Share

ตอนที่ 6 พบศัตรูบนภูเขา

last update publish date: 2026-08-17 16:43:47

“ทหารพวกนี้เป็นใครกัน เป็นศัตรูกับแคว้นของเรารึ” หยางจื้อซีหันไปถามตู้หยวน

“พวกเขาคือทหารของแคว้นฉีฉู่” ตู้หยวนดึงหยางจื้อซีถอยกลับมาอย่างระมัดระวังและบ่นกับนางด้วยเสียงต่ำ “เจ้าลืมไปหมดแล้วทุกอย่างจริง ๆ ลืมแม้กระทั่งพวกชั่วช้าฉีฉู่หรือ ?

เจ้าลืมแม้แต่ศัตรูที่รุกรานแผ่นดินต้าเซี่ยของพวกเรา เจ้าจำมันไม่ได้แล้วรึ”

หยางจื้อซีไม่ได้โต้เถียงกับตู้หยวน เพียงแต่พูดออกมาว่า “ตอนนี้ข้าจำได้ว่าพวกฉีฉู่เป็นพวกที่มีหน้าตาน่าเกลียดมาก”

ตู้หยวนหันไปมองหยางจื้อซี เขารู้สึกพูดไม่ออกอยู่เล็กน้อย จากนั้นจึงได้พูดกับนางว่า “คนพวกนี้ไม่เพียงแต่น่าเกลียดเท่านั้นแต่ยังน่ารังเกียจมากด้วย ชาวฉีฉู่ยังปล้นอาหารจากชาวบ้านและเข่นฆ่าชาวบ้านที่ไร้หนทางต่อสู้”

“ข้าคิดว่าข้าสามารถฆ่าพวกเขาได้” หยางจื้อซีบอกกับตู้หยวนด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ตู้หยวนยังจำได้ถึงการต่อยหินด้วยหมัดเดียวของหยางจื้อซีได้ในตอนเช้าวันนี้ เขาชี้ไปในทิศทางของหุบเขาแล้วพูดด้วยดวงตาที่เปล่งประกายว่า “เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าสามารถฆ่าคนเหล่านั้นได้”

หยางจื้อซีพยักหน้าแล้วถามตู้หยวนอีกครั้ง “ข้าต้องฆ่ากี่คน สองคนรึ หรือว่าจะต้องฆ่าพวกเขาทั้งหมด”

ตู้หยวนถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า “ทั้งหมดมีกี่คน”

หยางจื้อซีดึงตู้หยวนไปอีกด้านหนึ่งของภูเขา จากนั้นชี้ไปที่มุมหนึ่งแล้วพูดว่า “ข้าไม่แน่ใจ แต่พวกเขาถูกขังอยู่ที่นั่นทั้งหมด”

ตู้หยวนมองไปยังทิศทางที่หยางจื้อซีชี้นิ้วไป สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำเอาเขาเกือบจะร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ เขารีบก้มหัวลงแล้วดึงหยางจื้อซีไปยังที่ปลอดภัย แล้วพูดว่า

 “ชุดเกราะของคนเหล่านั้นเป็นชุดของทหารแคว้นต้าเซี่ยของพวกเรา ทหารในชายแดนเหนือทั้งหมดอยู่ภายใต้บัญชาของแม่ทัพม่อหลิงเจ๋อ ข้าคิดว่าทหารที่ถูกจับโดยชาวฉีฉู่นี้น่าจะเป็นทหารในกองทัพของแม่ทัพม่อหลิงเจ๋อเป็นแน่”

หยางจื้อซีหันมามองหน้าตู้หยวน จากนั้นก็ถามตู้หยวนว่า “เจ้าอยากช่วยทหารพวกนั้นหรือไม่”

“ข้าอยากช่วยพวกเขา แต่เราจะสามารถช่วยพวกเขาได้อย่างไรเล่า”

“ไม่มีปัญหา เรื่องนี้ปล่อยให้ข้าจัดการเอง เจ้าอยู่ที่นี่รอจนกว่าข้าจะจัดการกับคนพวกนั้นเสร็จ แล้วข้าจะเรียกเจ้า ตกลงหรือไม่”

