บทที่ 8

ตอนที่แปด

ลูซจัดจานขนมอย่างสวยงามมีพุดดิ้งหนึ่งชิ้นใหญ่วางตรงขอบแล้วตกแต่งด้วยผลไม้สดหั่นเป็นชิ้นขนาดพอคำ แล้วมีขนมปังฮันนี่โทสที่อบเพิ่มกรอบนอกนุ่มใน โปะหน้าด้วยไอศกรีมแล้วสตรอว์เบอร์รีลูกโตแล้วราดด้วยน้ำผึ้งเพิ่มความหอมหวานให้มากขึ้นไปอีก โดยจัดมาทั้งหมดหกจานใหญ่ครบคนครบหุ่นยนต์พอดีเป๊ะ

"มาแล้วครับผม ขนมหวานแบบจุใจกินวันนี้อร่อยถึงปีหน้ากันเลยทีเดียว รับประกันความหอมหวานโดยพี่ลูซเองครับ น้องนิวลองชิมดูสิว่าอร่อยถูกใจไหมครับ ท่านนายพลกับร้อยเอกเซตต์ก็ทานด้วยนะครับ ถึงจะไม่ชอบของหวานแต่ผมตั้งใจทำมากๆ ดังนั้นต้องช่วยกันทานให้หมดนะครับ"

ลูซยกมาแค่จานของตัวเองกับของน้องนิว ส่วนที่เหลือเป็นโทนี่กับโจดินที่ยกมา พอวางจานขนมได้ก็จัดการเอาใจเจ้าตัวน้อยที่อยากขโมยจากพ่อเขายกใหญ่ ทั้งป้อนทั้งเช็ดปากเช็ดแก้มให้โดยไม่บ่นสักคำ น้องนิวกินเลอะไปบ้างตามประสาเด็กก็ไม่มีเปลี่ยนสีหน้าเลย แถมยังวิ่งวุ่นหาผ้าเช็ดหน้ามาผูกตรงคอเสื้อทำผ้ากันเปื้อนให้อีกต่างหาก ทำเอาสองพ่อลูกที่แอบดีลกันไว้ลับหลังยกยิ้มอยู่ในใจ

ก็ถ้าคนสวยมีใจรักลูกชาวบ้านขนาดนี้ สองพ่อลูกก็เดินหน้าอ่อยเหยื่อต่อได้ง่ายหน่อย จะเรียกว่าโดนของกินแสนอร่อยหลอกล่อก็ไม่น่าจะได้ เพราะตอนนี้ทั้งสองต่างตกหลุมรักความใจดีและเอาใจใส่ของคนตรงหน้าไปแล้วแบบง่ายดาย ง่ายจนเซตต์ได้แต่มองผนังมองโต๊ะเก้าอี้ไปพลางๆ

"เป็นอย่างไรบ้างครับ อร่อยไหมหวานไปหรือเปล่าครับ เห็นนั่งกินเงียบๆ ผมก็ลุ้นเหมือนกันนะครับว่าอร่อยไม่อร่อย"

ลูซถามออกมาเพื่อสร้างบรรยากาศตามประสาคนมนุษยสัมพันธ์ดี และแก้ปัญหาความสงบเงียบเกินเหตุจนได้ยินแต่เสียงช้อนส้อมกระทบจานขนมไปด้วยในตัว

"ขอโทษที ขนมที่เธอทำเรียกว่าอะไรนะ มันอร่อยมากทั้งหอมทั้งหวานจนฉันตกหลุมรักเลยล่ะ"

ท่านนายพลแสร้งพูดคำหวานออกมาทั้งยังตั้งใจมองคนถามด้วยสายตามีเลศนัย แต่น่าเสียดายที่คนสวยตรงหน้าดันใส่ใจมองแค่ลูกชายสุดที่รักของตนที่แกล้งกินเลอะปากเลอะแก้มไปเรื่อยอย่างน่ามันเขี้ยว เห็นทีวันนี้กลับห้องพักคงต้องจัดการสักหน่อยแล้ว บังอาจเอาแก้มกับพุงกลมๆ มาแย่งความสนใจของคนสวยไปจากพ่อแบบนี้ต้องโดนจับฟัดพุงสักยก

