ควายคลอดลูก

เช้าวันใหม่….

เสียงไก่ขันปลุกให้ตื่นตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า โรสรินทร์ตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้ามืดเพราะเมื่อคืนเธอหลับสนิทตั้งแต่หัววัน เช้าวันนี้เธอจึงรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเพราะได้นอนหลับเต็มอิ่ม ร่างบางรีบลุกจากที่นอนเพื่อไปอาบน้ำชำระร่างกายให้ตัวเองสดชื่น และแต่งตัวผลัดเปลี่ยนสื้อผ้าก่อนจะเดินออกมาด้านนอก เธอตั้งใจว่าเช้านี้จะเดินเที่ยวเล่นชมนกชมไม้บริเวณภายในรอบ ๆ โคกหนองนาแห่งนี้

โรสรินทร์สูดหายใจเอาอากาศที่บริสุทธิ์เข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ อย่างรู้สึกโล่ง นี่นับว่าเป็นครั้งแรกที่เธอได้สูดเอาอากาศที่บริสุทธิ์แบบนี้เข้าเต็มปอดเลยก็ว่าได้

ยามเช้าตรู่อากาศที่นี่เย็นสบายและปราศจากมลพิษ หมอกบาง ๆ ลอยอยู่เหนือพื้นดินประกอบกับท้องฟ้าสีครามสดใส เช้า ๆ แบบนี้บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบได้ยินเพียงแค่เสียงนกร้องและเสียงไก่ขัน ดวงตากลมโตจ้องมองท้องฟ้าสีครามซึ่งสะท้อนลงบนผิวน้ำในหนองที่นิ่งสงบบนโคกดินที่สูงขึ้นจากพื้นราบ โดยรอบมีไม้ยืนต้นเรียงรายสลับกับพืชพรรณนานาพันธุ์ เสียงนกร้องเพลงขับกล่อม บรรยากาศต่างร่มรื่น อากาศเย็นสบาย โรสรินทร์จับจ้องไปที่แปลงผักสวนครัวที่เรียงรายเป็นระเบียบ ผักใบเขียวสดใสล้วนเป็นผลผลิตจากธรรมชาติที่ปลูกขึ้นเองโดยไม่ต้องพึ่งสารเคมี ไร้ซึ่งมลพิษเหมาะแก่การเก็บมาประกอบอาหาร

ณ โคกหนองนาโมเดลพื้นที่แห่งนี้เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา และเต็มไปด้วยพืชพรรณหลากหลายชนิด บนโคกมีต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงาปกคลุมพื้นดิน ไม้ผลนานาพันธุ์ออกดอกออกผลช่วยสร้างความร่มรื่นและอาหารอุดมสมบูรณ์ ในหนองน้ำใสสะอาดต่างเต็มไปด้วยปลานานาชนิดที่กำลังแหวกว่ายไปมา แหล่งน้ำธรรมชาติแห่งนี้ช่วยหล่อเลี้ยงชีวิตทั้งพืชและสัตว์ ภาพของโคกหนองนาบนพื้นที่ของทุ่งกุลาร้องไห้ช่างเปี่ยมไปด้วยความงดงามสะท้อนให้เห็นถึงความอุดมสมบูรณ์ ความพอเพียง เป็นแหล่งน้ำแหล่งอาหาร และเป็นพื้นที่ที่มนุษย์อยู่ร่วมกับธรรมชาติได้อย่างกลมกลืน

เสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะสี่ประตูที่วิ่งฉิวเข้ามาภายในบริเวณบ้าน ทำให้เจ้าของร่างบางรีบเอี้ยวตัวหันกลับไปชะโงกมอง ก่อนจะเจอเข้ากับผู้ชายหน้าตาดีรูปร่างสูงโปร่งผิวขาวก้าวขาลงมาจากรถยนต์ด้วยท่าทางที่ดูเร่งรีบ ก่อนสายตาคมกริบของชายแปลกหน้าคนนั้นจะจ้องมองมาทางเธอสักพักเช่นเดียวกัน

“ใครกัน ผู้บ่าวบ้านนอกจำเป็นต้องหน้าตาดีกันทุกคนแบบนี้ไหมนะ!” โรสรินทร์บ่นขมุบขมิบกับตัวเองเบา ๆ เพียงเสี้ยววินาทีชายผู้นั้นก็สาวเท้ายาว ๆ เดินปลีกตัวออกไปพื้นที่ตรงด้านหลังบ้านด้วยท่าทางเร่งรีบ ก่อนเธอเองจะรีบเดินตามผู้ชายคนนั้นไปเช่นเดียวกันด้วยความสงสัยใคร่รู้

“คุณโรส นั่นคุณโรสสิไปไสคะ?”