“เจ้าจะไปคนเดียวได้อย่างไรเล่า หากเกิดอันใดขึ้นจะทำเยี่ยงไร” แต่เมื่อตู้หยวนหันมามองด้านข้างของตัวเองที่เคยมีหยางจื้อซีอยู่ ก็พบว่าหยางจื้อซีได้หายไปแล้ว ตู้หยวนรู้สึกตกใจมาก เขาส่งเสียงเรียกนางแต่กลับไร้การตอบรับ

“จื้อซี เจ้าอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้ ข้าไม่เล่นนะ จื้อซีออกมาได้แล้ว เจ้าอย่าทำให้ข้ากลัวจะได้หรือไม่” หลังจากเรียกอยู่นานสองนานหยางจื้อซีก็ไม่ออกมา แต่พอตู้หยวนนึกถึงคำพูดที่หยางจื้อซีบอกให้ตนเองรออยู่ที่นี่ เขาก็ทำได้เพียงแค่รออยู่ที่นี่อย่างสงบเท่านั้น แม้ว่าภายในใจของเขาจะไม่สงบก็ตามที

หยางจื้อซีปีนลงมาจากหน้าผาพร้อมกับมีดตัดฟืนที่เหน็บอยู่ข้างเอว ในที่สุดการฝึกฝนตั้งแต่เด็กจนโตเป็นผู้ใหญ่ในองค์กรมืดก็ได้ถูกนำมาใช้ให้เป็นประโยชน์อีกครั้งในโลกหลังความตายนี้ หยางจื้อซีแอบย่องไปลอบฆ่าทหารของแคว้นฉีฉู่ทีละคน

ทหารของต้าเซี่ยหลายสิบคนที่ถูกขังอยู่ในกรงขังที่สร้างจากไม้ไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่เนินเขา ในเวลานี้ทุกคนยังคงนิ่งเฉยราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่มีคนคนหนึ่งถอยกลับไปที่มุมหนึ่งและกระซิบสิ่งที่เขาค้นพบ

“ท่านแม่ทัพ คนของเราที่ไปทางเหนือเมื่อวันก่อน เมื่อวานพวกเขาได้นำสิ่งต่าง ๆ มากมายกลับมาในวันนี้”

ม่อหลิงเจ๋อนั่งพิงกรงขังอย่างเย็นชา จ้องมองทหารฉีฉู่ที่เฝ้าพวกเขาอยู่นอกกรงขังด้วยสีหน้ามืดมนแล้วกระซิบว่า “เจียงซินและคนอื่น ๆ เห็นควันพวยพุ่งขึ้นมาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้เมื่อเช้านี้ในตอนที่พวกเราถูกจับ เป็นไปได้ว่าพวกเราก็อยู่ใกล้อำเภอหยุนหมิงเมืองหยางโจว ซึ่งหมายความว่าหุบเขานี้อยู่ไม่ไกลจากอำเภอหยุนหมิง แต่ข้าจำแผนที่ใกล้อำเภอหยุนหมิงได้อย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่าบริเวณนี้ถูกแยกออกจากดินแดนแคว้นฉีฉู่ ด้วยภูเขาอย่างน้อยหลายสิบลูกทางตอนเหนือและมีสัตว์ดุร้ายจำนวนนับไม่ถ้วนอยู่ในนั้น เป็นไปไม่ได้ที่ทหารฉีฉู่จะเดินเท้าไปตามภูเขาจนสุดทางอย่างโง่เขลา นั่นเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ดังนั้นข้าคิดว่าพวกเขาไม่น่าจะเดินทางผ่านต้าเซี่ยทางบกเป็นแน่ และยิ่งเดินทางผ่านภูเขายิ่งไม่มีทางเป็นไปได้ มีเพียงแค่การเดินทางผ่านทางน้ำเท่านั้น”

เยว่สืออุทานด้วยเสียงต่ำ “ท่านแม่ทัพกำลังจะบอกว่าแม่น้ำใต้ดินที่นายกองเหลยถิงค้นพบโดยบังเอิญนั้นถูกค้นพบโดยพวกฉีฉู่แล้วหรือขอรับ”

