หวง

“ผมว่าคุณโรสไปล้างเท้าตรงโน้นก่อนดีกว่านะครับ”

หมอณภัทรเอ่ยขึ้นพลางชี้นิ้วเรียวยาวไปตรงตุ่มใส่น้ำที่อยู่ใต้ต้นมะม่วง ก่อนโรสรินทร์จะรีบก้มลงไปมองที่เท้าของตัวเองซึ่งตอนนี้ขี้ควายติดเต็มเท้าของเธอไปหมด

“อี๋ ขี้ควายเลอะเต็มเท้าเลยค่ะคุณหมอ”

“ไปครับ เดี๋ยวผมช่วยล้าง”

“ค่ะ”

หมั่บ!!

“อุ๊ย พี่ไวน์!!” เธอร้องขึ้นมาเสียงดังเมื่อจู่ ๆ วายุภัคก็เดินเข้ามากระชากแขนเธอแรง ๆ จนร่างบางเซถลาเข้าไปกระแทกกับอกแกร่งอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

“เดี๋ยวพี่พาไปล้างเอง หากให้ไอ้หมอพาไปมีหวังเดี๋ยวคนซุ่มซ่ามอย่างเธอได้หาเรื่องให้ไอ้หมอมันซวยไปด้วยอีก” พูดจบมือหนาก็จับข้อมือบางดึงกระชากแรง ๆ ให้เธอเดินตามไป

“เบา ๆ สิวะไอ้ไวน์ เดี๋ยวคุณโรสได้ล้มหน้าทิ่มลงไปอีกหรอก” สัตวแพทย์หนุ่มเอ่ยขึ้นตามหลังในขณะที่ทั้งสองคนได้เดินออกไปแล้ว พลางส่ายหัวเบา ๆ อย่างระอาให้กับพฤติกรรมที่ส่อแววไปในทางหึงหวงของเพื่อน

“เบิ่งท่าแล้ว…คุณไวน์คงสิหึงคุณโรสล่ะครับคุณหมอ”

(ดูท่าแล้ว…คุณไวน์คงจะหึงคุณโรสล่ะครับคุณหมอ)

นายมืดเอ่ยขึ้นพลางมองตามหลังของบุคคลทั้งสองที่เดินห่างออกไปแล้ว

“นั่นน่ะสิ หึงขนาดนี้มันยังฟอร์มเยอะอยู่ได้ เดี๋ยวพ่อจะแกล้งซะให้เข็ดเลยไอ้เพื่อนบ้าเนี่ย”

ณภัทรสบถออกมาเบา ๆ ริมฝีปากหนายกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เมื่อพลางนึกอะไรสนุก ๆ เพื่อแกล้งเพื่อนสนิทอย่างวายุภัคขึ้นมาได้

“ยืนนิ่ง ๆ เดี๋ยวพี่ล้างให้” น้ำเสียงนิ่ง ๆ ปนดุนิด ๆ แต่แฝงไปด้วยความห่วงใยเอ่ยขึ้น ก่อนวายุภัคจะเดินไปเปิดก๊อกน้ำแล้วจึงลากสายยางมาฉีดตรงบริเวณเท้าทั้งสองข้างของเธอเพื่อล้างขี้ควายออกให้ ดวงตากลมโตจ้องมองการกระทำของเขาไม่วางตา เวลาเขาพูดดี ๆ ไม่ดุด่าเธอเขาก็ช่างเป็นผู้ชายที่ดูน่ารัก สุภาพ และยังดูอบอุ่นอีก ไหนจะท่าทางที่เขาดูเป็นห่วงเป็นใยเธอ มิหนำซ้ำเขายังใช้มือถู ๆ และล้างขี้ควายออกจากเท้าให้เธออย่างไม่รังเกียจนั่นอีก การกระทำที่ดีแสนดีแบบนี้มีหรือผู้หญิงอย่างเธอจะไม่เทใจให้หนุ่มภูธรคนนี้ คนที่เมื่อก่อนเธอตั้งแง่รังเกียจ

“นั่นเธอกำลังคิดอะไรอยู่” วายุภัคเอ่ยขึ้นเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พลางทำหน้าเคลิบเคลิ้มใจลอยแปลก ๆ

“หล่อ…” เธอพูดขึ้นมาอย่างไม่ได้คิด

“อะไรนะ!!”