(คุณโรส นั่นคุณโรสจะไปไหนคะ?) หวึ่งศรีถามขึ้น

“เอ่อ พี่หวึ่งศรี ไม่ทราบว่าผู้ชายคนเมื่อตะกี้เขาคือใครเหรอคะ?”

“อ่อ นั่นคือคุณหมอณภัทรค่ะ คุณหมอภัทรเป็นสัตวแพทย์และก็ยังเป็นเพื่อนสนิทของคุณไวน์ค่ะ พอดีวันนี้อีทองย้อยมันจะคลอดลูก คุณไวน์คงจะโทรตามคุณหมอภัทรให้มาทำคลอดอีทองย้อยให้ค่ะ”

“อีทองย้อย…อีทองย้อยนี่คือใครเหรอคะ?” เธอเอ่ยถามขึ้นพลางขมวดคิ้วมุ่น

“อีทองย้อยก็คือควายค่ะคุณโรส”

“ควาย!! นี่อย่าบอกนะว่าควายกำลังจะคลอดลูก ไม่ได้การแล้ว เกิดมายังไม่เคยเจอควายคลอดลูกเลยสักครั้ง เราจะพลาดโอกาสนี้ไม่ได้เด็ดขาด” พูดเพียงแค่นั้นเธอก็รีบเดินลิ่วตามหมอณภัทรไปที่คอกวัวคอกควายซึ่งอยู่ห่างจากตัวบ้านออกไปทันที

เพียงแค่หมอหนุ่มเดินมาถึงเขาก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของแม่ควายดังก้องไปทั่วคอก ก่อนหมอณภัทรจะรีบวิ่งเข้ามาในคอกทันทีเพื่อตรวจดูแม่ควายที่กำลังใกล้จะคลอด

“มาแล้วเหรอวะไอ้หมอ” วายุภัคเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นสัตวแพทย์หนุ่มเพื่อนสนิทเดินเข้ามา

“เออ แล้วนี่เป็นยังไงบ้าง”

“ก็อย่างที่มึงเห็นนี่แหละ ร้องโหยหวนพยายามเบ่งคลอดแล้วแต่ก็คลอดไม่ได้” วายุภัคเอ่ยขึ้นพลางขมวดคิ้วยุ่ง สีหน้าของเขาต่างเต็มไปด้วยความเป็นกังวล

“ลูกควายในท้องคงจะตัวใหญ่น่ะเลยทำให้คลอดยาก มึงถอยออกไปก่อนเดี๋ยวกูจัดการเอง” หมอหนุ่มพูดขึ้นพลางล้างมือและสวมถุงมือยางอย่างคล่องแคล่ว

“พี่ไวน์ แม่ควายคลอดรึยังคะ” น้ำเสียงที่ดูตื่นเต้นของโรสรินทร์เอ่ยขึ้นในขณะที่เดินมาอย่างเร่งรีบ ทุกคนที่ยืนอยู่บริเวณนั้นต่างหันมองมาทางเธอ

“เธอมาทำอะไรที่นี่!” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามเธอถามขึ้น

“เอ๊า!! โรสก็อยากเห็นควายคลอดลูกบ้างนี่คะ เกิดมาโรสไม่เคยเห็นหนิ !” เธอตอบกลับไปพลางชะโงกหน้าดูหมอหนุ่มสุดหล่อทำคลอดแม่ควายอย่างตื่นเต้น

“กลัวก็แต่ควายเจอหน้าเธอแล้วจะคลอดไม่ได้นี่สิ!”

“อ้าว! ทำไมพี่ไวน์ปากปีจอแบบนี้คะ ควายคลอดลูกไม่ได้แล้วมันเกี่ยวอะไรกับโรสด้วยล่ะ” เธอรีบพูดแหวใส่อีกคนขึ้นมาทันที พร้อมกับทำหน้ามุ่ยใส่อย่างนึกหมั่นไส้

“ก็ดูสีชุดเธอสิ สีแดงเพลิงขนาดนี้เดี๋ยวบรรดาควายตัวอื่น ๆ เห็นเข้าคงได้ตกใจวิ่งไล่ขวิดกันพอดี แล้วจะหาว่าพี่ไม่เตือน!!”

“ควายจะวิ่งไล่ขวิดคนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับสีชุดไม่ทราบ ว๊ายยยยยย!!!”