ม่อหลิงเจ๋อพยักหน้าด้วยหน้าตาบูดบึ้ง จากนั้นก็ก้มหน้าลง ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียง ‘อา’ เบา ๆ ทหารของฉีฉู่ยกดาบขึ้นอย่างดุร้ายพร้อมกันทันที และตะโกนเสียงดังใส่ทหารผู้ที่ทำหน้าที่เฝ้าเวรยามอยู่เป็นภาษาท้องถิ่นของแคว้นฉีฉู่ที่หยางจื้อซีไม่คุ้นเคยและฟังไม่ออกว่าพวกเขาพูดอันใดกัน “ใครอยู่ตรงนั้นออกมาเดี๋ยวนี้ ใครกล้ามาแสวงหาความตายถึงที่นี่”

เยว่สือหันมามองหน้าม่อหลิงเจ๋อ จากนั้นพวกเขาก็มองเห็นความเคลื่อนไหวหลังต้นไม้ใหญ่ สิ่งที่พวกเขาเห็นก็คือมีเด็กหญิงอายุสิบกว่าปียังไม่พ้นวัยปักปิ่นด้วยซ้ำ เดินออกมาจากหลังต้นไม้จากนั้นก็ส่งสัญญาณให้พวกเขาเงียบ ม่อหลิงเจ๋อคิดไม่ถึงว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ที่อยู่ดี ๆ ก็โผล่มา ที่สำคัญเด็กหญิงคนนี้พยายามจะช่วยพวกเขา ขณะที่ทุกคนกลั้นหายใจ หวังว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ จะสามารถสร้างปาฏิหาริย์และช่วยเหลือพวกเขาได้ทั้งหมด จู่ ๆ ก้อนหินหลายก้อนก็กลิ้งลงมาจากหน้าผาซึ่งอยู่ไม่ไกล

ตู้หยวนตกลงมาจากหน้าผา ถึงแม้ว่าเขาจะคว้าเถาวัลย์ที่ขอบหน้าผาเอาไว้ได้ แต่ร่างกายของเขาก็ยังเลื่อนลงมาอย่างช่วยไม่ได้ เขาลืมไปว่าเขาอยู่ที่ไหนด้วยความตื่นตระหนก ตู้หยวนกรีดร้องขึ้นทันทีด้วยความกลัว

“อ้า! จื้อซีช่วยข้าด้วย”

“มีคนอยู่ตรงนั้น!” ทหารฉีฉู่ที่อยู่ใกล้เคียงบริเวณที่ตู้หยวนตกลงมารีบรุดไปที่หน้าผาทันที

หยางจื้อซีเงยหน้าขึ้นมองอย่างช่วยไม่ได้และมองไปที่ตู้หยวนที่กำลังตกอยู่ในอันตราย ขณะที่นางเดินออกจากด้านหลังต้นไม้ที่ซ่อนตัวอยู่ในตอนแรก หยางจื้อซีพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“เจ้าอยู่ไกลเกินไปจากตรงนี้ ตอนนี้เจ้าต้องพยายามปีนขึ้นไปข้างบนดีที่สุดและนั่นเป็นสิ่งที่เจ้าสมควรทำ”

“จื้อซี เจ้าคนใจร้าย เราโตมาด้วยกันใส่กางเกงตัวเดียวกันมาก่อน เจ้าจะใจดำและไม่ช่วยข้าเลยรึ” ตู้หยวนโกรธมากจนเขาใช้กำลังทั้งหมดที่มีปีนขึ้นไปบนหน้าผาได้สำเร็จ

แต่เสียงของหยางจื้อซีได้ดึงดูดความสนใจของทหารแคว้นฉีฉู่กลุ่มหนึ่ง ทันทีที่นางเดินออกจากที่ซ่อนทหารห้าหกคนก็วิ่งเข้าไปหานางพร้อมด้วยอาวุธในมือ เมื่อตู้หยวนได้ยินเสียงของทหารแคว้นฉีฉู่ก็ตกตะลึงทันที เขาลืมไปได้อย่างไรว่าพวกเขาทั้งสองคนอยู่ที่ไหน ตู้หยวนไม่รอช้ารีบบอกให้หยางจื้อซีหนีไปทันที

“จื้อซี เจ้ารีบหนีไปก่อนไม่ต้องห่วงข้า”

หยางจื้อซีไม่ฟังคำพูดของตู้หยวน นางยังถือมีดตัดฟืนอยู่ในมือและมองทหารของแคว้นฉีฉู่ที่กำลังวิ่งเข้ามา และบอกกับตู้หยวนว่า “เจ้ารีบออกไปจากตรงนี้ ข้าไม่มีเวลาดูแลเจ้า ที่สำคัญเจ้าอย่ามาอยู่ให้เกะกะข้า”