“เอ่อ…ปะ เปล่าค่ะ เมื่อกี้พี่วายวอดพูดว่าอะไรนะคะ โรสไม่ได้ฟัง!!” วายุภัคถึงกับถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างเอือมระอา ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างนึกรำคาญ

“ติ๊งต๊อง!!” พูดเพียงแค่นั้นเจ้าของร่างสูงใหญ่ก็เดินลิ่วขึ้นไปบนบ้านทันที ปล่อยให้เธอยืนทำปากบ่นขมุบขมิบอยู่คนเดียวแบบนั้น

“คุณไวน์สิให้หวึ่งศรีตั้งโต๊ะอาหารเช้าเลยบ่คะ”

(คุณไวน์จะให้หวึ่งศรีตั้งโต๊ะอาหารเช้าเลยไหมคะ)

หวึ่งศรีเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินขึ้นมาบนบ้าน

“อืม” เขาตอบเพียงสั้น ๆ แค่นั้น ก่อนจะเดินเข้าห้องไปล้างเนื้อล้างตัวให้สะอาด

20นาทีผ่านไป….

“คุณโรสมาเที่ยวต่างจังหวัดเหรอครับ” หมอณภัทรชวนเธอพูดคุย ในขณะที่กำลังลงมือรับประทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย

“เปล่าค่ะ พอดีคุณแม่กับป้าดาอยากให้โรสมาอยู่กับพี่ไวน์เพื่อศึกษาดูใจกันก่อนที่เราสองคนจะแต่งงานกันค่ะ พอดีโรสกับพี่ไวน์เป็นคู่หมั้นกันค่ะ ใช่ไหมคะพี่ไวน์”

เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส ก่อนจะหันไปมองหน้าวายุภัคคู่หมั้นหนุ่มที่ยังคงนั่งนิ่งและรับประทานอาหารอย่างเงียบ ๆ เพื่อขอความเห็น

“อะไรนะครับ คุณโรสกับไอ้ไวน์เป็นคู่หมั้นกัน?…จริงเหรอวะไอ้ไวน์ ทำไมเรื่องนี้กูถึงไม่รู้มาก่อนเลยวะ”

“นี่มันเรื่องส่วนโต เป็นหยังมึงต้องฮู้!”

(นี่มันเรื่องส่วนตัว ทำไมมึงต้องรู้)

วายุภัคเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ประกอบกับสีหน้าที่ยังคงเรียบเฉยจนออกไปทางเย็นชาเหมือนเดิมตามสไตล์ของเขา

“เออ ไม่อยากรู้ก็ได้โว้ย!! นี่ครับคุณโรส ต้มยำกุ้งอร่อยมาก น้ำซุปเข้มเข้นกุ้งก็ตัวใหญ่” หมอณภัทรตักอาหารใส่จานให้กับโรสรินทร์อย่างสุภาพ

“ขอบคุณค่ะคุณหมอ”

“อย่าเรียกคุณหมอเลยครับ มันดูห่างเหินยังไงก็ไม่รู้ เรียกพี่ภัทรเฉย ๆ ก็ได้ครับคุณโรส” หมอภัทรเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกันเอง

“ได้ค่ะ พี่ภัทรเฉย ๆ”

แค่ก แค่ก !!

“นี่คุณโรสแค่แกล้งพูดเล่นใช่ไหมครับเนี่ย”

ณภัทรพูดขึ้นพลางหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบเบา ๆ ชายหนุ่มแทบจะสำลักให้กับความขี้เล่นของเธอ

“ค่ะพี่ภัทร ฮ่า ๆ โรสแค่ล้อเล่นนิดเดียวเองค่ะ”

“แหม๋ คุณโรสนี่ก็ขี้เล่นเหมือนกันนะครับ ฮ่า ๆ ดีแล้วล่ะครับขี้เล่นเพื่อสร้างรอยยิ้มคลายเครียด แต่ขี้เล่นอย่างเดียวก็พอนะครับ อย่าเล่นขี้เชียวล่ะ ฮ่า ๆ ๆ”