พรืดดด!!

หมั่บ!!

จู่ ๆ เธอก็เหยียบกองขี้ควายจนแทบจะลื่นไถล หากไม่ได้อ้อมแขนแข็งแกร่งของเขาที่รีบประคองตัวเธอไว้ได้ทันท่วงทีก่อนร่างของเธอจะล้มกลิ้งลงไปล้มทับเข้ากับกองขี้ควายไปซะก่อน

เธอก็นิ่งเขาก็นิ่ง ต่างคนต่างมองสบตากันนิ่งจนแทบจะไม่ไหวติง หัวใจเจ้ากรรมของเธอกลับเต้นรัวแรงขึ้นมาราวกับกลองศึก ทำไมเธอต้องใจเต้นแรงทุกครั้งเมื่อเข้าใกล้เขาด้วยนะ เธอได้แต่คิดในใจก่อนนายมืดจะรีบพูดขัดจังหวะขึ้นมา ทั้งสองคนจึงรีบผละออกจากกันเมื่อได้สติ

“อะ แฮ่ม !! สิมาสวีทอีหยังกันท่ามกลางกองขี้ควายแบบนี้น้อครับ”

(อะแฮ่ม !! จะมาสวีทอะไรกันท่ามกลางกองขี้ควายแบบนี้ครับ)

“สวีทอะไรกันล่ะ ก็แค่กลัวว่าคนซุ่มซ่ามจะล้มหน้าคะมำทับกองขี้ควายก็แค่นั้น” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ชิส์ ไม่ได้ขอให้ช่วยสักหน่อย มาช่วยเองทำไมล่ะ”

เธอบ่น ๆ ขึ้นมาบ้างพร้อมทำหน้าหงิกหน้างอใส่ ก่อนทุกคนจะหันไปสนใจสัตวแพทย์หนุ่มที่กำลังทำคลอดแม่ควายอย่างใจจดใจจ่อ

หมอณภัทรเริ่มทำคลอด เขาล้วงมือเข้าไปในช่องคลอดของแม่ควายสัมผัสลูกควายตัวน้อยที่กำลังดิ้นรน ทางด้านแม่ควายเองก็ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมาน ทุกคนต่างยืนมองด้วยความตื่นเต้น

เขาใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อดึงลูกควายออกมาทีละนิดทีละนิด ในที่สุดลูกควายตัวใหญ่สีดำก็โผล่ออกมาจากช่องคลอด พร้อมกับหัวที่เปื้อนเมือกและสายตาที่ยังดูตื่นกลัว

“โอ้โห ตัวใหญ่จังเลย!” หมอหนุ่มอุทานขึ้นมาก่อนทุกคนจะช่วยกันจับลูกควายออกมาเพราะกลัวแม่ควายจะเหยียบ พร้อมกับเช็ดเมือกออกจากตาและพยายามทำให้มันหายใจสะดวก หมอณภัทรพูดกับลูกควายเบา ๆ ราวกับว่าเขาคุยกับสัตว์รู้เรื่อง

โรสรินทร์กระตุกชายเสื้อของวายุภัคสองสามครั้งก่อนชายหนุ่มจะเอี้ยวตัวหันกลับไปมองเธอ

“มีอะไร” น้ำสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้น

“หมอนี่เขาพูดภาษาควายได้ด้วยเหรอคะ?” เธอกระซิบถามขึ้นมาอย่างนึกสงสัย

“ซื่อบื้อ!!” วายุภัคต่อว่าเธอเบา ๆ พลางนึกหงุดหงิด เขาไม่คิดว่าเธอจะติ๊งต๊องได้อย่างน่าเหลือเชื่อขนาดนี้

“เอ๊า! ถามแค่นี้เอง ทำไมต้องมาว่าโรสด้วยล่ะ!!”

หมอหนุ่มถึงกับนึกขำให้กับท่าทางที่ดูกระเง้ากระงอดของเธอเมื่อเหลือบมาเห็นเข้า พลางนึกในใจว่าผู้หญิงสาวสวยคนนี้ คงต้องเป็นคนสำคัญของเจ้าชายเย็นชาอย่างวายุภัคเพื่อนคนนี้ของเขาแน่ ๆ แม้วายุภัคเองจะยังไม่ได้แนะนำให้รู้จัก แต่เขาก็พอจะมองออก