"หม่ามี้ๆ น้องนิวอร่อยทุกอย่างเลย อร่อยมากๆ อร่อยเท่าฟ้าสุดๆ ไปเลยครับผม"

"อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอครับ งั้นให้รางวัลคนทำของอร่อยสักหน่อยดีไหมเอ่ย"

ลูซที่โดนลูกชาวบ้านหลอกล่อด้วยความน่ารักก็เผลอตัวเอียงแก้มให้แล้วใช้นิ้วชี้จิ้มแก้มตัวเองสองที ซึ่งน้องนิวของพี่ลูซคนสวยก็ไม่ทำให้ต้องผิดหวัง เพราะจัดการจุ๊บแก้มไปหลายทีแถมมีการหันไปมองป๊ะป๋าแล้วยักคิ้วให้สองทีอีกต่างหาก

"ขอบคุณครับหม่ามี้"

"ฮ่ะๆๆ พี่ลูซชอบรางวัลมาก แต่น้องนิวจะเรียกพี่ลูซว่าหม่ามี้แบบนี้ไม่ได้นะครับ เดี๋ยวคนอื่นจะเข้าใจผิดเอาได้นะ เดี๋ยวคุณพ่อจะขายไม่ออกน้องนิวจะอดมีหม่ามี้นะครับ"

ลูซที่เห็นว่าน้องนิวยังเด็กค่อยๆ พูดอธิบายให้เข้าใจทีละนิดเพราะกลัวว่าท่านนายพลจะโกรธลูกชายและตนไปด้วย แต่กลับกลายเป็นน้องนิวเริ่มเบะปากน้ำตาคลอเบ้าแทนเสียนี่

"ฮึก! หม่ามี้ไม่ชอบน้องนิวเหรอครับ เป็นหม่ามี้ไม่ได้เหรอ ฮือๆๆ"

ลูซมองซ้ายมองขวาอย่างไม่รู้จะทำอะไรดีจนสุดท้ายก็ต้องอุ้มน้องนิวขึ้นมากอดไว้แนบอกแล้วกอดปลอบอยู่นานสองนานกว่าเด็กน้อยแก้มยุ้ยจะหายงอแง แต่ยังมองตนด้วยสายตาออดอ้อนไม่ยอมหยุด ลูซได้แต่คิดอยู่ในใจอยากยึดลูกชาวบ้านไว้กับตัวเองมากแต่ทำไม่ได้พ่อของหนูน่ากลัวเกินไป

"เธอไม่ต้องคิดมากหรอก ไม่มีใครมาเข้าใจอะไรผิดทั้งนั้นแหละ ฉันโสดมากและน้องนิวก็ชอบเธอมากๆ คิดเสียว่าสงสารเด็กน้อยตาดำๆ ก็แล้วกัน"

"จะดีเหรอครับ?"

ลูซหันไปมองหน้าท่านนายพลที่พูดมาได้หน้าตาเฉยว่าไม่ให้คิดมาก ไม่คิดได้ไงเกิดน้องนิวไปเรียกแบบนี้ที่ด้านนอกให้คนได้ยินมีหวังเป็นข่าวดังระดับจักรวรรดิเลยนะ แล้วบรรดาแฟนคลับที่อยากเป็นแฟนจ๋าของท่านนายพลจะไม่มารุมทึ้งเขารึไงกัน?

"ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครมาทำอะไรเธอหรอก ขนาดฉันยังไม่ห้ามลูกสักคำแล้วใครจะมาพูดอะไรได้"

"ก็จริงนะครับ ถ้าอย่างนั้นน้องนิวจะเรียกพี่ลูซว่าหม่ามี้ก็ได้แต่ต้องเลิกร้องไห้ก่อนนะครับเดี๋ยวปวดหัวนะคนเก่ง"

"ไม่ใช่พี่ลูซ ต้องเรียกหม่ามี้"

น้องนิวเอาแก้มแนบลงกับไหล่ของลูซแล้วเงยมองอย่างน่ารักน่าชังจนทำเอาลูซใจเหลวเป็นน้ำ ใครจะมาต้านทานความน่ารักหนุบหนับนี้ได้กัน ให้เป็นอะไรก็เป็นครับงานนี้