“จื้อซีเจ้าบ้าไปแล้วหรือ พวกนั้นมีคนตั้งมากมายเจ้าจะเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายได้เยี่ยงไร เจ้ารีบหนีไปเถอะ ถือว่าข้าขอร้องเจ้า” ตู้หยวนพูดออกมาทั้งที่ในใจเขาหวาดกลัวแทบตาย

“ทางนั้น มีคนอยู่ทางด้านนั้น รีบไปจับตัวมาให้ได้”

หยางจื้อซีไม่สนใจตู้หยวนอีกต่อไป นางถือมีดตัดฟืนวิ่งเข้าปะทะกับทหารแคว้นฉีฉู่และฟันเข้าที่แขนของศัตรู นอกจากจะฟันที่แขนแล้วนางยังเอามีดตัดฟืนฟันไปที่คอของทหารฉีฉู่จนทหารคนนั้นสิ้นใจ จากนั้นก็หยิบเอาดาบของทหารที่ตายไปขึ้นมา และเริ่มที่จะโจมตีทหารคนต่อไป ในตอนที่กำลังชุลมุน ตู้หยวนที่คิดว่าปีนกลับขึ้นไปบนหน้าผาแล้ว ก็ตกลงมาอีกครั้งเพราะเขามัวแต่มองหยางจื้อซีด้วยความเป็นห่วง จนทำให้เถาวัลย์ที่เขาจับอยู่ขาดและตกลงมาอีกครั้ง

หยางจื้อซีที่จัดการกับทหารแคว้นฉีฉู่ได้เพียงสามคนเท่านั้น ตู้หยวนก็ตกลงมาถึงพื้นด้านล่างและกระแทกเข้ากับหินอย่างจัง ตู้หยวนร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อทหารฉีฉู่เห็นว่าเหล่าสหายร่วมรบของตัวเองต้องตกตายไปด้วยน้ำมือของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งก็รู้สึกทั้งโมโหและอับอายจนรู้สึกว่าพวกเขายอมไม่ได้

ทางด้านหลิงม่อเจ๋อและทหารของต้าเซี่ยที่อยู่ในกรงขังที่กำลังดูอยู่พวกเขาต่างตกใจเช่นเดียวกัน หยางจื้อซีเห็นว่าทหารของฉีฉู่วิ่งตามหลังนางมา หยางจื้อซีทำได้เพียงใช้มือดึงคอเสื้อด้านหลังของตู้หยวนจากนั้นก็ออกวิ่งไปทันที โดยมีตู้หยวนที่กรีดร้องด้วยความตกใจ หยางจื้อซีลากเขาวิ่งไปรอบ ๆ

ในตอนที่ตัวเขาลอยขึ้นจากพื้น เขาก็เห็นดาบสั้นหล่นลงมาไม่ไกลจากตัวเขา และตกลงกระแทกก้อนหินเสียงดัง ‘ติ๊ง’ ตู้หยวนตกใจกลัวแทบฉี่ราด ตอนนี้ความเป็นความตายของเขาขึ้นอยู่กับหยางจื้อซีแล้ว หากเขารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้เขาคงนั่งอยู่เงียบ ๆ ตามที่หยางจื้อซีบอก เขาไม่น่าอยากรู้อยากเห็นเลย หาไม่แล้วเขาคงไม่ตกลงมาจากหน้าผาและมาเป็นตัวภาระของสหาย ตอนนี้ก็ดีแล้ว หากรอดไปได้เขาจะต้องเชื่อฟังหยางจื้อซีให้ดีในครั้งหน้า