วายุภัคได้แต่กลอกตามองบนพลางยกแก้วน้ำขึ้นดื่มเมื่อรู้สึกเหมือนอาหารจะติดคอ

“แต่เมื่อเช้าโรสก็เล่นขี้ไปแล้วนะคะ เหยียบกองขี้ควายตั้งสองกองแน่ะ ฮ่า ๆ ๆ”

“นี่ตกลงจะพูดเรื่องขี้ ๆ ระหว่างที่ทานข้าวกันใช่ไหม ?” วายุภัคพูดแทรกขึ้นมาอย่างขุ่นเคืองและจ้องมองหน้าหมอณภัทรกับโสรินทร์สลับกันไปมาอย่างหงุดหงิดไม่พอใจ

“ไม่พูดแล้วก็ได้ค่ะ งั้น...นี่ค่ะแกงเขียวหวาน โรสชิมแล้วอร่อยมากค่ะ ไม่เผ็ดมากกำลังดีเลย”

เธอตักอาหารใส่จานให้กับคู่หมั้นหนุ่มอย่างเอาใจ แต่อีกคนกลับนิ่งและตักข้าวเข้าปากโดยไม่สนใจอะไรเธออีก โรสรินท์ได้แต่ทำหน้าบึ้งตึงเมื่ออีกคนไม่สนใจใยดีอะไรเลย ทั้ง ๆ ที่เธอก็อุตส่าห์เอาอกเอาใจเขาขนาดนี้ แต่เขากลับนิ่งเฉยทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนสะอย่างนั้น เขาเป็นคนหรือหุ่นยนต์กันแน่นะถึงได้ดูเย็นชาแบบนี้ เธอได้แต่พูดกับตัวเองในใจและน้อยใจเขาอยู่เงียบ ๆ

“นี่ครับส้มตำ อร่อยครบรสเลยครับ คุณโรสลองชิมดูสิครับ” หมอณภัทรตักส้มตำใส่จานให้เธอชิมอย่างเอาใจ ส่วนอีกคนได้แต่เหล่ตามองด้วยหางตาภายใต้สีหน้าเรียบเฉย

“ขอบคุณค่ะพี่ภัทร”

“เป็นง่อยหรือไงโรสรินทร์ถึงตักทานเองไม่ได้!” น้ำเสียงเข้มเอ่ยขึ้นห้วน ๆ

“นี่มึงกลายเป็นคนปากเสียไปตั้งแต่เมื่อไหร่วะไอ้ไวน์ เมื่อกี้คุณโรสเขาก็ตักให้มึงเหมือนกัน หรือว่ามึงเองก็เป็นง่อยวะ?” ณภัทรเอ่ยขึ้นอย่างเหน็บแนมบ้าง เมื่อรู้ว่าเพื่อนจอมขี้หึงกำลังหงุดหงิด

“อย่าไปสนใจเลยค่ะคุณหมอ มนุษย์กับหุ่นยนต์คุยกันไม่รู้เรื่องหรอกค่ะ เดี๋ยวจะทำให้ไม่เจริญอาหารเปล่า ๆ”

“นั่นสินะครับ งั้นทานต่อเลยครับคุณโรส นี่ครับอันนี้ก็อร่อย” สัตวแพทย์หนุ่มตักอาหารจานนั้นทีจานนี้ทีให้กับคนตัวเล็กอย่างเอาใจ ส่วนอีกคนก็ได้แต่นั่งทานไปมองไปอย่างไม่สบอารมณ์อยู่ภายใต้ใบหน้าที่ยังดูเรียบเฉยเหมือนเดิม

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป…

หลังจากรับประทานอาหารกันเสร็จสรรพแล้วคุณหมอณภัทรก็ขอตัวกลับทันทีเพราะยังมีงานที่ต้องกลับไปทำอีกหลายอย่าง ทางด้านโรสรินทร์เองก็ขอตัวกลับเข้าไปนอนพักผ่อนและอ่านหนังสืออยู่ในห้องส่วนตัว

