ตอนที่สี่

ตอนที่สี่

การเดินทางมายังบ้านใหม่ที่การโคจรของดวงดาวต่างกัน ทำให้เมื่อมาถึงดาวดวงใหม่ก็ได้เวลาเช้าของที่นี่พอดี โจดินรีบรายงานความคืบหน้าของการเดินทาง ในตอนนี้พวกเขากำลังเดินจากเข้าสู่วงโคจรของวงแหวนที่สามและตรงไปยังดวงดาว C-9 อันเป็นบ้านแห่งใหม่ของพวกตน ยานบินถูกสแกนตรวจเพื่อป้องกันภัยแก่ดวงดาวและผู้คนที่อาศัยอยู่ ก่อนจะถูกฉีดล้างด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อรอบยานก่อนจะเข้าจอดเทียบท่า

และเมื่อประตูยานเปิดออก ลูซ โจดิน และโทนี่ก็ก้าวเท้าเข้าสู่บ้านใหม่พร้อมๆ กัน เพื่อให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบประวัติเพื่อความปลอดภัยของดวงดาว ซึ่งหากไม่มีข้อมูลว่าเป็นบุคคลอันตราย ลูซสามารถแจ้งให้ทางกองทัพประจำดวงดาวเก็บข้อมูลการอาศัยอยู่ในดวงดาวแห่งนี้ให้เป็นความลับได้เพราะยังอยู่ในกฎหมายคุ้มครองผู้เยาว์

แม้ว่าลูซจะอายุยี่สิบปีแล้วสามารถครอบครองทรัพย์สินได้สามารถจัดการกับมรดกที่ได้รับด้วยตัวเองได้แล้วแต่ด้วยอายุขัยที่มากของมนุษย์ในยุคดวงดาวที่สามารถอายุยืนได้ถึงสองร้อยกว่าปีนั้นลูซจึงยังถือว่าเป็นผู้เยาว์ที่ยังต้องได้รับการปกป้องจากทางจักรวรรดิอยู่ การคุ้มครองผู้เยาว์จึงสามารถร้องขอความคุ้มครองจากจักรวรรดิได้จนถึงอายุยี่สิบห้าปี ซึ่งนับว่าดีมากสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่และรอวันเอาคืนของลูซ

รวมถึงธุรกิจต่างๆ ที่จะถูกดำเนินต่อไปภายใต้การคุ้มครองของจักรวรรดิ เพื่อปกป้องผู้เยาว์ที่ครอบครองทรัพย์สินอยู่ให้สามารถดำเนินชีวิตได้ตามปกติ และมีเวลามากพอที่จะเรียนรู้การเป็นผู้ใหญ่อย่างเต็มตัวโดยที่ไม่ต้องเสี่ยงกับการโดนคนหลอกหรือการนำทรัพย์สินไปลงทุนจนล้มละลาย แต่ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าผู้เยาว์ต้องการหรือไม่ ซึ่งลูซเองก็อาศัยกฎหมายคุ้มครองผู้เยาว์ข้อนี้นี่เองมาใช้ในการหลบหนีและซ่อนตัวจากญาติปรสิตทั้งหลายพวกนั้นได้

"ลูซไม่ต้องกังวลไปนะ ขั้นตอนมีไม่มากและเรารายงานตัวแจ้งความประสงค์ที่ต้องการการคุ้มครองมาตั้งแต่ก่อนจะเดินทางแล้ว ดังนั้นเอกสารหรือข้อมูลทุกอย่างที่จำเป็นถูกนำมาพิจารณาเรียบร้อยแล้ว พวกเราแค่ต้องเดินทางไปลงทะเบียนที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองเพื่อดำเนินเรื่องการเข้าเป็นประชากรของดวงดาว จากนั้นก็จะทำการถ่ายโอนข้อมูลเข้าสู่ชิปประมวลผลของตัวบุคคลและเอไอประจำตัวอย่างผม ร่วมถึงขึ้นทะเบียนหุ่นยนต์พ่อบ้านที่พ่วงด้วยฟังก์ชันการเป็นบอดี้การ์ดไปในตัวอย่างโจดิน หลังจากนั้นก็เรียบร้อยสามารถเดินทางเข้าที่พักได้แล้วครับ"

"สะดวกและรวดเร็วมากๆ เลย จะได้ไม่ต้องมานั่งรอจนหลับกันไปข้าง แถมที่นี่อากาศก็ดีมากๆ จนฉันเริ่มง่วงเสียแล้วสิ"