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก   170

    “ว่าแล้วเชียว วันนี้ถึงไม่เห็นลูก ๆ มาเรียกข้า นี่ท่านกางเขตแดนกั้นลูกชายของท่านหรือ ระวังว่าพวกเขาจะเกลียดท่านพ่ออย่างท่านเข้าสักวัน”“ใครจะเกลียดข้าก็ช่าง ข้าไม่สน ขอเพียงแค่เจ้าไม่เกลียดข้าก็พอ ข้าจะพาเจ้าไปอาบน้ำ”“ข้าอาบเองได้ ท่านออกไปก่อนเจ้าค่ะ”“ไม่เอา ข้ากลัวเจ้าลื่นล้ม ให้ข้าอาบให้นะ”และแล้วมังกรเฒ่าก็จัดการอาบน้ำให้ภรรยาทั้งภายนอกและภายใน จากนั้นก็แวะไปทักทายลูกสาว หยางจื้อซีรู้สึกว่าการอาบน้ำของนางนั้นไม่ง่ายเลย กว่าจะได้อาบน้ำจริง ๆ ก็ถูกมังกรเฒ่าจับกินอยู่หลายรอบ ถึงแม้ว่าปากนางจะบ่น แต่นางกลับพอใจที่สามีรักใคร่ในตัวนาง หนิงเทียนหลงปรนเปรอนางจนรู้สึกอิ่มเอมและนางพอใจมาก“ท่านพี่ อ๊ะ อ๊าา เบา ๆ เจ้าค่ะ ประเดี๋ยวจะกระทบไปถึงลูก”“ข้าจะระวัง ขอโทษ ข้าอดใจเอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว ข้าจะอ่อนโยนให้มากขึ้น”หลังจากนั้นหนิงเทียนหลงก็ลงมือกลืนกินภรรยาคนงามไปทั่วทั้งห้อง เขาปรนนิบัติภรรยาทุกกระบวนท่า เมื่อเห็นว่าภรรยาเข้าสู่ประตูสวรรค์แล้วก็เป็นทีของเขาที่ต้องปลดปล่อย การได้ร่วมรักกับภรรยาทำให้เขารู้สึกอิ่มเอมที่สุด ในชีวิตนี้เขาไม่สามารถแตะต้องหญิงอื่นได้อีกแล้ว“ท่านน้า วิธีนี้จะได

  • หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก   169

    “ใช่แล้ว ไปกัน ไปหาท่านน้า ท่านน้าจะต้องช่วยพวกเราคิดแผนดี ๆ ได้แน่นอน” หนิงเฟิงหลงเองก็เห็นด้วยกับน้องชาย“ได้ ไปก็ไป ข้าเองก็ไม่ขัด” หนิงชิงหลงเองก็ไม่ขัดข้อง เขาชอบบ้านท่านยายที่สุด ท่านทวดใจดีมีขนมอร่อย ๆ ให้เขากินมากมาย“นายน้อย พวกท่านจะไปที่ใดขอรับ แต่เช้าเช่นนี้” ห่าวเทียนที่กลับมาจากจัดการงานข้างนอกพอดีเห็นทั้งสามคนจูงมือกันกำลังเดินลงจากเนินเขา“ฮึ้ย ก็ไปบ้านท่านตาน่ะสิ พวกเราจะไปหาท่านน้า ท่านพ่อแย่งท่านแม่ไปแถมยังไม่ให้พวกเราเข้าห้องอีก” หนิงชิงหลงทำปากมุ่ยกระทืบเท้า“อ้อ เป็นเช่นนี้นี่เอง เช่นนั้นเดินระวัง ๆ ด้วยนะขอรับ ระวังอย่าให้หกล้มเสียเล่า”“พวกเรารู้แล้วน่า ลุงห่าวเทียนบ่นเป็นตาแก่ไปได้ หรือว่าติดเชื้อแก่มาจากท่านพ่อกัน” หนิงหยางหลงเป็นตัวป่วน ตัวแสบที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งสาม“นายน้อยรอง เหตุใดถึงพูดเยี่ยงนั้นเล่าขอรับ คำว่าแก่ พูดเบา ๆ ก็เจ็บ”“พวกเราไม่คุยกับลุงห่าวเทียนแล้ว ไปกันเถอะ” หยางต้าจู้ที่กลับมาจากโรงงานแปรรูปอาหารยังไม่ทันจะได้เข้าบ้านก็เห็นหลานน้อยทั้งสามคนเดินจูงมือกันมา ดูจากสีหน้าของทั้งสามคนแล้วคงจะโกรธลูกเขยตัวดีของเขาเป็นแน่ ยิ่งตอนนี้ลูกสาวขอ

  • หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก   168

    หยางจื้อซีร้องห้ามปรามเสียงแผ่วแหบพร่าในทันทีที่หนิงเทียนหลงปลดปล่อยเรียวปากบางเลื่อนลงกดแนบชิดกับลำคอระหงขาวเนียน เพียงแต่นางร้องห้ามทว่าร่างกายกลับตื่นตัวตอบสนอง ยามที่ชายหนุ่มขยับมือลงสอดผ่านกางเกงตัวบางสัมผัสเนินเนื้อสาว สองขาของหยางจื้อซีก็พลันขยับเข้าหากันในทันที“ซีเอ๋อร์ ให้ข้าสัมผัสเจ้า ให้ข้าได้กลืนกินทุกส่วนของเจ้า ทุกสิ่งทุกอย่างของเจ้าล้วนเป็นของข้า ข้าสัญญาข้าจะอ่อนโยน ข้ารักเจ้าที่สุด ข้ารักเจ้าคนเดียว”เสียงออดอ้อนกระซิบอยู่บนอกอวบอิ่มที่ยามนี้ไร้เอี๊ยมบดบัง ทำให้หยางจื้อซีอ่อนระทวยราวขี้ผึ้งถูกไฟลน ขยับแยกเรียวขาให้เขาสอดแทรกมือเข้าสัมผัสลึกซึ้งโดยไม่รู้ตัว“อ่ะ! ท่านพี่ ข้าเจ็บ!...” “อย่างนั้นก็อ้าขาให้กว้างอีกหน่อย”ร่างสูงใหญ่ไม่เพียงไม่ถอนมือออกจากกลางกายสาว แต่ยังใช้สองขาของเขาขยับแทรกแยกเรียวขาเล็กให้กว้างมากขึ้น หยางจื้อซีแหงนหน้าเม้มริมฝีปากบาง ความรู้สึกเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน ความปรารถนามากมายก่อเกิดจนเผลอขยับเอวบางตอบรับนิ้วยาวของหนิงเทียนหลง “ท่านพี่ข้า... ท่านเร่งมือเร็วอีกได้หรือไม่”ได้ยินหญิงอันเป็นที่รักร้องขอถึงเพียงนี้แน่นอนว่าหนิงเทียน

  • หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก   167

    หลังจากวันที่หยางจื้อซีแต่งงาน ตอนนี้เวลาก็ผ่านมานับสองเดือนแล้ว ชีวิตประจำวันของนางก็คือต้องคอยปรนเปรอสามีเฒ่า ในแต่ละวันก็แทบไม่มีเวลาออกจากห้อง อย่าว่าแต่ออกจากห้องเลย แค่จะลงจากเตียงยังนับว่าหาได้ยาก ไม่รู้ว่าหนิงเทียนหลงตาเฒ่าน่าตายคนนี้ไปอดอยากปากแห้งที่ไหนมา วันนี้ทั้งสองคนไปกินมื้อเที่ยงที่บ้านใหญ่หยางตามปกติ ขากลับหยางจื้อซีไปเดินเล่นที่แม่น้ำอวิ๋น นางหวนนึกถึงวันแรกที่มายังโลกแห่งนี้และชีวิตในแต่ละวัน ในที่สุดนางก็ผ่านพ้นความยากลำบากมาได้ นางเป็นลูกสาวที่พ่อแม่รักมากที่สุด เป็นน้องสาวที่พี่ชายทั้งสองตามใจ เป็นหลานสาวคนสำคัญของท่านปู่ท่านย่า ตอนนี้นางยังเป็นพี่สาวคนสวยของน้องชายฝาแฝดทั้งสอง สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้นางยังเป็นภรรยาที่สามีรักและตามใจมาก หยางจื้อซีไม่คิดว่าเรื่องราวสุดมหัศจรรย์เช่นนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง นางตายไปแล้วถึงสองครั้ง การเกิดใหม่ของนางนับว่าไม่เลวร้ายเลย ในทางกลับกัน การเกิดใหม่ครั้งนี้ทำให้นางได้พบกับผู้ชายที่อดทนรอนางมาถึงแสนปี หากเป็นยุคปัจจุบันที่นางจากมา คงจะเป็นหนึ่งในผู้ชายล้านคนที่จะยึดมั่นในรักแท้ นางเห็นมานักต่อนักการทรยศหักหลังระหว่างสามีภรรย

  • หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก   166

    “หากเจ้ากินข้าวไม่อิ่มกินข้าก็ได้นะ”“หนิง เทียน หลง หุบปาก”“ขอรับ ภรรยา”หยางจื้อซีไม่เคยรู้เลยว่าตาเฒ่าแสนปีจะมีนิสัยแบบนี้ ปกติเห็นทำหน้านิ่งเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งพันปี แต่พอมาอยู่กับนางสองคนแล้วเหตุใดถึงได้กลายเป็นเช่นนี้ หรือว่าที่ผ่านมาเขาเสแสร้งแกล้งทำเป็นเย็นชาเพื่อให้ผู้ใต้บังคับบัญชาหวาดกลัวกัน นางมองยังไงหนิงเทียนหลงก็เป็นตาเฒ่าเจ้าเล่ห์เท่านั้น หากนางเผลอพลาดท่าเสียทีเกรงว่าวันนี้คงลุกขึ้นจากเตียงไม่ได้เป็นแน่ หยางจื้อซีกินอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยความรวดเร็ว นางหิวมาก ตั้งแต่เช้ามืดลุกขึ้นมาแต่งตัว จนถึงเวลาส่งตัวนางไม่มีข้าวตกถึงท้องเลยนอกจากซาลาเปาก้อนเล็ก ๆ เพียงก้อนเดียว หลังจากกินอาหารบนโต๊ะจนหมด หยางจื้อซีนั่งพักผ่อนเพื่อรอให้อาหารที่กินลงไปย่อย หนิงเทียนหลงลุกขึ้นเก็บถ้วยชามออกไปไว้ในห้องครัวและต้มน้ำหม้อใหญ่ ความจริงแล้วเขาไม่จำเป็นที่จะต้องก่อไฟเองด้วยซ้ำ เพียงแค่ใช้เวทย์ไฟจุดเตาก็ได้แล้ว แต่เขาไม่ทำอย่างนั้นยังคงใช้ตะบันไฟจุดไฟเช่นชาวบ้านทำกัน หนิงเทียนหลงล้างจานเสร็จน้ำที่ต้มไว้ก็เดือดได้ที่พอดี จากนั้นก็ยกน้ำร้อนไปเทในถังอาบน้ำขนาดใหญ่ที่เขาสั่งทำมาเป็นพิเศ

  • หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก   165

    หากวันนี้นางไม่บังเอิญพบเขาตอนออกมาซื้อของและแอบติดตามเขามา นางคงไม่รู้ว่าเขามีภรรยาอยู่แล้ว เซี่ยหยวนหลินรู้สึกเสียใจที่นางหน้ามืดตามัว ดวงตามืดบอด เห็นโคลนตมเป็นของมีค่า ไม่ว่านางจะเสียใจมากแค่ไหนก็ไม่สามารถทำอันใดได้ ในเมื่อเรื่องมันกลายมาเป็นเช่นนี้ไปแล้ว แต่สำหรับกู้เยี่ยน นางไม่มีทางยอมให้เขาทำเช่นนั้นเป็นแน่ ในเวลาต่อมา เซี่ยหยวนหลินได้รู้ว่าหยางจื้อหมิงสามารถสอบผ่านถงเซิงและได้อันดับหนึ่ง นางรู้สึกเสียใจจนไส้เขียว เพราะนางหลงใหลในชื่อเสียงเงินทองจนหน้ามืดตามัว ท่านแม่ของนางเห็นแก่เงินสินสอด แต่ตอนนี้เสียใจก็ไม่ทันแล้ว นางไม่มีวาสนากับหยางจื้อหมิงแล้ว แต่พอมาคิดดูอีกที ใครจะไปคิดว่าบ้านหยางที่ครอบครัวยากจนในตอนนั้นจะกลายมาเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยมากเสียกว่าบ้านสกุลกู้ในตอนนี้อีก ทางด้านหยางจื้อซีไม่ได้สนใจว่าเซี่ยหยวนหลินจะมีความคิดเห็นเช่นไร แต่ตอนนี้นางรู้สึกสาแก่ใจมาก สำหรับคนที่ดูถูกดูแคลนพี่ชายและครอบครัวของนาง ตอนนี้นางถือได้ว่าเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองฝูจิงก็เป็นได้ เช้าวันต่อมาก็เป็นวันประกาศผลสอบ และผลที่ออกมาก็เป็นไปตามที่หยางจื้อซีคิดเอาไว้ พี่ใหญ่ของนางเป็นอันดับ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status