Share

ตอนที่ 5 ขึ้นเขาอีกครั้ง

last update publish date: 2026-08-17 16:43:11

หลังจากทำให้ชาวบ้านตกตะลึงไปแล้ว หยางจื้อซีก็เดินมุ่งหน้ากลับบ้านไปโดยเอามือไพล่หลังอย่างมีความสุข แม้ว่านางจะไม่รังเกียจที่จะฆ่าคน แต่นางหาใช่ฆาตกรใจบาปที่ฆ่าคนโดยไร้เหตุผล มันเป็นเรื่องปกติสำหรับหยางจื้อซีที่จะทำให้สมาชิกในครอบครัวบ้านใหญ่หยางที่ชอบสร้างปัญหาให้กับครอบครัวของนางรู้สึกหวาดกลัว แต่ถ้านางลงมือฆ่าใครสักคนจริง ๆ แล้วล่ะก็มันจะส่งผลกระทบต่อน้อง ๆ ของนางและท่านพ่อท่านแม่ แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งที่นางไม่อยากให้เกิดขึ้นและไม่อยากให้มีผลกระทบกับชื่อเสียงของน้องชายน้องสาวในอนาคต

ทุกอย่างเป็นอย่างที่หยางจื้อซีคิด ตอนนี้บ้านใหญ่หยางกำลังพูดคุยกันถึงสิ่งที่พวกเขาพบเจอในวันนี้ และไม่เข้าใจว่าเหตุใดหยางจื้อซีแค่เพียงตกลงมาจากภูเขาถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ บางคนถึงกับคิดว่าหยางจื้อซีเก็บงำความสามารถเอาไว้และตอนนี้นางไม่จำเป็นจะต้องเก็บซ่อนตัวตนของตัวเองเอาไว้อีกแล้ว นี่เป็นสิ่งที่หวังซื่อคิด

ส่วนชาวบ้านบางคนยังแอบจับกลุ่มคุยกันถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับบ้านใหญ่หยางในวันนี้เช่นเดียวกัน ชาวบ้านบางคนถึงกับสมน้ำหน้าผู้เฒ่าหยางที่ผลักไสครอบครัวของหยางซานหลางออกไป และสูญเสียหลานสาวที่มีความสามารถเช่นหยางจื้อซี

“ข้าไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นกับหยางจื้อซีบนภูเขาเมื่อวานนี้ ถ้านางไม่ตกเขาหัวแตกพวกเราคงไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นและรู้ว่านางเป็นคนที่มีความสามารถ”

“คราวนี้ครอบครัวของเฒ่าหยางคงจะเสียใจจนไส้เขียวเป็นแน่ พวกเขาผลักไสหลานสาวที่มีความสามารถออกจากบ้านและตัดความสัมพันธ์แบบนี้...”

ชาวบ้านบางคนที่ยังไม่ได้กลับบ้านต่างมองดูก้อนหินที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ บนพื้น และไม่มีใครเลยที่จะไม่หวาดกลัวหยางจื้อซี แทนที่จะพูดถึงการกระทำของหยางจื้อซีในวันนี้ พวกเขากลับหัวเราะเยาะครอบครัวของผู้เฒ่าหยาง ทุกคนต่างยินดีกับความโชคร้ายของผู้อื่นจากนั้นก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

เมื่อหยางจื้อซีกลับไปที่ลานบ้านเล็ก ๆ ของตัวเองที่ตีนเขา ก็พบว่าน้องชายของนางกำลังนั่งจ้องมองไปที่ประตูโดยไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย ทันทีที่เขาเห็นนางกลับมาก็รีบวิ่งไปหาทันที “พี่สาว ท่านกลับมาแล้ว”

