหนดคลอดแล้ว หลังจากนั้นจึงค่อยวางใจ”

เฉินหยวนฮ่องเต้ พยักหน้าขึ้นลง

“เสี่ยวโอรับบัญชาข้าเพิ่มกำลังองครักษ์อารักขาตำหนักสวรรค์ประทานอีกเท่าตัว” เสี่ยวโอที่อยู่ด้านนอกที่เข้ามาประสานมือ

“น้อมบัญชาฝ่าบาท”

ตำหนักหลานฮวา

“เจ้าปล่อยนางจนนางตั้งครรภ์กับฝ่าบาทจนกระทั่งนาง คลอดองค์ชายเลยหรือไรจึงค่อยลงมือ”จิวยี่ก้มหน้า เมื่อสุ่ยเอ่อตำหนิ

“พี่หญิงสุ่ยเอ่อ ข้าก็แค่กลัวว่าฝ่าบาทจะยิ่งไม่พอพระทัย”

“เรื่องในวังหลังฝ่าบาทไม่ได้ใส่ใจเพียงนั้น งานใราชสำนักมีมากมายจะสนใจวังหลังไปทำไมอีก”

“เรื่องในวังหลังไม่สนใจแต่หากเป็นเรื่องของตำหนักสวรรค์ประทานฝ่าบาทใส่ใจทุกเรื่อง”

“ข้าเกลียดนาง เกลียดนางที่สุด”

“พี่หญิงเรามีโอกาสมากมายตอนนี้นางยังอยู่ในช่วงขาขึ้นเราก็ควร อยู่เฉยเสียแต่หากวันไหนนางตกต่ำเราจึงควรจะซ้ำเติมนาง”

สุ่ยเอ่อขมวดคิ้วกับความคิดของจิวยี่

“ท่านคิดดูวังหลวงแห่งนี้มีใครที่อยู่ยืนยาว เหมือนท่านก่อนหน้านั้นตำแหน่งฮองเฮาแค่เอื้อมมือ แต่มาตอนนี้แค่ให้ฝ่าบาทมาหายังยาก นางอยู่สูงมีคนคอยปกป้องมากมายเราจะเอาตัวเองไปเสี่ยงทำไม ไม่สู้หากวันใดนางพลาดเราช่วยกันเหยียบย่ำนางจะดีกว่า ท่านกับข้ารอวันนั้นมาถึง ปล่อยให้นางโอหังไปก่อนวันใดก็วันหนึ่งจะต้องเป็นวันของเรา”

“แล้วหากว่านางไม่มีทางตกต่ำเล่า เจ้ากับข้าไม่แห้งเหี่ยวตายหรอกหรือ”

“ยามก้าวเดินยังมีวันพลาดท่านคิดว่าคนอย่างนางจะไม่พลาดบ้างหรือไร เรานั่งสวยๆ ในตำหนักทำตัวเองให้มีเสน่ห์รอฝ่าบาท กลับมาแล้วยิ้มหวานอยู่บนแท่นนอนจะดีกว่า”

สุ่ยเอ่อถอนหายใจ

                  

 เรือนอารักขาที่บัญชาการเหล่าองครักษ์

“องครักษ์โจต้าเหมิง..ย้ายกองไปประจำกองที่ทางทิศเหนือตำหนักสวรรค์ประทาน”

ใบหน้าหล่อเหลาเงยหน้าขึ้นมองแล้วประสานมือตรงหน้ารับคำสั่งนายกององครักษ์