"ตกลงครับ หม่ามี้ก็หม่ามี้ ทีนี้ก็ไม่ร้องแล้วนะครับสุดหล่อของหม่ามี้ ดูสิร้องไห้จนตาแดงแก้มแดงหมดเลย โอ๋ๆ ไม่ร้องแล้วนะครับคนเก่ง"

ลูซกอดน้องนิวโยกไปมาเบาๆ คล้ายโอ๋และกล่อมนอนไปในเวลาเดียวกัน โอ๋ไปโอ๋มากลายเป็นว่าน้องนิวคนเก่งของลูซหลับคาอ้อมกอดอุ่นของหม่ามี้คนสวยไปเป็นที่เรียบร้อย ด้านคนพ่อก็ได้โอกาสทองในการมัดมือชกคนสวยตรงหน้าไปในเวลาเดียวกัน

"ฉันกลัวว่าถ้าแยกลูกออกมาแล้วแกจะตื่น ถ้ายังไงคงต้องฝากเธอเลี้ยงให้ก่อนแล้ว เอาไว้ฉันทำงานเสร็จฉันจะมารับแกกลับบ้านอีกทีตอนเย็นก็แล้วกันนะ แล้วก็ขอโทษเธอจริงๆ ที่ฉันกับลูกคงต้องขอรบกวนเธอช่วยทำมื้อเย็นเผื่อพวกเราด้วยจะได้หรือเปล่า ฉันขอบอกตามตรงว่าการที่ต้องกินอาหารแคปซูลตลอดเวลาทำให้ลำบากมากในการใช้ชีวิต ถ้าการกินอาหารปรุงสุกที่เธอทำช่วยแก้ปัญหานี่ได้คงดีต่อฉันกับลูกมากๆ หวังว่าเธอจะยอมช่วยพวกเราสองคนพ่อลูก"

"ไม่เป็นไรเลยครับไม่ต้องเกรงใจ น้องนิวน่ารักมากๆ ผมเองก็ยังว่างอยู่เหมือนกันสามารถช่วยดูแลน้องนิวได้ครับ อีกอย่างผมเองก็มีเรื่องที่ต้องขอความช่วยเหลือจากท่านนายพลด้วยเหมือนกันครับคือว่า"

ลูซเล่าเรื่องของตัวเองและเรื่องของพ่อแม่ให้ท่านนายพลคนดังฟังทั้งหมดยกเว้นเรื่องที่ตนมีมิติเก็บของและโจดินคือหุ่นยนต์รบที่น่ากลัวที่สุดในจักรวรรดิ เมื่อท่านนายพลหนุ่มได้ฟังก็พอเข้าใจว่าคนตรงหน้าต้องการอะไรและรับปากอย่างดีว่าจะช่วยจัดการให้ ทั้งกับญาติที่อยากได้อยากมีในสิ่งที่ไม่ใช่ของตนเองและพ่อแม่ของคนตรงหน้าที่แม้จะมีรายงานว่าสัญญาณชีพขาดหายไป แต่ในเมื่อยังหาศพไม่พบก็สามารถตีความว่ายังมีชีวิตอยู่ได้เหมือนกัน

"ไม่ต้องกังวลเรื่องของเธอฉันจะจัดการให้ทุกอย่างและเรื่องการปกปิดตัวตนของเธอที่เพิ่งพ้นช่วงการเป็นผู้เยาว์ ทางกองทัพก็จะช่วยปกปิดให้ แต่ฉันขอแลกเปลี่ยนกับการที่เธอจะเปิดร้านขายอาหารหรือจะขายวิธีการทำอาหารให้กับทางกองทัพที่ฉันดูแลอยู่ก็ได้ ไม่ใช่แค่ฉันและเซตต์ที่มีปัญหาด้านการกินอาหารแต่ทหารที่พลังสูงล้วนเป็นกันหมดหวังว่าเธอจะช่วยพวกเราด้วยเช่นกัน"

"ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะช่วยสอนพ่อครัวของทางกองทัพให้อย่างดีเลย ผมชอบการทำอาหารและการทานอาหารอร่อยๆ และที่ชอบมากที่สุดคือเห็นทุกคนได้กินของอร่อยครับ ถึงจะไม่อยากเป็นสตรีมเมอร์เพราะต้องรักษาความลับและปกปิดตัวตน แต่ถ้าเป็นพ่อครัวของทางกองทัพเผยแพร่เองน่าจะไม่มีปัญหาใช่ไหมล่ะครับ"

ท่านนายพลคาร์ลจ้องมองนัยน์ตาสดใสที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจของคนตรงหน้าก็เกิดอาการตกหลุมรักขึ้นไม่ไหวจนเซตต์ต้องสะกิดเรียกสติ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวคนสวยที่เพิ่งพ้นช่วงการเป็นผู้เยาว์มาหมาดๆ จะตื่นตกใจและหวาดระแวงคนตรงหน้าแทนได้ หากปล่อยให้เป็นแบบนั้นทหารทั้งกองทัพคงอดกินของอร่อยไปด้วย ไม่ได้ๆ ยังไงก็ยอมไม่ได้

"อืม ขอบคุณเธอมากแล้วก็ฝากดูแลลูกด้วยนะ ตอนเย็นฉันจะรีบกลับมาหา"

"ได้ครับแล้วผมจะทำอาหารไว้รอนะครับ ร้อยเอกเซตต์ก็มาด้วยนะครับผมจะเตรียมไว้เยอะๆ เลย"

ลูซที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรก็ได้แต่ยกยิ้มหวานอย่างคนจิตใจดีให้กับท่านนายพลคนดัง แถมยังดีอกดีใจที่ได้เลี้ยงลูกของชาวบ้านที่ตนเองหมายมาดอยากขโมยอยู่พอดิบพอดี โดยมองข้ามรูปประโยคแปลกๆ ระหว่างตนเองกับท่านนายพลคนดังที่ฟังอย่างไรก็ดูเหมือนสามีบอกลาภรรยาก่อนออกจากบ้านไปทำงาน และภรรยาที่บอกลาสามีพร้อมรอยยิ้มหวานส่งสามีไปทำงาน

ด้านโทนี่และโจดินที่ได้ฟังทุกถ้อยคำของคนทั้งสองก็เอาแต่จ้องมองท่านนายพลคาร์ล พ่อหม้ายยังหนุ่มวัยสามสิบสองที่สาวๆ ทั่วทั้งจักรวรรดิอยากอาสามาเป็นแม่เลี้ยงให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่ตลอดเวลา

"โทนี่ ทำไมฉันรู้สึกเหมือนคุณพ่อที่กำลังจะถูกแย่งลูกสาวออกจากอกแบบนี้กันนะ?"

"ไม่ใช่แค่นาย ฉันก็รู้สึกเหมือนกำลังจะถูกแย่งนายท่านเหมือนกัน ไม่ได้การแล้วเราทั้งสองต้องจับตามองท่านนายพลอย่างใกล้ชิด บางทีคนคนนี้อาจจะไม่น่าไว้วางใจก็ได้"

สองหุ่นยนต์แอบสื่อสารกันผ่านช่องทางพิเศษที่คนนอกไม่มีทางรับรู้ และนัดแนะกันในการทำปฏิบัติการลับจับตาดูพ่อหม้ายหนุ่มไม่ให้คลาดสายตา ต่างจากเด็กน้อยที่นอนแหมะในอ้อมกอดของลูซที่ไม่มีใครหวาดระแวงเลยสักคนว่ากำลังแกล้งหลับอยู่ แต่ไม่รู้แกล้งอีท่าไหนถึงหลับจริงก็ไม่รู้

"เวลาหลับก็น่ารักมากเลย โจดินดูสิแก้มยุ้ยมากเลย โทนี่ๆ ถ่ายรูปน้องนิวเก็บไว้ได้รึเปล่าครับจะผิดกฎหมายไหม แต่ตอนหลับน้องน่ารักมากเลยนะ"

และต่อให้ใครจะวางแผนอะไรก็มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยนอกจากแก้มของเด็กน้อยที่นอนหลับปุ๋ยตรงหน้าเท่านั้น