“รอนานหรือไม่ เหตุใดไม่อยู่เป็นเพื่อนท่านแม่” หยางจื้อซีอุ้มน้องชายขึ้นมา ถึงแม้ว่าหยางเจวี๋ยจะอายุห้าขวบแล้วแต่ร่างกายของเขาเท่ากับเด็กสี่ขวบเพียงเท่านั้น แม้ว่าเขาจะได้รับการดูแลอย่างดีจากพี่สาวทั้งสองคนก็ตาม หยางอันโผล่หัวออกจากห้องครัว เมื่อเห็นหยางจื้อซีกลับมาก็หรี่ตาลงแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า

“พี่สาว ข้าวสุกแล้ว รอข้าผัดผักป่าเสร็จก็กินได้เลย”

หยางจื้อซีพยักหน้าให้หยางอัน จากนั้นก็ถามถึงยาของหลิวซื่อว่า “น้องรอง ที่บ้านยังมียาของท่านแม่อยู่หรือไม่”

“เหลือไม่มากแล้ว คงจะพอกินได้อีกแค่สองวัน” หยางอันเปิดตู้ในห้องครัวแล้วหยิบเทียบยาออกมาสองห่อยกให้หยางจื้อซีดู

การซื้อยาต้องใช้เงิน และวิธีเดียวที่หยางจื้อซีคิดได้ในตอนนี้การที่จะหาเงินได้เร็วที่สุดคือการไปล่าสัตว์บนภูเขา นอกจากจะล่าสัตว์แล้วยังสามารถเก็บสมุนไพรขายได้อีกด้วย

“หลังกินมื้อเช้าข้าจะขึ้นเขา ยาของท่านแม่จะขาดไม่ได้”

“ไม่…” แต่ก่อนที่หยางอันจะพูดจบ ประตูลานบ้านก็ถูกเคาะ และตู้หยวนก็ตะโกนเสียงดังเรียกหยางจื้อซี “จื้อซี ข้าเองเปิดประตูให้ข้าหน่อย”

หยางจื้อซีมองหน้าหยางอันจากนั้นก็ถามน้องสาวว่า “ผู้ใดรึ เหตุใดถึงต้องมาเรียกข้า”

หยางอันตอบหยางจื้อซีทันที “พี่ชายตู้หยวนเป็นลูกชายของท่านลูงตู้ไห่ ท่านลุงตู้ไห่เป็นเพื่อนที่ดีของท่านพ่อ และพวกเราเติบโตมาด้วยกันกับพี่ตู้หยวน พี่ใหญ่อาจจะลืมไปแล้ว ครอบครัวของท่านลุงตู้ไห่ถือว่าเป็นเพื่อนบ้านที่ดีที่สุดของพวกเรา บางครั้งท่านลุงตู้ไห่จะให้ไก่ฟ้าหรือกระต่ายป่าที่ล่ามาได้กับพวกเราเสมอ”

หยางจื้อซีวางน้องชายลงบนพื้นจากนั้นก็ออกไปเปิดประตู ตู้หยวนสาวเท้าเข้ามาในบ้านจากนั้นก็ชี้ไปที่หยางจื้อซีแล้วต่อว่าหยางจื้อซีทันที

“จื้อซี เจ้าทำได้เช่นไร เจ้ามีความสามารถมากมายขนาดนี้แต่เจ้ากลับซ่อนเอาไว้หลายปี ตอนนี้เจ้าแกล้งเป็นคนความจำเสื่อมใช่หรือไม่ เจ้ามีอันใดปิดบังสหายอย่างข้า อย่าลืมว่าพวกเราเป็นสหายที่เติบโตมาด้วยกัน”

หยางอันโผล่หัวออกมาจากห้องครัวอีกครั้งเพื่อพูดคุยกับตู้หยวน “พี่ตู้หยวน พี่สาวสูญเสียความทรงจำจริง ๆ  แม้แต่ชื่อของท่านข้าก็เป็นคนบอก”

“เจ้าความจำเสื่อมจริง ๆ รึ เมื่อวานเจ้าตกลงมาจากภูเขาสูงใช่หรือไม่ หัวของเจ้าคงกระแทกเข้ากับอะไรสักอย่าง ทำให้สมองของเจ้ากระทบกระเทือน แล้วตอนนี้เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง ยังเจ็บแผลอยู่หรือไม่” ตู้หยวนมองมาที่หยางจื้อซีด้วยความกังวล