วายุภัคเดินสำรวจดูความเรียบร้อยต่าง ๆ ภายในบริเวณโคกหนองนา และเดินดูนั่นนี่จนมาถึงทุ่งนาเขาก็พบกับบัวขาวควายคู่ใจอีกตัวที่กำลังนอนเคี้ยวเอื้องอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ พร้อมกับควายตัวอื่น ๆ ที่นายมืดเอามาผูกไว้ก่อนหน้านี้ วายุภัคยิ้มให้กับเจ้าบัวขาวอย่างอบอุ่น ก่อนที่จะปลดเชือกและจูงมันไปยังแหล่งน้ำ

วายุภัคปลดปล่อยควายให้กินน้ำและเล่นน้ำอย่างอิสระ ชายหนุ่มนั่งลงบนหินก้อนใหญ่มองดูเจ้าบัวขาวและควายตัวอื่น ๆ อย่างเพลิดเพลิน

หลังจากควายกินน้ำอิ่มแล้ว เขาก็จูงมันไปยังทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่ปลูกหญ้าไว้สำหรับให้วัวและควายกิน

เวลาล่วงเลยมาถึงเวลาเย็นร่างสูงใหญ่ก็จูงเจ้าบัวขาวกลับ พร้อมกับนายมืดและลุงเหม้าที่เดินต้อนวัวควายราว ๆ เกือบสามสิบตัวกลับคอก ก่อนวายุภัคจะปลีกตัวมาให้อาหารปลาในหนองน้ำที่เขาเลี้ยงไว้หลายชนิด และดูแลรดน้ำพืชผักและต้นไม้ที่ปลูกไว้บนโคกหนองนาแห่งนี้อย่างเช่นทุก ๆ วันที่เคยทำ

“พี่วายวอด!! อยู่ที่นี่นี่เองโรสตามหาตั้งนานแน่ะ”

น้ำเสียงใสแจ๋วตะโกนขึ้นมาในขณะที่เจ้าตัวยังเดินมาไม่ถึง

“เสียงมาก่อนตัวเลยนะ ถอดหัวมารึไง!” วายุภัคสบถออกมาเบา ๆ พลางส่ายหัวอย่างเอือมระอา ก่อนจะก้มหน้าก้มตารดน้ำพืชผักตรงหน้าต่อโดยไม่สนใจอีกคนเท่าไหร่นัก

“คนนะคะไม่ใช่กระสือ ที่จะได้ถอดหัวมาน่ะ!” เธอรีบแย้งทันทีเมื่อได้ยินประโยคระคายหูออกจากปากคนตัวโต

“มีอะไร” เขาเอ่ยถามเธอเพียงสั้น ๆ และรดน้ำพืชผักต่าง ๆ ไปพลาง ๆ

“โรสอยากไปซื้อของใช้ค่ะ พวกของใช้ส่วนตัวน่ะ ไม่ทราบว่า…”

“ไม่ว่าง!!”

เขาพูดแทรกขึ้นมาในขณะที่เธอยังพูดไม่จบประโยคเลยด้วยซ้ำ ก่อนเธอจะทำหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันที

“โรสยังพูดไม่จบเลยนะคะ อีกอย่างแค่นี้เองก็พาไปไม่ได้หรือไง” เธอพูดขึ้นมาอย่างกระเง้ากระงอด พลางทำหน้างอง้ำอย่างหงุดหงิด

เมื่อเขาได้ยินน้ำเสียงไม่พอใจของคนตัวเล็กก็ทำให้เขาต้องหันหน้ากลับไปมองเธออีกครั้ง สายตาคมจ้องมองไปที่ใบหน้าสวยที่กำลังแสดงสีหน้าไม่พอใจใส่เขา ท่าทางเหมือนเด็กน้อยที่เอาแต่ใจของเธอทำให้เขาหวนนึกถึงวันเก่า ๆ ในอดีต ที่เธอมักจะแสดงท่าทีแบบนี้ใส่เขาในเวลาที่ไม่ได้ดั่งใจ

“ค่อยไปวันหลัง เพราะอีกเดี๋ยวก็มืดแล้ว”

“โรสจะไปวันนี้ค่ะ!!” เธอยังยืนยันเสียงแข็งใบหน้างอง้ำ

“ซื้อของอะไร สำคัญถึงขนาดอดใจรอไปซื้อพรุ่งนี้ไม่ได้เลยเหรอ”

“ก็พวกของใช้ส่วนตัวของผู้หญิงทั่ว ๆ ไปนั่นแหละ”

“ก็แล้วมันอะไรล่ะ ถึงได้รีบนัก”

“ก็บอกว่าของใช้ส่วนตัวไงคะ บอกไม่ได้ค่ะเพราะเดี๋ยวมันไม่ส่วนตัว!!”

