All Chapters of หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก: Chapter 1 - Chapter 10

มันเป็นเพียงรุ่งเช้าของวันหนึ่ง ประตูลานบ้านใหญ่ตระกูลหยางที่ทางเข้าหมู่บ้านก็เปิดออกและปิดอย่างรวดเร็ว หวังซื่อถือตะกร้าในมือ มองไปทางซ้ายทีขวาที เมื่อเห็นว่าไม่มีใครบนถนน จากนั้นจึงรีบเดินไปทางฝั่งตะวันตกของหมู่บ้าน ฉินซื่อแม่ของหวังฉู่หรานเพิ่งลุกขึ้นและกำลังจะไปที่กระท่อมเพื่อปลดทุกข์ เมื่อเห็นหวังซื่อเดินผ่านประตูบ้านไป ฉินซื่อก็เปิดประตูและไล่ตามหวังซื่อไปทันที“นี่ ภรรยาของหยางเอ้อร์ ข้าได้ยินว่าหยางจื้อซีตกจากภูเขาและกลายเป็นคนโง่ เป็นเรื่องจริงหรือไม่” จู่ ๆ ฉินซื่อก็ถามขึ้นทางด้านหลังทำเอาหวังซื่อตกใจแทบตาย หวังซื่อหันกลับมามองและหันกลับไปทันที ด้วยกลัวว่าฉินซื่อจะตามตอแยไม่เลิกรา หวังซื่อทำได้เพียงแค่หันไปตอบด้วยความไม่พอใจ“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ฉินซื่ออย่าได้สนใจเลย ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องไร้สาระเท่านั้น ข้าขอตัวก่อน”“เหอะ กลายเป็นคนโง่ก็แค่ยอมรับว่ากลายเป็นคนโง่สิ จะกลัวอะไรนักหนา มีอันใดต้องปิดบังกัน” ฉินซื่อถุยน้ำลายลงพื้นจากนั้นก็หันหลังกลับบ้านไปทันทีเสียงฝีเท้าที่เข้ามาใกล้ทำให้หยางจื้อซีลืมตาขึ้นมาทันที มองดูกระท่อมที่ผุพังและทรุดโทรมแล้วหันศีรษะไปมองสิ่งต่าง

“ พวกเจ้าทุกคนคงลืมไปหมดแล้วว่าการที่พวกเจ้าอยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ล้วนแล้วแต่ได้รับความช่วยเหลือจากลุงใหญ่ของพวกเจ้าและคนบ้านใหญ่อย่างพวกเรา แต่เจ้ายังริเป็นหัวขโมยไก่ ส่งไก่ข้าคืนมาเดี๋ยวนี้”ชุ่ยฮวายื่นมือออกไปจับหยางอันเพื่อแย่งไก่ แต่หยางอันหลบจากมือที่อ้วนท้วนเหมือนกีบหมูของชุ่ยฮวาได้อย่างคล่องแคล่ว ทั้งสองไล่ยื้อยุดฉุดกระชากเหมือนเหยี่ยวจับไก่ ชุ่ยฮวาโมโหแทบกระอักเลือด แต่ไม่สามารถแตะได้แม้กระทั่งชายเสื้อของหยางอัน ชุ่ยฮวาที่กำลังโกรธแค้นสุดขีดได้แต่ตะโกนสุดเสียงว่า “พวกเจ้าทุกคนมาดูเจ้าสารเลวตัวน้อยนี่ เจ้าตัวไร้ประโยชน์คนนี้ที่ขโมยไก่จากบ้านของข้า เจ้าตัวที่ไร้ประโยชน์คนนี้ถูกสั่งสอนโดยหลิวซื่อนังผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้น”ทันใดนั้นหยางอันก็ตะโกนสวนกลับมาว่า “ข้าไม่ได้ขโมย นี่เป็นไก่ที่พวกเราพี่น้องเลี้ยงเอาไว้ที่บ้านของพวกเรา มันเป็นไก่ของครอบครัวเรา ข้าไม่ได้ขโมยไก่ของบ้านใหญ่มา เหตุใดท่านต้องใส่ความข้าด้วย แล้วท่านแม่ของข้าก็ไม่ได้เป็นหญิงไร้ยางอายอย่างที่ท่านกล่าวหา หากจะมีใครที่หน้าไม่อายและไร้ยางอายก็จะมีเพียงท่านเท่านั้นป้าสะใภ้ใหญ่ เหตุใดท่านไม่ดูบ้างว่าท่านเป็นคนไร้