“ข้าไม่เป็นอันใดมากแล้ว”

“แล้วเจ้าจะทำเช่นไรต่อไป เจ้ายังจะขึ้นไปบนภูเขาอีกหรือไม่”

“เจ้ามาหาข้าวันนี้มีเรื่องอันใดรึ”

“แน่นอนว่าข้าจะมาชวนเจ้าไปล่าสัตว์น่ะสิ”

“ข้าตั้งใจว่าหลังจากกินข้าวเช้าเสร็จจะขึ้นไปบนภูเขา เจ้ากลับไปเตรียมตัวให้พร้อมเถอะ”

“ตกลง ข้าจะกลับบ้านไปเตรียมของตอนนี้เลย” ตู้หยวนวิ่งกลับบ้านไปด้วยความดีใจ จากนั้นเขารีบเตรียมของสำหรับขึ้นเขาอย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะกลับไปที่บ้านของหยางจื้อซีอีกครั้ง

ทันทีที่หยางจื้อซีหันกลับมา นางก็พบกับดวงตาสีดำกลมโตของหยางอันและหยางเจวี๋ย “ตู้หยวนกำลังจะขึ้นไปบนภูเขากับพี่สาว ตอนนี้พวกเจ้าเลิกกังวลแล้วใช่หรือไม่ ?”

เมื่อเทียบกับการปล่อยให้พี่สาวขึ้นไปบนภูเขาเพื่อไปล่าสัตว์ตามลำพัง แต่เมื่อมีตู้หยวนไปด้วยหยางอันรู้สึกโล่งใจกว่ามากที่พวกเขาทั้งสองจะขึ้นไปบนภูเขาเพื่อล่าสัตว์ด้วยกัน นอกจากนี้ที่บ้านไม่มีเงินและไม่มีอาหารมากพอ มันเป็นเรื่องที่ยากจริง ๆ สำหรับครอบครัวของพวกเขาในตอนนี้

อาการเจ็บป่วยของท่านแม่จะต้องได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าวันนี้หยางจื้อซีจะขึ้นไปบนภูเขาคนเดียวก็ตามที ถ้าไม่ขึ้นไปบนภูเขาวันนี้วันพรุ่งนี้ก็ต้องขึ้นไปบนภูเขาอยู่ดี ไม่เช่นนั้นก็จะไม่มีเงินมาซื้อยาเพื่อรักษาท่านแม่ และไม่มีเงินซื้ออาหารเข้าบ้าน ทันทีที่อาหารเสร็จแล้วหยางอันก็เรียกพี่สาวและน้องชายเพื่อมากินข้าว และชามของหยางจื้อซีจะมีปริมาณอาหารมากกว่าพี่น้องคนอื่น

หยางจื้อซียังไม่ได้กินมื้อเช้า นางเพิ่งกินข้าวไปได้ครึ่งชามเท่านั้น ตู้หยวนก็มาถึงพร้อมกับข้าวของที่เตรียมเอาไว้สำหรับใช้ในยามที่ขึ้นไปบนภูเขา ทันทีที่เขามาถึง เขาก็วิ่งไปรอบ ๆ สนามหญ้า ซึ่งทำให้หยางจื้อซีรู้สึกปวดหัวกับการกระทำของเขามาก นางรีบกินโจ๊กที่เหลือครึ่งชาม จากนั้นเดินไปบอกหลิวซื่อผู้เป็นแม่แล้วสะพายตะกร้าไว้บนหลัง ออกเดินทางมุ่งหน้าเข้าไปในภูเขากับตู้หยวน