วายุภัคได้แต่ถอนหายใจออกมาหนัก ๆ อย่างรู้สึกเหนื่อยหน่าย เมื่อได้ฟังประโยคกวนประสาทจากเธอ เหนื่อยอะไรก็ไม่สู้เท่ากับเหนื่อยใจให้กับคนเอาแต่ใจอย่างเธอนี่แหละ

“เธอไม่เห็นหรือไงว่าพี่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยโดยที่ไม่แม้แต่จะหันมามองเธอเลยด้วยซ้ำ ว่าตอนนี้หน้าเธอบูดบึ้งและไม่พอใจมากแค่ไหน

“ก็ได้ค่ะ พี่ไวน์ไม่ว่างก็ไม่เป็นไร งั้นเดี๋ยวโรสจะโทรให้พี่หมอภัทรพาไปเองก็ได้ค่ะ พอดีเมื่อวานพี่หมอภัทรให้เบอร์ส่วนตัวโรสไว้ หมอภัทรเขาคงน่าจะว่าง”

พูดเพียงแค่นั้นเธอก็หันหลังกลับทันที และเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะสนใจอะไรเขาอีก ในเมื่อเขาเองยังไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แล้วทำไมคนสวย ๆ อย่างเธอต้องสนใจเขาด้วยล่ะ สวยขนาดนี้ต้องเริศต้องเชิดเข้าไว้…จริงไหม!

วายุภัควางสายยางรดน้ำที่ถืออยู่ในมือลงทันที ก่อนจะรีบสาวเท้ายาว ๆ เดินตามคนตัวเล็กที่เดินลิ่วนำหน้าเขาไปก่อนแล้ว เพียงแค่เธอบอกจะให้หมอณภัทรเพื่อนสนิทเขาพาไปหัวใจแกร่งของเขาก็กระตุกวูบ และเขาเองคงจะปล่อยให้เธอไปกับเพื่อนเขาสองต่อสองไม่ได้เด็ดขาด

หมั่บ!!

“เอ๊ะ!! อะไรอีกคะพี่ไวน์ ปล่อยค่ะโรสรีบ เดี๋ยวก็มืดค่ำกันก่อนพอดี” เธอรีบหันมาแหวใส่เขาทันทีก่อนจะชักสีหน้าไม่พอใจใส่ เมื่อจู่ ๆ มือหนาก็เอื้อมมากระชากแขนเธอแรง ๆ แบบนี้

“ถ้ารีบก็ไปขึ้นรถสิ พี่จะพาไปเอง” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น โรสรินทร์ลอบยิ้มมุมปากอย่างพอใจ อย่างน้อยผู้ชายเย็นชาอย่างเขาก็ยังหวงเธอบ้างแหละถึงไม่ยอมให้เธอไปกับหมอภัทรตามลำพังสองต่อสอง

“ยิ้มอะไรของเธอ จะไม่ไปใช่ไหมซื้อของ ถ้าไม่ไปพี่จะได้กลับไปรดน้ำผักและต้นไม้ต่อ” หลังจบประโยครอยยิ้มกว้างที่แทบจะเห็นฟันเรียงสวยครบสามสิบสองซี่ของเธอได้หุบลงทันทีอย่างอัตโนมัติ

“ปะ ไปสิคะ พี่ไวน์ก็เดินนำไปสิคะ”

สองหนุ่มสาวเดินตามกันไปขึ้นรถยนต์ที่จอดไว้ในโรงจอดรถ ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้า ๆ มุ่งหน้าเข้าไปที่ตัวเมืองซึ่งห่างจากโคกหนองนาราว ๆ สิบสามกิโลเห็นจะได้