หลังจากทำให้ชาวบ้านตกตะลึงไปแล้ว หยางจื้อซีก็เดินมุ่งหน้ากลับบ้านไปโดยเอามือไพล่หลังอย่างมีความสุข แม้ว่านางจะไม่รังเกียจที่จะฆ่าคน แต่นางหาใช่ฆาตกรใจบาปที่ฆ่าคนโดยไร้เหตุผล มันเป็นเรื่องปกติสำหรับหยางจื้อซีที่จะทำให้สมาชิกในครอบครัวบ้านใหญ่หยางที่ชอบสร้างปัญหาให้กับครอบครัวของนางรู้สึกหวาดกลัว แต่ถ้านางลงมือฆ่าใครสักคนจริง ๆ แล้วล่ะก็มันจะส่งผลกระทบต่อน้อง ๆ ของนางและท่านพ่อท่านแม่ แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งที่นางไม่อยากให้เกิดขึ้นและไม่อยากให้มีผลกระทบกับชื่อเสียงของน้องชายน้องสาวในอนาคตทุกอย่างเป็นอย่างที่หยางจื้อซีคิด ตอนนี้บ้านใหญ่หยางกำลังพูดคุยกันถึงสิ่งที่พวกเขาพบเจอในวันนี้ และไม่เข้าใจว่าเหตุใดหยางจื้อซีแค่เพียงตกลงมาจากภูเขาถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ บางคนถึงกับคิดว่าหยางจื้อซีเก็บงำความสามารถเอาไว้และตอนนี้นางไม่จำเป็นจะต้องเก็บซ่อนตัวตนของตัวเองเอาไว้อีกแล้ว นี่เป็นสิ่งที่หวังซื่อคิดส่วนชาวบ้านบางคนยังแอบจับกลุ่มคุยกันถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับบ้านใหญ่หยางในวันนี้เช่นเดียวกัน ชาวบ้านบางคนถึงกับสมน้ำหน้าผู้เฒ่าหยางที่ผลักไสครอบครัวของหยางซานหลางออกไป และสูญเสียหลานสาวที่มีความสามารถ

“อ๊า! จื้อซี พวกทหารฉีฉู่ตามมาแล้ว เร็วเข้าวิ่งเร็วเข้า พวกมันจะตามทันแล้ว จื้อซี พวกมันมาแล้ว” ตู้หยวนร้องโวยวายหลังจากหันไปเห็นว่าพวกเขาไล่ตามมาติด ๆ“เจ้าจะแหกปากเสียงดังไปทำไม หุบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้” หยางจื้อซีไม่มีเวลาพูดอันใดกับเขาได้อีกต่อไป เมื่อเห็น ทหารของแคว้นฉีฉู่ล้อมรอบพวกเขาจากทุกด้าน นางมองไปทางซ้ายทีทางขวาที และในวินาทีต่อมานางก็คว้าตู้หยวนและลากเขาวิ่งมุ่งหน้าไปยังกรงขังที่ทหารแคว้นต้าเซี่ยถูกขังเอาไว้ จากนั้นก็โยนตู้หยวนเข้าไปในกรงขังเพราะเห็นว่าด้านบนของกรงขังนั้นเปิดเอาไว้ จากนั้นก็ตะโกนบอกให้ทหารต้าเซี่ยช่วยรับตู้หยวนด้วย“พี่ชายทั้งหลายข้าฝากเขาด้วย”ตู้หยวนยังไม่ทันได้รู้ตัวเขาก็ลอยข้ามเสาไม้ที่แหลมคม แล้วตกลงในกรงขังด้วยความตกใจ เขาได้รับการช่วยเหลืออย่างปลอดภัยจากทหารของต้าเซี่ยที่อยู่ด้านในกรงขังนั้นหยางจื้อซีจัดการกับทหารฉีฉู่ที่ใกล้ที่สุดทั้งสี่คนอย่างรวดเร็ว และไม่ลืมที่จะวิ่งไปหาตู้หยวนเพื่อบอกเขาว่า “เจ้ารอข้าที่นี่ นั่งนิ่ง ๆ แล้วอย่าเที่ยววิ่งไปทั่วเข้าใจหรือไม่”ตู้หยวนรู้สึกหวาดกลัวเมื่อเขาเห็นทหารฉีฉู่จำนวนมากชูดาบในมือขึ้น แสงที่ตกลงมากระทบดาบทำให

ตู้หยวนรอให้ม่อหลิงเจ๋อเดินออกไปแล้วกระซิบกับหยางจื้อซีว่า “จื้อซี เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าสังหารพวกคนถ่อยทั้งหมดกี่คน แล้วถ้าเขาไม่จ่ายเงินรางวัลค่าหัวให้เจ้าล่ะ เงินรางวัลพวกนี้ไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะ”หยางจื้อซีที่กำลังทอดสายตามองดูภูเขา เมื่อได้ยินสิ่งที่ตู้หยวนพูดออกมา นางก็พูดโต้กลับโดยไม่หันมามองตู้หยวนแม้แต่น้อย “เจ้าก็แค่รอดูจนกว่าจะถึงเวลา หากว่าพวกเขาเบี้ยวเงินข้า พวกเราก็แค่ตามไปทวงเงินถึงที่เท่านี้ก็สิ้นเรื่อง มีอันใดน่าห่วงกัน เจ้าเองก็เลิกคิดเรื่องไร้สาระได้แล้ว”“ตกลง ข้าเชื่อเจ้า”หยางจื้อซีกำลังคิดว่าจะไปล่าสัตว์ที่ไหนดี ตอนนี้นางต้องการใช้เงินมากเพราะอาหารที่บ้านหมดลงแล้ว หากวันนี้ไม่มีเงินเท่ากับว่าท่านแม่กับน้อง ๆ ต้องอดมื้อกินมื้อรวมถึงตัวนางเองด้วย ก่อนอื่นต้องปรับปรุงอาหารในบ้านก่อน ต่อไปนี้นางจะให้คนทั้งบ้านกินอาหารวันละสามมื้อแทนวันละสองมื้อ การเพิ่มมื้ออาหารสำหรับนางคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ อาการเจ็บป่วยของท่านแม่ต้องได้รับการรักษาที่ดีและเหมาะสม หลังจากคิดถึงเรื่องนี้แล้วนางก็หันหลังกลับและเดินไปที่กรงไม้ที่นางเพิ่งทำมันพังเพื่อช่วยพวกทหารที่ถูกขังออกมาหลัง