"ลูซรอสักห้านาทีก่อนนะครับ หลังจากลงทะเบียนเรียบร้อยเราจะได้เดินทางไปยังที่พักที่กระผมจองเอาไว้ อีกทั้งห้องที่จองไว้ก็มีครัวจริงด้วยนะครับ เผื่อว่าลูซจะอยากลองทำอาหารปรุงสุกกินเองมื้อแรกไงครับ"

ลูซตาโตด้วยความตื่นเต้นเพราะเขาไม่คิดจริงๆ ว่าจะได้เริ่มทานอาหารจริงๆ เสียที นึกว่าต้องรอนานกว่านี้เสียอีก พอรู้ว่าที่พักที่จองเอาไว้สามารถทำอาหารได้ก็รีบสั่งให้โทนี่ช่วยสั่งวัตถุดิบสำหรับการทำอาหารมื้อแรกมาไว้ให้ โชคดีที่ทางที่พักที่จองไว้เป็นเหมือนบ้านขนาดเล็กคือมีห้องนอนห้องนั่งเล่นห้องครัวและห้องชาร์จพลังงานของหุ่นยนต์รับใช้หรือแม้แต่หุ่นยนต์เอไอประจำตัว

ซึ่งพอเดินทางมาถึงที่หมายแล้ว ถ้าเข้าสู่ที่พักเมื่อไหร่ลูซก็จะทำการโอนถ่ายข้อมูลของโทนี่ให้เชื่อมต่อเข้ากับหุ่นยนต์อารักขาอีกตัวที่พ่อกับแม่ได้สร้างเอาไว้ให้ทันที เพราะทั้งสองคนรอที่จะมอบให้เป็นของขวัญครบรอบวันเกิดของลูเซียน แต่เมื่อทั้งสองเสียชีวิตลงลูเซียนจึงไม่เคยได้ถ่ายโอนข้อมูลของโทนี่เลยจนกระทั่งภัทรเข้ามาอาศัยอยู่แทน

"ถึงจะไม่มีความหวังแต่ผมก็อยากตามหาพ่อกับแม่นะครับ"

อาจจะเพราะการเข้ามาอยู่และใช้ความทรงจำและความรู้สึกหลายๆ อย่างร่วมกัน ทำให้ภัทรเริ่มซึมซับความรู้สึกของลูเซียนมาทีละน้อยจนเริ่มหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยที่ภัทรเองก็อยากจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์อีกครั้ง และเพราะโตกว่าลูเซียนอยู่มากจึงมองได้กว้างกว่าเห็นอะไรได้มากกว่าเด็กหนุ่มที่กำลังเสียใจเพราะการสูญเสียคนในครอบครัวอันเป็นที่รัก

ที่สำคัญคือลูเซียนหมดอายุขัยนั่นแหละผมถึงมาอยู่ตรงนี้แทน และการที่ได้มิติเก็บของสารพัดนึกที่นอกจากเก็บของได้แล้วยังร้องขอสิ่งของได้ด้วยแบบนี้แสดงว่านี่อาจจะเป็นสิ่งที่เบื้องบนกำหนดมาให้ผมทำก็ได้ นั่นคือการตามหาพ่อกับแม่ขอลูเซียนและจัดการกับพวกญาติปรสิตที่วางแผนชั่วทั้งหลายนั่น

"เอาละเราจะไม่เศร้ากันอีกแล้ว เราจะอยู่ในโหมดพร้อมตบตีกับทุกคนที่หาเรื่อง และตอบโต้สุดกำลังด้วยฝีปากและฝีมือ โทนี่สั่งวัตถุดิบทำอาหารให้ผมหน่อยนะครับ เอาไข่ไก่หรือไข่เป็ดก็ได้สักแผง เนื้อหมูหนึ่งกิโล กุ้งหนึ่งกิโล ว่าแต่วัตถุดิบที่ทางจักรวรรดิรับรองว่าทำอาหารได้มีพวกอาหารทะเลอยู่ใช่ไหมครับ ถ้างั้นก็ต้องสั่งอีกเยอะๆ เลย"

พอเริ่มเปิดใจและยอมรับการเป็นลูเซียน ภัทรก็เริ่มแทนตัวเองว่าผมและเริ่มทำให้โทนี่และโจดินเป็นคนในครอบครัวแทนหุ่นยนต์ เพราะหุ่นยนต์ในยุคนี้สามารถทานอาหารแบบมนุษย์ได้เพียงแต่จะได้พลังงานน้อยกว่าพลังงานจากแท่นชาร์จ