เมื่อเดินขึ้นเขาก็พบว่าในป่าบนภูเขานั้นเขียวชอุ่ม อารมณ์ของหยางจื้อซีก็สงบลงเมื่อนางมองไปที่ต้นไม้และเถาวัลย์ที่อยู่รอบ ๆ ตัว ซึ่งสิ่งที่สวยงามขนาดนี้หายากที่จะมีให้เห็นในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดที่นางจากมา ที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยมลพิษ ควันจากท่อไอเสียรถยนต์ สิ่งต่าง ๆ ได้พัฒนาไปมากต่างจากโลกล้าหลังแห่งนี้ที่ยังมีแม่น้ำลำธาร มีภูเขาและป่าอันอุดมสมบูรณ์เช่นนี้ ตู้หยวนถือธนูและลูกศรของเขาและมองไปรอบ ๆ

ในหมู่บ้านตอนนี้เหล่าชาวบ้านที่ไปร่วมชมความสนุกต่างพูดคุยกัน พวกเขาเพิ่งกลับจากแม่น้ำและพบกับหัวหน้าหมู่บ้านมู่จงโดยบังเอิญ ชาวบ้านได้เล่าถึงเรื่องราวที่หยางจื้อซีทุบตีคนบ้านใหญ่หยางรวมถึงจับผู้เฒ่ากับแม่เฒ่าหยางสองสามีภรรยาโยนลงไปในแม่น้ำ มู่จงฟังแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้านเขาเองก็ไม่สามารถที่จะยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องภายในครอบครัวได้มากนัก ตราบใดที่พวกเขาไม่ทำเกินกว่าเหตุจนทำให้มีคนตาย แต่ในใจลึก ๆ  ของเขากลับเห็นด้วยกับการกระทำของหยางจื้อซีในครั้งนี้ เขาเองก็คิดว่าคนบ้านนั้นสมควรจะโดนเสียบ้าง

หลังจากที่มาถึงภูเขากับตู้หยวน จู่ ๆ หูของหยางจื้อซีก็ได้ยินเสียงวุ่นวายภายในภูเขา นางยืนมองไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียง

“เจ้าจะไปทางนั้นรึ จื้อซี” ตู้หยวนถามออกมาอย่างไม่เห็นด้วยที่นางจะมุ่งหน้าไปอีกทางซึ่งไม่ใช่ทิศทางที่เขาคิดเอาไว้ ตู้หยวนนึกได้ว่าหยางจื้อซีความจำเสื่อมจึงคิดว่านางอาจจะจำทางไม่ได้จึงได้พูดขึ้นมาว่า

“เราต้องปีนต่อไปบนเนินเขาสองลูกก่อนที่จะเข้าสู่ภูเขาลึก อาจจะมีอะไรดี ๆ บ้างที่เราไม่สามารถพบได้นอกภูเขาเช่นนี้”

เมื่อเห็นตู้หยวนพูดเช่นนั้น หยางจื้อซีปฏิเสธที่จะฟังในสิ่งที่เขาพูด นางทำได้เพียงคว้าคอเสื้อด้านหลังของเขาแล้วดึงกลับมาแล้วบอกกับตู้หยวนว่า

“มีคนอยู่บนภูเขาข้างหน้า เจ้าคิดว่าพวกเราควรวิ่งไปหาความเดือดร้อนเช่นนั้นรึ เราจะรู้ได้อย่างไรว่าคนพวกนั้นเป็นใคร เป็นคนดีหรือคนไม่ดี”

ตู้หยวนยังไม่เข้าใจในสิ่งที่หยางจื้อซีพูด ตู้หยวนมองหน้านางแล้วพูดขึ้นว่า “ภูเขาไม่ใช่ของเรา มันก็เป็นเรื่องปกติที่จะมีผู้คนขึ้นเขาเข้าป่ามาล่าสัตว์ เจ้าจะไม่ให้ใครขึ้นมาบนเขาเลยหรือยังไงกัน”