สัตวแพทย์หนุ่มเช็ดหน้าผากที่เปียกไปด้วยเหงื่ออย่างลวก ๆ และเผยรอยยิ้มออกมาอย่างภูมิใจ เมื่อแม่ควายร้องเรียกหาลูกอย่างกระวนกระวาย หมอหนุ่มและวายุภัคจึงช่วยกันประคองลูกควายที่เพิ่งลืมตาดูโลกไปให้แม่ของมัน ก่อนแม่ควายจะดมลูกน้อยอย่างรักใคร่ และเลียตามตัวของลูกมันให้มันสะอาด

“โอเค เรียบร้อยแล้ว” หมอณภัทรเอ่ยขึ้น

“ขอบใจมากนะไอ้หมอ”

“อืม ไม่เป็นไร ดีใจซะอีกที่ได้ช่วยแม่ทองย้อยคลอดอย่างปลอดภัย” หมอณภัทรพูดขึ้นพลางส่งยิ้มอย่างจริงใจ ก่อนสายตาคมกริบจะมองไปยังสาวสวยหน้าหวานที่กำลังมองแม่ควายกับลูกน้อยอย่างตื่นเต้นราวกับคนไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

“อะแฮ่ม!!” วายุภัคกระแอมเสียงขึ้นมาเพื่อขัดจังหวะ เมื่อสังเกตได้ว่าหมอหนุ่มเพื่อนสนิทมองคู่หมั้นสาวของตนเองด้วยท่าทีสนอกสนใจ จนทำให้เขาเองนึกไม่พอใจขึ้นมาเอาเสียดื้อ ๆ ซะอย่างนั้น

“อะไรติดคอมึงวะ?” ณภัทรถามขึ้น

“ก้าง” น้ำเสียงห้วนสั้นตอบเพียงแค่นั้น พร้อมกับชักสีหน้าที่มองจากดาวอังคารก็คงมองออกว่าไม่พอใจอะไรสักอย่างแน่ ๆ

“คราวหลังกินปลาก็หัดดูดี ๆ สิวะ ก้างจะได้ไม่ติดคอ”

“เออ !!”

“พี่ไวน์คะ ทำไมลูกควายต้องตัวสีดำด้วยคะ”

โรสรินทร์ตั้งถามที่คนอื่นเขาไม่ถามกันขึ้นมาอีกครั้ง พลางเอี้ยวตัวหันกลับมาจ้องหน้าเขาทำตาปริบ ๆ เพื่อรอฟังคำตอบ

“แล้วมีควายบ้านไหนสีแดงบ้างไหมล่ะ ถามอะไรของเธอ เธอจะให้ควายคลอดลูกออกมาเป็นสีเดียวกันกับชุดที่เธอใส่รึไง” เขาเอ่ยขึ้นมาอย่างนึกหงุดหงิด

“เอ๊า! ก็คิดว่าทำไมไม่ออกมาเป็นตัวสีขาว ๆ บ้างไง ก็โรสเคยเห็นมีควายสีขาวอยู่บ้างหนิ” เธอพูดขึ้นพร้อมกับมุ่ยหน้าใส่

“ก็นั่นมันควายเผือก ส่วนเธอก็เลิกเผือกเรื่องควายได้แล้ว ถามอะไรไม่เข้าเรื่อง” พูดจบเขาก็เดินเลี่ยงออกไปทันทีปล่อยให้เธอบ่นอุบอิบอยู่ตรงนั้น นายมืดกับหมอหนุ่มได้แต่ส่ายศีรษะเบา ๆ พลางนึกขำให้กับท่าทางของทั้งสองคน

“ไอ้พี่วายวอดบ้า ถามแค่นี้จะลงแดงตายรึไงก็ไม่รู้!!”

โรสรินทร์สบถออกมาเบา ๆ พร้อมกับใบหน้างอง้ำก่อนจะก้าวขาฉับ ๆ เดินตามเขาไปได้เพียงแค่สามก้าวเท่านั้น

พรืดดด!!

“ว๊ายยยยยย!!”

หมั่บ!!

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” คุณหมอหนุ่มเอ่ยถามขึ้นอย่างสุภาพ ดีที่เขาคว้าตัวเธอไว้ทันไม่เช่นนั้นเธอคงได้ล้มหน้าคะมำรอบที่สองอยู่หน้าคอกควายนี้ไปแล้ว

“ขะ ขอบคุณค่ะคุณหมอ” เธอพูดขึ้นพลางยิ้มแหย ๆ อย่างเขินอายส่งให้

“ไม่เป็นไรครับ คุณ….?”

“โรสรินทร์ค่ะ เรียกว่าโรสเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ”

“ครับ คุณโรส”