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหาถ้าจะร่วมมื้ออาหารเพราะทั้งสองมีเซนเซอร์ในการรับรสและตีความหมายของรสชาติที่กินเข้าไปได้ว่าอร่อยหรือไม่อร่อย ดังนั้นแล้วลูซจึงอยากทำอาหารมื้อแรกและเป็นมื้อใหญ่เพื่อต้อนรับครอบครัวใหม่ของตนเอง

"อาหารทะเลถูกรับรองว่าทานได้หลากหลายชนิดเลยครับ แต่น้อยคนนักที่จะสามารถทำมันออกมาได้ เพราะสูตรอาหารที่ปรุงสำเร็จแทบไม่หลงเหลืออยู่เลย เพราะตอนที่มนุษย์ย้ายถิ่นฐานมากนั้น ดันทำตำราอาหารหายหลงเหลือเพียงตำราเครื่องปรุงต่างๆ เหล่าเชฟในปัจจุบันจึงต้องพยายามรังสรรค์วัตถุดิบให้สอดคล้องกับเครื่องปรุงที่มีอยู่ครับ และนั่นคือเรื่องที่ยากมากๆ"

"วันนี้เป็นวันฉลองย้ายมาดาวดวงใหม่ดังนั้นอาหารมื้อแรกต้องพิเศษสักหน่อย เอาเป็นเมนูชาบูก็แล้วกันสั่งพวกเนื้อหมูเนื้อวัวสไลด์บางอย่างละกิโล กุ้งขาวหรือกุ้งอะไรก็ได้ที่พอจะมีขาย พวกหมึกกระดองขนาดเล็กหรือหมึกสายก็เอาตัวเล็กๆ แบบกินคำละตัวมาด้วย แล้วก็พวกผักต่างๆ กับเครื่องปรุง มาๆ เดี๋ยวผมพูดแล้วโทนี่บันทึกไว้แทนแล้วกันนะ"

ลูซจดรายการสิ่งที่ต้องซื้อไปเป็นจำนวนมากด้วยความตะกละและอยากทำอาหารเนื่องจากทนกินอาหารเม็ดมาสองมื้อแล้ว ถ้าให้กินอีกมื้อเขาต้องกรี๊ดออกมาแน่นอน จะปิ้งย่างก็เกรงใจที่พักเอาไว้มีบ้านของตัวเองเราค่อยทำอาหารจำพวกปิ้งย่างก็แล้วกัน วันนี้เอาเท่าที่ทำได้ก่อน

หลังจากการลงทะเบียนพลเมืองทั้งคน เอไอและหุ่นยนต์เสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามก็ขับเคลื่อนยานไปจอดยังโรงจอดของโรงแรมที่จองไว้ซึ่งอยู่ติดกับเขตทหาร และก็เป็นโชคดีที่เป็นยุคอวกาศทุกห้องจึงมีลานจอดยานเป็นของตัวเองที่ระเบียงห้อง ก่อนจะเปิดเข้าไปในห้องได้เหมือนเปิดประตูบ้าน แต่ก็ยังสามารถเปิดเข้าไปใช้บริการสิ่งอำนวยความสะดวกภายในตัวโรงแรมได้ด้วยประตูด้านในอีกบานที่เหมือนประตูโรงแรมในโลกที่จากมา

"โรงแรมแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะครับ จอดยานตรงระเบียงห้องได้เลยไม่ยุ่งยาก แถมเปิดประตูไปใช้บริการในตัวตึกก็ทำได้ ว่าแต่ในโรงแรมนี้มีลูกค้ามาพักกันเยอะไหมโทนี่ เพราะดาวรกร้างห่างไกลขนาดนี้ไม่น่าจะมีคนมาพักเยอะหรอกใช่รึเปล่า?"

"ตรงข้ามเลยครับ เพราะเป็นดาวรกร้างห่างไกล ประชาชนที่มาอาศัยอยู่ที่นี่ส่วนใหญ่จึงใช้ชีวิตอิงธรรมชาติมากที่สุด ที่นี่นอกจากเขตทหารก็จะมีพวกพืชสวนไร่น่าเป็นการเกษตรไปเกือบสามส่วนของดวงดาว มีการเลี้ยงสัตว์เช่นวัว หมู แพะ แกะ และม้า ส่วนพวกสัตว์น้ำจะเป็นฟาร์มในทะเลและประมงลำเล็กที่ชาวบ้านออกทะเลไม่ไกลครับ"

"ดีจังเลยมีธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์และวัตถุดิบใกล้แค่เอื้อมแบบนี้สนุกแน่"

"ว่าแต่ลูซให้สั่งของมาเยอะมากๆ เราจะกินกันหมดหรือครับ?"