หยางจื้อซีนอนลงจากนั้นเอาหูแนบพื้นเพื่อฟังความเคลื่อนไหวอย่างตั้งใจ หลังจากฟังจนแน่ใจแล้วก็หันมาพูดกับตู้หยวนอย่างจริงจังว่า “มีคนมากมายอยู่อีกด้านหนึ่ง และพวกเขามีทั้งม้าและอาวุธ ข้าเดาว่าเขาคงจะเป็นนักรบหรือทหาร”

“เจ้าได้ยินเสียงในระยะไกลขนาดนั้นเลยรึ ?” ตู้หยวนมองหน้าหยางจื้อซีด้วยดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นนางพยักหน้ายืนยัน ตู้หยวนมองหยางจื้อซีด้วยความวิตกกังวลแล้วถามนางว่า

“พวกเขาอยู่ที่ไหน ข้าหมายถึงว่า พวกเขาอยู่ห่างจากพวกเราแค่ไหน ?”

“พวกเราสามารถมองเห็นพวกเขาได้หากพวกเราปีนขึ้นไปบนเนินเขาสองลูกข้างหน้า” หยางจื้อซีตอบตู้หยวน

“เร็วเข้า พวกเราไปดูกันดีกว่า” ตู้หยวนดึงหยางจื้อซีให้ปีนขึ้นไปบนเนินเขา

หยางจื้อซีไม่เข้าใจการกระทำของเขาในเวลานี้ จึงได้ถามออกไปว่า “เจ้าไม่ได้บอกว่าจะมาล่าสัตว์รึ”

“ก็ไม่เห็นจำเป็นที่จะต้องรีบขนาดนั้นเลยนี่ สัตว์ป่ามีเต็มภูเขา แม้มันอยากจะวิ่งหนีพวกเรามันก็หนีไม่พ้น แต่คนเหล่านั้นสิ หากไม่มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นแล้วพวกเขามาทำอันใดในภูเขาในหมู่บ้านของพวกเรากันล่ะ”

แต่เมื่อพวกเขาทั้งสองคนมาถึงเนินเขาสูง ก็พบว่ามีกลุ่มคนที่เหมือนกับเป็นทหารของแคว้นฉีฉู่ พวกเขากำลังจับกุมใครสักคน ดูเหมือนว่าคนที่ถูกจับกุมนั้นจะเป็นทหารของแคว้นต้าเซี่ย

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก   170

    “ว่าแล้วเชียว วันนี้ถึงไม่เห็นลูก ๆ มาเรียกข้า นี่ท่านกางเขตแดนกั้นลูกชายของท่านหรือ ระวังว่าพวกเขาจะเกลียดท่านพ่ออย่างท่านเข้าสักวัน”“ใครจะเกลียดข้าก็ช่าง ข้าไม่สน ขอเพียงแค่เจ้าไม่เกลียดข้าก็พอ ข้าจะพาเจ้าไปอาบน้ำ”“ข้าอาบเองได้ ท่านออกไปก่อนเจ้าค่ะ”“ไม่เอา ข้ากลัวเจ้าลื่นล้ม ให้ข้าอาบให้นะ”และแล้วมังกรเฒ่าก็จัดการอาบน้ำให้ภรรยาทั้งภายนอกและภายใน จากนั้นก็แวะไปทักทายลูกสาว หยางจื้อซีรู้สึกว่าการอาบน้ำของนางนั้นไม่ง่ายเลย กว่าจะได้อาบน้ำจริง ๆ ก็ถูกมังกรเฒ่าจับกินอยู่หลายรอบ ถึงแม้ว่าปากนางจะบ่น แต่นางกลับพอใจที่สามีรักใคร่ในตัวนาง หนิงเทียนหลงปรนเปรอนางจนรู้สึกอิ่มเอมและนางพอใจมาก“ท่านพี่ อ๊ะ อ๊าา เบา ๆ เจ้าค่ะ ประเดี๋ยวจะกระทบไปถึงลูก”“ข้าจะระวัง ขอโทษ ข้าอดใจเอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว ข้าจะอ่อนโยนให้มากขึ้น”หลังจากนั้นหนิงเทียนหลงก็ลงมือกลืนกินภรรยาคนงามไปทั่วทั้งห้อง เขาปรนนิบัติภรรยาทุกกระบวนท่า เมื่อเห็นว่าภรรยาเข้าสู่ประตูสวรรค์แล้วก็เป็นทีของเขาที่ต้องปลดปล่อย การได้ร่วมรักกับภรรยาทำให้เขารู้สึกอิ่มเอมที่สุด ในชีวิตนี้เขาไม่สามารถแตะต้องหญิงอื่นได้อีกแล้ว“ท่านน้า วิธีนี้จะได

  • หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก   169

    “ใช่แล้ว ไปกัน ไปหาท่านน้า ท่านน้าจะต้องช่วยพวกเราคิดแผนดี ๆ ได้แน่นอน” หนิงเฟิงหลงเองก็เห็นด้วยกับน้องชาย“ได้ ไปก็ไป ข้าเองก็ไม่ขัด” หนิงชิงหลงเองก็ไม่ขัดข้อง เขาชอบบ้านท่านยายที่สุด ท่านทวดใจดีมีขนมอร่อย ๆ ให้เขากินมากมาย“นายน้อย พวกท่านจะไปที่ใดขอรับ แต่เช้าเช่นนี้” ห่าวเทียนที่กลับมาจากจัดการงานข้างนอกพอดีเห็นทั้งสามคนจูงมือกันกำลังเดินลงจากเนินเขา“ฮึ้ย ก็ไปบ้านท่านตาน่ะสิ พวกเราจะไปหาท่านน้า ท่านพ่อแย่งท่านแม่ไปแถมยังไม่ให้พวกเราเข้าห้องอีก” หนิงชิงหลงทำปากมุ่ยกระทืบเท้า“อ้อ เป็นเช่นนี้นี่เอง เช่นนั้นเดินระวัง ๆ ด้วยนะขอรับ ระวังอย่าให้หกล้มเสียเล่า”“พวกเรารู้แล้วน่า ลุงห่าวเทียนบ่นเป็นตาแก่ไปได้ หรือว่าติดเชื้อแก่มาจากท่านพ่อกัน” หนิงหยางหลงเป็นตัวป่วน ตัวแสบที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งสาม“นายน้อยรอง เหตุใดถึงพูดเยี่ยงนั้นเล่าขอรับ คำว่าแก่ พูดเบา ๆ ก็เจ็บ”“พวกเราไม่คุยกับลุงห่าวเทียนแล้ว ไปกันเถอะ” หยางต้าจู้ที่กลับมาจากโรงงานแปรรูปอาหารยังไม่ทันจะได้เข้าบ้านก็เห็นหลานน้อยทั้งสามคนเดินจูงมือกันมา ดูจากสีหน้าของทั้งสามคนแล้วคงจะโกรธลูกเขยตัวดีของเขาเป็นแน่ ยิ่งตอนนี้ลูกสาวขอ

  • หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก   168

    หยางจื้อซีร้องห้ามปรามเสียงแผ่วแหบพร่าในทันทีที่หนิงเทียนหลงปลดปล่อยเรียวปากบางเลื่อนลงกดแนบชิดกับลำคอระหงขาวเนียน เพียงแต่นางร้องห้ามทว่าร่างกายกลับตื่นตัวตอบสนอง ยามที่ชายหนุ่มขยับมือลงสอดผ่านกางเกงตัวบางสัมผัสเนินเนื้อสาว สองขาของหยางจื้อซีก็พลันขยับเข้าหากันในทันที“ซีเอ๋อร์ ให้ข้าสัมผัสเจ้า ให้ข้าได้กลืนกินทุกส่วนของเจ้า ทุกสิ่งทุกอย่างของเจ้าล้วนเป็นของข้า ข้าสัญญาข้าจะอ่อนโยน ข้ารักเจ้าที่สุด ข้ารักเจ้าคนเดียว”เสียงออดอ้อนกระซิบอยู่บนอกอวบอิ่มที่ยามนี้ไร้เอี๊ยมบดบัง ทำให้หยางจื้อซีอ่อนระทวยราวขี้ผึ้งถูกไฟลน ขยับแยกเรียวขาให้เขาสอดแทรกมือเข้าสัมผัสลึกซึ้งโดยไม่รู้ตัว“อ่ะ! ท่านพี่ ข้าเจ็บ!...” “อย่างนั้นก็อ้าขาให้กว้างอีกหน่อย”ร่างสูงใหญ่ไม่เพียงไม่ถอนมือออกจากกลางกายสาว แต่ยังใช้สองขาของเขาขยับแทรกแยกเรียวขาเล็กให้กว้างมากขึ้น หยางจื้อซีแหงนหน้าเม้มริมฝีปากบาง ความรู้สึกเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน ความปรารถนามากมายก่อเกิดจนเผลอขยับเอวบางตอบรับนิ้วยาวของหนิงเทียนหลง “ท่านพี่ข้า... ท่านเร่งมือเร็วอีกได้หรือไม่”ได้ยินหญิงอันเป็นที่รักร้องขอถึงเพียงนี้แน่นอนว่าหนิงเทียน

  • หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก   167

    หลังจากวันที่หยางจื้อซีแต่งงาน ตอนนี้เวลาก็ผ่านมานับสองเดือนแล้ว ชีวิตประจำวันของนางก็คือต้องคอยปรนเปรอสามีเฒ่า ในแต่ละวันก็แทบไม่มีเวลาออกจากห้อง อย่าว่าแต่ออกจากห้องเลย แค่จะลงจากเตียงยังนับว่าหาได้ยาก ไม่รู้ว่าหนิงเทียนหลงตาเฒ่าน่าตายคนนี้ไปอดอยากปากแห้งที่ไหนมา วันนี้ทั้งสองคนไปกินมื้อเที่ยงที่บ้านใหญ่หยางตามปกติ ขากลับหยางจื้อซีไปเดินเล่นที่แม่น้ำอวิ๋น นางหวนนึกถึงวันแรกที่มายังโลกแห่งนี้และชีวิตในแต่ละวัน ในที่สุดนางก็ผ่านพ้นความยากลำบากมาได้ นางเป็นลูกสาวที่พ่อแม่รักมากที่สุด เป็นน้องสาวที่พี่ชายทั้งสองตามใจ เป็นหลานสาวคนสำคัญของท่านปู่ท่านย่า ตอนนี้นางยังเป็นพี่สาวคนสวยของน้องชายฝาแฝดทั้งสอง สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้นางยังเป็นภรรยาที่สามีรักและตามใจมาก หยางจื้อซีไม่คิดว่าเรื่องราวสุดมหัศจรรย์เช่นนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง นางตายไปแล้วถึงสองครั้ง การเกิดใหม่ของนางนับว่าไม่เลวร้ายเลย ในทางกลับกัน การเกิดใหม่ครั้งนี้ทำให้นางได้พบกับผู้ชายที่อดทนรอนางมาถึงแสนปี หากเป็นยุคปัจจุบันที่นางจากมา คงจะเป็นหนึ่งในผู้ชายล้านคนที่จะยึดมั่นในรักแท้ นางเห็นมานักต่อนักการทรยศหักหลังระหว่างสามีภรรย

  • หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก   166

    “หากเจ้ากินข้าวไม่อิ่มกินข้าก็ได้นะ”“หนิง เทียน หลง หุบปาก”“ขอรับ ภรรยา”หยางจื้อซีไม่เคยรู้เลยว่าตาเฒ่าแสนปีจะมีนิสัยแบบนี้ ปกติเห็นทำหน้านิ่งเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งพันปี แต่พอมาอยู่กับนางสองคนแล้วเหตุใดถึงได้กลายเป็นเช่นนี้ หรือว่าที่ผ่านมาเขาเสแสร้งแกล้งทำเป็นเย็นชาเพื่อให้ผู้ใต้บังคับบัญชาหวาดกลัวกัน นางมองยังไงหนิงเทียนหลงก็เป็นตาเฒ่าเจ้าเล่ห์เท่านั้น หากนางเผลอพลาดท่าเสียทีเกรงว่าวันนี้คงลุกขึ้นจากเตียงไม่ได้เป็นแน่ หยางจื้อซีกินอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยความรวดเร็ว นางหิวมาก ตั้งแต่เช้ามืดลุกขึ้นมาแต่งตัว จนถึงเวลาส่งตัวนางไม่มีข้าวตกถึงท้องเลยนอกจากซาลาเปาก้อนเล็ก ๆ เพียงก้อนเดียว หลังจากกินอาหารบนโต๊ะจนหมด หยางจื้อซีนั่งพักผ่อนเพื่อรอให้อาหารที่กินลงไปย่อย หนิงเทียนหลงลุกขึ้นเก็บถ้วยชามออกไปไว้ในห้องครัวและต้มน้ำหม้อใหญ่ ความจริงแล้วเขาไม่จำเป็นที่จะต้องก่อไฟเองด้วยซ้ำ เพียงแค่ใช้เวทย์ไฟจุดเตาก็ได้แล้ว แต่เขาไม่ทำอย่างนั้นยังคงใช้ตะบันไฟจุดไฟเช่นชาวบ้านทำกัน หนิงเทียนหลงล้างจานเสร็จน้ำที่ต้มไว้ก็เดือดได้ที่พอดี จากนั้นก็ยกน้ำร้อนไปเทในถังอาบน้ำขนาดใหญ่ที่เขาสั่งทำมาเป็นพิเศ

  • หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก   165

    หากวันนี้นางไม่บังเอิญพบเขาตอนออกมาซื้อของและแอบติดตามเขามา นางคงไม่รู้ว่าเขามีภรรยาอยู่แล้ว เซี่ยหยวนหลินรู้สึกเสียใจที่นางหน้ามืดตามัว ดวงตามืดบอด เห็นโคลนตมเป็นของมีค่า ไม่ว่านางจะเสียใจมากแค่ไหนก็ไม่สามารถทำอันใดได้ ในเมื่อเรื่องมันกลายมาเป็นเช่นนี้ไปแล้ว แต่สำหรับกู้เยี่ยน นางไม่มีทางยอมให้เขาทำเช่นนั้นเป็นแน่ ในเวลาต่อมา เซี่ยหยวนหลินได้รู้ว่าหยางจื้อหมิงสามารถสอบผ่านถงเซิงและได้อันดับหนึ่ง นางรู้สึกเสียใจจนไส้เขียว เพราะนางหลงใหลในชื่อเสียงเงินทองจนหน้ามืดตามัว ท่านแม่ของนางเห็นแก่เงินสินสอด แต่ตอนนี้เสียใจก็ไม่ทันแล้ว นางไม่มีวาสนากับหยางจื้อหมิงแล้ว แต่พอมาคิดดูอีกที ใครจะไปคิดว่าบ้านหยางที่ครอบครัวยากจนในตอนนั้นจะกลายมาเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยมากเสียกว่าบ้านสกุลกู้ในตอนนี้อีก ทางด้านหยางจื้อซีไม่ได้สนใจว่าเซี่ยหยวนหลินจะมีความคิดเห็นเช่นไร แต่ตอนนี้นางรู้สึกสาแก่ใจมาก สำหรับคนที่ดูถูกดูแคลนพี่ชายและครอบครัวของนาง ตอนนี้นางถือได้ว่าเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองฝูจิงก็เป็นได้ เช้าวันต่อมาก็เป็นวันประกาศผลสอบ และผลที่ออกมาก็เป็นไปตามที่หยางจื้อซีคิดเอาไว้ พี่ใหญ่ของนางเป็นอันดับ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status