"หมดแน่นอนแต่ต้องมีผู้ช่วยด้วย เพราะฉะนั้นโทนี่รีบมาถ่ายโอนข้อมูลของนายเพื่อรวมกับร่างหุ่นยนต์พ่อบ้านที่พ่อกับแม่ทำเอาไว้ให้ได้แล้ว ถึงจะเป็นหุ่นยนต์รุ่นพิเศษและใช้เวลาน้อยแต่ฉันหิวแล้วเพราะฉะนั้นให้ไวเลย"

โทนี่คือชิปเอไอประมวลผลอัจฉริยะที่ถูกฝั่งในร่างของลูเซียนอยู่แล้วจะใช้วิธีถ่ายโอนข้อมูลด้วยการเชื่อมต่อผ่านการสัมผัสโดยตรงเท่านั้น ซึ่งหุ่นยนต์พ่อบ้านที่พ่อและแม่ทำเอาไว้ให้โทนี่ถูกระบุดีเอ็นเอของลูเซียนเอาไว้เพื่อป้องกันคนอื่นนำเอาไปใช้ได้อีกด้วยดังนั้นการถ่ายโอนข้อมูลจึงง่ายมากๆ เพียงแค่ลูเซียนยืนมือสอดเข้าไปในช่องว่างตรงช่วงหน้าอกของหุ่นยนต์ในตำแหน่งเดียวกับหัวใจของมนุษย์และรอประมาณห้านาทีเท่านั้นการถ่ายโอนข้อมูลสู่ร่างหุ่นยนต์ก็สำเร็จด้วยดี

"สวัสดีครับลูซ ผมดูเป็นยังไงบ้าง?"

"นายดูเหมือนคนในยุคโบราณเลย ดูเหมือนจอมยุทธ์ที่เหาะได้เพียงแต่ชุดที่ใส่เป็นโลหะชนิดพิเศษไม่ใช่ไหมฟ้าอะไรทำนองนั้น"

ลูซพอใจในรูปลักษณ์ของหุ่นยนต์ทั้งสองตัวของตัวเองมากๆ เพราะแฟนตาซีสุดๆ ตัวหนึ่งเหมือนเทพเซียนในหนังจีนกำลังภายใน อีกตัวก็เหมือนหุ่นยนต์กันดั้มในการ์ตูนญี่ปุ่น อย่างน้อยนี่ก็ทำให้ตัวเขาไม่หลงลืมโลกที่จากมา

"ลูซครับรายการสั่งซื้อของทำไมมันเยอะจังเลยครับ?"

โจดินที่มองรายการสั่งซื้อของจำนวนมหาศาลก็ได้แต่คำนวณการใช้งานและอายุการใช้งานอยู่ในใจ ว่าต้องใช้เวลาเท่าไหร่ถึงจะหมดเพราะปกติคนในยุคดวงดาวไม่ทำอาหารกินเองเพราะทำไม่อร่อย จะมีคนที่ทำขายอยู่บ้างแต่ก็เป็นอาหารง่ายๆ อย่างไข่ต้มกับพริกน้ำปลาหรือกินกับซอสต่างๆ ที่มีขาย ส่วนเนื้อสัตว์ก็เน้นเอาไปทอดในน้ำมัน อบในเตาหรือต้มจนสุกแบบพอกินได้ไม่อร่อยจนขีดพลังงานท่วมท้นหรือรู้สึกมีความสุขจนค่าพลังจิตพุ่งสูง

"โจดินไม่รู้อะไรซะแล้ว พวกเครื่องปรุงนะเราใช้ทีละน้อยและครั้งละหลายอย่างจึงจำเป็นต้องซื้อมาหลายชนิด เพราะอาหารแต่ละอย่างใช่เครื่องปรุงไม่เหมือนกันหรอกนะ แล้วพวกเนื้อสัตว์ทั้งหลายก็หั่นและเตรียมไว้เป็นส่วนๆ แยกใส่กล่องเก็บในตู้เย็นเอาไว้ใช้ในมื้ออื่นได้ สะดวกสบายกว่าการซื้อมาทีละอย่างเป็นไหนๆ ได้ลองแล้วจะติดใจ"

ถึงจะได้ยินแบบนั้นจากลูซก็ไม่ได้ทำให้หุ่นยนต์ทั้งสองคลายกังวลเพราะอาหารสำหรับมนุษย์ยุคอวกาศเท่ากับวัฒนธรรมที่ล่มสลายไปแล้วนั่นเอง